परिकल्पना

सध्या बायो टेक्नोलॉजी व माइक्रोबायोलोजी चे जग आहे. या दोन्ही शाखांचे प्रस्थ वाढत चालले आहे. मार्केट मध्ये बी.टी. वांगी येऊ घातली आहेत. सध्या भाज्यांपुरते मर्यादित असलेले हे क्षेत्र पुढे माणसापर्यंत गेले तर काय गजब होईल याची कल्पना मी या कथेत मांडत आहे. हि फक्त माझी परिकल्पना आहे हे कृपया लक्ष्यात ठेवावे.

आज त्यांचे बाळ तीन महिन्यांचे झाले. आता तिला चिंता वाटत आहे ती पुढच्या महिन्याची. पुढील महिन्यात तिची सुटी संपणार आहे. तिला कामावर हजार व्हावे लागणार आहे. मग बाळाचा सांभाळ कोण करेल हीच चिंता सध्या तिच्या मनात घोळत आहे. तिने आपली चिंता नवऱ्याच्या कानावर घातली आणि त्याने एखादी बाई शोध म्हणून सल्ला दिला व विसरून गेला. त्याला कसे समजावणार कि बाई शोधणे इतके सोपे राहिले आहे का? हे २००९ सन नाही हे आहे २०२०. बाईला पगार द्यायचा म्हणजे महाकठीण काम आहे. त्यांचा पगार प्रचंड झाला आहे. खरच आहे महागाई किती आहे. त्या बिचाऱ्या काय करतील. त्यामानाने आपला पगार हि केव्हढा वाढला आहे. एके काळी तिचा पगार होता. रु. ५०,०००/- आज तिला वर्षाला १२ लाख पगार मिळत आहे. त्याचा पगार रु.२० लाखाच्या घरात आहे. बाजारात भाजी पाला घ्यायला जायचे म्हणजे कमीत कमीत रु.१०००/- न्यावे लागतात. काय करावे हीच चिंता तिला आता सतावत आहे. अस करून १० दिवस निघून गेले. ह्या १० दिवसात तिच्या हाती काहीच लागले नाही. तिची चिंता आहे त्याच ठिकाणी आहे. दोघे नवराबायको चिंतेत आतुर गप्पा बसून आहेत. बाळ पलंगावर खेळत आहे.

आणि अचानक कोणी तरी त्यांच्या घरी येत आहे असे त्यांना दारावर बसविलेल्या केमार्यावरून घरातील स्क्रीनवर दिसून आले. त्यांनी रिमोट कंट्रोल ने क्लोस उप घेऊन बघितला तर तो त्याचा बालपणाचा  मित्र समीर होता. त्याने बसल्या बसल्या रिमोटचे बटन दाबले आणि घराचे मुख्य द्वार उघडले गेले. त्यातून समीरचे घरात आगमन झाले. समीर आल्याबरोबर तो जागेवरून उठला आणि त्याचे स्वागत केले. त्यावेळी त्याच्या चेहऱ्यावर चिंता साफ दिसून येत होती. ती तर उठलीच नाही. समीरने ओळखले कि हे दोघे काही तरी गंभीर चिंतेत आहेत. थोडा वेळ तो शांत बसला.
शेवटी समीरने वाचा फोडली. तो म्हणाला ” अरे काय झाले तुम्हा दोघांना. असे शांत का बसले आहात. आता तुम्ही दोनाचे तीन झाले आहात. आता तर आनंदाने जगायला हवे.” त्याचे  पुढील प्रश्न येऊन आढळू नये म्हणून तो मधेच बोलला . “काही नाही रे असेच थोडेसे.”
पण समीर हे कोठे मानणार होता. या आधी जेव्हा जेव्हा समीर आला होता ते दोघे किती आनंदाने त्याचे स्वागत करीत होते. त्यामुळे तो परत म्हणाला “अहो वाहिनी तुम्ही सांगा काय झाले आहे ते?”

