परिकल्पना

सध्या बायो टेक्नोलॉजी व माइक्रोबायोलोजी चे जग आहे. या दोन्ही शाखांचे प्रस्थ वाढत चालले आहे. मार्केट मध्ये बी.टी. वांगी येऊ घातली आहेत. सध्या भाज्यांपुरते मर्यादित असलेले हे क्षेत्र पुढे माणसापर्यंत गेले तर काय गजब होईल याची कल्पना मी या कथेत मांडत आहे. हि फक्त माझी परिकल्पना आहे हे कृपया लक्ष्यात ठेवावे.

आज त्यांचे बाळ तीन महिन्यांचे झाले. आता तिला चिंता वाटत आहे ती पुढच्या महिन्याची. पुढील महिन्यात तिची सुटी संपणार आहे. तिला कामावर हजार व्हावे लागणार आहे. मग बाळाचा सांभाळ कोण करेल हीच चिंता सध्या तिच्या मनात घोळत आहे. तिने आपली चिंता नवऱ्याच्या कानावर घातली आणि त्याने एखादी बाई शोध म्हणून सल्ला दिला व विसरून गेला. त्याला कसे समजावणार कि बाई शोधणे इतके सोपे राहिले आहे का? हे २००९ सन नाही हे आहे २०२०. बाईला पगार द्यायचा म्हणजे महाकठीण काम आहे. त्यांचा पगार प्रचंड झाला आहे. खरच आहे महागाई किती आहे. त्या बिचाऱ्या काय करतील. त्यामानाने आपला पगार हि केव्हढा वाढला आहे. एके काळी तिचा पगार होता. रु. ५०,०००/- आज तिला वर्षाला १२ लाख पगार मिळत आहे. त्याचा पगार रु.२० लाखाच्या घरात आहे. बाजारात भाजी पाला घ्यायला जायचे म्हणजे कमीत कमीत रु.१०००/- न्यावे लागतात. काय करावे हीच चिंता तिला आता सतावत आहे. अस करून १० दिवस निघून गेले. ह्या १० दिवसात तिच्या हाती काहीच लागले नाही. तिची चिंता आहे त्याच ठिकाणी आहे. दोघे नवराबायको चिंतेत आतुर गप्पा बसून आहेत. बाळ पलंगावर खेळत आहे.

आणि अचानक कोणी तरी त्यांच्या घरी येत आहे असे त्यांना दारावर बसविलेल्या केमार्यावरून घरातील स्क्रीनवर दिसून आले. त्यांनी रिमोट कंट्रोल ने क्लोस उप घेऊन बघितला तर तो त्याचा बालपणाचा  मित्र समीर होता. त्याने बसल्या बसल्या रिमोटचे बटन दाबले आणि घराचे मुख्य द्वार उघडले गेले. त्यातून समीरचे घरात आगमन झाले. समीर आल्याबरोबर तो जागेवरून उठला आणि त्याचे स्वागत केले. त्यावेळी त्याच्या चेहऱ्यावर चिंता साफ दिसून येत होती. ती तर उठलीच नाही. समीरने ओळखले कि हे दोघे काही तरी गंभीर चिंतेत आहेत. थोडा वेळ तो शांत बसला.
शेवटी समीरने वाचा फोडली. तो म्हणाला ” अरे काय झाले तुम्हा दोघांना. असे शांत का बसले आहात. आता तुम्ही दोनाचे तीन झाले आहात. आता तर आनंदाने जगायला हवे.” त्याचे  पुढील प्रश्न येऊन आढळू नये म्हणून तो मधेच बोलला . “काही नाही रे असेच थोडेसे.”
पण समीर हे कोठे मानणार होता. या आधी जेव्हा जेव्हा समीर आला होता ते दोघे किती आनंदाने त्याचे स्वागत करीत होते. त्यामुळे तो परत म्हणाला “अहो वाहिनी तुम्ही सांगा काय झाले आहे ते?”

