अप्रतिम!!!!!!!!!!!!

अप्रतिम!!!!!!!!!!!!

 

महागाई वरील एक अप्रतिम प्रतिक्रिया फेस बुक वर कोणी तरी टाकली होती. खुपक आवडली म्हणून येथे टाकत आहे.

Advertisements

तुझे अस्तित्व…

जेव्हा पासुन

तु रुसला आहेस माझ्यावर,

माझ्या साठी

तुझे अस्तित्व

फक्त फ़ेस बुक, गुगल

आणि आर्कुट

पर्यंतच मर्यादित राहिले आहे

पण तु इतका रागावला आहेस

कि

माझी त्यावरील फ़्रेंडशिप ची रेक्वेस्ट

अक्शेप्ट सुध्दा करित नाहिस.

कारण नसतांना!!!!

कारण नसतांना

का येतेस तु

माझ्या मनात

आणि

डोकावुन बघतेस

मनातील कोपर.

सापडते का तुला?

कोठे तरी तुझे

उरले सुरले अस्तित्व

माझ्या मनातील

अडगळीच्या  एखाद्या कोपरयात

नसेल सपडत

तर

कारण नसतांना

पुनः येऊ नकोस

माझ्या

मनात!

कारण नसतांना!!!!

कोमेजलेले फुल

बिन भिंतींची शाळा

सध्या वर्तमान पत्रात बिन भिंतीच्या शाळेचा विषय खुप चर्चिला जातोय. हे वाचुन मला माझे लहानपण आठवले. मी सुमारे १९७१-७२ मध्ये ६ वी ७ वी मध्ये असेल. माझा जन्म महाराष्ट्रातील्च. दुसरी पर्यंत मी येथेच शिकलो. परिस्थितीमूळे आम्हाला मध्यप्रदेशात जाव लागल. तेथे ५ वी पर्यंत मराठी शाळा होती. पण ६ वी पासुन हिंदीत शिक्षण घ्यावे लागले. तेव्हा आमचे प्राचार्य होते श्री पाठक सर. त्यांना वेगळं करण्याची खुप हौस होती. नेहमी ते वेगळे काही तरी करत असत. त्यांची शिकवण्याची पध्दतपण वेगळी होती.

विदेशात फ़ोरेस्ट स्कुलची संकल्पना आहे हे ह्या चित्रावरुन स्पष्ट होते. गुगल वरुन सापडलेले हे चित्र.

एके दिवशी त्यांनी फर्मान काढले की संपुर्ण शाळा जवळ जंगलात असलेल्या नदीकाठावर भरेल. ६ वी पासुन ११ वी पर्यंतची सायंस, आर्ट्स व कॊमर्स ची आमची शाळा. म्हणजे विद्यार्थी संख्या जास्तच. जंगल व नदी शाळेच्या जवळ म्हणजे १ ते दिड किलोमीटर अंतरावर होते. सकाळी सर्व विद्यार्थ्यांची प्रभात फेरी निघाली कि थेट नदीकाठावर जाऊनच थांबायची. मग वेगवेगळ्या झाडाखाली वेगवेगळे वर्ग भरायचे. सुटी होण्यापुर्वी सर्व विद्यार्थी रांगेने आधी शाळेत यायचे मग सुटी होत असे. निसर्गाच्या सान्निध्यात आमचा अभ्यास खुप छान होत असे. सर्व विद्यार्थी आनंदी असत.

mishra madam was teaching English

आमचे पाठक सर प्राचार्य असुन सुध्दा आम्हाला इंग्रजी हा विषय शिकवित असत. पण काही तास घेत असत. खरे सर वेगळे होते. ते नसले तेव्हा प्राचार्य शिकवित असत. त्यां

च्यामुळे माझी इंग्रजी भाषा छान झाली. त्यांनी आमच्या ११ वी च्या बेच (१९७७) वर खुप मेहनत घेतली होती. म्हणुन आमच्या एकमेव बेच मधुन सर्वात जास्त ५ विद्यार्थी इंजिनिअरिंगला गेले होते. निकाल पण खुप छान लागला होता. मी त्यांचा आवडता विद्यार्थी अत्यंत गरिब पण हुशार असल्याने त्यांना आवडत होतो. ११ वी मध्ये मी ्मेरिट मधे आलो होतो. जिल्ह्यात पहिला म्हणुन त्यांनी माझे खुप कौतुक केले होते. मला इंजिनिअरिंग कॊलेजला त्यांनीच प्रवेश मिळवुन दिला होता. फोर्म सुध्दा त्यांनीच मा

गविला होता. त्या

शिवाय कॊलेजच्या डायरेक्टरांना पत्र देऊन मला शिक्षणासाठी एखादी नौकरी किंवा आणखी काही मदत करण्याची विनंती केली होती. आज मी इंजिनिअर आहे निव्वळ त्यांच्यामुळेच. मी स्वतःला धन्य मानतो कि मला असे प्राचार्य लाभले.

माफ करा विषय भरकटला. तर बिन भिंतीची शाळा आम्ही लहानपणीच अनुभवली आहे.

आम्हाला त्यावेळी गणित शिकविणारे शर्मा सर व रसायन शास्त्र शिकविणारे रविंद्र परांजपे सर आता फ़ेस बुकवर भेटले आणि मी धन्य झालो.