एकटेपण

मित्रांनो, वर्तमानपत्रात नुकतीच एक आगळी वेगळी बातमी वाचण्यात आली. एका मुलीने आपल्या ५० वर्षीय विधवा आईचे लग्न लावून दिले. बातमी खरंच आगळीवेगळी वाटली. म्हणून मी लक्षपूर्वक व पूर्ण बातमी वाचली. तर मुलीचे वडील १०-१२ वर्षापूर्वी वारले होते. मुलीचे लग्न झाल्यावर आई घरी एकटीच राहत होती. आणि एकटेपणा माणसाला जगू देत नाही. तीहि स्त्री असेल तर एकटे राहणे अवघड असते. म्हणून त्या मुलीने आपल्या माउलीचे लग्न लावून द्यायचे ठरविले असावे. विशेष म्हणजे जावयाने सुद्धा यात सहभाग घेतला. हि घटना म्हणजे समाजात नवीन प्रथा किंवा पायंडा सुरु होत आहे असेच म्हणावे लागेल.

पण यानिमित्त नेहमीप्रमाणे माझ्या मनात बरेच प्रश्न घर करून गेले. गेले म्हणजे निघून गेले असे नव्हे. ते प्रश्न मनात येऊन पक्के घर करून राहू लागले. गमतीचा भाग वेगळा ठेऊन मूळ विषयावर परत येऊ.

त्यातील एक प्रश्न माझ्या मनात आला तो असा कि हि परिस्थिती का उदभवली. ५० वय असून एक जावई असताना लग्न करणे का आवश्यक वाटले. अर्थात त्या माउलीला नव्हे. भारतीय स्त्री या वयात लग्न करायचा विचार सुद्धा मनात आणत नाही. तर मुलगी आणि जावयाने त्या माऊलीचा एकटेपणा, सुरक्षितता या सर्वांचा विचार नक्कीच केला असणार. पूर्वीच्या काळी सुद्धा महिला कमी वयात विधवा होत असत. तेव्हा त्या माहेरी जाऊन राहत असत. मुलीचा पुनर्विवाह अजूनही समाजात तितकासा रुजलेला नाही. हा स्त्रीवर एका प्रकारे अन्यायच आहे. तेव्हा मामाच्या मुलीसोबत आत्याचा मुलगा मोठा होत असल्याने कदाचीत म्हणूनच मामाच्या मुलीशी लग्न करण्याची प्रथा जडली असावी. असो. तर त्या काळी एकेक घरात ४ ते ८ मूल मुली असत. मोठे कुटुंब असे. त्यामुळे ती विधवा माउली भावाकडे किंवा वडिलांकडे राहत असे. मुलांनाहि काही वाटत नसे. आता काळ बदललेला आहे.

एका कुटुंबात मुलगा असो व मुलगी एकच अपत्य असते. त्याचेच हे परिणाम आहेत. एकच मुलगी किंवा मुलगा असतो. मुलगी असेल तर सासरी जाते. मुलगा बहुतेक नौकरीसाठी विदेशात किंवा बाहेरगावी गेलेला असतो. किंवा सुनेला सासू आवडत नाही. अशी एक न अनेक कारणे असतात. ज्यामुळे सासूला एकटे राहावे लागते. अहो अशी अशी कुटुंब पाहायला मिळतात कि ८० वर्षाची आई वेगळी एकटी राहते व मुलगा थोड्याच अंतरावर आपल्या कुटुंबासोबत राहतो. त्या म्हातारी सोबत एक बाई असते सांभाळ करणारी. बारा तास ती सोबत राहते. रात्रीची वेगळी बाई येते सोबत म्हणून. पण त्या म्हातारीला नातवंडांचे सुद्धा सुख भोगता येत नाही. एक म्हातारी बिचारी दिवसभर एक बाई असते तिच्या सोबत. आणि रात्री. झोपेची गोळी घेऊन झोपायचे. अरे काय हे जीवन? देवा कोठे आहेस रे तू ? याचे मूळ कारण मला वाटते एक एक अपत्य असावं.

