लेन कटिंग(19569)

लेन कटिंगला मराठीत काय म्हणावे हे सूचत नसल्याने मी तसाच शिर्षक दिला आहे या माझ्या पोस्ट ला.

पूर्वी फक्त देशातील हायवे मोठे असायचे. कारण तेव्हा जनसंख्या कमी होती,…….या पुढील लेख खालील लिंक वर उपलब्ध आहे.

https://ravindra1659.wordpress.com/2019/09/19/%e0%a4%b2%e0%a5%87%e0%a4%a8-%e0%a4%95%e0%a4%9f%e0%a4%bf%e0%a4%82%e0%a4%97/

श्रेष्ठदान…(19568)

आपल्या कडे दानधर्माला खूप महत्त्व दिले गेले आहे. मग ते कोणत्याही स्वरूपात का असेना.

शिक्षक विद्यार्थ्यांना शिकवितात ते विद्यादान. भिक्षुकाला अन्नदान किंवा धनदान किंवा एखादी वस्तू दान दिली जाते. तसेच रक्त दान. जनसंख्या व वाहने वाढल्यानंतर अपघातात मरण पावणारांचे प्रमाण खूप वाढले. डोक्याला मार लागून कोमात गेलेल्यांचे प्रमाण ही खूपच वाढले आहे. असा रुग्ण कोमातून बाहेर कधी येईल, किती वर्षांनी येईल कसलीच खात्री नसते. तेव्हा अशा रुग्णांचे अवयव दान करण्याचा विचार केला जातो.

याशिवाय एक वेगळे दान ही आहे. त्याला म्हणतात अवयव दान. अवयव म्हणजे शारीरिक अवयव. जसे, ह्रदय, किडनी, इ. जेव्हा पासून आपल्याकडे वैद्यकीय शास्त्र प्रगत झाले आहे तेव्हा पासून अवयव दानाला खूप महत्त्व प्राप्त झाले आहे.

काही दिवसांपूर्वी वर्तमानपत्रात एक बातमी वाचली होती. एक तरुण अगदी २०-२२ वर्षांचा. त्याचा अपघात झाला व डोक्याला मार लागल्याने तो कोमात गेला. कोमातून मनुष्य परत फिरेल का? याची शास्वती नसल्याने गरीब बिचारे त्याचा खर्च करण्याच्यी क्षमता नसते. अशा परिस्थितीत ते काय करू शकतात? बातमीनुसार त्याच्या नातेवाईकांनी त्याचे अवयव दान करण्याचा निर्णय घेतला. तीन लोकांना त्याने जीवदान मिळाले.

यावरून माझा एक अनुभव सांगू इच्छितो. साधारण २००७ चा जुलै महिना होता. टु व्हिलर वर ऑफिस मधून घरी येत होतो. शासकीय वाहन दिमतीला होते पण प्रामाणिकपणा नेहमीच आड आलेला आहे. म्हणून स्वतः ची टु व्हिलर नेहमी वापरत होतो.

मोठ्या जवाबदारी चे काम असल्याने सतत व्यस्त होतो. घरी जाताना कार्यालयीन कामाचे विचार मनात घोळू लागले आणि शुद्ध हरपली. तेही गाडी चालवत असतांना. काय झाले काही समजले नाही. रस्त्याच्या मधोमध गाडी स्लिप होऊन पडलो. कसा ते मला माहित नाही. शुद्ध हरपली होती माझी. रहदारी चा रस्ता असल्याने नशीब बलवत्तर म्हणून वाहने थांबली. अन्यथा काही खरे नव्हते. कोणी तरी मदतीला आले. एका रिक्शावाल्याने पेसेंजर असतांना बसवले. मी मोबाईल वरून घरी सांगितले. रिक्शावाल्याने घरी सोडले. नंतर दवाखान्यात भरती केले. यातील मला काही आठवत नाही. नंतर मला सांगितले गेले. आय.सी.यु. मधे घेतले. डोक्यात रक्त गोठल्याने त्या काळातील मेमोरी पुसली गेली असे डॉक्टरांनी नंतर सांगितले. एक आठवडा दवाखान्यात होतो. कोण आले भेटले काय काय झाले काहीच आठवत नाही. नंतर समजले त्या अवस्थेत ही मी ऑफिस मधील सर्वांना कामाबद्दल सूचना व आदेश देत होतो. इतकेच नव्हे तर वरिष्ठ कार्यालयातील प्रमुखांना मोबाईलवरून संपर्क साधून कामाची सद्दस्थिती इ. सांगत होतो. हे ही मला नंतर कळाले. कार्यालय प्रमुख असल्याने व महत्त्वाची जवाबदारी असल्याने मला रजा मिळाली नाही. मी त्याच अवस्थेत माझी जवाबदारी योग्य रित्या पार पाडली. डोक्याला जखम व गळ्यात टांगलेला हात घेऊन मुंबई येथे बैठका घेतल्या. ईश्वरीय शक्ती प्राप्त झाल्यागत मी कामे केली व निर्णय ही घेतले. असो.