क्रमशः

Advertisements

घरबसल्या जगभ्रमण

आम्ही  आज सेन फ्रान्सिस्कोच्या गल्लीबोळातून भ्रमण करून आलो असे मी तुम्हाला सांगितले तर तुम्हाला आश्चर्याचा धक्का बसेल. पण हे तंतोतंत खरे आहे. मी बघितले कि तेथील  गल्ली बोळात आपल्याच सारखे विजेचे खांब आहेत. तश्याच तारा  त्यावरून गेल्या आहेत. घरे  आपल्या घरांसारखीच सामान्य आहेत. एक घर  तर आपल्या गावातील घरांसारखेच कौलांचे होते. कौल ठेवण्यासाठी घराच्या छतावर लाकडी, ज्याला बीम म्हणता येईल, ते होते. व त्यांचे बाहेर निघालेली टोक होती त्यावर वाघाचे तोंड होते. रस्त्यावर वाहन होती. आम्ही रस्त्यावरून प्रवास करीत होतो.खूप मजा आली. एक मात्र चं वाटले तेथील वसाहत अगदी सरळ सरळ आहे. सरळ  रेषा काढून मग घरांचे प्लॉट तयार केले असावेत असे वाटले. त्यामुळे रस्ते एकदम सरळ. आम्ही विंडो श्पिंग सुद्धा केली.
थोड्याच वेळात जपान व नंतर आस्ट्रेलिया ला पर्थ येथे जाऊन आलो. आश्चर्य वाटले न. आम्ही येथेच होतो आपल्या घरी फक्त काम्पुटरवर आम्ही सेन फ्रान्सिस्कोच्या गल्ली बोलत फिटर होतो. कदाचित आपल्याला हे सर्व माहित असेल हि पण मला ते नवीन होते. आणि ते दाखविले आहे माझ्या मुलीने. गुगल मेपने हे शक्य करून दिले. गुगल ने जगभरातील शहरांमध्ये केम्रे लावलेले आहेत. त्या केमार्याने आपण तेथील गल्ली बोलत फिरू शकतो. आपल्याला असा भास होतो कि आपण सेन फ्रान्सिस्कोच्या रस्त्यावर फिरून विंडो शॉपिंग करीत आहोत. गुगल ओपन केल्यावर आपल्याला वर गुगलच्या विवध सेवा दिसून येतात. त्यात मेप म्हणून एक दिसते. त्यावर क्लिक केल्यावर समोर नकाशा येतो आणि डाव्या बाजूला सोबतच्या चित्रात दाखविल्या सारखी स्क्रीन येते. त्यात डाव्या बाजूला एक उभा बार दिसत असेल त्याच्या वरच्या टोकाला एक पिवळ्या रंगाचा माणूस दिसत असेल. त्या माणसाला उजव्याबाजुच्या जगाच्या नकाशावर पाहिजे त्या देशात जावून टेकवायचे.मात्र टेकवितांना त्या जागेचा नकाशा नीला दिसला पाहिजे. नीला दिसला म्हणजे तेथे केमरा लावलेला आहे हे समजावे. त्या पिवळ्या माणसाला टेकविले कि तो एका चौकात उभा राहतो व चारी बाजूला नजर फिरवितो. अर्थात आपण माउस फिरविल्यावर. आपल्याला अगदी त्याजागेवर उभे आहोत असा भास होतो. खूपच सुंदर आहे हे भ्रमण जरूर करून पाहावे.

झाडे वाचवा झाडे

मित्रांनो सध्या ग्लोबल वार्मिंग हा एकच विषय जगभरात जास्त चर्चिला जात  आहे. जगभरात त्यावर परिषदा भरवल्या जात आहेत. पण सामान्य मनुष्य ह्या चर्चेत नसतो. माझ्या मते खरी गरज आहे ती सामान्य माणसाला ह्या विषयाची जाणीव करून द्यायची. आज जंगल खूप कमी झालेले आहे. जंगल असेल तर तेथे झाड दिसत नाहीत. झाड जी दिवसा माणसाने स्वासने सोडलेली कार्बन डाय ओक्साइड घेतात  आणि रात्रीच्या वेळी आपल्याला ऑक्सिजन देतात. त्याच झाडांचे आपण पालन करीत नाही. निसर्गाने जगात जितक्या वस्तू, झाडे तयार केली आहेत त्यांचा मानवाला उपयोग आहेच. विचार करा जर पृथ्वी वरील झाड संपली तर काय अनर्थ होईल. आपल्याला ऑक्सिजन कोठून मिळेल. आपण गुदमरून मारू. पाऊस येणार नाही. मग आपल्याला पाणी कोठून मिळेल. निसर्गाने हे एक चक्र तयार केले आहे. त्यामुळे  पृथ्वी वर प्रत्येकाची गरज आहेच. म्हणून झाडांचे रक्षण करणे आवश्यक आहे.
रस्ता रुंदीकरण करण्यासाठी झाडांची कत्तल केली जाते. मी म्हणतो त्या झाडांचे पुनरुथान करायला काय हरकत आहे. रस्त्यात अडथला आलेल्या झाडाला त्या जागेवरून उपटून दुसर्या जागेवर लावता येईल. आणि ते जगेल सुद्धा. समजा तसे नाही करता आले तर त्याच्या कलाम तयार करून जागोजागी लावता येतील. मी स्वतः वडाच्या झाडाची कलम लावली होती व ती जगली सुद्धा. हे खरे आहे कि त्याला मोठे व्हायला उशीर लागतो. मी

मी लावलेल्या वडाच्या झाडाच्या कलमचे आता मोठ्या झाडात रुपांतर झाले आहे. हेच ते झाड.