या एका अपत्यामुळे त्या अपत्याला ही तो एकटेपणा सलतो. हेवेदावे करता येत नाहीत. जीवनात जोपर्यंत प्लस मायनस म्हणजे सुख दुःख, चांगला वाईट हे सोबत अनुभवत नाही तोपर्यंत जीवनाचा आनंद उपभोगता येत नाही. फक्त सुख असेल तर त्याचे महत्त्व काय? दुःखाशिवाय त्याचे मुल्य शून्य. म्हणजे तुलना केली तरच सरसता लक्षात येते. म्हणून घरात एकटे मुल असेल तर तो कोणाशी भांडेल? बर वडील ही एकटे असल्याने काका किंवा आत्या असे कोणी नसते. म्हणजे त्यांच्या मुलात कधीतरी मिसळता येते. पण तसे ही नाही. तेव्हा पर्याय उरतो फक्त मित्रांचा. मित्र हे असतातच. पण शेवटी नातलग हे नातलगच. याने झाले काय कि काका- काकू, मामा- मामी, आत्या, चुलत भाऊ -बहिण, अशी नातीच राहिली नाहीत.

भला उसकी कमीज मेरी कमीज से सफेद कैसी? हे समोर जास्त पांढरे शर्ट असेल तर कळते. असा एकटेपणा माणसाला नंतर हिस्टेरिक करून टाकतो. चिडचिडेपणा वाढतो.

याचे रुपांतर मग कुटुंब विस्कटून टाकण्यात होते.

देव जाणे पुढे काय मांडून ठेवले आहे. १०० वर्षाने समाज कसा असेल ह्याची कल्पना केलेलीच बरी.

(12320791)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

😊फुल कितीही सुंदर असू द्या
कौतुक त्याच्या सुगंधाचे होते.

माणूस कितीही मोठा झाला तरी
कौतुक त्याच्या गुणाचे, विश्वासाचे होते.

चांगल्या हृदयाने खुप नाती बनतात. आणि चांगल्या स्वभावाने ही नाती जन्मभर टिकून राहतात.💐🙏😊

🌹शुभ सकाळ 🌹

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.koshtiravindra.blogspot.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

क्वारंटाईन

मित्रांनो, जगात कोरोना ने जन्म घेतला आणि दररोज नवनवीन शब्दप्रणाली ने ही जन्म घेतल्याचे निदर्शनास यायला लागले. जसे पूर्वी वायरस हा शब्द क्वचितच कानी पडायचा. बहुतेक पावसाळा आला कि वायरल इन्फेक्शन हे शब्द ऐकायला यायचे. तेव्हा गळा खवखवणे, ताप येणे थंडी वाजणे हि लक्षणे दिसणारच. डॉक्टरांकडे गेलात तर जवळजवळ सर्व रुग्ण ह्याच लक्षणांची दिसायची.
आता घरात एखाद्याला एखादी शिंक आली कि धस्स होते. काय झाले असेल याला असे सतत वाटत असते. काही बोलता ही येत नाही. मनातल्या मनात विचार घर करत राहतात.

आणखी प्रचंड प्रमाणात प्रचलनात असलेला नवीन शब्द म्हणजे क्वारंटाईन. दिवसातून अनेकदा हा शब्द कानावर पडतो. ह्या इवल्याशा अद्रुष्य निर्जीवाने म्हणजे कोरोनाने संपूर्ण जगाला घरात क्वारंटाईन केले आहे. तसा हा शब्द नवीन नाही. डिक्शनरी मधीलच आहे. पण तो माणसासाठी वापरला जात नव्हता. हा साक्षात्कार मला परवाच झाला. संगणकावर मी नेहमी एँटीवायरस टाकतो. मागच्या १५ वर्षांपासून टाकत आहे. एकदम तीन वर्षांचे पेकैज घेतले की स्वस्त पडते. त्यात मला हा क्वारंटाईन शब्द सापडला. संगणकात जे वायरस घुसतात, त्यांना क्वारंटाईन करू ठेवले जाते. पण या शाश्वत जगात तर उलटेच घडले आहे. एका वायरस ने माणसाला क्वारंटाईन करून टाकले आहे. ही भविष्यात घडणाऱ्या घडामोडींची चाहूल तर नाही न! भविष्यात मशीन युग असेल आणि तेव्हा रोबोट माणसावर राज्य करेल असे भाकित काही वैज्ञानिकांनी केले आहे असे कधी तरी वाचण्यात आले होते असे आठवत आहे.

