गुगल लेंस…

मी संगणकावर १९८४ मधे ही काम केले होते. तेव्हा मी खाजगी कंपनीत कामाला होतो. कंपनी ने प्रशिक्षण देण्यासाठी खास व्यवस्था केली होती. म्हणून मी स्वतःला भाग्यवंत मानत होतो. पण मला सरकारी नोकरी हवी होती.

सरकारी नोकरी १९८५ मधे मिळाल्यावर १९९१-९२ मधे पुन्हा संगणक हाताळायला मिळाला. तेव्हा सर्च इंजिन होते का? काही आठवत नाही. मुळात तेव्हा विंडो बेस्ड ऑपरेटिंग सिस्टीम नव्हती. आक्टोबर १९९८ मधे मी जापानला गेलो होतो. एक महिना राहिलो तेथे. दररोज रात्री तेथे संगणक चालवायचो. अर्थात स्वखर्चाने. भारतातील बातम्या वाचायचो. मुंबईतील मिडडे, टाईम्स हे पेपर वाचत होतो.

हे सर्व सर्च इंजिन वरून शोधता येते.

पण आठवत नाही तेव्हा कोणते सर्च इंजिन होते. मला वाटते याहू असावे. (हो याहूच होते. लिहिता लिहिता सर्च केले तर कळले याहू १९९४ ची कंपनी आहे.)

नंतर आले ते गुगल.

सुमारे २२ वर्षांपूर्वी सेप्टेंबर १९९८ मध्ये अमेरिकेत स्थापित झालेली गुगल ही कंपनी. माझ्या माहिती प्रमाणे मुळ काम “गुगल सर्च इंजिन”.

असो. पण आज गुगल खूप मोठी झाली आहे. माझ्या माहिती प्रमाणे तेव्हा फक्त सर्च इंजिन पुरवणारी कंपनी विविध प्रकारचे प्रोडक्ट पुरवित आहे. जसे गुगल मैप, गुगल ट्रांसलेटर, इ.

त्यातील एक छान से प्रोडक्ट नुकतेच हाती आले आहे. नाव आहे “गुगल लेंस”.

आपल्या पैकी कदाचित काही मंडळींना याबद्दल माहिती असेल ही. किंबहुना काही तर वापर ही करित असावे. तरीही मला जे समजले ते मी थोडक्यात येथे सादर करित आहे.

प्ले स्टोर वरून गुगल लेंस चे एप (app) डाऊनलोड करून घ्यायचे. बस्स.

आपल्या मोबाईल मधील लेंस एपवर क्लिक करावे. कैमेरा उघडतो. खाली विविध ऑप्शन्स दिसतात. Translate, text, search, homework, shopping, places आणि dining.

आपल्याला मासिकातील जाहिरातीतील एखादी वस्तू आवडली असेल. तिच्यावर केमेरा घेऊन जा. नंतर तुम्हाला शॉपिंग वर जावे लागेल. आता एप स्वतः काम करेल. फोटोतील वस्तू बघून संबंधित सर्व लिंक उघडतील. ही वस्तू कोठे मिळेल हे तो लगेच सांगेल. अर्थात संबंधित लिंक जसे अमेझॉन, इ. उघडतील.

समजा समोर एखादे झाड आहे. त्याचा किंवा पानाचा फोटो काढायचा. फोटो काढला कि ती एप स्वतः सर्चिंग सुरू करते. क्षणार्धात तुम्हाला त्या फोटोतील माहितीशी तत्सम सर्व माहिती गुगल उपलब्ध करून देते.

तुम्ही कोणाच्या घरी गेला. त्यांच्या कडील एखादी वस्तू आवडली. लगेच फोटो काढा. लेंसवर सर्च करा.

इतकेच काय विविध भाषेतील शब्दाचा फोटो काढा. लगेच ट्रांसलेट करून मिळते. अहो समोरची भाषा कोणती आहे हे ही तो ओळखतो आणि इंग्रजी मधे भाषांतर करून समोर ठेवतो. याचा फायदा असा होऊ शकतो कि आपल्याला हे पुस्तक कोणत्या भाषेत आहे हे माहिती नसेल तरीही हरकत नाही. गुगल लेंस स्वतः ती भाषा ओळखते आणि तुम्हाला भाषांतर करून देते.

पूर्वी ऑनलाइन भाषांतर इतके चांगले होत नसे. आता मात्र खूप छान होते.

अस्तित्वात असलेल्या कोणत्याही वस्तू चा फोटो काढून त्याची माहिती इंटरनेट वर शोधता येते.

एक गंमत आहे. जे त्याला समजले नाही तेथे ‘समथिंग वेंट राँग’ असा संदेश देऊन ते मोकळे होते. अजिबात अंगाला लावून घेत नाही. असा भास होतो कि ते आपल्याला म्हणत आहे “तुझं तू बघ बाबा. मला हे समजत नाही.’😊😊

असो, पण ही एप खूप छान आहे. मला तरी आवडली. एकदा नक्की वापरून बघा. नाही आवडले तर ‘मेरी मर्जी’ म्हणत सोडून द्या. ☺️😊☺️😊☺️😊

(02621842)
💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

शुभ सकाळ👍👍

आयुष्य खूप सुंदर आहे. त्याला आणखी सुंदर बनवा. आनंदाने जगा.

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.koshtirn.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

सेवानिवृत्ती….