क्रमशः

घरबसल्या जगभ्रमण

आम्ही  आज सेन फ्रान्सिस्कोच्या गल्लीबोळातून भ्रमण करून आलो असे मी तुम्हाला सांगितले तर तुम्हाला आश्चर्याचा धक्का बसेल. पण हे तंतोतंत खरे आहे. मी बघितले कि तेथील  गल्ली बोळात आपल्याच सारखे विजेचे खांब आहेत. तश्याच तारा  त्यावरून गेल्या आहेत. घरे  आपल्या घरांसारखीच सामान्य आहेत. एक घर  तर आपल्या गावातील घरांसारखेच कौलांचे होते. कौल ठेवण्यासाठी घराच्या छतावर लाकडी, ज्याला बीम म्हणता येईल, ते होते. व त्यांचे बाहेर निघालेली टोक होती त्यावर वाघाचे तोंड होते. रस्त्यावर वाहन होती. आम्ही रस्त्यावरून प्रवास करीत होतो.खूप मजा आली. एक मात्र चं वाटले तेथील वसाहत अगदी सरळ सरळ आहे. सरळ  रेषा काढून मग घरांचे प्लॉट तयार केले असावेत असे वाटले. त्यामुळे रस्ते एकदम सरळ. आम्ही विंडो श्पिंग सुद्धा केली.
थोड्याच वेळात जपान व नंतर आस्ट्रेलिया ला पर्थ येथे जाऊन आलो. आश्चर्य वाटले न. आम्ही येथेच होतो आपल्या घरी फक्त काम्पुटरवर आम्ही सेन फ्रान्सिस्कोच्या गल्ली बोलत फिटर होतो. कदाचित आपल्याला हे सर्व माहित असेल हि पण मला ते नवीन होते. आणि ते दाखविले आहे माझ्या मुलीने. गुगल मेपने हे शक्य करून दिले. गुगल ने जगभरातील शहरांमध्ये केम्रे लावलेले आहेत. त्या केमार्याने आपण तेथील गल्ली बोलत फिरू शकतो. आपल्याला असा भास होतो कि आपण सेन फ्रान्सिस्कोच्या रस्त्यावर फिरून विंडो शॉपिंग करीत आहोत. गुगल ओपन केल्यावर आपल्याला वर गुगलच्या विवध सेवा दिसून येतात. त्यात मेप म्हणून एक दिसते. त्यावर क्लिक केल्यावर समोर नकाशा येतो आणि डाव्या बाजूला सोबतच्या चित्रात दाखविल्या सारखी स्क्रीन येते. त्यात डाव्या बाजूला एक उभा बार दिसत असेल त्याच्या वरच्या टोकाला एक पिवळ्या रंगाचा माणूस दिसत असेल. त्या माणसाला उजव्याबाजुच्या जगाच्या नकाशावर पाहिजे त्या देशात जावून टेकवायचे.मात्र टेकवितांना त्या जागेचा नकाशा नीला दिसला पाहिजे. नीला दिसला म्हणजे तेथे केमरा लावलेला आहे हे समजावे. त्या पिवळ्या माणसाला टेकविले कि तो एका चौकात उभा राहतो व चारी बाजूला नजर फिरवितो. अर्थात आपण माउस फिरविल्यावर. आपल्याला अगदी त्याजागेवर उभे आहोत असा भास होतो. खूपच सुंदर आहे हे भ्रमण जरूर करून पाहावे.

