गणित … न सुटलेले.

मित्रांनो, मुळात गणित हा विषय बहुतेकांना कठिण वाटतो. आयुष्यात इतकी गणित सामोरे येतात आणि त्यांना सोडवावी ही लागतात कि मोजता येत नाही. पुस्तकी गणितं, व्यावहारिक गणितं, मित्र मैत्रिणी सोबत संबंधांची गणितं, नातेवाईकांसोबत संबंधांची गणितं आणि सर्वात महत्त्वाचे म्हणजे सहचारिणी म्हणजे धर्मपत्नी हो, सोबत ची गणितं. सर्वात कठिण असतं ते पतिपत्नी मधील गणित. हे गणित काही केल्या सुटत नाही. कित्येक धुरंधरांनी प्रयत्न केले पण कोणीही या गणितात पास झाले असावे असे वाटत नाही. असतील ही. पण जे असतील त्यांना साष्टांग दंडवत घालून आपली पोस्ट लिहिणे सुरू ठेतो☺️

शाळेत गणितात अव्वल येणारे दिमाखात बोहल्यावर चढतात आणि तेथेच धराशायी होतात. हल्ली मोबाईल आल्यापासून नवरा नवरी चे व्हिडीओ वायरल होतात. ते बघून याचा अंदाज येतोच.

आता हा वरील फोटो बघा. यात कोण कोण आहे हे कैण सांगेल. कोणीही सहज सांगू शकत. अगदी लहान बाळ ही. यात मला चुकीचे काही म्हणायचे नाही. पण ही नैसर्गिक देणगी आहे. घरोघरी हेच असते. आईवडील भांडतात पण लगेच बोलतात ही. कारण हे निसर्गचक्र आहे. नवरा बायको एक दुसऱ्या साठी पुरक आहेत.

एक मात्र गंमत वाटते राव. दोन्ही एक दुसऱ्या शिवाय राहू शकत नाहीत आणि एक दुसऱ्या सोबत जमवून ही घेत नाहीत. नवरा म्हणतो पूर्व तर बायको पश्चिम म्हणते. चुकून ही उत्तर किंवा दक्षिण चे नाव घेत नाही. कारण या दोन्ही शेजारी आहेत न. 😊😊. शेजारधर्म नकोच असतो त्यांना फक्त आणि फक्त विरोध. स्वयंपाकाचे ही असेच असते. मोठ्या मनाने जवळ येणार आणि विचारणार, काय खायचे आहे महाराज किंवा महाशय? हे सर्व सिनिअर सिटीजन नवरा बायको आहेत बर का मित्रांनो. आताची पिढी असी महाराज आणि महाशय म्हणत नसते. आणि स्वयंपाक काय करावा हा तर विषय असतच नसावा. ऑनलाईन सर्व मिळते न राव. दोन्ही नौकरी करतात. घरी जाऊन काम कधी करणार! म्हणून ह्या ऑनलाइन च्या सुविधा आल्या आहेत. भल हो बिचाऱ्या ऑनलाइन वाल्यांचे. असो तर विषय स्वयंपाकाचा होता. प्रेमाने विचारणार. दोन तीन पर्याय समोर ठेवणार. पालक पराठे, पुरी भाजी किंवा बैगन भरता. तुम्ही बराच वेळ विचार करून एक पर्याय सांगता. पालक पराठे. तसे तीन ही पर्याय अप्रतिम पण वेळात वेळ काढून तुम्ही एक पर्याय निवडून सांगितला. आणि पुन्हा कामाला लागले. थोड्या वेळाने कानावर आवाज पडतो “चला जेवण करायला”. तुम्ही उठतात मस्त मुड तयार होतो छान पैकी पराठे खायचा. जेवणाच्या ताटावर बसता आणि समोर असते मेथीची भाजी. झाले मुड एका झटक्यात आपटला जातो. अग हे काय केले आहे. मी तर पालक पराठे सांगितले होते न. आणि मग आपला मुड बघून कारणं सुरू होतात. पालक खराब झाली होती. मेथी ची भाजी खराब होत होती. हे तर काहीच नाही. एखादा सण असतो. तेव्हा बेत तयार होतो. आपल्याला विचारले जाते. तुम्ही पुरणपोळी बनवायला सांगता. मस्त जेवण होईल असा मनोमन विचार करून आनंदी होतात. आणि जेवणाच्या ताटावर बसल्यावर समोर येते खीर. क्षणार्धात आनंद विरून जातो. आत्मक्लेष करून घ्यावा लागतो नाही का?☺️😢. शेवटी पुरुषच तो काय करणार. हात चोळत बसतो. म्हणून म्हणतोय जीवनाचे हे एकमेव गणित काही केल्या सुटत नाही.

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

✍🏻
प्रशंसा ही चेहऱ्याची नव्हे तर चरित्राची व्हायला हवी
कारण चांगला चेहरा बनवायला काहीशी मिनिट लागतात पण चांगले चरित्र बनवायला संपूर्ण आयुष्य.. 🙏 *शुभ सकाळ* 🙏

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐www.koshtirn.wordpresd.com💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

NFOC .. एक विज्ञान कथा

मला काल रात्री एक स्वप्न पडले. स्वप्नात मी बघितले कि एका दुचाकी वाहनाचा अपघात झाला आहे. तेव्हा मी कोठेतरी जात होतो. मी पाहिले अपघात झालेल्या त्या व्यक्तीच्या मानेला जोरदार झटका लागला होता. दुचाकीला एअरबेग होती पण झटका इतका जोरदार होता कि एअरबेग बाजूला होऊन त्याची मान खाली आपटली आणि लोंबकळलीच. माझ्या सोबत आणखी दोन तीन माणसे थांबली. मी क्षणाचाही विलंब न करता त्याच्या मानेला आधार देऊन त्याला दुसऱ्या माणसाच्या मदतीने उचलून बाजूला गवतावर झोपवले. पण मानेतील नस तुटल्याने व अंतर्गत रक्त स्राव होत असल्याने तो हळूहळू कोमात जात होता असे सोबत मदत करित असलेल्या सदग्रुहस्थाने सांगितले. ते डॉक्टर असल्याचे ही त्यांनी सांगितले.