मित्रांनो, आम्ही रिटायर म्हणजे सेवानिवृत्त हो, होऊन आता बराच काळ लोटला आहे. तशी चारच वर्षे झालीत. पण हा चार वर्षांचा काळ म्हणजे खूप मोठ्ठा वाटतोय. (कारण आम्हाला खूप म्हातारे झाल्या सारखे वाटतेय. )

आयुष्याची ३२ वर्षे नौकरी केली. संपूर्ण काळ धावपळ धावपळीत गेला. हा चार वर्षांचा काळ तेव्हढाच मोठा वाटतोय.

असो, मध्यंतरी व्हाट्सएपवर रिटायर्ड लोकं सध्या काय करतात अशी एक छान पोस्ट आली होती. कोणी लिहिली होती माहिती नाही. पण अप्रतिम पोस्ट होती. त्याची तुलना आपल्या आयुष्याशी करण्याचा हा प्रयत्न:-

ते रिटायर झाल्यावर सध्या काय करतात, याची यादी…
(स्वत; व इतरांच्या डोक्याला ताप)
😂😂😂
१) गरज नसताना दूध आणायला जाणे.

( मी दुध आणायला जातो पण गरज असेल तरच. दुध पिशवी टाकायला कोणी आले तर मी बाहेर जाण्यासाठी काही कारण तर हवं. आणि गरज असेल तरच आणायचे ही सक्त ताकिद आहे. विनाकारण आणून करणार तरी काय? म्हातारपणी दुध घेतले तर कोलेस्टेरॉल वाढल्याची भिती. म्हणून बंधने आहेत.😊)
२) गेटबाहेर झाडू मारणे, सडा टाकणे. (तरी बरं रांगोळी येत नाही, नाही तर ती पण काढली असती) ( हे शहरामध्ये शक्य नाही. कारण आम्ही इतके मोठे नाही कि बंगला असेल. गावात राहिलो असतो तर ही सर्व कामे सकाळ संध्याकाळ पार पाडली असती.😊)
३) दिवसभर वॉचमनसारखे खिडकीत बसून राहाणे. ( खिडकीत बसून बघणार काय? हो पुस्तक वाचत बसता आले असते. पण स्मॉर्ट फोनने पुस्तके कपाटात बंद करून टाकली आहेत. )
४) प्रत्येक काम मीच करायला पाहिजे, असा उगाच तगादा लावणे आणि बाकीचे कसे नालायक आहेत हे दाखवून देणे. ( हा अनुभव मात्र रात्रंदिवस येत असतो. पण आम्हाला जागेवर जाऊन बसा अशी सक्त ताकिद देणारे असल्याने असे करण्याला थोडा अटकाव येतो.😊)
५) पाण्याची टाकी भरेपर्यंत उगाच उभे राहाणे, Automatic असली तरी उगाच गच्चीवर जाऊन टाकीत डोकावणे. ( बंगलेवाले जिंदाबाद.)
६) गरज नसताना बँकेत जाऊन
निरर्थक वाद घालणे आणि मी किती कामात पटाईत होतो हे पटवून द्यायचा प्रयत्न करणे.( हे ही खरे. पण डोक्याला किती ताप द्यायचा आपल्या आणि इतरांच्या ही .म्हणून स्वतः ला आवरण्याची सवय करून टाकली. आता आठवण सुद्धा येत नाही.)
७) मुलाचे फेकून दिलेले शर्ट, टी शर्ट, शूज उगाचच वापरायला काढणे. ( मुलगा नसल्याने आपलेच जुने कपडे काढून वापरणे शक्य असल्याने ही हौस ही भागविता येते.😊)

८) कार जर बाहेर काढायची म्हंटले, तरी उगाच फालतू चौकश्या करणे.( पांढरा हत्ती पाळणे चुकीचे म्हणून आम्ही यापासून लांबच राहतो. तसेही आम्ही फार पर्यावरणवादी आहोत.)
९) उगाचच चट्ट्या पट्याची हाफ पॅन्ट घालून गेटमधे किंवा मागच्या दारात उभे राहाणे.( अरे बाप रे. हे तर अशक्य आहे. आम्हाला घर सोडून जावे लागू नये म्हणून हा विचार सुद्धा मनात येत नाही☺️)
१०) बिनकामाचे फोन करुन उगाचच काड्या करीत बसणे. (बिनकामाचे फोन करत असायचो पण काड्या नाही. फक्त फुकटचे सल्ले. आता आवर घातला आणि फोन करणे बंद केले. फक्त हालचाल तपासण्यासाठी फोन करणे योग्य अशा ज्ञानाची आम्हाला प्राप्ती झाल्याने☺️😊)
११) येणाऱ्या जाणाऱ्याला उगाचच एखाद्या नातेवाईका विषयी गाऱ्हाणी सांगत बसणे आणि स्वतःचे हसे करुन घेणे. (हे आपण अजीबात करत नाही.)
१२) नातवांचे मित्र / मैत्रिणी दारात खेळायला आले की अंगावर खेकसणे.( प्रश्नच उद्भवत नाही)
१३) कुठे बाहेर जायचे म्हंटले, तरी कार मधे पुढे बसायचा यांचाच मान आणि परत वर Driving चे धडे. (गाडी चालवायला येत नसली तरी!) (हे खरे असले तरी आम्हाला लागू नाही कारण तेच पांढरा हत्ती😊😊)