झाडे वाचवा झाडे

मित्रांनो सध्या ग्लोबल वार्मिंग हा एकच विषय जगभरात जास्त चर्चिला जात  आहे. जगभरात त्यावर परिषदा भरवल्या जात आहेत. पण सामान्य मनुष्य ह्या चर्चेत नसतो. माझ्या मते खरी गरज आहे ती सामान्य माणसाला ह्या विषयाची जाणीव करून द्यायची. आज जंगल खूप कमी झालेले आहे. जंगल असेल तर तेथे झाड दिसत नाहीत. झाड जी दिवसा माणसाने स्वासने सोडलेली कार्बन डाय ओक्साइड घेतात  आणि रात्रीच्या वेळी आपल्याला ऑक्सिजन देतात. त्याच झाडांचे आपण पालन करीत नाही. निसर्गाने जगात जितक्या वस्तू, झाडे तयार केली आहेत त्यांचा मानवाला उपयोग आहेच. विचार करा जर पृथ्वी वरील झाड संपली तर काय अनर्थ होईल. आपल्याला ऑक्सिजन कोठून मिळेल. आपण गुदमरून मारू. पाऊस येणार नाही. मग आपल्याला पाणी कोठून मिळेल. निसर्गाने हे एक चक्र तयार केले आहे. त्यामुळे  पृथ्वी वर प्रत्येकाची गरज आहेच. म्हणून झाडांचे रक्षण करणे आवश्यक आहे.
रस्ता रुंदीकरण करण्यासाठी झाडांची कत्तल केली जाते. मी म्हणतो त्या झाडांचे पुनरुथान करायला काय हरकत आहे. रस्त्यात अडथला आलेल्या झाडाला त्या जागेवरून उपटून दुसर्या जागेवर लावता येईल. आणि ते जगेल सुद्धा. समजा तसे नाही करता आले तर त्याच्या कलाम तयार करून जागोजागी लावता येतील. मी स्वतः वडाच्या झाडाची कलम लावली होती व ती जगली सुद्धा. हे खरे आहे कि त्याला मोठे व्हायला उशीर लागतो. मी

मी लावलेल्या वडाच्या झाडाच्या कलमचे आता मोठ्या झाडात रुपांतर झाले आहे. हेच ते झाड.

लावलेल्या वडाच्या झाडाला साधारणपणे ४-५ वर्षे झाली असावीत. आज ते खूप मोठे झाले आहे. त्याचा आजचा फोटो मी येथे देत आहे. मला त्या झाडाला बघून खूप आनदहोतो. पण कालांतराने ते झाड मोठे झाल्यावर आपल्याला सावली देते. मला वाटते स्थानिक स्वराज्य संस्थांनी असा एक

नियम करून टाकायला पाहिजे कि प्रत्येक माणसाने त्याच्या राहत्या घरासमोर किंवा त्याला शक्य होईल त्या जागेवर एक तरी झाड लावायला पाहिजे. व त्याचे रजिस्ट्रेशन करायला पाहिजे. त्या झाडाला त्याचे नाव द्यायला पाहिजे. त्याचे रक्षण केले जात आहे कि नाही त्यासाठी कोणाला नेमून दिले पाहिजे. किंवा माझी तपासणी तिसऱ्याने करायची व त्याची तपासणी इतर जवळच्या माणसाने करायची. म्हणजे एक दुसर्याची चेकिंग करणे. याहून सोपे म्हणजे प्रत्येक परिसरात एक झाडे लावा संघ तयार करायचा त्याचे रजिस्ट्रेशन करायचे. १० लाख लोकांपैकी २५ टक्के लोकांनी सुद्धा इमानदारीने सामाजिक जाणीव म्हणून हे काम केले तर शहरात झाडेच झाडे दिसतील.
तसेच कागद बनविण्यासाठी झाडांचा उपयोग केला जातो. आजच काय वाटेल ते या महेंद्र जींच्या ब्लोगवर त्यांनी एक पोस्ट टाकलेली दिसली ” पेपरलेस “. पेपरचा दुरुपयोग खूप होतो. आपण मसुदा तयार करण्या साठी सुद्धा कागदाचा खूप वापर करतो. मला वाटते आता बहुतेकांकडे काम्पुटर आहेत. इंटरनेट स्वस्त झाले आहे. त्यामुळे बहुतेक सुशिक्षितांनी वर्तमान पत्र नेटवर वाचले तर किती तरी झाड वाचतील व आपली जंगल झाडांनी गजबजूनजातील. आजच आपण या विषयावर विचार केला  तर ठीक नाही केला तर कदाचित आपल्या भावी पिढीला अशी झाडे पहावी लागतील.

चला थोडे हसू या!!!