त्या अपघातग्रस्त माणसाला आम्ही दोघांनी लगेचच दवाखान्यात हलविले. दवाखान्यात त्यावेळी डॉ. दिक्षित होते. हा त्यांचाच दवाखाना होता. हे एक प्रसिद्ध डॉक्टर. त्यांचा मागील काही काळापासून एका वेगळ्या विषयावर अभ्यास सुरू असल्याचे वर्तमानपत्रात वाचले होते. नेनो एफ ओसी(NFOC) चा वापर शरीरात कसा करावा हा तो अभ्यास. NFOC म्हणजे नेनो फायबर ओप्टिक केबल. अपघातात बहुतेक वेळा नस तुटते. मग मेंदूला रक्त पुरवठा थांबतो आणि मनुष्य कोमात जातो. त्यांनी कुठे तरी NFOC बद्दल वाचले होते. त्याचा शरीरात उपयोग करण्याची कल्पना त्यांच्या डोक्यात आली. मग त्याद्रुष्टिने त्यांनी अभ्यास सुरू केला. यावर

त्यांनी विचार केला कि संगणक रूपी डोके जे देवाने आपणास दिले आहे त्याला शरीरातील संवेदना मस्तिष्का पर्यंत पोहोचवणाऱ्या वाहिन्या जर तुटल्या तर NFOC त्यांच्या जागी वापरता येऊ शकते.

त्यांनी यावर बरेच पेपर लिहिले. ते आंतरराष्ट्रीय स्तरावर प्रकाशित ही झाले. मानवी शरीरात या तंत्रज्ञानाचा उपयोग करण्यासाठी सर्व परवानग्या त्यांनी मिळवल्या होत्या. पण प्रत्यक्ष वापर अजून केला नव्हता. आज या रुग्णावर अशी शस्त्र क्रिया करण्याची वेळ आली आहे. त्यांनी लागलीच रूग्णांच्या नातेवाईकांशी चर्चा केली व त्याला NFOC केबल चा वापर करुन दुरुस्त करण्याचा निर्णय घेतला.

NFOC ही एक महिन अशी डोळ्यांना ही न दिसणारी फ्लेक्झिबल कांचापासून तयार केलेली फायबर ऑप्टिक कैबल आहे.

आणि काय आश्चर्य! ऑपरेशन सक्सेसफुल झाले. मेंदू डेड व्हायच्या आत ऑपरेशन झाल्यामुळे तो रुग्ण कोमातून बाहेर पडला. ४८ तासांनी तो शुध्दीवर आला. ही बातमी जगभर पसरली. डॉक्टर दिक्षित यांचे जगभरात कौतुक झाले.

इतक्यात अहो सकाळ झाली. उठा. अशी हाक कानी पडली आणि मी जागा झालो. स्वप्न भंगले.

( मित्रांनो, ही एक काल्पनिक विज्ञान कथा आहे. मी स्वतः लिहिली आहे. NFOC अशी कैबल आहे का माहित नाही. )

(5521871)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

सुखापेक्षा दुखाः मध्ये असताना मिळणारे ज्ञान हे सर्वश्रेष्ठ आणी परीणामकारकच असते.

🌹🌹🌹🌹 सुप्रभात 🌹🌹🌹🌹

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.rnk1.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐
💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

अस्तित्व…

अस्तित्व म्हणजे प्रत्यक्षात असणे किंवा दिसणे. जी गोष्ट म्हणजे वस्तू सजीव अगर निर्जीव डोळ्यांनी दिसत आहे ती अस्तित्वात आहे असे आपण मानतो. पण काही अशा गोष्टी आहेत की ज्या आपल्याला दिसत नाहीत पण त्या असतात, त्या असल्याचा आपल्याला भास होतो. जसे वायु किंवा गैस. पण काही गोष्टी अशा असतात कि ज्या असून नसल्यासारख्या असतात. त्यांचे अस्तित्व असते, त्या प्रत्यक्ष असतात, दिसतात ही डोळ्यांना पण नसल्यासारख्या असतात. म्हणजे खरे सांगायचे झाले तर दुर्लक्षित. म्हणजे असून सुद्धा त्यांचे अस्तित्व नाकारल्या सारख्या. म्हातारपण हे असेच असते. तुम्ही प्रत्यक्षात असतात. सर्व तुमच्या कडे बघतात ही. पण दुर्लक्ष करतात. असून नसल्यासारखे करतात. तुम्हाला बोलता ही येत नाही आणि न बोलून पण चालत नाही. खाता ही येत नाही आणि न खाऊन पण चालत नाही. धड झोपता ही येत नाही आणि जागे पण राहता येत नाही. टिव्ही लावला तरी अडचण. नाही लावला तरी अडचण. काय कराव म्हाताऱ्या माणसाने.

सुख आणि दुख या दोन टोकांच्या मध्यभागी एक बिंदु असतो. तेथे एकदम न्युट्रल स्थिती असते. तशीच अवस्था म्हातारपणी असते असे म्हणायला हरकत नसावी. तुमचे अस्तित्व असते पण नसल्यासारखे. म्हणजे अगदी आहात किंवा नाहीत या दोन्ही अवस्थांमधले. सरळ सांगायचे झाले तर पुर्णतः दुर्लक्षित. असो, “ठेविले अनंते तैसेचि रहावे चित्ती असू द्यावे समाधान.” आजारपणाचे ही असेच असते. काही आजार असे असतात कि तो आजार झाला कि जग तुमचं अस्तित्व नाकारते. म्हणजे तुम्ही असून सुद्धा नसल्यासारखे समजते. जणू जग तुमच्या जाण्याची वाटच बघत असते. हे दुर्धर आजार असतात. त्यातून जर दोरी पक्की असेल आणि त्याची इच्छा असेल तर तुम्ही वाचतात. पण त्यानंतर चा प्रवास फार विकट असतो. त्यातल्या त्यात जर चालता फिरता येत नसेल, उठता बसता येत नसेल तर सर्वात वाईट. मनुष्य मरण यातना भोगतो. तेव्हा असे वाटते जसे यमराज रजेवर गेलेले आहेत कि काय?