१४) एखादी आवडती सिरीयल / सिनेमा लागला म्हणून बघत बसले, की यांची फालतू बातम्या बघायची वेळ होते!! हा हा. येथे आम्ही सुखी आहोत कारण आमच्या कडे मला सोडून कोणालाही टिव्ही बघायला इवडत नाही. मी पण बातम्या बघायला आवडतात. सिरियल क्वचित.)
१५) बजेट, संसद सभागृहातला गोंधळ समजत नसला तरी वेड्यासारखे tv वर बघत बसणे. (हे मात्र खरे आहे😊)
१६) सर्वांचे एकमत झाले असताना मला का विचारले नाही, म्हणून रुसणे आणि विचारले असताना मला कशाला विचारता, म्हणून झटकून टाकणे. (लागू पडत नाही )
१७) आपल्याला मोबाईल मधले फार कळते, हे समवयीन असलेल्या म्हाताऱ्याला दाखवत काहीतरी सेटींग चेंज करणे.( नो कमेंट्स)
१८) एखादी गोष्ट नवीन करताना, उदा: घरातील फर्निचर, फॅब्रीकेशन उगाच स्वतःच्या कारागीराला बोलवून ती गोष्ट चौपट खर्च करून बनवणे आणि ती कितीही वेडी वाकडी झालेली असली, तरी जाणाऱ्या, येणाऱ्याला दाखवून हसे करून घेणे. ( नो कमेंट्स)
१९) उगाचच जुने वाहन, उदा: Scooter अथवा मोटर सायकल न विकता ठेऊन देणे, कधीतरी काढून उगाच फार मोठ्ठा मेकॅनीक असल्यासारखे कीका मारत बसणे, प्लग साफ करत बसणे, (नेमके यावेळेस नातवाची मैत्रिण अथवा सुनेची भिशी असते).( आपल्याला नाही लागू पडत)
२०) लाईटबील, फोनबील जास्त येते म्हणून जाता येता लाईट बंद करणे, आपण फोनवर बोलताना रागाने पहाणे आणि स्वतः फोन वरून कोणाबरोबर तरी तासन तास कागाळ्या करीत बसणे. ( हल्ली फोन करणे बंद करणे भाग पडले आहे. 😢)
२१) संध्याकाळी बागेत फिरायला जाणे आणि तासन् तास बाकडे अडवून बसून राहणे. (आवडत नाही)
२२) पिवळी गोळी, निळी गोळी अशा प्रकारे गोळ्यांची नावे लक्षात ठेवणे म्हणजे डॉक्टर तपासायला आला की वेडाच व्हावा!!(😊☺️)
२३) कारण नसताना सोसायटीच्या कामाचे झेंगट गळ्यात घेणे. (लावूनच घेतले नाही😊☺️)
👆🏽 सर्व सेवा निवृत्त लोकांनी हे वाचावे व आपण यातले काय काय करतो, ते तपासणे. तुमचा स्कोर १३ पेक्षा जास्त झाला, तर अधून मधून शेगांवला गजानन महाराजांच्या दर्शनाला जात जा!!

(02521841)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

👍👍शुभ सकाळ👍👍

पारखून घेतलं तर कोणीच आपल नसतं

आणि समजून घेतलं

तर कोणीच परकं नसतं.👌

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.koshtirn.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

पुन्हा परत….(जून्या काळी)

मित्रांनो, आपण बरेच केलेंडर (मराठीत काय म्हणतात माहित नाही) पाहिले असतील ज्यात यशोदामाता लोणी काढत आहे व बाळकृष्ण ते लोणी चोरून खात आहे. किती मनमोहक असते ते चित्र. म्हणून श्रीकृष्णाला मनमोहन म्हणतात.

(गुगल साभार)

तुमच्या लहानपणी सुद्धा आई असेच लोणी काढत असावी. पण आता हे नाही. आता तर मोठमोठ्या मशीन आल्या आहेत. कारखाने आहेत. लोणी काढून तूप तयार करण्यात येते. त्यामुळे घरी कोणी करत नाही. आणि करणार कसे? कारण दुध तसे मिळत नाही. जेव्हा दुध मिळत होते माझी बायको घरी तूप तयार करत होती. काय घमघमाट सुटायचा राव घरात. व्वा. जीभेवर स्वाद दिवसभर असायचा. हातावरील सुवास पण दिवसभर राहायचा. असो.

मी हे का लिहित आहे बरे! हो आले लक्षात.

आम्ही एक यंत्र विकत घेतले. स्वयंपाक खोलीत कामासाठी लागणारे. चाकूने भाजी कापायला त्रास होतो. म्हणून मुलीने ऑनलाइन मागविले हे यंत्र.

यंत्र म्हणजे काय राव. पूर्वी दही घुसळून लोणी काढत असत तसे. अगदी तसेच. छोटेसे प्लास्टिक चे भांडे.

झाकणात स्प्रिंग असलेले एक चाक.

त्यावर दोरी चढवलेली. आत भांड्यात भाजी कापण्यासाठी मिक्सर मध्ये असते तसे पाते असलेले चक्र.

भांड्यात भाजी थोडी टुकडे करून टाकायची. झाकण लावले कि दोरी ओढायची. दोनच मिनीटात भाजी कापून तयार. कांदा मिरची लसूण काय लागेल ते कापा.

वीज नसल्यावर स्रियांना स्वयंपाक करायला त्रास होतो. तेव्हा हे हाताने वापरायचे यंत्र खूप कामी येऊ शकते.

पण हे बघून काळ कसा बदलतो हे लक्षात येते. हळूहळू आपण पुन्हा मागे जित आहोत कि काय असे वाटायला लागते.

“पृथ्वी गोल आहे” असे म्हणूनच म्हटले जाते.😊

(02421840)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

ऋणानुबंध असल्याशिवाय कोणी कोणाच्या आयुष्यात येत नाही.