अरे हो. आता आठवले. मी त्याकाळात एक सिनेमा पाहिला होता वेलकम टू ट्वेन्टि थर्ड सेंच्युरी. म्हणजे २३ व्या शतकात जग कसं असेल हे त्यात चित्रित केले होते. ही त्याचीच झलक असावी. असो.

(12220790)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

आयुष्याने शिकवलेलं एक वाक्य…
“जिंकलो तर आवरायचं आणि हरलो तर सावरायचं…”
🌼🌹 शुभ सकाळ🌹🌼

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.koshtirn.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

संदेशवहन

मित्रांनो, या लोकडाऊनच्या काळात सर्वांचा आवडता असा एकमेव मित्र कोणता असावा बर! तुमच्यातील दर्दी लोकांनी निश्चितच ओळखले असेल. अहो, तोच तो सतत हातात हात देणारा नव्हे सतत हातात असणारा, जागेपणी त्याच्याशिवाय अजिबात करमेनासे होते तो म्हणजे आपला आवडता मोबाईल. तोच एकमेव अत्यंत जवळचा मित्र आहे. पांच महिने झाले आपल्याला घरात कोंडून ठेवले आहे या नियतीने. सेवानिवृत्ती नंतर सकाळ संध्याकाळ थोडे फिरायला मिळत होते ते हि या कोरोनाने बंद केले आहे. त्यामुळे घरातील दारे खिडक्या भिंती हेच काय ते पाहायचे. कारण आतापर्यंत घराचे सुद्धा कंटाळले नसले तर नवलच झाले असते! परवा एका ग्रुपवर सेवानिवृत्ती या विषयाची एक पोस्ट वाचण्यात आली होती. आणि मी त्यात आपल्याला मुख्य पात्र म्हणून पाहत होतो. अगदी तसेच घडत असते हो जीवनात. घरच्यांना हि नकोसे होऊन जातो आपण. आपण हि रिकामे डोके घेऊन वागतो ते चुकीचेच नाही का? आजारपणामुळे बाहेर जाता येत नाही. कोणाला भेटता येत नाही.सतत कोरोनाची भीती वाटत असते.
म्हणून काही तरी वाचन करावे असे ठरवले. संग्रहात बरीच पुस्तके आहेत. जयंत नारळीकरांची तर खूप आहेत. इतर हि बरीच आहेत. आध्यात्मावरील बरीच पुस्तके आहेत. त्यातील एक पुस्तक निवडले “योगी कथामृत”. मराठी अनुवाद.