तो मरणासन्न अवस्थेतील मनुष्य अक्षरशः वाट बघतो यमराजांची. इतर ही तेच करतात. येथे तुमचे अस्तित्व नको नको से होते. काही लोकं ३-३, ४-४ वर्षे कोमात राहतात. असून नसल्यासारखे. अशा अस्तित्वाला काय अर्थ? पण तरीही आप्तियांना ती व्यक्ती हवी असते. नवरा कोमात असेल तर बायको तशा अवस्थेत ही सांभाळते. आणि बायको कोमात असेल तर नवरा ही तीला सांभाळतो. आपल्या जीवलगाच जाण ही कल्पना ही सहन होत नाही.

काही आजार असे असतात कि हा आता गेल्यातच जमा आहे असे सर्व ग्रुहित धरूनच असतात. आणि त्यामुळे तो ही खचून जातो. मानसिक स्वास्थ्य हरपत आणि आत्मविश्वास ही. असो.

ठेविले अनंते तैसेचि रहावे चित्ती असू द्यावे समाधान.

(5421870)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐.

वेळेसोबत चालने आवश्यक असतेच असे नाही. पण सत्यासोबत चालल्यावर वेळ एक दिवस स्वतः आपल्यासोबत चालायला लागते.💐💐शुभ प्रभात💐💐

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐www.koshtiravindra.blogspot.com💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

शिरोबो…(एक विज्ञान कथा)

२१व्या शतकाच्या शेवटी शेवटी आपण आहोत. आता स्रीयांनी सर्व क्षेत्रात इतकी प्रगती केली आहे की आज प्रत्येक ठिकाणी स्री दिसते. पुरुष हळूहळू मागे पडत गेला असून आता स्रीप्रधान संस्कृतीचा जगात प्रादुर्भाव झाला आहे. इतकेच नव्हे तर स्त्री रोबोंचा ही सर्व क्षेत्रात बोलबाला आहे. स्त्री रोबोंमुळे स्रीयांना पुरूषांवर नियंत्रण सुकर झाले आहे.

अत्यधिक व्यस्त असल्यामुळे स्रीयांमध्ये जनन प्रक्रियेबद्दल निराशा निर्माण झाली आहे. त्यांना करिअर मधील ९ महिने वाया घालवायला आवडेनासे झाले आहे. म्हणूनच एका वैज्ञानिक स्रीने रोबो महिलेमधे गर्भाशयाचे प्रत्यारोपण करण्याचा यशस्वी प्रयोग केला. आता नवर् याचे शुक्राणू व स्रीचे बिजांड यांची बाहेर ट्यूबमधे प्रक्रिया झाल्यावर जो सूक्ष्म जीव तयार होतो त्याला “शिरोबो” च्या गर्भाशयात वाढविले जाते. त्यामुळे मुळ माता आपली दैनंदिन कामें सुरू ठेऊ शकते. तसेच तिचे फिगर ही व्यवस्थित राहते आणि सुंदरता टिकून राहते. पण हा गौण विषय मानला जातो. आज ही प्रथम प्राधान्य करिअरलाच आहे. असो.

वर उल्लेखित तंत्रज्ञान व शारीरिक ज्ञानाचे मिलन मागील वर्षी शोधले गेले. ते ही एका स्री डॉक्टरनेच शोधून काढले. इंजिनिअर मैत्रिणीची मदत घेऊन. दोन्ही मिळून पांच वर्षांच्या त्यांच्या अथक प्रयत्नांना यश लाभले. या तंत्रज्ञानाने आता स्रीचे परावलंबन पूर्णतः संपष्टात आले आहे. आता स्री पूर्णपणे स्वतंत्र असून समाज स्रीप्रधान झाला आहे.

“शिरोबो” हे ते नवीन तंत्रज्ञान. एक स्री रोबो. तिचे शरीर यांत्रिकी असते. पण पोटात एका स्रीचे पूर्ण वाढलेले गर्भाशय प्रत्यारोपित केले जाते. खरं म्हणजे प्रत्यारोपित करण्यासारखे काही नाही. फक्त पोटाच्या पोकळीत ते गर्भाशय ठेवलेले असते. गर्भाशयाला काही इजा होऊ नये म्हणून आणि ते खराब होऊ नये म्हणून एक विशिष्ट द्रव्य त्याच्या आजूबाजूला असते. असे म्हणणे उचित होईल कि ते गर्भाशय त्या द्रव्यात तरंगत असते.

त्या गर्भाशयाला जिवंत ठेवण्यासाठी व त्याच्या आत वाढत असलेल्या बाळाला खाद्य पुरविण्यासाठी बाहेरून व्यवस्था केलेली असते. शिरोबो स्वतः विचार करून बाळाला किती व कसा आहार द्यावा हे ठरवते व तसा आहार देते. तसेच ते गर्भाशय सुद्धा जिवंत रहावे म्हणून त्याला रक्त पुरवठा केला जातो. त्यात अशी यंत्रणा तयार करण्यात आली आहे कि जसे आपल्या शरिरात आपोआप जूने सेल मरतात व नवीन तयार होत असतात. तसेच त्यात ही तयार होत असतात. त्यासाठी रक्त पुरवठा करण्यात येतो. डायलिसिस करतात न तसेच. ठराविक वेळेनंतर रक्त बदलले जाते. म्हणजे शिरोबो मधे फक्त गर्भाशय व त्यात वाढणारा जीव हे दोन घटक अर्थात गर्भाशयातील पाण्यासहित जीवंत असतात. उर्वरित यंत्र असते. चालत, फिरत आणि बोलत ही. अस हे यंत्र. ज्याचं नाव आहे “शिरोबो”.