सुंदर दिवसाच्या सुंदर शुभेच्छा👍

💐💐सुप्रभात💐💐

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.ownpoems.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

लॉजिकल झुरळ☺️

अचानक सौंच्या ओरडण्याचा आवाज आला आणि संपतराव दचकलेच. दुपारची वेळ होती. ते वामकुक्षी घेत होते. दुपारची अगदी थोडी डुलकी असते पण दिवसभराचा क्षिण घालवण्यासाठी सक्षम असते. त्यात मात्र अडथळा आलेला संपतराव सहन करत नाही. पण सौ. चे ओरडणे म्हणजे नक्कीच काही तरी मोठ झालं असणार. म्हणून ते लगेच उठले आणि तिकडे धावले जिकडून आवाज येत होता.

पण क्षणात ते हबकले. त्यांना नक्की आवाज कुठून आला हे कळेना. त्यांनी आवाज दिला,”काय झाले?”

“अहो. इकडे या लवकर.”

“हो हो.” आता त्यांना कळाले होते आवाज कुठून येत आहे ते. ते लागलीच त्या दिशेला निघाले.

“हे काय? तुम्ही असे खुर्ची वर वर पाय करून का बसलाय.?”

“अहो. केव्हढे मोठे झुरळ आहे!”

“काय. झुरळ! त्याला तू घाबरत आहेस!”

संपतरावांना शॉक बसला. इतक्या वर्षात मला न घाबरणारी ही बाई इवल्याशा झुरळाला घाबरली. तत्क्षणी मनात नको नको ते विचार आले. येतच राहिले. काय राव? माझी काय इज्जत राहिली. झुरळ काय म्हणत असेल? एव्हढ्या मोठ्या माणसाला घाबरत नाही ही बाई आणि मला घाबरते. म्हणजे मी किती भयावह प्राणी आहे.

आणि काय आश्चर्य संपतरावांना झुरळ दिसले, पण ते ऐटीत चालतय असे त्यांना वाटले. त्यांना वाटले ते चिडवतेय आपल्याला. संपतराव खरोखरच त्याची चाल बघून चिडले आणि ती झुरळ, नाही नाही ती डांस मारायची बैट (मैड ईन चाइना) घेऊन त्याच्या मागे धावले. पण ते झुरळ त्या बैट खाली यायलाच तयार नाही. ते झुरळ गाफील असतांना संपतरावांनी डाव साधला आणि झुरळ बैट खाली आले.

तेव्हा तडतड चा आवाज आला. त्यांना वाटले झुरळ मेले असावे. म्हणून बैट उचलली. तर ते क्षणार्धात उड्या मारून नाही से झाले.

इतके लहानसे झुरळ सुद्धा संपतरावांना ठेंगा दाखवून गेले. सौ.ने याचा उचलला नसता तर नवल वाटले असते. पण असे झाले असते तर शप्पथ.

काय राव एक झुरळ सुद्धा पकडू शकत नाही तुम्ही. गोष्टी मात्र फार मोठमोठ्या करतात.

संपतराव अक्षरशः खजील झाले. एका झुरळाने त्यांना मात दिली होती. बिचारे खाली मान घालून हात चोळत बसले. बस्स.

(02321839)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

अडचणी आयुष्यात नव्हे तर मनात असतात. ज्या दिवशी मनावर विजय मिळवाल त्या दिवशी आपोआप मार्ग निघेल.

👍हर्षोल्लासित सकाळ👍

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.rnk1.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

मीठ…..

आपलं लहानपण सर्वांनाच आठवत असते. आठवा बार तेव्हा आपण जेवणात कोणते मीठ खात होतो. एकदम साधे मीठ. खडे मीठ. दुसरे मीठ मिळत नव्हते मुळी. थोडे मळकट असायचे. पण मला नाही वाटत त्यामुळे कोणाला त्रास होत असेल. अहो माझे बाबा खूप मीठ खायचे. विनाकारणच मिठाचा खडा तोंडात टाकून चघडत असायचे. पण जवळ जवळ ८५ वर्ष जगले की राव. कसला बी.पी. आणि कसले काय! तेव्हाची लोक म्हणायची हे बी.पी., हार्ट अटेक हे आजार मुळात मोठ्या लोकांचे आजार आहेत. गरिबांना असे आजार होत नाहीत. ते खरे हि असायचे.
मीठ जास्त खाल्ल्याने बी. पी. वाढतो हे खूप उशिरा कळले. तेव्हा मिठाच्या मोठं मोठ्या कंपन्या निघाल्या होत्या. पांढरे शुभ्र मीठ बाजारात पिशवी रूपात यायला सुरुवात झाली होती. मग ह्या मिठाचे आकर्षण सुरु झाले आणि ते जुने मीठ मिळेनासे झाले. त्याचा विसर हि पडला. नंतर काळ बदलत गेला. म्हणतात न बदल हा खूप आवश्यक असतो. बदल वस्तूंमध्ये हि केला जातो. सतत बदल हा व्यवसायात खूप गरजेचं असतो. त्याच त्याच गोष्टीला मनुष्य कंटाळतो. हा मानवाचा मूळ गुणधर्म आहे. म्हणून कंपन्या प्रत्येक वस्तू मध्ये काही तरी बदल करून बाजारात आणत असतात. मन ग्राहक त्याकडे आकर्षित होतो. खप वाढतो. पण मिठात काय नवीन असणार. मीठ एके मीठ. काही काळाने यात हि बदल झाला राव. आयोडीनयुक्त मीठ बाजारात आले. तेव्हा कळले कि मानवी शरीराला आयोडीनची गरज असते. तो पर्यंत आयोडीन रसायन शास्त्राच्या पुस्तकातच दडून बसले होते. काही दिवसांपूर्वी एक नवीन माहिती कानी पडली होती. कोणाला तरी शरीरात आयोडीनची कमतरता झाली होती. त्यामुळे तो आजारी पडला होता. हेही माझ्यासाठी नवीनच होते. तेव्हा मला आयोडीनचे शरीरासाठी अत्यधिक महत्व असते हे समजले.हे समजायला किती काळ  गेला. आणि आता कळले आहे जास्त आयोडीन शरीरासाठी त्रासदायक असते. म्हणून आता कंपन्यांनी नवीन मीठ बाजारात आणले आहे. त्यात  आयोडीन कमी असते म्हणे.
घ्या आता. आधी आयोडीन युक्त मीठ खाऊ घालायचे. मग आयोडिन जास्त झाले म्हणून कमी आयोडीन असलेले मीठ खाऊ घालायचे. माणसाने करायचे तरी काय मित्रांनो.
(02221838)
💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐
आनंद देणाऱ्या  पेक्षा हक्काने त्रासदेणाऱ्या माणसाच्या आठवणी जास्त आल्हाददायक असतात.
👍शुभ सकाळ👍💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐
http://www.manachyakavita.wordpress.com
💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