हे पुस्तक म्हणजे श्री श्री परमहंस योगानंद महाराज यांची आत्मकथा होय. मूळ आवृत्ती इंग्रजीत तेही अमेरिकेत प्रकाशित झाली असावी. कारण कॉपीराईट तेथील असल्याचे दिसते. असेल मला याबद्दल जास्त्त ज्ञान नाही. पण हे पुस्तक अद्भुत आहे. आपल्या पूर्वजांकडे अफाट दैवी शक्ती होती असे मला तरी वाटते. श्री श्री परमहंस योगानंद म्हणजे श्री मुकुंदलाल घोष. त्यानाच जन्म ५ जानेवारी १८९३ रोजी गोरखपूर येथे झाला होता.
पुस्तकाच्या तिसऱ्या अध्यायात स्वामी प्रणवानंद महाराज यांचा उल्लेख आहे. ते त्याकाळी रेल्वेत नौकरीला होते. पण रात्री ते ध्यान करीत असत. त्यांचेबद्दल वाचल्यावर मला आश्चर्य वाटले. त्याबद्दल मला लिहावयाचा मनाग्रह झाला आणि मी हि पोस्ट लिहायला घेतली.
एकदा बाळ मुकुंद याला काशीला फिरायला जायचे होते. त्याचे वडील रेल्वेत अधिकारी होते. म्हणून त्यांना प्रथम श्रेणीचा पास मिळत असे. त्यांनी मुलाला पास काढून दिला. त्याला जातांना त्यांच्या मित्राला भेटून चिठी द्यायला सांगितले. पण त्या मित्राचा पत्ता माहित नसल्याने प्रथम त्या दोघांचे मित्र स्वामी प्रणवानंद यांना भेटायला सांगितले. ते त्यांचा पत्ता सांगतील अश्या सूचना हि केल्या. मुकुंद तेंव्हा फक्त १२ वर्षांचा होता.
काशीमध्ये तो स्वामीजींच्या घरी गेला. त्याला आश्चर्य झाला जेव्हा त्या स्वामींनी त्याला बघता बरोबर ओळखले. आणि हो भगवतीचा मुलगा न तू? असे हि विचारले. मुकुंदाला आश्चर्य झाला. याने येण्याचे कारण अजून हि सांगितले नव्हते. पण स्वामी स्वत: बोलले केदारबाबूंचा पत्ता मी तुला देतो. मुकुंद पूण: आश्चर्यचकित झाला. यांना कसे माहित मी कोणाला भेटायला आलो आहे. हा त्याला दुसरा धक्का होता. म्हणजे स्वामींना मनातील सर्व कळत होते.
आता स्वामी अचानक काही काळासाठी समाधिस्त झाले असल्याचे त्याने पाहिले. त्यांचे शरीर अगदी निश्चेत झाले होते. परत सामान्य होतांना त्यांनी मुकुंदाला सांगितले. तुला ज्यांना भेटायला जायचे आहे ते येथेच येत आहेत. ते केदारनाथ बाबू काही वेळाने आले ही. मुकुंद खाली गेला तेव्हा त्याला एक इसम येताना दिसले. त्यांनी सुद्धा मुकुंदला सहज ओळखले. त्यांनी त्याला सांगितले कि ते गंगेवर स्नान केल्यावर त्यांची तेथे प्रणवानंदांची भेट झाली. भगवतीचा मुलगा माझ्या खोलीत तुझी वाट पाहतोय.. माझ्याबरोबर चल. मी तयार झालो. आम्ही हातात हात घालून चालू लागलो. थोड्या वेळाने काही काम आहे तू चल असे सांगून निघून गेले.
मुकुंदाला किती आश्चर्य झाला असेल. कारण तो स्वामींच्या पुढ्यातच बसलं होता. आणि ते तर जागा सोडून गेले नाहीत. त्याच्या लक्षात आले कि स्वामी जेव्हा समाधिस्त झाले होते तेव्हा ते केदारनाथ बाबूंना भेटावयास गेले होते. किंवा त्यांना बोलावयास गेले होते. असे योगी पूर्वी आपणाकडे होते.
मध्यंतरी अशीच एक गोष्ट मला समजली. माझ्या बहिणीचा मुलगा डॉक्टर आहे. त्याने मला सांगितले कि पुण्यातील डॉक्टर प. वि. वर्तक हे चक्क मंगळावर जाऊन आलेले आहेत. अर्थात योग्य साधनेने. मग मी नेटवर त्यांच्याबद्दल माहिती शोधली. तर १० ऑगस्ट १९७५ या दिवशी त्यांनी ध्यानधारणा करून मंगळ भ्रमणाचा प्रयोग केला होता. ते १५ मिनिटांसाठी प्रत्यक्ष मंगळावर जाऊन आल्याचे वाचण्यात आले.

त्यांनी बरीच पुस्तके लिहिली. आध्यात्म आणि विज्ञान यांची त्यांनी सांगत घालून बरेच पुस्तके लिहिली आहेत. महाभारत आणि रामायण या घटनांच्या प्रत्यक्ष तारखा काळ हि त्यांनी शोधून काढल्या आहेत.

त्यांची विकिपीडिया लिंक येथे दिली आहे. त्यावर क्लिक केल्यावर त्यांची संपूर्ण माहिती मिळेल. त्यांची पुस्तक तर अमेझॉन वर सुद्धा विक्रीला आहेत. पुण्यातील अक्षरधारा, बुकगंगा यांनी तर ऑनलाईन विक्रीला पण ठेवली आहेत

सांगायचा तात्पर्य म्हणजे आपण लहानपणापासून वाचत आलो आहे कि आपले पूर्वज योगी लोक योगाद्वारे काहीही सध्या करू शकत होते. ते बरोबर आहे. योगामध्ये ती शक्ती आहे.
तसेच आपण दिल से जर कोणाची आठवण काढली कि ती व्यक्ती कोणत्या न कोणत्या प्रकारे तुमच्याशी संपर्क साधतेच. हा अनुभव तर मी खूप आधीपासून घेत आहे. अगदी लहानपणापासून म्हटले तरी चालेल. तुम्ही पण तसा अनुभव घेऊ शकता. फक्त अट एकच अगदी मनापासून त्या व्यक्तीची आठवण काढावी.