विषयांतर झाले व वैयक्तिक विषय मांडला गेला. पुन्हा मुळ विषयाला येऊ या. त्या मुलाच्या पालकांचे कौतुक करावेसे वाटते.

मला ही वाटते की आपण अवयव दान किंवा देहदान करावे. हे शरीर जाळून नष्ट करण्यापेक्षा जर कोणाच्या तरी कामी आले तर काय हरकत आहे.

असे वाचण्यात आले आहे कि पारशी समाजात मेल्यावर सुद्धा हे शरीर उपयोगी यावे म्हणून अगियारी मधे टांगून दिले जाते. जेणेकरून पक्षी त्यास खाऊन टाकतील.

मेल्यावर सुद्धा हे शरीर कोणाला आयुष्य देत असेल तर यापेक्षा श्रेष्ठदान काय असू शकते??

छप्पर फाडके….(19567)

एखादाच नशीब घेऊन जन्माला येतो असे म्हणतात. हे खरे ही आहे. या घटनेला बघून तरी माझी खात्री पटली आहे.

सोनी टि.व्हि.वर सध्या एक कार्यक्रम सुरु आहे. “कौन बनेगा करोडपती” परवा एक माऊली या कार्यक्रमात आली होती.

अंजनगाव सुर्जी जळगाव येथील बबिता ताडे. या माऊली शाळेतील मुलांना खिचडी बनवून देण्याचे काम २००२ पासून करित आहेत. त्यासाठी त्यांना मानधन म्हणून मासिक फक्त रु. १५००/- मिळतात. हे जेव्हा त्यांनी अमिताभ बच्चन यांनी विचारल्यावर सांगितले तेव्हा अमिताभ बच्चन हे सुन्न झाले.

त्या माऊली चे कौतुक करणे भाग आहे. कारण त्या दिवसातून दोन वेळा ४५० विद्यार्थ्यांसाठी खिचडी बनवितात. तरी ही त्यांच्या चेहर्यावर कोठेही निराशा किंवा नाराजी दिसत नव्हती.

त्यांनी पूर्ण उत्साहाने खेळायला सुरुवात केली. कोठेही आपला उत्साह कमी पडू दिला नाही.

शेवटपर्यंत त्यांचा आत्मविश्वास डगमगला नाही. एक खेडूत स्री इतक्या आत्मविश्वासाने खेळू शकते हे पाहून आश्चर्य वाटल्याशिवाय राहिले नाही. त्यांच्या तोंडून वारंवार हे शब्द बाहेर पडत होते कि मला दाखवून द्यायचे होते कि एक खिचडी बनविणारी सुद्धा कमी नाही व मी येथून एक करोड जिंकून जाणार!

या आत्मविश्वासाच्या अगदी विरुद्ध त्यांच्या स्वतः साठीच्या अपेक्षा होत्या. सुरुवातीलाच त्यांनी सांगितले होते कि त्यांचा स्वतः चा मोबाईल नाही म्हणून त्यांना स्मार्ट फोन घ्यायचा आहे. मग बच्चन यांनी त्यांना एक स्मार्ट फोन भेट दिला.

जेव्हा रक्कम वाढत गेली तेव्हा शिवमंदिर दुरुस्त करावयाचे आहे अशी त्यांनी इच्छा व्यक्त केली. एक कोटी जिंकल्यावर हे पैसे माझ्या घरासाठी मुलांसाठी आहेत हेच ती माऊली बोलली.