यु ट्यूब वर काही व्ही.डी.ओ. सापडली आहेत. ती क्रिकेट बद्दल आहेत पण छान करमणूक आहे. बघतांना आम्ही सर्व पोट धरून धरून हसलो आता तुम्ही ही हसा. बघा, ऐका व प्रतिक्रिया कळवा.

(:-

श्रद्धांजली

मित्रांनो मी कालपासून प्रयत्न करीत आहे पण आजच्या दिवशी त्या शहिदांना कोणत्या शब्दात श्रद्धांजली देऊ, काय लिहू विचार करून करून थकलो. मन इतके विषन्न झाले आहे.  लिहायला बसलो कि गळा भरून येतो, अंगाला काटे येतात आणि शेवटी काहीच लिहिता येत नाही. शब्दच सुचत नाहीत. ते दुख शब्दात लिहिण्या सारखे नाहीच. म्हणू काल सुद्धा मी फोटो रुपात श्रद्धांजली अर्पित केली होती. आज सुद्धा विचार करून थकलो आणि शेवटी फोटोच्या रूपानेच श्रद्धांजली अर्पित करीत आहे. खूप विचार केला होता मराठी ब्लोग वर असे लिहू , हिंदी ब्लोगवर असे लिहू आणि इंग्रजी ब्लोगवर सुद्धा काही लिहू पण नाही ते मला शक्यच झाले नाही. तसेच माझ्या मना चे हेडर वरून  सुद्धा मी श्रद्धांजली अर्पण केली आहे.

माझे पहिले विमानारोहण

आज आपल्या देशाच्या प्रथम नागरिक महामहीम प्रतिभाताई पाटील यांनी ९०० कि.मी./घंटा या गतीने सुखोई या विमानाने तेही ७२ वर्ष या वयात प्रवास केला याबद्दल त्यांचे अभिनंदन. महिलांच्या मनात त्यांनी आणखी एक तुरा रोवला. त्या देश्याच्या पहिल्या महिला राष्ट्रपती ठरल्या आहेत. महाराष्ट्राच्या पहिल्या मराठी नेत्या देशाच्या उच्चतम पदावर विराजमान झाल्या आहेत. आणि आज आणखी एक इतिहास रचला आहे. “हेट्स ऑफ तू हर.”
त्यांच्या या प्रवासावरून मला माझा पहिला विमान प्रवास आठवला. १९९८ मध्ये मी जपान ला यायचे निश्चित झाले होते. आणि तेव्हा पासून माझी चिंता वाढली होती. जस जसे दिवस जवळ येत होते माझे मन चिंतातूर होत होते. कारण असे होते कि मीआजाराने बेजार होतो व बायको सुद्धा बऱ्याच कला पासून आजारी होती. मला चिंता होती ती अशी कि जपान मध्ये गेल्यावर मला जास्त त्रास झाला तर तेथील डॉक्टरला मी काय होत आहे याचे वर्णन कसे करू. काय करावे काही कळेना. माझ्या मनातील चि९न्त शेवटी बायकोने ओळखलीच. तिने मला विचारले कि तुम्ही परदेशी जाण्यापासून नाही तर विमान प्रवासाला घाबरत आहात. तिचे खरेच होते. मला विमान प्रवासाचा ऐकून ऐकून फोबिया झाला होता. लोकांनी नाना गोष्ठी सांगितल्या होत्या. विमानात बसले तर असे होते विमान उडतांना असे होते. तुम्हाला विश्वास बसणार नाही विमान प्रवाश्या आधल्या दिवशी मी ऑफिस मधील प्रत्येकाचा निरोप अशा पद्धतीने घेतला होता कि मी परत येणारच नाही. भरल्या गळ्याने मी त्यांचा निरोप घेतला होता.
अखेर तो दिवस उजाडला. १४/१०/१९९८ लक्ष्मीपूजन दिवाळीचा दिवस आणि मी नाशिक हून मुंबईला निघालो. रात्री १२ वाजता विमानात प्रवेश केला होता. आश्त्रेलियाचे विमान होते पण दिवाळी असल्याने एअर होस्तेज ने दिवाळी च्या शुभेच्छा दिल्या होत्या. आणि थोड्या वेळाने विमान सुरु झाले. आम्ही खिडकी टाळून मधल्या रो मध्ये बसलो होतो. उगाच खिडकी जवळ बसायचे आणि बाहेर बघितल्या वर हार्ट अटेक यायचा. मधल्या तीन शिट  वर बसतांना मी त्यातली पण मधली शिट पकडली होती.  विमान सुरु झाले आणि दिल धक धक करने लगा. अहो धडकन वाढल्या कि. इतकेच नाही कान तर विचारू नका. असे वाटायचे कि कोणी तरी अदृश्य शक्ती माझ्या कानातून माझा जीव काढण्याचा अथक प्रयत्न करीत आहे. बाप रे कसे तरी विमान वर पोहोचले आणि स्थिरावले मग जीवात जीव आला. सकाळी सकाळी सिंगापूरला उतरलो आणि एक मोठा उच्छ्वास सोडला. परत येतांना मात्र मी हमखास खिडकी पकडली होती. दिवसाची वेळ होती त्यामुळे  खिडकीतून बाहेरचे दृश्य बघता यावे म्हणून.मुंबईला येत येत रात्रीचे ११-११.३० झाले होते. रात्रीचे विमानातून मुंबई पाहणे सुंदर वाटत होते. आज महामहीम यांच्या सुखोई च्या प्रवासानिमित्त मला माझा पहिला विमान प्रवास आठवला.असो.