(मित्रांनो,मी ही एक विज्ञान कथा लिहिली असून यातील परिकल्पना ह्या पूर्णतः माझ्या आहे. असे काही घडल्याचे किंवा अस्तित्वात असल्याची मला माहिती नाही. जर कोणाला असे काही माहिती असेल तर प्रतिक्रियेद्वारा जरूर कळवावे.)

(5321869)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

*ज्यांना आपली काळजी असते .. ती माणस आपल्याशी कितीही भांडण झाल तरी आपल्याशी बोलण्याची कारणं शोधतात.. कारण त्यांना मनापेक्षा नात्यांची किंमत जास्त असते*
*🌹🌹🌹 सुप्रभात🌹🌹🌹*

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.koshtirn.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

तिचे साम्राज्य…

थेंबे थेंबे तळे साचे. किती छान वाटते ऐकून. एखाद्या सुंदर कवितेची ओळ वाटते. थेंब म्हणजे एक छोटासा कण किती महत्त्व आहे त्याला. लाखों थेंब एकत्र येऊन एक भल मोठ पात्र भरतं. माणसाची तहान भागवण्यासाठी एक धरण भरून ठेवता येते. आणि हा एक कण लहान लहान किटक, मधमाशी, मुंगी यांचे पोट भरण्यासाठी पुरेसा ठरतो.
माणसाला जशी अडीअडचणीत कामी यावं म्हणून धन संपत्ती साठवण्याची सवय असते; तशी मधमाश्यांना मध साठवून ठेवायची किमया दिलेली आहे ईश्वराने.
हल्ली या कोरोना काळात लॉकडाऊन सुरू आहे आणि माणूस घरात बंद आहे. दिवसभर खाणे पिणे आणि झोपने. बस हेच काम.
मला वाटते ईश्वराने जेव्हा मधमाश्यांना जन्माला घातले असेल. तेव्हा त्या दिवसभर एका फुला वरून दुसऱ्या फुलावर मध शोषत राहिल्या असतील आणि पाचन करण्यासाठी माणसाला विनाकारण चावत असल्याचे देवाला लक्षात आले असावे. म्हणून त्यांना मध साठवून ठेवण्याची सुबुद्धी दिली असावी. यासाठी त्यांना प्रथम घरटे बांधावे लागते ज्याला आपण पोळ म्हणतो.

आमच्या घरातील पोळे

एक एक कणापासून पोळ तयार करण्यासाठी महिनों निघून जातात. नंतर त्यात मधाचा एक एक कण आणून साठवणूक करण्यासाठी महिनों निघून जातात. यातच आयुष्य संपून जाते. मग माणसाकडे लक्ष द्यायला वेळ कुठे असतो. हो त्यांना त्रास दिला तर मात्र सोडत नाहीत. झालं देवाने येथे मधमाश्यांना काम दिले. त्यातून माणसासाठी उपयोगी पडेल असे मध ही दिले.

झाले असे कि आमच्या बालकनीमधे कुंडीत आंब्याचे झाड आहे. एके दिवशी मी पाहिले कि आंब्याच्या पानावर मधमाश्यांनी पोळ तयार करायला सुरुवात केली आहे. दोन तीन लहान मधमाशा त्यावर होत्या. पण हे पोळ जर मोठे झाले तर त्रास होईल म्हणून मी ते पानच तोडून फेकून दिले. पण दुसऱ्या दिवशी बघितले तर त्यांनी मोगऱ्याच्या झाडाच्या पानावर पोळ तयार करायला सुरुवात केली होती. तेव्हा मी म्हटले कदाचित त्यांना आपल्याकडेच रहायला म्हणजे घर करून, आवडत असेल. म्हणून मी ते तोडले नाही. साधारण पंधरा दिवसांत त्या तीन मधमाश्यांनी एक पोळ केवढे बनवले आहे ते वर फोटो मध्ये दिसत आहे.

गुगल ईमेज

विकिपीडियावर मधमाशांबद्दल वाचले तर कळले कि त्यांचं मोठ्ठ साम्राज्यच असतं. त्या हजारो मधमाशा ग्रुपने राहतात व त्यांची एक राणी माशी असते. तिचं राजघराणं असते. ही मधमाशी एपिस प्रकारातील असावी. असे विकिपीडिया वर वाचून समजले. ह्या मधमाशीची वंशावळ चाळीस लाख वर्षांपासून असल्याचे सिद्ध झाले आहे असे ही समजले.

गुगल ईमेज

कामकरी मधमाश्याच पोळे बांधायचे काम करतात. ही पोळे म्हणजे राणीमाशी ने घातलेली अंडी ठेवण्यासाठीचे घर. एका घरात एकच अंड ठेवतात. अंड्यातून अळी जन्मली कि त्यांचा सांभाळ करण्याची जवाबदारी या कामकरी मधमाश्यांची असते. या तिच्या साम्राज्यात एक राणीमाशी, काही नर व उर्वरित सर्व कामकरी मधमाशा असतात.

गुगल ईमेज

या सैकडो मधमाश्यांनी मोठ्या कष्टाने उभ केलेल हे तिच साम्राज्य निष्ठुर मनुष्य एका क्षणात संपवतो. किती ही निर्दयता. असो. लिहायला खूप आहे. जास्त माहिती हवी असल्यास खालील लिंक उघडा.

https://mr.m.wikipedia.org/wiki/%E0%A4%AE%E0%A4%A7%E0%A4%AE%E0%A4%BE%E0%A4%B6%E0%A5%80

( 5221868)
💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

जीवनातील कोणत्याही दिवसाला दोष देऊ नका. कारण, उत्तम दिवस आठवणी देतात, चांगले दिवस आनंद देतात, वाईट दिवस अनुभव देतात, तर अत्यंत वाईट दिवस आपल्याला शिकवण देतात…

🌹🙏 शुभ सकाळ/शुभदिन🙏🌹

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.ownpoems.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

हेवा….