प्रत्येक प्रश्नाचे उत्तर देताना त्यांनी लॉजिकचा पूर्ण वापर केलेला मला आढळला. अहो, सात कोटीसाठीचा शेवटच्या प्रश्नाचे उत्तर सुद्धा त्यांनी बरोबर दिले. मात्र एक कोटीनंतर त्यांनी माघार घेतल्याने त्या एक कोटी जिंकल्या.

त्या माऊली ला पुढील वाटचालीसाठी हार्दिक शुभेच्छा.(सर्व फोटो साठी गुगल चा आभार )

ऊर्जा….(19566)

सध्या जागतिक मंदीचा काळ सुरू आहे. मध्यंतरी बातम्या येत होत्या की कार उत्पादक कंपन्यांनी उत्पादन थांबविले आहे कारण ग्राहकच नाही. ठिक आहे. कार खरेदी हे दिवास्वप्न असते.

त्यामुळे मंदीची झळ त्याला बसली असेल हे मान्य होऊ शकते. पण बिस्कीट उद्योगाला ही… हे मला आश्चर्यकारक वाटले. एका प्रसिद्ध बिस्कीट कंपनी बद्दल बातमी होती ती. असो. पण मला आश्चर्य याचे वाटले की मंदी आहे म्हणून लोकांनी बिस्कीट खाणे बंद केले??

ही बातमी वाचून मला दया आली व मी सकाळ संध्याकाळ बिस्कीट खायला सुरुवात केली. झाले असे कि मध्यंतरी माझे ऑपरेशन झाले होते तेव्हा तोंडातील दात काढून टाकले होते. म्हणून बिस्कीट खावून दिवस काढतोय. इनडायरेक्टली बिस्कीट उद्योगाला ऊर्जा च देत आहे न मी! बरोबर आहे न मित्रांनो! पण हो हा गैरसमज करून घेऊ नका कि कार उद्योगाला ही ऊर्जा देऊ करणार आहे मी. हा हा हा हा!!!😊😊☺️हा झाला गमतीचा भाग.

पण काल सरकारने कंपनी कर कपात केल्याने शेयर मार्केटमधे सुनामी आली. अजून पत्रकार परिषद सुरु होती तेव्हा मी बातम्या ऐकत होतो, मी पाहिले एकदम ८०० पॉईंट ने मार्केट ने उसळी घेतली होती. नंतर मी टि.व्हि. बंद केला.

पण रात्री बातम्या पाहिल्या तर एका दिवसात मार्केट ने २२५० पॉईंट ने उसळी घेतली होती. आज वर्तमानपत्र वाचले तर म्हणे काल गुंतवणूकदारांनी ६.८२ लाख कोटी रुपये कमाविले. ही बातमी वाचून आश्चर्य वाटणे साहजिकच आहे.

वर्तमानपत्र वाचताना सहज नजर जाते तेव्हा समजते शेअर मार्केट रोज वर खाली होतच असते. त्याला फक्त निमित्त लागते. कुठलातरी धागा सापडला कि मार्केट वर जाते किंवा खाली तरी येते.

गंमत वाटते त्याची. अर्थात असा धागा सापडणे आवश्यक असते अन्यथा मार्केट एकाच ठिकाणी थांबून राहिल. आणि थांबला तो संपला. म्हणून मार्केटला दररोज काही न काही बूस्टर लागतोच.

मला ह्या शेअर बाजाराची आणखी एक गंमत वाटते.

तेथे खेळणारे म्हणजे गुंतवणूक करणारे तेच असतात. म्हणजे कमावणारे ही तेच व घालवणारे ही तेच. फक्त खिसे वेगळे असतात. याच्या खिस्यातून त्याच्या खिस्यात व त्याच्या खिस्यातून त्या तिसर्या खिस्यात. मात्र फायदा सरकार ला ! कर मिळतो त्यातून!