ताजा कलम: प्रिय वाचकांनो व ब्लोग मित्रांनो या पोस्टमध्ये माझा तारखेचा घोळ झाला आहे. आम्ही प्रत्यक्षपणे दि.१९/१०/१९९८ रोजी रात्री १२ वाजता विमानात बसलो होतो. म्हणजे दिवाळीचा लक्ष्मी पूजनाचा दिवस सुरु झाला होता. तरी कृपया १४/१०/१९९८ ऐवजी १९/१०/१९९८ असे वाचावे.धन्यवाद.

महागाईचे दिवस

अरे बाबा हल्ली महागाईचे दिवस आहेत. जिकडे तिकडे महागाईचेच  नाव घेतले जाते. टी. व्ही. सुरु केला कि ह्या ना त्या चेनल वर महागैचीच चर्चा सुरु असते. एव्हडी जनता बोलत असते मग आपण काय लिहाव या महागाईवर. असा विचार मनात आला म्हणून खूप दिवसांपासून मनात घोळ घालत असलेला विषय शेवटी बाहेर आलाच. निमित्त

डायरी

असे होते कि माझी कोलेज च्या काळातली कवितांची डायरी नेहमी सोबत असतेच, पण आज अचानक चालतांना मला त्यात एक विशिष्ट पान दिसले ज्यावर त्याकाळातील घरचा खर्चाचा हिशोब लिहिलेला होता. खर म्हणजे मी इंदोरला शिकत असतांना सुरुवातीचे ६ महिने एका मावस भावाकडे मग दुसरे सहा महिने चुलत बहिणीकडे अर्थात खावटी देऊन बर का राहून काढले आणि नंतर माझा मोठा भाऊ जो भोपाल येथे नौकरी करीत होता त्याने इंदोरला शिफ्ट केले निव्वळ माझ्या साठी. आणि आम्ही दोघे भाऊ एक चोतीशे  झोपडी वजा घर भाड्याने घेतले. १०x१० ची खोली , वर पत्र होती. लाईट नाही. कसे तरी गरिबीत शिक्षण केले आणि इंजिनिअर झालो.पण अभिमान आहे आपण स्वतःच्या जोरावर इंजिनिअर झाल्याचा. तर त्या आमच्या घरीच आम्ही स्वयंपाक करीत असू. त्या काळी वस्तूंचे भाव काय होते हे मी आपल्याला सांगतो. मी डायरीतील त्या पानाचा फोटो येथे देत आहे.