(12020788)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

आपण जगासाठी एक व्यक्ती आहात, परंतू कुटुंबासाठी आपण संपूर्ण जग आहात” म्हणून स्वतःची काळजी घ्या* !! घरी राहा – आनंदीत राहा !!

!!…शुभ प्रभात…!!

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.ownpoems.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

स्वप्नातील गाठभेट

मित्रांनो, परवा एक मित्र भेटला. प्रत्यक्षात नव्हे स्वप्नात. त्याचे काय झाले कि मला परवा एक मजेशीर स्वप्न पडले.त्याची गम्मत आता सांगतो. स्वप्नात मी पाहिले कि लोकडाऊन उठल्यावर मी आनंदाने पेंट आणि आपले आवडते टी शर्ट घालून वर तोंडाला मास्क लावून फिरायला घराबाहेर पडलो आहे. रस्त्यावर आलो तर जिकडे नजर टाकली तिकडे झाकलेले चेहरेच दिसत होते. कोणीच ओळखू येईनात. फक्त माणसे आहेत एव्हढेच कळायचे. मला खूप नवल वाटले. मला ते दिवस आठवले. माझे ऑपरेशन झाले होते तेव्हा मी तोंडाला मास्क लावून बाहेर फिरत असे. तेव्हा लोकं माझ्याकडे आश्चर्याने बघत असत. मला लाज वाटायला लागली होती. पण मी हळूहळू मन घट्ट केलं. इतकं कि ते निगरगट्ट होऊन गेलं आणि मी २४ तास मास्क लावले तरी लाज वाटेनाशी झाली. नंतर नंतर मलाच कंटाळा यायला लागला व मी मास्क लावणे बंद केले. आता पुनः मास्क घराबाहेर पडतांना लाज वाटत होती. कदाचित लोकं पूर्वीसारखेच माझ्याकडे आश्चर्याने पाहतील. पण झाले उलटेच. सर्वच मास्कधारी म्हटल्यावर मला कसली लाज वाटणार. आता लोकांची पाळी होती वाटून घ्यायची. एक मात्र छान वाटलं जे तेव्हा मला आश्चर्याने पाहायचे ते आता गुपचूप माझ्याकडे पाहत होते कि ह्या माणसाने मला ओळखले तर नाही न. आणि त्यांची हि कृती मी माझ्या चाणाक्ष आणि तिरक्या नजरेने ओळखळीच. . मन गद गद झाले न भाऊ.
असो हा आनंद लुटत मी पुढे पुढे तिन्ही बाजूला नजर ठेऊन चालत राहिलो. तिन्ही बाजू म्हणजे डावी, उजवी आणि समोर. फक्त पाठीमागे नाही बघता आलं इतकच.
इतक्यात समोरून एक काळे मास्कधारी व्यक्तिमत्व येताना दिसले. बरेच अंतरावर होत ते पण का माहित नाही, मला असं वाटत होत कि ते मला टक लावून पाहत आहे. आणि झाले हि तसेच जसजशी ती प्रतिमा जवळ येत गेली मला त्याची नजर टोचत गेली. जवळून जाताना हि तो मलाच न्याहारुन गेला. इतकच काय मागे गेल्यावर सुद्धा पलटून मला बघत होता तो. मला, हि काय भानगड आहे काही कळेना. इतक्यात तो धावत माझ्या जवळ आला आणि म्हणाला “कोष्टी भाऊ!” . मी आश्चर्यचकीत झालो. हि व्यक्ती तर चक्क मला ओळखते.
त्याची ती गावाकडची पद्धत मला खूप भावली म्हणू मी पण “हाऊ मी तोच.” म्हणालो.
म्हणजे “कोष्टी न तू.” त्याने पुनः तोच प्रश्न केला. मास्क लावल्यामुळे त्याला माझे बोलणे समजले नसावे.
मी चिडून “अबे हाव सांगितले न बे.” असे बोललो आणि तो दचकला. गचकला नाही हो दचकला म्हणजे घाबरला.