गंमत आहे नाही😊☺️😊☺️

तंत्रज्ञान…..(19565)

विज्ञान आणि तंत्रज्ञानाने म्हणजे वैज्ञानिकांनी/अभियंत्यांनी वेळोवेळी शोध लावून माणसाचे जीवन सुकर करण्याचा प्रयत्न केला आहे. असे अनेक प्रयोग करून नवीन उपकरणे तयार केली व नंतर त्यांचा व्यावसायिक वापर ही सुरू झाला.

उदाहरण द्यायचे झाले तर विमानाचा आविष्कार हे माणसासाठी सुखकर साधन ठरले. पूर्वी सीमेपार जाण्यासाठी जहाज वापरले जात होते. महिने लागत असत प्रवासाला. विमानाने काही तासांमध्ये पोहोचता येते.

अलिकडच्या काळातील उदाहरण म्हणजे मेट्रो. याबद्दल सांगायचे झाले तर लगेच मनात भूतकाळ डोकावतो. झाले असे कि मी १९९८ च्या ऑक्टोबर महिन्यात ऐन दिवाळीच्या रात्री विमानात विराजमान झालो होतो. का?व कशासाठी? तर जापान देशात चार आठवड्याच्या प्रशिक्षणासाठी जाण्यासाठी. याबद्दल या “माझ्या मना “वरील एक पेज “माझा विमानप्रवासा”वर माहिती आहे. मी जापान देशात प्रथम मेट्रो ट्रेन पाहिली होती. तस बघितले तर हा माझ्या आयुष्यातील पहिला व शेवटचा विदेश प्रवास होता. त्यानंतर ही योग आले पण मला नको होते म्हणून मी नाकारले. सारे जहाँ से अच्छा……

जापान मधे मी लोकलमध्ये ही प्रवास केला होता आणि बुलेट ट्रेन मधे ही.

कोणत्याही ट्रेनमध्ये प्रवास केला तरी प्रवास शांततेत व्हायचा. अजिबात दणका किंवा झटका असे काही नाही. असे म्हणता येईल कि पोटातले पाणी सुद्धा हलत नव्हते. असो.

प्रशिक्षण संपले आणि परतीचा प्रवास करुन मुंबई येथे आलो.

लोकलने प्रवास केला. तेव्हा लागलीच मनात दोन्ही ट्रेनची तुलना झाली. अक्षरशः जमीन आसमानाचा फरक जाणवत होता दोन्ही ट्रेन मधे. मनात आले आपण आणखी हजार वर्षे त्यांची बरोबरी करु शकत नाही. पण तेव्हा कल्पना नव्हती आपण बदलू. दिल्लीत मेट्रो आली आणि देश बदलत गेला. नंतर एक एक शहर करत मेट्रोचा पसारा वाढला. आता तर अनेक शहरांमधे मेट्रोसेवा सुरू होत आहे.

असो.

यानंतर इंटरनेट. १९९८ मधे आपल्या कडे मी गेलो तेव्हा मुंबई येथे स्टॉक एक्सचेंज जवळ एकच सायबर केफे सुरु झाले होते. दर होता तासाला रु.१००/-तेव्हा तर ऑफिस मधे ही इंटरनेट नव्हते. व्हि.एस. एन. एल. मधे सुरू झाले होते. मी ऑफिस चे फेक्स तेथे जाऊनच विदेशात पिठवित होतो. नंतर त्याचा ही पसारा वाढला.

नंतर आणखी एक अनोखे यंत्र आले. ते म्हणजे मोबाईल. १९९८ मधे आपल्या कडे मोबाईल चे वारे सुरू झाले होते पण अद्याप मोबाईल आला नव्हता. त्यात ही प्रथम पेजर आले. त्यावरून मेसेज पाठवता येत होते. नंतर आले मोबाईल. पण ते मोठा एंटिना असलेले. मोबाईल चे डबळे ही मोठेच होते. दर पण मिनीटासाठी मला वाटते रू. १८/- असेच काही तरी असावे. इनकमिंग साठी सुद्धा चार्जेस होते. गंमत सांगाविसी वाटते आहे या मोबाईल बद्दल.