संथ वाहते कृष्णामाई….

संथ वाहते कृष्णामाई

तीरावरल्या सुखदुःखांची

जाणीव तिजला नाही

नदी नव्हे ही निसर्ग-नीती,आत्मगतीने सदा वाहती

लाभहानिची लवही कल्पना नाही

तिज ठायीकुणी नदीला म्हणती माता,

कुणी मानिती पूज्य देवता

पाषाणाची घडवुन मूर्ती

पूजित कुणी राही

सतत वाहते उदंड पाणी,

कुणी न वळवुन नेई रानी

आळशास ही व्हावी कैसी गंगाफलदायी?

🟣चित्रपट : संथ वाहते कृष्णामाई (1967)🔴स्वर : सुधीर फडके🟠संगीत : दत्ता डावजेकर🟡गीत : ग.दि.माडगूळकर

(02121837)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

🙏🙏 श्री स्वामी समर्थ 🙏🙏
“आपण जगासाठी
एक व्यक्ती आहात,परंतू कुटुंबासाठी आपणसंपूर्ण जग आहात”म्हणून स्वतःची काळजी घ्या!! घरी राहा – आनंदीत राहा !!!!…शुभ प्रभात…!!💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐www.manachyakavita.wordpress.com💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

आजी-आजोबा…

मित्रांनो, आजी आजोबा होणे यासाठी भाग्य लागतं असं म्हणतात. वयाची एक विशिष्ट पातळी ओलांडली कि हात नातवंडांना जवळ घेण्यासाठी आसूसलेले असतात. मुलगा आणि सून चांगले लाभले कि हे स्वप्न साकार होते. लहान मुलांना सुद्धा आजीआजोबांच्या प्रेमाची अपेक्षा असते. हे प्रेम मिळाल्या शिवाय जीवन सार्थक होत नाही.

पण काही सूनांना/ मुलांना हे चालत नाही म्हणून लहान मुलांना आजीआजोबांच्या प्रेमाला मुकावे लागते. हे त्यांचे दुर्भाग्य म्हणावे. यावर आपल्या व्हाट्सएपच्या माध्यमातून एक छान लेख आला होता. तो मी जसाच्या तसा येथे शेअर करत आहे.

मुलांना जास्तीत जास्त आजी-आजोबांच्या सानिध्यात ठेवताय? मग ‘हे’ जाणून घ्याच!
——————————-

आजी-आजोबांच्या सानिध्यात व्यतीत केलेला वेळ हा प्रत्येक मुलासाठी खास असतो. या क्षणांना ते आयुष्यभर विसरु शकत नाही. पण तुम्हाला माहित आहे का काही काळासाठी आजी आजोबांसोबत घालवलेल्या क्षणांचा फायदा मात्र चिरंतर काळासाठी होतो.

आई-वडिल बनणं ही जशी एक आनंदाची पर्वणी असते अगदी तसंच आजी-आजोबा बनणं ही आयुष्याभराच्या सुखाची शिदोरी असते. घरातील लहान मुलांचे लाड आणि हट्ट सर्वात जास्त कोणाकडे आणि कोणामुळे पुरवले जात असतील तर ते असतात आजी-आजोबा! हल्लीच्या काळात आई-वडिल दोघेही नोकरी करत असल्याने त्यांचं मुलांकडे दुर्लक्ष होतं. त्यामुळे काही पालक मुलाला पाळणाघरात ठेवण्याऐवजी आजी-आजोबांकडे ठेवतात आणि या काळात मुलालाही त्यांचा लळा लागतो.

२०१६ साली ऑस्ट्रेलियात केल्या गेलेल्या एका अभ्यासामध्ये असं समोर आलं होतं की जे आजी-आजोबा आठवड्यातून एकदा तरी आपल्या नातवंडांसोबत वेळ घालवतात त्यांना स्मृतीभंशाचा अर्थात अल्जाइमरचा धोका फार कमी असतो. यासोबतच हे क्षण काही खास क्षण स्मरणात ठेवणं त्यांना फार सोपं जातं. मुलांसोबत खेळत असताना लहान मुलांना अनेक छोटे छोटे प्रश्न पडतात आणि त्या प्रत्येक प्रश्नाला उत्तर देण्यासाठी आजी-आजोबा गोष्टी लक्षात ठेवण्याचा प्रयत्न करु लागतात. यामुळे त्यांची मेमरी बुस्ट होण्यास मदत मिळते.