माय बाप भाऊ बहिण पोटची पोरं

निवडता आली असती

तर किती छान झाले असते देवा।।

राहिला नसता कुठेच हेवा

सुखी जीवन जगता आलं असतं तेव्हा,

कोणीच दुख पाहिलं नसत

सर्व कसं सुखी राहिलं असतं

माय बाप भाऊ बहिण पोटची पोरं

निवडता आली असती

तर किती छान झालं असत देवा।।

संपत्ती साठी एक दुसऱ्याचा जीव घेतला नसता

मिळून मिसळून सर्वांनी घास घेतला असता,

माय बाप भाऊ बहिण पोटची पोरं

निवडता आली असती

तर किती छान झालं असत देवा।।

माय बाप पसंतीचे निवडले असते

तर म्हातारपणी त्यांना व्रुद्धाश्रमात का ठेवले असते देवा??

भाऊ बहिण निवडता आली असती तर बापाची संपत्ती वाटपात एकमेकांची डोकी का फोडली असती देवा??

आता तरी डोळे उघड देवा आणि

आम्हाला जन्माला घालण्यापूर्वी माय बाप भाऊ बहिण पोटची पोरं

निवडून घ्यायला परवानगी दे देवा।।

ते तर बरे झालेले बायको निवडता येते

चार वेळा पाहून बोलून लगीन करता येते

तरीही जमल नाही त्यांचं तर

नवरा बायकोची जोडी देवच तयार करून पाठवतो म्हणून सांगता येते देवा।।

म्हणून म्हणतो देवा एकदा निवडू दे माय बाप भाऊ बहिण

निवडून ही जमलं नाही तर समजेल चुकलं कोणाचं आणि कुठे?

पण प्रयत्न तर करून पाहू दे देवा,

माय बाप भाऊ बहिण पोटची पोरं

निवडता आली असती

तर किती छान झालं असत देवा।।

माझी कविता:- रविंद्र कोष्टी

(5121867)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

माणूस कितीही गरीब असला तरी त्याच्याबरोबर भेद भाव करू नका,

कारण
त्याचा काळ आणि वेळ कधी बदलेल हे कोणीही सांगू शकत नाही.

🙏शुभ सकाळ 🙏

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.koshtirn.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

सहजच….

नुकत्याच गेलेल्या अक्षय तृतीयेला होळीला “लुसलुशीत” पुरणपोळी खाल्ल्यामुळे दररोज “ठणठणीत” तब्येत ठेवण्यासाठी सकाळी सकाळी “चमचमीत” पोहे, पण मिसळ नको फक्त पोह्यांचा “दमदमीत” नाश्ता करून “खुसखुशीत” करंजीच्या सोबत “रसरशीत” हापूस आंब्याचा रस, “कुरकुरीत” चकली आणि कांदा भजी, “टुणटुणीत” तब्येत असलेल्या “चुणचुणीत” आणि “गुटगुटीत” नातवांसोबत बसून “दणदणीत” भोजन करून संध्याकाळी “सणसणीत”अशा मोठ्या पराठ्यांसोबत किंवा “झणझणीत” पिठले व “भुसभुशीत” जमीनीत “घसघशीत” आलेल्या “ठसठशीत” वांग्याची “चमचमीत” भाजी “ढणढणीत” आवाजात लावलेल्या संगीतासह चेहऱ्यावर ” तुकतुकीत” कांती असलेल्या “बटबटीत”डिझाइन ची “झुळझुळीत” साडी नेसलेल्या “सुटसुटीत” केसांच्या “खणखणीत” आवाज असलेल्या कधीही “झिरझिरीत” साडी परिधान न करणाऱ्या, माहेरी जाऊन “खरमरीत” पत्र न लिहाणाऱ्या बायको सह “झगमगीत” दिव्यांच्या “झगझगीत” प्रकाशात बसून खाण्याचा मोह संपतरावांनी टाळला कारण म्हातारपणी असे खाणे त्यांना परवडणारे नव्हते.

वर एकूण २७ विशेषणांचा वापर करून एकच वाक्य तयार केले आहे.

(5021866)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

समाधान म्हणजे एक प्रकारचे वैभव असुन, ते अंतःकरणाची संपत्ती आहे.. ज्याला ही संपत्ती सापडते तो खरा सुखी होतो.. दुस-याचं हिसकावून खाणा-याचं पोट कधी भरत नाही, आणि वाटून खाणारा कधी, उपाशी मरत नाही…
🙏🙏 शुभ सकाळ🙏🙏

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.manachyakavita.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

सहाय्य…

मनुष्य आपल्या जीवनात प्रत्यक्ष अप्रत्यक्ष पणे कधी न कधी कोणाला तरी मदत करत असतोच. मदत कशी व कोणत्या स्वरूपात होते अगर केली जाते याची काही वेळा जाणिव ही होत नसते. खालील उदाहरणं ही त्याचीच द्योतक आहेत.

आपण भाजी घ्यायला जातो. जर त्याच्या शी घासाघीस न करता भाजी घेतली तर त्याला थोडा जास्त मोबदला मिळतो. किती तर २-५ रुपये. याचा अर्थ त्याला अप्रत्यक्षपणे मदत करणेच होते. तसेच एखाद्या दिव्यांग व्यक्तीला किंवा अतिवयस्क व्यक्ती ला रस्ता ओलांडण्यास मदत करणे ही सुद्धा मदतच आहे.

मी मुंबई मध्ये नौकरी करत होतो. तेव्हा लोकलने दररोज प्रवास असायचा. तेव्हा मी बघितले आहे. लोकल मध्ये दररोज साधारण दुपारच्या वेळी काही माणसं प्रत्येक डब्यात पाणी वाटप करायची. उन्हाळ्यात तर गार पाणी पाजणे हा त्यांचा नित्य नियम असायचा. काही लोकं सकाळी कामाला जातांना पाणी वाटत जायची. मला ही एक लिटर ची बाटली सोबत ठेवायची सवय होती. आपल पिऊन झाले कि शेजारी पाजारी बसलेल्यांना विचारायचे. ज्याला हवे तो पित असे. त्याने मनाला समाधान मिळत असे.

