माया

आईची ममता. अस म्हणतात कि आपल्या पिल्लांवर काही संकट आल तर आई आपल्या प्राणांची आहुती देऊन त्यांचे रक्षण करते. मग ती आई कोणत्याही रुपातील असो. पशु- पक्षी का असे ना!!कालच सोशल मिडिया वरुन प्राप्त हा एक व्हिडिओ पहा. व्हिडीओ बनवणाराचेच कौतुक करावे लागेल.ही माता अजस्त्र वाहन येतांना पाहुन आपल्या अंड्याचे रक्षण करण्यासाठी पंख पसरवते पण जागेवरून टस की मस ही होत नाही. जीवाची ही भीती तिला वाटली नाही.आणखी एका इसमाचे कौतुक करणे भाग पडते. तो म्हणजे वाहन चालक. किती सावधपणे त्याने वाहन चालवले.

दुसरे चित्र एका आईचे आहे. चित्र बोलके असल्याने त्याबद्दल शब्द कमी पडतील.

फसवणूक….

एका मित्राने फेक फोन बद्दल सांगितलेला एक अनुभव.

एके दिवशी मोबाईल ची घंटी वाजली. नंबर अनोळखी होता. थोडा वेळ वाजत राहिला. मला दया आली व मोबाईल घेतला.

एका बाईचा आवाज, “मैं प्राव्हिडंट फंड एँड इंस्युरंश आँफिस से बात कर रही हुँ। आपकी फाईल मेरे टेबल पर आई है। ”

बस येथेच गडबड झाली.माझीच नव्हे. पैसा, त्याची खनखनाट कानावर पडली किंवा चाहूल जरी लागली तरी मनुष्य सर्व भान हरपून जातो. तेच ही लोक हेरतात आणि पुढे आपल्याला गुंतवत जातात.असो.

मी सावध झालो. “कौन सी फाईल ” मी जरा आवाज चढवून विचारले.

तिने पुन्हा तेच सांगितले.

मीः “ऐसा कोई आँफिस ही नही है।”

ती डगमगली नाही.

तीः” आप कब रिटायर हुए ये बताईये.” बहुधा ती कागद पेन घेऊन नोंदवायला तयारच असावी.

मीः पहले ये बताईये आप कहाँ से मतलब मुंबई से बात कर रही है?

तीः नही, मै दिल्ली से बात कर रही हुँ।

माझा माथा ठणकला. हा फोन फेक आहे हे लक्षात आले. आता मात्र मी सावध झालो.आणि तीच्यावर प्रश्नांचा भडिमार केला.

तीने माझी माहिती विचारण्यापेक्षा मीच तिची माहिती खोलात विचारल्याने तीने वैतागून फोन डिस्कनेक्ट केला.

अशा काँलना बळी पडू नये. हल्ली वर्तमान पत्रात आपण अशा प्रकारच्या फसवणूकीच्या बातम्या वाचत असतो.

त्याचा उपयोग झाला म्हणून तो मित्र वाचला.

अचानक दाटुन आलेले ते ढग

आज आकाशात अचानक दाटुन आलेले ते ढग

आणि पसरलेला काळोख पाहुन

मला भुतकाळातील तो दिवस आठवला

आपण दोघे बागेत फिरत होतो

आणि आकाशात असेच अचानक ढग दाटुन आले होते

काळोख पसरला होता

पण आपण भविष्याच्या भावविश्वात

इतके निमग्न झालो होतो

कि आपल्याला त्याने भानच राहिले नाही

लगेचच कोसलेल्या मुसळधार पावसाने

आपण भानावर आलो

आणि ओलेचिंब

घरी परतत असतांना

ठरविले कि येथुन पुढे

पुनः भावविश्वात इतके तल्लिन होणार नाही

देवाने आपले ऐकले आणि

तो दिवस आपल्या जीवनातील शेवटचा दिवस ठरला

नंतर तु कधी भेटलीच नाही मला

तु गेल्याने माझ्या जीवनात

दररोज असे काळे ढग दाटुन येतात

आणि सर्व दुर काळोख पसरतो

आज त्या आठवणींनी मन गहिवरुन आले

आणि डोळे भरुन आले……….