लावलेल्या वडाच्या झाडाला साधारणपणे ४-५ वर्षे झाली असावीत. आज ते खूप मोठे झाले आहे. त्याचा आजचा फोटो मी येथे देत आहे. मला त्या झाडाला बघून खूप आनदहोतो. पण कालांतराने ते झाड मोठे झाल्यावर आपल्याला सावली देते. मला वाटते स्थानिक स्वराज्य संस्थांनी असा एक

नियम करून टाकायला पाहिजे कि प्रत्येक माणसाने त्याच्या राहत्या घरासमोर किंवा त्याला शक्य होईल त्या जागेवर एक तरी झाड लावायला पाहिजे. व त्याचे रजिस्ट्रेशन करायला पाहिजे. त्या झाडाला त्याचे नाव द्यायला पाहिजे. त्याचे रक्षण केले जात आहे कि नाही त्यासाठी कोणाला नेमून दिले पाहिजे. किंवा माझी तपासणी तिसऱ्याने करायची व त्याची तपासणी इतर जवळच्या माणसाने करायची. म्हणजे एक दुसर्याची चेकिंग करणे. याहून सोपे म्हणजे प्रत्येक परिसरात एक झाडे लावा संघ तयार करायचा त्याचे रजिस्ट्रेशन करायचे. १० लाख लोकांपैकी २५ टक्के लोकांनी सुद्धा इमानदारीने सामाजिक जाणीव म्हणून हे काम केले तर शहरात झाडेच झाडे दिसतील.
तसेच कागद बनविण्यासाठी झाडांचा उपयोग केला जातो. आजच काय वाटेल ते या महेंद्र जींच्या ब्लोगवर त्यांनी एक पोस्ट टाकलेली दिसली ” पेपरलेस “. पेपरचा दुरुपयोग खूप होतो. आपण मसुदा तयार करण्या साठी सुद्धा कागदाचा खूप वापर करतो. मला वाटते आता बहुतेकांकडे काम्पुटर आहेत. इंटरनेट स्वस्त झाले आहे. त्यामुळे बहुतेक सुशिक्षितांनी वर्तमान पत्र नेटवर वाचले तर किती तरी झाड वाचतील व आपली जंगल झाडांनी गजबजूनजातील. आजच आपण या विषयावर विचार केला  तर ठीक नाही केला तर कदाचित आपल्या भावी पिढीला अशी झाडे पहावी लागतील.

चला थोडे हसू या!!!

यु ट्यूब वर काही व्ही.डी.ओ. सापडली आहेत. ती क्रिकेट बद्दल आहेत पण छान करमणूक आहे. बघतांना आम्ही सर्व पोट धरून धरून हसलो आता तुम्ही ही हसा. बघा, ऐका व प्रतिक्रिया कळवा.

(:-

श्रद्धांजली

मित्रांनो मी कालपासून प्रयत्न करीत आहे पण आजच्या दिवशी त्या शहिदांना कोणत्या शब्दात श्रद्धांजली देऊ, काय लिहू विचार करून करून थकलो. मन इतके विषन्न झाले आहे.  लिहायला बसलो कि गळा भरून येतो, अंगाला काटे येतात आणि शेवटी काहीच लिहिता येत नाही. शब्दच सुचत नाहीत. ते दुख शब्दात लिहिण्या सारखे नाहीच. म्हणू काल सुद्धा मी फोटो रुपात श्रद्धांजली अर्पित केली होती. आज सुद्धा विचार करून थकलो आणि शेवटी फोटोच्या रूपानेच श्रद्धांजली अर्पित करीत आहे. खूप विचार केला होता मराठी ब्लोग वर असे लिहू , हिंदी ब्लोगवर असे लिहू आणि इंग्रजी ब्लोगवर सुद्धा काही लिहू पण नाही ते मला शक्यच झाले नाही. तसेच माझ्या मना चे हेडर वरून  सुद्धा मी श्रद्धांजली अर्पण केली आहे.