तसेच लोकल किंवा ट्रेन किंवा बस ने प्रवास करताना अर्धा वेळ आपण बसायचे व नंतर जो उभा आहे त्याला बसायला सिट दिली तर तो किती समाधानी होतो. तो मनापासून आशिर्वाद देतो. जर म्हातारी व्यक्ती चढली आणि लगेच तिला बसायला दिले तर ती व्यक्ती मनापासून आशिर्वाद देते.

खऱ्या गरजूला मदत करणे कधीही चांगलेच. पण गरज नसलेल्याला मदत केली कि त्याला सवय जडते. तो हळूहळू परावलंबी होत जातो. कसे ते पाहू.

लहान बाळ पालथे पडायला सुरुवात करते. त्याला पुढे सरकता येत नाही. आपण त्याच्या जवळ आकर्षक असे एखादे खेळणे दिले कि तो जोरजोरात ओरडून आनंद व्यक्त करतो. त्यावेळी आपण खेळणं त्याच्या पासून थोडे लांब नेतो. मग तो पुढे सरकायचा प्रयत्न करतो. असे हळूहळू तो रेंगायला लागतो. जर त्याला तेथेच ते खेळणे देऊन टाकले असते तर तो पुढे सरकला नसता. म्हणजे आपण त्याला स्वप्रयत्न करायला भाग पाडतो.

तसेच चालायचे पण असते. म्हणजे त्याला आपण स्वतः प्रयत्न करायला भाग पाडतो. तो आत्मनिर्भर व्हायचा प्रयत्न करतो. तसे केले नसते तर तो लवकर सरकायला किंवा चालायला शिकला नसता. आपल्याला प्रयत्न पूर्वक तसे करावे लागले असते..

याचे उत्तम उदाहरण देता येईल. सोशल मीडियावर एक व्हिडिओ बराच वेळ बघायला मिळतो. एका देवळा समोर एक भिक्षूक भिक्षा मागत बसलेला असतो. दुसरी कडून एक तरुण हातात गुलाब फुलांचा गुच्छ घेऊन येत असतो. तो तरुण त्या भिक्षूकाजवळ बसतो. खिशातील हात रुमाल जमिनीवर अंथरतो आणि सर्व गुलाब फुलं त्यावर ठेवतो. थोड्या वेळाने एक मनुष्य येतो. त्या भिक्षूकाला काही पैसे देतो आणि एक फूल उचलतो. हळूहळू लोकं तेच करतात. काही दिवसानंतर तोच तरुण परत देवळाजवळून जात असतो. तेव्हा त्याला तोच भिक्षूक टेबल लावून त्यावर फूलं ठेऊन विकताना दिसतो. याला मोटिवेशनल व्हिडीओ म्हणता येईल.

जर लहान बाळ चालताना पडल तर जोरजोरात रडत. रडताना ते आजूबाजूला निरिक्षण करतं. जर आपलं कोणी जवळ असेल तर जास्त जोरात रडत. कोणीच नसेल तर स्वतः उठून चालायला लागतं. जर वडील समोर कुठे तरी असले आणि त्यांनी मुलाच्या रडण्याकडे दुर्लक्ष केले तर ते स्वतः उठून बसते. म्हणजे त्याचे परावलंबन संपले असे समजावे.

आपल्या शरिराला तुम्ही जशी सवय लावणार तसे ते घडत जाणार. सर्व तयार मिळत गेले तर त्याला काम करायची सवय राहात नाही. मग ते आळशी बनते. म्हणून शक्य तोवर मदत न घेता स्वतः आपली कामे करावीत. शेवटी खूपच आवश्यक असले तरच मदत घ्यावी. लहान मुल ही चालायचा प्रयत्न करते तेव्हा पडायला लागले तरच आपण त्याला पडण्यापासून वाचवितो. हिच ती योग्य वेळ असते मदतीची.

म्हणून म्हातारपणी शक्य तो आणि जोवर शरीर साथ देत आहे तोवर आपली कामं आपणच करायला हवी. जसे घरात लागणारे दैनंदिन साहित्य. एकदम सर्व न आणता दररोज थोडे थोडे आणले तर म्हातारपणी बाहेर पडायला कारण असते. याने पाय मोकळे होतात. आणि शरीर तंदुरुस्त राहते. जर आता सेवानिवृत्त झालो, म्हातारा झालो. असे म्हणून घरातच बसून राहिले तर काही दिवसांनी शरीर आजारी पडते. हात पाय साथ देत नाहीत. मग चालायला त्रास होतो.

(4921865)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

समाधान म्हणजे एक प्रकारचे वैभव असुन, ते अंतःकरणाची संपत्ती आहे.. ज्याला ही संपत्ती सापडते तो खरा सुखी होतो.. दुस-याचं हिसकावून खाणा-याचं पोट कधी भरत नाही, आणि वाटून खाणारा कधी, उपाशी मरत नाही…
🙏🙏 शुभ सकाळ🙏🙏

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.koshtirn.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