आजची पाण्याची बचत उद्याच्या दुष्काळापासून सुटका.

२ मे २०१२ रोजी पाणी बचतीवर लिहिलेली माझी ही पोस्ट पुन्हा सादर.

https://mazyamana.wordpress.com/2012/05/02/%e0%a4%86%e0%a4%9c%e0%a4%9a%e0%a5%80-%e0%a4%aa%e0%a4%be%e0%a4%a3%e0%a5%8d%e0%a4%af%e0%a4%be%e0%a4%9a%e0%a5%80-%e0%a4%ac%e0%a4%9a%e0%a4%a4-%e0%a4%89%e0%a4%a6%e0%a5%8d%e0%a4%af%e0%a4%be%e0%a4%9a/

माझा ब्लॉग…..

माझ्या मना हा माझा ब्लॉग या महिन्यात 578 जगभरातील प्रेक्षकांनी बघितला आणि 179 नी प्रत्यक्ष भेट (visit) दिली आहे.याबद्दल मी सर्वांचा मनःपूर्वक आभारी आहे.

भेट देणारे मित्र अमेरिका, हाँगकाँग, आयरलँड व इतर ही देशातील आहेत.

मिसळ….

आपण जन्माला येतो तेव्हा निर्विकार असतो. कसलाही मोह नाही. फक्त आईच दुध पिणे आणि झोपने हे एकच काम असतं. नाही मिळाल तर रडणे.

हळु हळु आपल विश्व वाढत जात. पहिल्यांदा आईला ओळखतो. मग घरातील इतर मंडळी. थोड्या दिवसांनी बाहेर घेऊन जातात. तेव्हा विश्वाच वलय वाढत जात. जस जसे मोठे होतो आणखी मंडळी आपल्या विश्वात जुळत जातात.

पण आणखी एक गोष्ट आपण विसरतो. ती म्हणजे आपली विचार करण्याची क्षमता. आपल विश्व जस वाढत जात तस आपली बौद्धिक पातळी ही वाढत जाते. वेगवेगळे विषय डोक्यात शिरतात.

आणखी मोठे झालो कि शाळा सुरू होते. नवीन मित्र त्या वलयात शामिल होतात. विषय वाढतात.

जसजस वय वाढत त्या प्रमाणे बौद्धिक क्षमता वाढत जाते आणि डोक्यात अनेक विषय साठले जातात.

शिक्षण संपले कि नोकरी आणि नंतर लग्न. आता तर जिव्हाळ्याची मानस त्या वलयात शामिल होतात. एक नवीन विश्वात आपण पदार्पण करतो. नवनवीन विषय डोक्यात घर करु पाहतात.

मग मुलं, नंतर त्यांची लग्न, मग नातवंड. एव्हाना आपण म्हातारी झालेली असतो.

येथे येईपर्यंत डोक्यात अक्षरशः विचारांची मिसळ झालेली असते. तरुण असतांना या मिसळीतून बरोबर गरजेचा विषय बाहेर येतो. पण वय झाले कि त्या मिसळीतून गरजेप्रमाणे विषय काही केल्या बाहेर येत नाही. कारण डोक्यातील हार्ड डिस्क फिरुन फिरुन घासुन गेलेली असते. डिस्क वरचे वलय घासलेले असतात आणि रिडर पिन सुद्धा घासलेली असते.

अस म्हणणे वावगे ठरणार नाही कि ती मिसळ नासुन गेलेली असते.

आणि एके दिवशी ती हार्ड डिस्क व संपूर्ण हार्डवेयर च करप्ट होते तेव्हा जगाला राम राम म्हणणे भाग पडते.

राम राम.

हे माझे विचार कसे वाटले? आपल्या टिप्पणी च्या प्रतिक्षेत!!!