जापान मधे त्याकाळी मोबाईल असे फुटपाथवर मिळायचे. आम्ही सुटीच्या दिवसी शहरात फेरफटका मारत असतांना एका दुकानात बाहेर फुटपाथवर हरेक माल १० येन (तेथील चलन) असा दर होता वाटते. म्हणजे आपले तेव्हा चे रु.३/-. मी दुकानात गेलो. दोन मोबाईल दे म्हणून पैसे पण दिले. त्याला इंग्रजी समजत नसल्याने व तो काय म्हणत आहे हे आम्हाला समजत नसल्याने बरीच अडचण झाली. थोड्या वेळाने एक मुलगी दुकानात आली. तिला इंग्रजी येत होते. तिला मी माझे म्हणणे सांगितले. तिने दुकानदाराला सांगितले पण त्याने नकार दिला. कारण तर हे मोबाईल विदेशी लोकांसाठी नाही.

आता मागच्या काही काळापासून एका नवीन यंत्राने जगभर उच्छाद मांडला आहे. नाव आहे ड्रोन. आहे साधे सोपे उपकरण. पण अलीकडे त्याचा वापर खूप वाढला आहे. त्याचा बेस्ट वापर फोटोग्राफीसाठी होतो. खेडोपाडी सुद्धा वापर होत आहे. सुरक्षेसाठी सुद्धा त्याचा वापर होतो.

आताच काही काळापूर्वी बातम्यांमधे या यंत्राच्या वापराबद्दल एक बातमी सांगितली गेली. अरब देशात तेलाच्या विहिरींवर या यंत्राने हल्ला करून आग लावण्यात आली. त्यामुळे जगभरात पेट्रोल, डिजल चे भाव भडकणार. आश्चर्य वाटले न! ड्रोन चा या कामासाठी वापर केला जाईल ही कल्पना ही आली नसेल कोणाच्या मनात.

मध्यंतरी व्हाट्सएपवर एक व्हिडिओ वायरल झाला होता. या ड्रोन यंत्राचा वापर करून वाटमारी किंवा लूटमार केल्याचे त्यात दाखविले होते.

हे नवीन उपकरण तयार केले तेव्हा कोणाला कल्पना ही नसेल की याचा असा गैरवापर ही होऊ शकतो.

(सर्व चित्रांसाठी गुगलचे आभार )

झिरो एनर्जी स्कूल(19564)

काल व्हाट्सएपच्या ग्रुपवर एक संदेश प्राप्त झाला. कौतुकास्पद व अभिमानास्पद माहिती असल्याने येथे सादर करित आहे. फोटो व व्हिडीओ गुगल वरुन मिळविले आहेत.

“जिल्हा_परिषदेच्या या शाळेत प्रवेश मिळावा म्हणून यंदा ४००० विद्यार्थी वेटिंग लिस्टमध्ये होते.
जगातली तिसरी आणि भारतातील पहिली “झिरो एनर्जी स्कूल” म्हणून वाबळेवाडीच्या शाळेचा उल्लेख केला जातो. या शाळेला बँक ऑफ न्युयार्कचे प्रतिनिधी देणगी देण्यासाठी येवून गेले. हि शाळा जिल्हा परिषदेची शाळा पण या शाळेची वेटिंग लिस्ट लागते. या वर्षी वेटिंग लिस्टमध्ये चार हजार मुले होती. सध्या शाळेत सहाशे विद्यार्थी आहेत.

कधीकाळी दोन पडक्या खोल्यामध्ये भरवण्यात येणारी हि शाळा आज जिल्हा परिषद शाळांसाठी सर्वात मोठ्ठी रोल मॉडेल ठरलेय.

आणि यासाठी कारणीभूत ठरलेत ते वारे गुरूजी.
ही गोष्ट जितकी शाळेच्या विकासाची आहे तितकीच शिक्षणक्षेत्रात आपण काय करु शकतो दे दाखवण्यासाठी डोळ्यात झणझणीत अंजण घालणारी देखील आहे.

वाबळेवाडी हे गाव पुणे जिल्ह्यातील शिरूर तालुक्यात शिक्रापूर पासून अडीच किलोमीटरवरच गाव. वाबळेवाडीची लोकसंख्या म्हणजे पन्नास ते साठ घरांच छोटस गाव. गावाची लोकसंख्या साडेतीनशे. सहा वर्षांपुर्वी गावची जिल्हा परिषदेची शाळा म्हणजे फक्त दोन गळक्या खोल्या. पडक्या भिंती. याच खोल्यामध्ये मुलं शिकायची.