डायरीतील पान

त्यावर बारकाईने बघितले तर वाचता येईल सुद्धा.
५-२-१९८२  १ किलो  तुरडाळ  -रु. ५.५०
१ किलो चणाडाळ  रु. ४.५०
१/२  किलो मुंगडाळ रु. २.२५
आज त्याला २७-२८ वर्ष झाली आज ह्या वस्तूंचे भाव काय आहेत हे सांगायची गरज वाटत नाही.

हृदय विकार आणि आत्मविश्वास

काही लोकांचे  मन कणखर असते. इतके कणखर असते कि कोणता ही आजार झाला तरी ते ठाम असतात. आजार त्यांना बघून लांब पळतो. धन्य आहे अशी लोकं. मला अशी लोकं खूप आवडतात. कालच माझे एक मित्र येऊन गेले. आम्ही बरीच वर्ष एकाच कार्यालयात शेजारी शेजारी बसत होतो. सारख्याच पोस्ट वर कार्यरत होतो. त्यामुळे मित्रत्वाचे नाते जडले होतेच. आता ते रिटायर्ड लाईफ जगात आहेत. त्यांचे वय मला वाटते ६१-६२ असेल. ते सर्विस मध्ये असतांना १०-१२ वर्ष्यापुर्वीची गोष्ट असेल कदाचित. एके दिवशी अचानक बातमी समजली कि त्यांना रात्री अटेक आला. आम्ही सर्व त्यांना बघायला मुंबई हॉस्पिटल मध्ये गेलो. आय.सी.यु. मध्ये ठेवले होते. वेंटीलेटर लावलेला होता. त्यांच्या सौ. बिचाऱ्या रडत होत्या. त्यांना समजावण्याचा आम्ही प्रयत्न करीत होतो.
त्यांना डिस्चार्ज मिळाल्यावर काही दिवसांनी ते कामावर हजार झाले. तेव्हा त्यांना प्रकृती बद्दल विचारणा केल्यावर त्यांनी मी थांथानीत आहे असे सांगितले. मी चकित झालो. अरे बाबा असे काय झाले. तू कोणती औषध घेतली असे प्रश्न केले. त्यांनी सांगितले कि डॉक्टर कडून  घरी गेल्यावर सतत उपचार सुरु होते. ९५% चोक-अप असल्याने डॉक्टरने  बाय-पास सर्जरी करायला सांगितले होते. बाय-पास तारिक सुद्धा निश्चित केली होती. पण उद्या बाय-पास आहे त्याच्या आधल्या दिवशी मी टाईम्स मध्ये एक जाहिरात वाचली. नरीमन पोइंत च्या एका पंच तारांकित हॉटेल मध्ये दिल्ली येथून एक डॉक्टर आले होते. त्यांनी ऑपरेशन शिवाय हार्ट चा इलाज करण्याची खात्री दिली होती.मी निर्णय घेतला त्यांना दाखवायचे. फी जास्त होती तरी ही मी भेट घ्यावी असे ठरविले. आणि दुसऱ्या दिवशी हॉस्पिटल मध्ये न जाता त्या दिल्ली च्या डॉक्टर ला भेटायला गेलो. त्यांनी तीन दिवस लेक्चर घेतले. काय खावे? काय प्यावे? व्यायाम काय करावा?  हे सर्व सांगितले. इतके ब्रेन वाश केले कि बस मी ठरविले आता आपल्याला ऑपरेशन शिवाय बरे व्हायचे आहे. आणि हे बघा मी तुमच्या समोर उभा आहे. त्यानंतर त्यांनी नास्ता, जेवण, व्यायाम या सर्वांवर आपली बंधन लावली. काल ते आले होते पण त्यांना बघून वाटले नाही ह्या माणसाला कधी काळी हार्ट अटेक आला असेल.

ते काल त्यांच्या एका जुन्या मित्राच्या घरी लग्नानिमित्त पुणे येथून आले होते. मी नाशिकला आहे हे त्यांना माहित होते म्हणून ते स्पेशली मला भेटूनच जायचे असे ठरवून आले होते असे म्हणाले. धन्य आहे त्यांचा आत्म विश्वास आणि धन्य आहे अशी मानस. हेट्स ऑफ टू हीम.