नातवंडांसोबत खेळल्याने किंवा त्यांची नुसती एक छबी पाहूनही आजी-आजोबांचं मन अगदी आनंदून जातं. या आनंदामुळे आणि हसण्यामुळे त्यांचं मानसिक आणि भावनात्मिक आयुष्य निरोगी राहतं. म्हातारपणात लोकांपासून आलेला दुरावा आणि मुलांच्या व्यस्त जीवनशैलीमुळे आई-वडिलांना एकटं एकटं वाटू लागतं जे त्यांना डिप्रेशनचं शिकारही बनवू शकतं. पण जर ते नातवंडांसोबत राहिले तर त्यांना आपल्या दु:खांचा विसर पडतो आणि त्यांच्या सानिध्यात ते आनंदी, सुखी, हसरं आयुष्य जगू लागतात.

Evolution and Human Behavior जर्नलमध्ये पब्लिश स्टडीसाठी केल्या गेलेल्या रिसर्चमध्ये असं आढळून आलं की जे आजी-आजोबा आपल्या नातवंडांसोबत जास्त काळ जीवन व्यतीत करतात त्यांना दीर्घायुष्य लाभतं. त्यामानाने एकट्या राहणा-या जोडप्यांचं आयुष्यमान थोडं कमी असतं. तर दुसरीकडे असंही म्हटलं जातं की नातवंडांना सांभाळण्याची जबाबदारी वृद्ध व्यक्तींवर लादू नये कारण कधी कधी ही आनंददायी गोष्ट त्यांच्यासाठी स्ट्रेसचं कारण बनू शकते.

*आताच्या काळात आजी-आजोबांची साथ लाभणं हे भाग्य मानलं जातं. Boston University द्वारा केल्या गेलेल्या स्टडीमध्ये असं समोर आलं की आजी-आजोबांसोबत वेळ घालवणारी मुलं ही मानसिकदृष्ट्या खंबीर आणि भावनिकदृष्ट्या स्थिरस्थावर असतात. सोबतच यामुळे ते उतकृष्ट वक्ते देखील बनतात. तसंच सतत आजी-आजोबांसोबत असल्याने मुलांचा डिप्रेशनमध्ये जाण्यापासूनही बचाव होतो. चालणं, खेळणं, बोलणं, प्रत्येक गोष्टीत हुशार आणि अॅक्टिव होणं हे मुलं आजी-आजोबांकडून आत्मसात करतात.*

*असं म्हटलं जातं की पुस्तक वाचून पोपटपंची करणारा व्यक्ती हा अनुभवातून बोलणा-या व्यक्तीच्या कैक पटीने मागे असतो. पुस्तकी ज्ञान आपल्याला मर्यादीत गोष्टी शिकवतं पण अनुभवाने मिळणारं शिक्षण हे चिरंतर काळासाठी आपल्या सोबत असतं. आजी-आजोबांचे केस उगाच उन्हाने पांढरे होत नाहीत तर अनुभवाने होतात. त्यांच्या इतकं समृद्ध ज्ञान या जगातील कोणतीच शाळा आपल्याला देऊ शकत नाही. उठण्याबसण्याच्या संस्कारापासून, चालण्याची लकब, बोलण्याची शिस्त, शाळेतील अभ्यास सारं काही मुलं लवकर शिकू शकतात.*

*त्यामुळे तुम्हालाही वाटत असेल की मुलांचं भविष्य उज्जवल व्हावं तर त्यांना जास्तीत जास्त आजी-आजोबांसोबत ठेवा*.

🌸🌸🌸

(02021836)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

🙏🌹 शुभ सकाळ.🌹🙏

ज्यांची सुरवात , इमानदारी ,स्वकष्ट ,आणि शून्या पासून होते त्यांना हारण्याची , घाबरण्याची , ओळख निर्माण करण्याची गरज आणि भीती नसते त्या सर्व गोष्टी आपोआप मिळतात. आपल्याला किती लोक ओळखतात याला महत्व नाही , तर ते आपल्याला का ओळखतात याला महत्व आहे.

🌷सुंदर दिवसाच्या गोड शुभेच्छा🌷

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.koshtiravindra.blogspot.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

नारळ आणि माणूस

संपतराव आपल्या सौभाग्यवतींसह आपल्या घरी निवांत बसले होते. दोन्ही आपापल्या हातातील स्मॉर्ट फोन शी चाळे करत गप्पा मारत होते.

आजच्या गप्पा दर्शन शास्रावर रंगल्या होत्या. जीवन कसे असते. माणसं कशी असतात. नातेवाईक कसे असतात. अशा विविध विषयांवर गप्पा रंगल्या होत्या. कमी बोलणारे संपतराव ही आज सौ.ना गप्पांत रंगलेले बघून खूप खुलले होते. त्यांना खुललेले बघून सौभाग्यवती आणखी जास्त खुलल्या होत्या.

अचानक सौ. म्हणाल्या, “अहो, नारळ आणि माणूस दोन्ही दर्शनी छान दिसतात नाही का?”

“हो न. ”

मी आश्चर्यचकित होऊन नाईलाजाने होकार दिला. मित्रांनो, माझ्या मते माणूस दोन वेळा असा नाईलाजाने होकार देत असतो.

एक:- जेव्हा प्रश्न विचारला गेल्यावर काही सूचत नाही तेव्हा.

दुसरा:- जेव्हा बायको समोर होकार दिल्याशिवाय गत्यंतर नसते तेव्हा.

अर्थात असे माझे दर्शनशास्र सांगते. जीवनात प्रत्येक माणसाचे आयुष्याचे अनुभव कटु अगर चांगले, आणि वेगवेगळे असतात.