“तू ओळखले नाही का मले.”
“अबे कसे ओळखू. तोंड लपून राहिले आहे न.”
इतक्यात त्याने मास्कला हात लावला आणि मी किंचाळलो. “काय करी राहिला आहे बे तू. मास्क काढू नको. तुला दंड भरावा लागेल.”
तो ऐकेना, “इकडे कोण पहाते आहे बे आपल्याला.” तो.
“कोण काय? तो कोरोना नाही का पाहायला. सताड डोळे उघडे करून बसला आहे तो प्रत्येकाच्या मानगुटीवर.” मी चिडून त्याला म्हणालो. आता तो गप्प बसला. आणि , “अबे मी सुरेश. तुझा वर्गमित्र. आपण एकाच गावचे नाही का?”
आता मी त्याला ओळखले. आणि मी हसलो. त्याने लागलीच हात पुढे केला. मी दोन्ही हात ताणून लागलीच मागे केले. इतके ताणून घेतले कि त्याने जबरजस्ती हात मिळवायचा प्रयत्न केला तरी ते शक्य होऊ नये. ते पाहून त्याने पण त्याचा हात मागे घेतला. आणि
तो स्वतःशी पुटपुटला, अरे हो सोशल डिस्टेंसिंग पाळायचे, हात मिळवायचे नाही.
मी त्याला कॊतुकाने विचारला! “तू मले कसे काय ओळखले.”
तो म्हणाला., “तुझ्या ड्रेस वरून.”
“काय?” मला आश्चर्याचा धक्का बसला.
“अबे तू नेहमी नेहमी हेच टी शर्ट आणि पेंट घालतो न. म्हणून.”
आता मला दुप्पट धक्का दिला ह्या भाऊने. “अबे काय बोलू राहिला आहे बे तू. माह्याकडे काय हा एकच ड्रेस आहे का ?” मी प्रचंड रागाने त्याला विचारले.
तो उत्तरला, ” मला काय माहित भाऊ. पण मी जेव्हा जेव्हा तुला भेटलो न तेव्हा तेव्हा तुझ्या अंगात हाच ड्रेस होता.”
आता माझा संताप शिगेला पोहोचला. पण मी तो आवरला. आणि त्याला म्हटले, “अबे एकदा कि नई माझ्या स्वप्नात देव आले होते. ते म्हणाले होते, तुझा तो मित्र आहे न सुरेश नावाचा त्याला तुह्या हा ड्रेस खूप आवडतो. म्हणून तू हा ड्रेस फिरायला जातांना घालत जा. मी त्याच वेळी तिकडे सुरेशला फिरायला पाठवत जाईल. हि खूप आधीची गोष्ट आहे बार का. म्हणूनच जेव्हा जेव्हा मी हा ड्रेस घालून फिरायला निघतो तेव्हा तुझी भेट होते.” मी असे म्हटल्यावर भाऊ खजील झाला.
मी पण खजील झालो न. कारण माझं आवडत टी शर्ट होत ते. म्हणून मी नेहमी तेच परिधान करत होतो. पण त्याचा अर्थ असा काढला जाईल हे माझ्या लक्षात आलेच नाही.
ते जाऊ द्या मित्रांनो. जेव्हा लोकडाऊन सुरु झाले आहे तेव्हा पासून एकच ड्रेस घातला जातोय. कारण १५ दिवसातून बाहेर पडायचे. घरात आल्या आल्या ड्रेस काढायचा धुवायला टाकायचा. आंघोळ करायची. आता तोच धुतलेला ड्रेस पुनः बाहेर जाताना समोर दिसतो. म्हणू तोच नाही का घालणार. एकदा प्रयत्न करून पहिला दुसरा ड्रेस घालायचा पण फेल गेला. सौ. मध्ये आल्या नसत्या तर माझा हात पोहोचला होताच त्या दुसऱ्या ड्रेस पर्यंत. पण मागे घ्यावा लागला. काय करणार. आता या वयात कशाला हवाय दुसरा ड्रेस कोण पाहतोय तुमच्याकडे. अर्थात हे वाक्य मीच माझ्या मनात म्हणून टाकले.