स्वार्थी जग हे…

होय मित्रांनो, जग हे खूप स्वार्थी आहे. जगातला प्रत्येक जीवंत प्राणी , जीव, जंतू, वनस्पती, झाडे, झुडपे सर्व सर्व स्वार्थाने भरलेले आहे. सुरुवात तर मी ईश्वरापासूनच करेल. मला वाटते त्याने हे जग त्याच्या स्वार्थासाठीच  निर्माण केले असावे. ईश्वराने हे जग निर्माण केले नसते तर त्याला कोणी पूजल असत? म्हणजे त्याची कोणीतरी पूजा करावी म्हणून मानव निर्मित केला असावा. मानव जगला पाहिजे म्हणून झाडे, झुडपे , वनस्पती, जीव जंतू निर्माण केले. त्यांच ही स्वतंत्र अस्तित्व नाही. ते ही एक दुसऱ्या वर अवलंबून आहेत. आहे न विचार करण्या सारखी गोष्ट. आता आपण माणसाकडे वळू या. पहिल्यांदा आईवडील म्हणजे स्री पुरुष ज्यांच्या पासून नवीन जीव निर्माण होतो. ते त्यांच्या म्हातारपणी आपला सहारा व्हावा म्हणून मुलं आसावीत. त्यासाठी लग्न करतात. आणि मुलांना जन्माला घालतात. यात त्यांचा स्वार्थ नाही का? स्पष्टपणे स्वार्थ आहे. त्याला लहानाचे मोठे करतात. नको नको ते लाड पुरवतात तेही तो नाराज होऊ नये. मोठेपणी आपल्याला त्रास देऊ नये म्हणून. जर मोठा झाल्यावर त्याने त्रास दिला तर तसे बोलून दाखवतात ही. यासाठीच का तुला लहानाचा मोठा केला? तुझे लाड पुरविले. असे उघडपणे बोलतात. यात त्यांचा स्वार्थ स्पष्टपणे दिसून येतो. नव्हे असतोच. पूर्वी वडिलांशी संवाद साधणे अशक्यप्राय होते. ते तरी काय करणार? घरोघरी इतकी मुलं असायची कि वडील कोणाकोणाला जवळ घेणार हा प्रश्न असायचा. त्यामुळे लाड नकोच. असे तेव्हाचे धोरण असावे.
असे म्हणणे उचित होईल कि  मुल स्वतःहून लहानाची मोठी व्हायची. तेव्हा ची मुल निस्वार्थ पणे काम करायची. कारण धाकच असा होता. पाय चेपून दे जरा म्हटलं तर निमूटपणे जाऊन चेपून द्यावे लागे. मला वेळ नाही, मी अभ्यास करतोय. ही कारणं चालतच नसायची. ऐकायचं म्हणजे ऐकायचच.
आता त्या लहानशा पिल्लाला जरी काम सांगितले तरी तो चॉकलेट देणार? म्हणून विचारतो. पप्पी देणार? इतपर्यंत ठिक होतं.पण चॉकलेट म्हटलं तर. लहानपणी काम करण्यासाठी चॉकलेट मागितले कि समजून जायला हवं कि हा मोठेपणी काय काय दिवे लावणार!! अहो अभ्यास करण्यासाठी मार नाही खात आता चॉकलेट खातात मुलं. आणि आई!! आईच तर विचारुच नये. मुलाने काम करण्यासाठी खाऊ मागितला कि मुलाची आई मध्ये बोलणार च. अहो एकूलत एक लेकरू आहे तुमच. एक रूपयाचं चॉकलेट तर मागतोय. पूर्वी अस नसायचं. वडील बाहेरून घरी आले आणि वडिलांनी फक्त त्याच्या कडे पाहिले तरी तो समजून जायचा आणि पळतच घरात घुसायचा. तेही समोर नव्हे. कुठे तरी कानोड्यात जाऊन लपून बसायचा. चॉकलेट तेव्हा नव्हतेच. साध्या लिमलेटच्या गोळ्या मिळायच्या. पण त्या हि मागणे अशक्यप्राय गोष्ट होती.  समजा चुकून माकून मुलाने मागितलीच तर  आईच ओरडायची आणि झाडू घेऊन खाऊ पाहिजे तुला. आई मारणार नाही पण उगारणार. तरीही मनात आईविषयी आदरयुक्त  भिती असायची.
हल्ली प्रत्येक जण आपला स्वार्थ बघतो. लहान मुल असो, आईवडील असो किंवा आणखी कोणी. काही फायदा असेल तरच काम करायच. नाही तर संबंध ठेवण्यात काही हशील नाही. असे बोलून सुद्धा दाखवणार.
हे तर माणसांचं झालं. अहो पशूपक्षी सुध्दा स्वार्थ जपतात. तुम्ही त्याला खायला दिले तरच तो तुमच्या जवळ येणार. शेपटी हलवणार किंवा पायाशी लोळन घालणार. तुम्ही एक दोन दिवस दिले आणि नंतर दुर्लक्ष केल तर त्याच वागणं बघा. तो सुद्धा तुमच्याकडे दुर्लक्ष करतो. अगदी जवळ नव्हे थोड लांब थांबणार. तुमच्या न बघता नजर ठेवणार. तुम्ही आवाज दिला तरी दुर्लक्ष करणार, न ऐकल्यासारखे करणार. दोन तीन वेळा आवाज दिल्यावर हळू तुमच्या कडे बघणार. पण भावनाशून्य नजरेने.  हा हि स्वार्थच नाही का??

आईवडील, भाऊ बहिण, मुलं, नातेवाईक, मित्र, शेजारीपाजारी,  सहकारी सर्व सर्व जगच स्वार्थी झालयं.
मित्रांनो, विषय खूप मोठा आहे. पण आता मला ही लिहायचा कंटाळा आला आहे आणि तुम्हाला ही वाचायचा कंटाळा येईल म्हणून आटोपट घेतो.
लेख आवडला का? आलडला असेल तर प्रतिक्रिया अवश्य द्या.
आणि माझ्या या स्पष्ट भावनांमुळे कोणाच्या भावना दुखावल्या असतील तर क्षमस्व.
(4821864)
💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

आकाशात जेव्हा ऊन आणि पावसाचा संघर्ष असतो, तेंव्हाच इंद्रधनुष्य तयार होते.
आयुष्य हे असेच असते. सुखदुःखाचे हेलकावे घेतच चालावे लागते.
तडजोडीमुळे नुकसान होत नाही, तर संधी मिळते, इंद्रधनुष्य फुलवण्याची..!

🌹🌷शुभ प्रभात🌷🌹

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

www. koshtirn.wordpress.com
💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

स्वयंशिस्त..