“पण, नारळ जोडल्याशिवाय आणि माणूस फोडल्याशिवाय कळत नाही. बरोबर आहे कि नाही.” सौ. पुन्हा उदगारल्या.

बाप रे. अक्षरशः कोणीतरी चाबुकाने माझे अंग अंग फोडून काढत असल्याचा मला भासच काय विश्वास वाटायला लागला. अंग दुखायला लागले हो माझे. मी अंग चोरायला लागलो तशी बायको म्हणते, “अहो काय झाले तुम्हाला?”

माझी काहीच प्रतिक्रिया दिसून न आल्याने तिने खांदे धरून अर्थात माझेच 😊 गदागदा हलवून ओरडून पुन्हा तोच प्रश्न केला तेव्हा कुठे मी भानावर आलो.

“अग तू काय बोलली ते लक्षात आले का तुझ्या?” संपतरावांनी सौंना विचारले. (जसे लिहिता लिहिता भान हरपून संपतराव ऐवजी मी असे मी लिहितो तसे कथा वाचता वाचता भान हरपून संपतराव ऐवजी ही माझीच कथा मी लिहित आहे असे तुम्हाला मनोमनी वाटू नये म्हणून अधूनमधून संपतराव असे लिहावे असे मला वाटले म्हणून मी लिहिले.) असो.

“अहो, मी काय बोलणार. एका ग्रुप वर एक संदेश आला होता. आता ते समोर नारळ दिसले. आणि संदेश आठवला म्हणून तुम्हाला सांगितला.”

“बघू बरं काय संदेश आहे तो!”

तीने मोबाईल माझ्या हातात दिला. पण मला उघडता येईना.

तिने परत मोबाईल हिसकावून घेतला आणि अगंठा लावला आणि मोबाईल सुरू. अग, अंगठा लावायची काय गरज आहे. ओपनच ठेवायचे की.

“आणि तुम्ही आमच्या महिला मंडळाचे सगळे संदेश वाचत बसायला मोकळे.”

“अरे बापरे. अग मी हात सुद्धा लावणार नाही. बर ते जाऊ दे. तो संदेश वाचू दे मला.”

आणि मी बघितलं संदेश खालील प्रमाणे होता.

💕नारळ आणि माणूस
दर्शनी कितीही चांगले
असले तरीही….
नारळ फोडल्याशिवाय
आणि
माणूस जोडल्याशिवाय
कळत नाही…!!!!💕
💞शुभ सकाळ💞
🍃💐🌸💐🌸

संदेश वाचून मी डोक्याला हात लावला. अग किती छान संदेश आहे हा. आणि तू त्याची किती वाताहत केली. ”

“काय केलं बर मी. !!!!!!?????????” सौंनी पुन्हा मोबाईल घेतला आणि संदेश वाचायला लागल्या. म्हणतात न आपल्या चुका माणसाला दिसतील तो माणूस कसला!

संपतराव वैतागून उठले आणि बालकणीत गेले. दुपारच्या वेळी सोसायटी अगदी सुनसान असते. चिटपाखरूही बाहेर दिसत नाही. संपतराव मनातल्या मनात म्हणाले.

तोच आतून आवाज आला. ”

अहो ऐकलत का?” नाईलाजाने त्यांना आत जावे लागले. बायको चे येरे माझ्या मागल्या सुरूच होते.

“अहो, काय चुकले माझे. सांगा न मला.”

मी तिला ती काय बोलली ते पुन्हा बोलायला सांगितले. नंतर संदेश वाचून दाखविला.तरीही तिला लक्षात येईना. मग मी फोडून सांगितले.

अहो काही तरीच काय विचार करताय तुम्ही राव. फोडून म्हणजे शब्दांचा व्यवस्थित अर्थ समजावून सांगत होतो मी. भलताच अर्थ लावून भानगड लावू नका बिच्चाऱ्या संपतरावांच्या सुखी संसारात.

(01921835)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

शब्दांची निवड चुकली की वाक्य बिघडते आणि माणसाची निवड चुकली की आयुष्य बिघडते…

शुभ सकाळ🙏🙏🙏

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.manachyakavita.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

दृष्टिकोण…

मित्रांनो, आपल्या नेहमीच्या म्हणजे व्हाट्सएपच्या शाळेत मध्यंतरी एख छोटीशी पण बोधप्रद कथा वाचण्यात आली. आपल्याला ही आवडेलच. चला तर मग वाचा.

“दोन भाऊ समुद्राच्या किनाऱ्यावर फिरत होते. दोघांमध्ये कोणत्या एका गोष्टीवरून वाद झाला. मोठ्या भावाने लहान भावाच्या थोबाडीत मारली. लहान भाऊ काहीच बोलला नाही. फक्त वाळूवर लिहलं ‘आज माझ्या भावाने मला मारलं.’
दुसऱ्या दिवशी दोघेही पुन्हा समुद्रकिनाऱ्यावर फिरू लागले. लहान भाऊ समुद्रावर अंघोळ करू लागला. अचानक तो बुडू लागला. मोठ्या भावाने त्याला वाचवलं. तेव्हा लहान भावाने दगडावर लिहलं, ‘आज माझ्या भावाने मला वाचवलं’.
मोठया भावाने विचारलं, “जेव्हा मी तुला मारलं तेव्हा तू वाळूवर लिहिलं होतंस आणि जेव्हा तुला वाचवलं तेव्हा तू दगडावर लिहितोयसं अस का ?

लहान भावाने यावर उत्तर दिलं, “जेव्हा आपल्याला कुणी दुःख देत

तर ते वाळूवर लिहावं

कारण ते लवकर मिटून जावं… परंतु

जेव्हा कुणी आपल्यासाठी चांगलं करतं

तेव्हा आपल्याला ते दगडावर लिहायला हवं

कारण ते मिटु नये !!”