साल होतं जुलै २०१२.
या वर्षी जानेगाव येथून बदली होवून नवीन शिक्षक आले. पडक्या खोल्या पाहून एखाद्या शिक्षकानं काय केलं असत तर आपल्या सगळे कॉन्टेक्ट वापरून बदलीसाठी प्रयत्न केले असते. पण वारे गुरूजी वेगळे होते. वारे गुरूजी नवीन आव्हानं घेण्यासाठी ओळखले जायचे.

वारे गुरूजी विद्यार्थांना शिकवण्यास सुरवात केली. दोन छोट्या खोल्या. त्यामध्ये दोन शिक्षक आणि सर्व इयत्तेची मुले एकत्र अस एकंदरित चित्र. हे चित्र बदलण्यासाठी वारे गुरूजींनी १५ ऑगस्ट २०१२ मध्ये वाबळेवाडीच्या ग्रामसभेत एक आराखडा मांडला.

शाळा जागतिक पातळीवर घेवून जाण्यासाठी काय करता येईल हे मांडणारा तो आराखडा. दोन पडक्या खोल्यामधून जागतिक दर्जाची शाळा निर्माण करणं म्हणजे हास्यास्पद गोष्ट होती पण वारे सरांनी ते काम मनावर घेतलं. गावच्या लोकांना यातलं विशेष माहित नव्हतं पण त्यांना एकाच गोष्टीवर ठाम विश्वास होता तो म्हणजे वारे गुरूजी म्हणतायत म्हणजे काहीतरी चांगल होईल.

संपुर्ण गावाने एकत्र येवून झटायचं असा तो ठराव होता. २०१२ साली गावात एकूण १९ महिला बचत गट होते. या बचत गटांनी एक गोष्ट ठरवली ती म्हणजे पुढची तीन वर्ष आपणाला जो काही नफा होईल तो शाळेला द्यायचा. पै अन् पै गोळा करुन संसार उभा करणाऱ्या महिलांच्या दृष्टीने पाहिलं तर ही गोष्ट खूप क्रांन्तीकारी वाटेल. बचत गटांसोबत गावातले तरुण धावून आले. नवरात्र आणि गणेशोत्सवांसारख्या सणांचा खर्च कमी करून तो पैसा शाळेसाठी उभा करण्याच ठरवण्यात आलं.

वाबळेवाडीची हि शाळा का उभा राहू शकली याचं मुख्य कारण म्हणजे गाव आणि शाळा एकत्र आली.
शाळेतील शिक्षकांवर गावाने विश्वास दाखवला आणि शिक्षकांनी देखील तो सार्थ करून दाखवला. शिक्षक प्रयोग करत आहेत म्हणल्यानंतर शाळेची विद्यार्थीसंख्या देखील वाढू लागली. गावाची मदत कशी होत गेली याबद्दल सांगायच झालं तर गावात यात्रेनिमित्त तमाशा आयोजित करण्यात आला होता.

सुमारे सव्वा लाख रुपये यात्रा कमिटीमार्फत तमाशासाठी गोळा करण्यात आले होते. वारे गुरूजींनी यात्रा कमिटीची भेट घेतली, तेव्हा यात्रा कमिटीने तात्काळ १ लाख २० हजार रुपयांची रक्कम वारे सरांना देण्याच मंजूर केलं. त्या रकमेतून वारे सरांनी विद्यार्थांना टॅब घेतले.

महाराष्ट्रातील पहिले टॅब स्कूल म्हणून या शाळेचा उल्लेख करावा लागतो. हे पैसै तमाशासाठी गोळा करण्यात आले होते. ते खऱ्या अर्थाने सत्कारणी लागले.
आज शाळेची जी इमारत आहे ती गावकऱ्यांनी दिलेल्या जागेवर आहे. नवीन खोल्या बांधाव्यात म्हणून वारे सरांनी गावकऱ्यापुढे आपलं म्हणणं मांडल. गावकऱ्यांनी देखील सुमारे दिड एकर शेती बक्षीसपत्र करून शाळेच्या नावावर केली.