ईश्वराने या ब्रम्हांडाची रचना करताना काही विशिष्ट नियम घालून दिले आहेत आणि त्या नियमानुसारच हे संपूर्ण ब्रम्हांड सदैव कार्यरत असते. या नियमांत किंचित ही बदल होत नाही. दररोज सकाळ होणार, सूर्य उगवणार, मग दुपार, सायंकाळ मग रात्र, पुन्हा सकाळ. हे चक्र अविरत सुरू आहे. यांत किंचित ही फरक पडत नाही. इतकेच नव्हे तर उत्तरायण व दक्षिणायन हे सुद्धा ठरलेल्या दिवशीच होतात. तेव्हा सूर्य दक्षिणेला कलतो किंवा उत्तरेकडे सरकतो. आपल्या पूर्वजांनी हजारो वर्षांपूर्वी हे निसर्गचक्र शोधून काढले. यात यत्किंचितही बदल झाला तर वादळं येतात. अतिपाऊस येतो. हाहाकार माजतो.

निसर्ग ज्या प्रमाणे नियमितपणे व निमूटपणे आपले काम करतो, नियमांचे पालन करतो. त्याप्रमाणे मनुष्य करतो का? नाही. नियम मोडणे जणू माझा हक्क आहे असाच मनुष्य वागत असतो. जर माणसांनी ही काटेकोर पणे नियम पाळले तर आयुष्यात वादळं येणे शक्य नाही.

आता ह्या कोरोनाचेच घ्या न. लॉकडाऊन का केला सरकार ने. आजाराची लागण होऊन तो पसरू नये म्हणून न. लोकं घरात राहिली, एक दुसऱ्या च्या संपर्कात आले नाही तर लागण होत नाही. पण काही लोकांनी ठरवलेले असते. नियम पाळायचे नाही.

मी घराबाहेर पडत नाही. असे सांगितले तर काय बोलतात माहिती आहे? तुम्ही खूप घाबरता. असे घरात बसून राहिले तर तब्येत खराब होईल. बाहेर पडा. काही होत नाही. आता काय बोलणार आपण. मनातल्या मनात बोलतो कि बाबा रे मला बाहेर जायचे काही कारण नाही. सेवानिवृत्त माणूस आहे. वयस्कर आहे. विनाकारण आपल्याला स्वतःला अडचणीत का टाकावे? आपण तर आपण सरकारला ही अडचणीत का आणावे. तुम्ही म्हणणार तुमच्या एकट्याने बाहेर पडल्याने सरकार कशी काय अडचणीत येईल.

आता हे बघा मी जसे काही होत नाही, बाहेर पडू असा विचार केला. तसाच विचार त्याच वेळी इतर हजारों लोकांच्या मनात आला तर. समजा ६० वर्षापुढील लोकांनी घराबाहेर पडायचे असे ठरवले. शहराची जनसंख्या २० लक्ष असली आणि शहरात ६० वर्षापुढील लोकं जनसंख्येच्या २० टक्के असली तर एकाच वेळी शहरातील रस्त्यावर ४ लक्ष लोकं फिरतील की राव. आपण फक्त २ टक्के धरले तरी ४०’००० लोकं होतात.

म्हणून स्वयंशिस्त पाळणे गरजेचे असते.

हे फक्त याच बाबतीत नव्हे. रस्त्यावर वाहन चालविताना ही स्वयंशिस्त पाळायला हवी. पोलीस असेल तर सिग्नल वर थांबायचे असे योग्य नाही. एक निरिक्षण सर्वांनी कधी तरी केले असेलच. सिग्नल वर हिरवा सिग्नल पडण्याची वाट पहात गाड्या उभ्या आहेत. पोलिस जवळपास नाही. हे बघून एक दुचाकी स्वार पटकन गाडी काढतो. तेव्हा तो एकटा जातो का? नाही. त्याच्या पाठोपाठ ३-४ तरी निघून जातात. त्यांना बघून बरेच सरसावले असतात. त्यातील काही शिस्तबद्ध रितीने वाहन चालवणारे असतात. ते म्हणतात जाऊ दे १ मिनिटांत काय आकाश कोसणार नाही. असे मुद्दाम जोरात म्हणतात. जेणेकरून आजूबाजूच्या मंडळींना ऐकू जावे. म्हणजे ते ही थांबतील. काही असे असतात कि जे जाऊ कि नको जाऊ कि नको असा विचार करत असतात.पण पुढे जात नाहीत. अशा प्रकारच्या लोकांना निर्णय लवकर घेता येत नाही.

काही भित्रे असतात. ते चहूबाजूला तपासून बघतात कुठे पोलिस आहे का? या निरिक्षणामुळे ते थांबलेले असतात व पुढे जाण्यास धजावत नाहीत. यातील आणखी एक प्रकार असतो. ते म्हणजे घाबरटच. इतके घाबरट असतात कि सिग्नल हिरवा झाला आणि मागचे हॉर्न वाजवत असले तरी सावकाश पुढे सरकतात.

असो. पण असं लाल सिग्नल ओलांडताना दुसऱ्या बाजूने भरधाव गाडी आली तर केव्हढा मोठा अपघात होईल. बर सिग्नल मोडणाराचा अपघात झाला तर शिक्षा झाली असे म्हणता येईल. पण सिग्नल पाळणारा सुद्धा यात भरडला जातो. तसेच लाल सिग्नल पडायची वेळ होत असल्याने ते वाहन वेगात असते. जोरदार अपघात होतो. इतर वाहनांवर पण जाऊन आदळू शकतात. आणखी कशासाठी. तर अर्धा मिनिटे वेळ वाचविण्यासाठी. ऐरव्ही आपण टिव्ही समोर तासनतास बसून असतो. व्हाट्सएपवर तासनतास पडून असतो. पण सिग्नल वर अर्धा मिनिट सुद्धा वाट बघायची तसदी घेत नाही.

म्हणून म्हणतो मित्रांनो, स्वयंशिस्त फार महत्वाची असते.

चला तर मग, घरी रहा, सुरक्षित रहा.

(4721863)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

वेळ दिसत नाही पण खुप काही दाखवते.
आपलेपणा ही खुप जण दाखवतात
पण आपलं कोण आहे ते वेळच दाखवते.
🌹🙏 सुप्रभात🙏🌹

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.rnk1.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