(11920787)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

।।श्री।।
*ज्याचे कर्म चांगले आहे,*
*तो कधी संपत नसतो…*

*सत्कर्मी माणसाला जीवनात अडचणी येतात परंतु त्या सुटणाऱ्या असतात…*

*या उलट जो दुसऱ्याला अडचणीत आणतो त्याची अडचण आयुष्यभर संपत नाही…*

” *परमेश्वरावर नेहमी नि:संकोच विश्वास ठेवा, योग्य वेळी तो इतकं देतो की मागायला काही उरतच नाही* “…

*🙏🍁शुभ सकाळ🍁🙏*…..

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.rnk1.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

सुपरसोनिक विमान

मित्रांनो, मी पहिला विमान प्रवास केला होता तो आंतरराष्ट्रीय होता. पहिल्यांदाच विमानात बसणार होतो. प्रचंड भिती वाटत होती. मला आठवते कि मुंबई येथून सिंगापूर येथे गेलो होतो. तसे विमान सिडनीला जाणारे होते. आणि आम्हाला जापानला जायचे होते. सिंगापूर हून जापान एअरलाईंन्सचे बोईंग पकडले. शब्दशः जाऊ नका हो. पकडले म्हणजे धावती लोकल पकडतो तसे धावते विमान पकडले नाही मी. तसे आपल्या भारतीय लोकांना मुख्यतः मुंबईकरांना याची सवय झालेली असल्याने ते ही शक्य होऊ शकते. तशी परवानगी नसते न पण.😊

असो. मला आठवते तेव्हा विमान १८००० फुटांवर जाऊन स्थिरावले होते. म्हणजे ती उंची गाठली कि त्याच उंचीवर ते उडत राहिले. आणि गती सुध्दा १५००० फुट प्रति तास अशीच काहीतरी होती.

पण आताच मी एक बातमी वाचली कि आता प्रवासी विमान सुपरसोनिक गतीने भरारी घेणार आहे. मी येथे ती बातमीच शेअर केली आहे. तुम्ही ही वाचा. आश्चर्य जनक किंतु सत्य असेच म्हणावे लागेल.

बर हे विमान किती उंचीवर उडेल असे वाटते. तर ती उंची असेल ६०००० फुट म्हणजे १८.२८८ किमी. एव्हढ्या उंचीवरून विमान उडणे भयावह असेल. बातमीत लिहिले आहे कि हा प्रवास अंतरिक्षातून असेल आणि प्रवाशांना वजन विरहित वाटेल.

बर विमानाची गती किती असेल. तर ती ३७०० किमी/तास म्हणजे किती हो. तर ते होते १,२१,३९,१०० फुट. अबब. १ कोटी २१लक्ष फुट एका तासाला? कल्पनाच करवत नाही. बातमी तरी तसच सांगत आहे. हे लिहिता लिहिताच मला धडकी भरली आहे मित्रांनो. हे विमान कमीत कमी ९ व जास्तीत जास्त १९ प्रवाश्यांना घेऊन जाणार बस.

आता तुम्ही च वाचा ती बातमी. मला जाम भिती वाटायला लागली आहे.

https://news.sky.com/story/virgin-galactic-working-on-2-300mph-supersonic-jet-that-could-reach-sydney-in-five-hours-12042007

तर मित्रांनो, ही रोमांचक बातमी अवश्य वाचा.

(11820786)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

“चूक नसताना सुध्दा
निव्वळ वाद टाळण्याकरिता
मागितलेली माफी
जीवनातील संयमाचं
एक मोठं उदाहरण ठरतं !!”

🌹शुभ सकाळ🌹

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://koshtirn.wordpress.com/

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

पहाटे पहाटे….

ही पोस्ट व्हाट्सएपच्या माध्यमातून प्राप्त झाली आहे. सकाळ संदेश आहे.