घडलेली वाईट घटना… विसरायलाच हवी आणि चांगली घटना नेहमी लक्षात ठेवायला हवी !!

मित्रांनो, कथा बोधप्रद आहे. पण प्रत्यक्षात अनुभव या उलट येतो.

आपण दहा काय शंभर गोष्टी चांगल्या केल्या आणि नेमकी १०१ वी चुकली तर ती जी चुथकली असते न नेमकी तीच लक्षात राहते. शंभर चांगल्या गोष्टी मनुष्य विसरून जातो. कारण हा माणसाचा गुणधर्म आहे. आपली स्मरणशक्ती अशीच आहे की ती वाईट गोष्टी पटकन आत्मसात करते.

आपण ही आठवा. घरी, कार्यालयात किंवा मित्रांच्या ग्रुपमध्ये

असे घडले असेल. सर्वसाधारणपणे प्रत्येकाला हा अनुभव येतोच येतो. कार्यालयातच बघा न. आपण दररोज पद्धतशीरपणे काम करत असतो. वरिष्ठ खुप खुश असतात आपल्यावर. पण एकावेळी एक चुक घडली कि आधी चांगले केलेले काम त्यांच्या मानसपटलावरून पुसले जाते. आणि नंतरच्या प्रत्येक कामाकडे पहायची नजर बदलेली असते. नंतर चांगल्याप्रकारे केलेल्या कामात ही त्यांना चुका दिसतात.

याउलट जो सतत चुका करत असतो त्याने एकदा चांगले काम केले कि त्याचे कौतुक होत असते.

आहे न विचित्र किंतु सत्य!!

(01821834)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

मालमत्तेचे वारस कितीही असू शकतात, परंतू केलेल्या कर्माचे वारस आपण स्वत:च असतो.
⭐️शुभ प्रभात ⭐️

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.ravindra1659.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

रबर आणि पेंसिल….

एक गाणे सर्वांना आठवत असेल, हम बने तुम बने एक दुजे के लिए…..रबर आणि पेंसिल चे ही तसेच आहे. एक दुसऱ्या साठीच तयार झाले आहेत हे. फक्त पहले अंडा या मुर्गी ही भानगड आहे.म्हणजे रबरासाठी पेंसिल तयार केली कि पेंसिल साठी रबर हा प्रश्न आहे. म्हणजे बघा कि रबर जर आधी तयार केले असेल तर त्याचा काही तरी उपयोग व्हावा म्हणून पेंसिल तयार केली असावी. जेणेकरून पेंसिल चे लिहिलेले पुसून टाकण्यासाठी रबराचा उपयोग करता येईल😊जर पेंसिल चा शोध आधी लागला असेल तर तीने लिहिलेले पुसून टाकण्यासाठी रबराचा शोध लावला असावा.ता.क.:- आताच मी विकिपीडियावर पाहिले तर समजले कि पेंसिल चा शोध रबरापेक्षा आधी लागलेला आहे.
अर्थात पेंसिल साठी रबर तयार केले आहे तर.

पेंसिल ने लिहिलेले कोणीही पुसू शकत नसल्याने कोणी तरी असावं तिचा गर्वहरण करायला म्हणून रबराचे निर्माण केले गेले असावे.
पण ह्या रबर आणि पेंसिल चे नाते कसे नवरा बायकोच्या नात्या सारखेच आहे असे नाही का वाटत आपल्याला?
पण त्यात एक महत्त्वाचा फरक आहे बर का!!
“तो काय?” कोण बोलले बर. इकडे तिकडे पाहिले कोणीही दिसले नाही. नंतर लक्षात आले कि ‘माझ्या मना’ने प्रश्न केला होता तो.

“अरे तुला कळत कसे नाही!”  मी आंसरलो.
“!!!” माझे मन.
“अरे बाबा! हे बघ, रबर पुल्लिंगी व पेंसिल स्री लिंगी. तसे बघितले तर नवरा म्हणजे रबर व बायको म्हणजे पेंसिल. 😅 रबर पेंसिल चे लिखाण पुसू शकतो. पण नवरा …….”
“अरे ही अशक्यप्राय गोष्ट आहे.” मनाचा आवाज.

“लिखाणच काय बायकोच्या   तोंडातील शब्द सुद्धा खोडून काढायची हिंमत नाही तुझी.”
“हो, बरोबर आहे. जो खोडायची हिंमत दाखवतो त्याची अवस्था कशी होते माहीत आहे न!”
“कशी? “
“अरे काय मित्रा! इतके ही कसे रे तुला कळत नाही. ☺️”
“खोडून खोडून रबर झिजून संपत  नाही का?”☺️😊
म्हणून म्हणतो गुमान ऐकत रहावे माणसाने. उगाच तोंड उघडून येणारे शब्द रुपी बाण अडवण्याचा प्रयत्न करू नये☺️
मित्रांनो, सहज वाटले म्हणून लिहिले.
पण मला एक विचारायचे आहे.
रबर व पेंसिल ही दोन्ही इंग्रजी नावे आहेत. यांना मराठीत काय म्हणतात? कोणाला माहित असेल तर कळवावे.☺️😊

(01721833)
💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐
गेलेले दिवस परत येत नाहीत. येणारे दिवस कसे येतील हे सांगता येत नाही.
म्हणून आयुष्यातील प्रत्येक क्षण हसत आणि मनमोकळेपणाने जगा.
👍शुभ सकाळ👍
💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐
http://www.ownpoems.wordpress.com
💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