आणि त्याच बरोबर जाणवायला लागतो बौद्धिक क्षमतेचा र्हास.

जन्मापासून म्हातारपणा पर्यंत असंख्य विषय डोक्यात शिरत असतात. एकदा का बुद्धी ची क्षमता कमी व्हायला लागली की एक एक विषय कायमचा डाऊनलोड व्हायला लागतो.

माझ्या खालील ब्लॉग ला ही भेट द्यावी.

http://www.rnk1.wordpress.com

http://www.ravindra1659.wordpress.com

http://www.manachyakavita.wordpress.com

http://www.koshtiravindra.blogspot.com

व्यक्ती तितक्या….१

मित्रांनो, जगात असंख्य प्रकार ची लोकं असतात. एकच वाक्य वेगवेगळी मानसं बोलतात पण प्रत्येकाची बोलायची पद्धत वेगळी असते. त्यांच्या बोलण्यातून वेगवेगळे भाव दिसून येत असतात.

काही नाती अशी असतात कि समोरचा किती ही प्रेमाने बोलला तरी ऐकणाराला त्यात तिरस्कारच भरलेला आहे असे दिसते किंवा वाटते. जसे सासू आणि सुन यांचं जगजाहीर नातं. सासू प्रेमाने बेटा असे बोलली तरी सुनेला त्यात काही तरी काळबेर आहे असच वाटतं. सुन किती ही प्रेमाने सासू ला आई म्हणाली कि सासू ला तिच्या मनात काही तरी सीजतय असच वाटतं।

तसच कार्यालयात बाँस आणि आपल नातं. बाँस मित्रत्वाच्या भावनेने वागला तरी तो खडूस असल्याचाच भास होतो.

तसच पति पत्नी च नातं असत. नवरा प्रेमाने वागला तरी ही चालत नाही आणि कठोरपणे वागलेला तर अजिबातच चालत नाही.

त्या बिचार्याला कायम प्रश्न पडतो तिच्याशी नेमक वागायचं कस….

भावना

टि.व्ही. वर सैराटच गाण सुरु होत. समोर बसलेल लहान बाळ गाण्याच्या तालीवर डोलत होत. त्याचे वडिल त्याचा व्हिडीओ तयार करत होते.

गाण संपल आणि ते बाळ थिरकायच थांबल. त्यांनी तो व्हिडीओ लगेच अपलोड केला. क्षणार्धात तो वायरल झाला आणि सैकडों कमेंट्स आणि लाईक्स मिळाल्या. कित्येकांनी तो व्हिडीओ शेअर पण केला.

दोन दिवसांनी टि.व्हि.वर पण तो व्हिडीओ पाहिला गेला. खुप कौतुक झाले बाळाचे.

असाच एक प्रसंग.

टि.व्हि.वर एक सिनेमा सुरु होता. आई आपल्या लहान बाळाला मार देत होती कारण त्याने स्वयंपाक घरात पिठ सांडल होत. आईने परातीत पिठ काढल आणि दारावर कोणीतरी बेल वाजवली म्हणून ती दार उघडायला गेली. तितक्यात बाळाने ताटातील पिठ सांडून ठेवले होते.

म्हणून ती आपल्या बाळाला चोपत होती.

टि. व्हि.वरचा हा प्रसंग पाहून ते बाळ अंग चोरत होते आणि रडत पण होते.

आपण चलचित्र पाहताना त्यात इतके मग्न होऊन जातो कि आपण स्वतः चलचित्रातील पात्र जगायला लागतो आपल्याला बाहेरील जगाच भानच राहात नाही.

म्हणून तज्ञ असे सांगतात कि जेवण करतांना टि.व्हि. बघु नये. कारण जसे चलचित्र आपण टि.व्हि.वर बघतो तशा भावना आपल्यात जाग्रुत होतात आणि ग्रंथी मधून तसा रस प्रवाहित होतो. त्याचा परिणाम आपल्या प्रक्रुतिवर होतो.