तालुक्यातल्या जमिनीचे भाव पाहता दिड एकर जमिनीची किंमत अडीच कोटी रुपयांपेक्षा अधिक होते. हळुहळु शाळा रुपडं बदलत असताना गावकऱ्यांनी पुन्हा नजीकची दिड एकर जमीन शाळेसाठी देवू केली.

शाळेमध्ये सुमारे दोनशे विद्यार्थी झाले. तरिही खैरे सर आणि वारे सर असे दोनच शिक्षक विद्यार्थांना शिकवण्याच काम करत होते. सर्व इयत्तेच्या विद्यार्थांना शिकवण्यासाठी दोघांनी मिळून अभिनव अशा संकल्पना सुरू केल्या. दहा दहा विद्यार्थांचे गट तयार करुन त्यांना वरच्या वर्गातील एक विद्यार्थी विषय मित्र म्हणून देण्यात आले. छोटे प्रयोग करुन विज्ञानाच्या संकल्पना विद्यार्थांमध्ये रुजवण्यात आल्या.

शाळेची किर्ती सर्वदूर पोहचू लागल्यानंतर एक दिवस बॅंक ऑफ न्यूयार्कचे काही अधिकारी शाळेला भेट देण्यासाठी आले. त्यांनी शाळेला देणगी देण्याची भावना बोलून दाखवली. नक्की कोणत्या प्रकारची शाळा हवी असे विचारल्यानंतर वारे सरांनी त्यांना शाळेचे डिझाइन दाखवले. ते डिझाइन पसंत पडले. नव्याने शाळेची रचना करण्यात आली. आतराष्ट्रीय दर्जाची मिळतीजुळती अशी झिरो एनर्जी स्कुलची निर्मीती करण्यात आली.

जपान आणि आयर्लेंड सोडल्यानंतर जगातली हि तिसरी शाळा ठरली.
अनुभवातून शिक्षण देण्याच सुत्र शाळेने स्वीकारलं. दिवाळीच्या सुट्टीत मुलांना पोहायला शिकवण्याची जबाबदारी देखील शाळेने घेतली. संगीत, नाटक अशा प्रत्येक गोष्टीत विद्यार्थांची रुची वाढवण्यात आली. मुलांनी श्रमसंस्कार मिळावेत म्हणून पंचक्रोशीत झाडे लावण्याचा उपक्रम हाती घेण्यात आला. त्यातूनच परिसरात सुमारे एक लाख वृक्षांची लागवड करण्यात आली.

शाळेची यशस्वी घौडदौड पाहून राज्यसरकारकडून दहा शिक्षकांची नियुक्ती करण्यात आली. आज शाळेत बारा शिक्षक आहेत. ओजस च्या उपक्रमातून शाळेत आठवीपर्यन्तचे वर्ग निर्माण करण्यात आले. आज शाळेत नववी प्रर्यन्तचे वर्ग आहेत. तर भविष्यात १२ वी पर्यन्तचे शिक्षण देण्यात येणार आहे. १२ वी पर्यन्तचे शिक्षण देणारी राज्यातील पहिली शाळा असण्याचा सन्मान वाबळेवाडीच्या शाळेला मिळणार आहे. आज शाळेची विद्यार्थीसंख्या सुमारे सहाशे असून चार हजार विद्यार्थी वेटिंग लिस्टमध्ये आहेत. आणि विशेष म्हणजे हि शाळा आजही मराठी माध्यमच आहे.”

अभियंता दिनाच्या शुभेच्छा..(19563)

मित्रांनो, आज १५ सेप्टेंबर, श्रीयुत मोक्षगुंडम विश्वेश्वरय्या यांचा जन्मदिवस. सन १९१२ ते१९१९ या काळात मैसूर राज्याचे दीवान राहिलेले श्रीयुत मोक्षगुंडम विश्वेश्वरय्या जे एक अभियंता होते त्यांना आदरांजली म्हणून हा दिवस दर वर्षी आपल्या देशात “अभियंता दिवस” म्हणून पाळला.

त्यांनी पुण्यातील कॉलेज ऑफ इंजिनिअरिंग येथून डिग्री मिळविली होती.

जगभरात इतर ही काही देश आपल्या देशातील विशिष्ट अभियंत्यांना आदरांजली म्हणून अभियंता दिवस पाळतात.

१) अर्जेंटिनामध्ये १५ जून रोजी अभियंता दिन पाळला जातो. १५ जून, १८७० रोजी लुईस हुर्गो आर्जेन्टिना मधील पहिला अभियंता झाला.

२) कोलंबियामध्ये ऑगस्ट १७रोजी अभियंता दिन पाळला जातो.

३) इराणमध्ये फेब्रुवारी २४ रोजी अभियंता दिन पाळला जातो. हा दिवस इराणी शास्त्रज्ञ तत्वज्ञ नसीर अल् दिन अल् तुसी याच्या स्मरणार्थ पाळला जातो.

४) मेक्सिकोमध्ये जुलै १ रोजी अभियंता दिन पाळला जातो

वरील माहिती मराठी विकीपेडियावरून मिळाली आहे.

आम्ही स्मॉर्ट(19562)

आश्चर्य झाला असेल न शिर्षक पाहिल्यावर. अहो, या म्हातारपणी कसला आलाय स्मॉर्टनेस, आता फक्त धोतर नेस नो पेंटशर्ट. म्हणजे साधी राहणी हो. या शहरांमध्ये कसलं आलय धोतर आणि नेसत कोणाला येत? माझे वडील धोतर नेसत व्हते बुवा! मी कधी प्रयत्न ही करून पाहिला नाही.

जाऊ दे ते, अस तुम्ही वैतागून म्हणू नये म्हणून मुळ मुद्दा वर परत येतो. तर येथे “आम्ही” म्हणजे “मी” व माझा “फोन” असा आहे बर का!!

मी सेवानिवृत्त होऊन दोन वर्षापेक्षा जास्त काळ लोटला आहे. ही दोन वर्ष कशी व कधी निघून गेली काही कळलेच नाही. सेवेत असतांना जरा ही उसंत मिळत नव्हती. सतत काम, काम नी काम. अर्थात ऑफिस काम. नौकरी ला लागल्यापासून सौ. ओरडत आहेत पण शेवटी जवाबदारी असतेच न.

मला तर प्रश्न पडला होता कि सेवानिवृत्त झाल्यावर वेळ कसा जाईल? पण गेला. मागील ३-४ महिने तर या माझ्या आजारपणातच गेले.

पण रिकामटेकडा माणूस रिकामा बसून वेडा नाही का होणार? त्यावर मात करण्यासाठी साधनं जी उपलब्ध झाली आहेत!

सर्वात उपयोगी साधन आहे “स्मॉर्ट फोन” . मित्रांनो, ह्या स्मॉर्ट फोनचा सर्वात जास्त फायदा कोणाला झाला असेल तर तो सेवानिवृत्त झालेल्यांना झालाय. दिवस कसा निघून जातो काही कळत नाही.

त्यातल्यात्यात हे व्हाट्सएप जेव्हा पासून आलय व आम्ही त्याला हेंडल करण्यात सरावलो आहे तेव्हा पासून तर दिवस लहान वाटू लागलाय. जितक हे व्हाट्सएप प्रसिद्ध झाल आहे तितके इतर नाही.

मला वाटते पहिल्यांदा २०१० अखेर मी पहिला स्मॉर्ट फोन घेतला. तेव्हा दुकानात हाताळून सुद्धा बघायची हिंमत झाली नव्हती माझी. सोबत कन्या होती. तिने होकार दिला आणि घेतला. काही दिवसांनी हाताळणे जमले.

अहो या स्मॉर्ट फोन व व्हाट्सएपमुळेच तर आज आमच्या साठीमधे आमचे शाळेचे शिक्षक जे आज ७५-८० वयाचे असतील त्यांना भेटणे शक्य झाले आहे. आज आमच्या ग्रुपमध्ये आमचे सर, बालपणीचे वर्गमित्र व शाळेतील इतर मित्र आहेत.

आहोत न आम्ही स्मॉर्ट??☺️☺️😊😊