पहाटे प्राजक्तासारखे उमलुन निशिगंधा सारखे सुगंधित होत जावे,

सुगंधित आनंदाच्या लाटांवर

आयुष्य झुलत जावे,

अश्रु असोत कुणाचेही

आपणच विरघळुन जावे,

नसोत कुणीही आपले,

आपण मात्र सर्वांचे व्हावे,

ऋणानुबंध असल्याशिवाय कोणी कोणाच्या

आयुष्यात येत नाही,

फक्त सुर जुळायला हवेत…

🌺शुभ सकाळ 🌺

(11720785)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

जगण्याचा आनंद हा आपल्या अवतीभवतीच असतो. फक्त त्याला शोधता आले पाहिजे.

💐💐शुभ सकाळ💐💐

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.rnk1.wordpress.com

चातुर्य…

काही माणसं खूप चतुर असतात. पण प्राणी सुद्धा खूप चतुर असतात असं कधी वाटलं असेल का तुम्हाला. नाही न. तर येथे खालील लिंकवर पहा.

https://koshtirn.wordpress.com/2020/06/17/%e0%a4%9a%e0%a4%be%e0%a4%a4%e0%a5%81%e0%a4%b0%e0%a5%8d%e0%a4%af/

(11620784)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

आयुष्याने शिकवलेलं एक वाक्य…
“जिंकलो तर आवरायचं आणि हरलो तर सावरायचं…”
🌼🌹 शुभ सकाळ🌹🌼

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.manachyakavita.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

प्रसिद्ध शब्द

लोकांच्या तोंडून सतत बाहेर पडणारे शब्द म्हणजे प्रसिद्ध शब्द असे सर्वसाधारणपणे म्हणणे उचित होईल.

पण गुगल बाबा आले आणि याची परिभाषा बदलून गेली. गुगलवर सर्वाधिक सर्च केला गेलेला शब्द म्हणजे प्रसिद्ध शब्द असे समजले जाऊ लागले असे मला तरी वाटते. असो.

पण जेव्हा पासून ह्या नवीन संक्रमित रोगाने जन्म घेतला आहे, तेव्हा पासून जगामध्ये सर्वात जास्त उच्चारला जाऊ लागलेला शब्द म्हणजे कोरोना हाच असावा. अहो प्रत्येकाच्या तोंडून दिवसाला सैकडो वेळा उच्चारला जात असावा. इतकी या कोरोनाची दहशत पसरली आहे जगात.

पण हे सुरुवातीला असावे. नंतर जेव्हा हे लक्षात आले कि हा औषध नसलेला आजार आहे. तेव्हा याच्या पासून सुरक्षित कसे राहाता येईल हे शोधले गेले. मग जगाला समजले इम्युनिटी चांगली असेल तर आपण सुरक्षित राहतो. आता हा कोरोना जवळजवळ सात महिन्याचा झाला आहे. दररोज नवनवीन संशोधन समोर येत आहेत. पण परिणामशून्य. कारण याच्या वर कसलाच परिणाम होत नाही. तो दररोज नवनवीन रिकॉर्ड प्रस्थापित करू पहातोय. आता तर दरदिवशी होणार्या चाचण्यांचे प्रमाण वाढवणार आहेत म्हणे. ते दुप्पट म्हणजे रूग्ण संख्या ही दुप्पट. तेव्हा आकडेवारी पाहून धडकीच भरेल. आजच ५५ हजार ची रोजनिशी गाठली आहे त्याने. तेव्हा तर दररोज लाखभर आकडे जाहीर झाले कि आकडे वाचूनच अंगाला कांपरे सुटेल आणि माणसाला कोरोना झाल्याचा संशय मनात घर करून घेईल.

तेव्हा एक तिनके का सहारा म्हणून इम्युनिटी हा शब्द कामी येईल अशी माझी खात्री आहे.

दररोज इम्युनिटी हा शब्द शेकड्याने काय हजाराने कानी पडतो. इतका की तो कपाळी बसल्या सारखी जाणीव होऊन जाते.

टिव्ही लावला कि जाहिराती दिसतात. आता बहुतेक जाहिराती मध्ये इम्युनिटी शब्द उच्चारला जातोच. अहो जे पदार्थ यापूर्वी ही आपण वापरत होतो पण इम्युनिटी चा कधी विचार केला नाही. त्यातून आता इम्युनिटी मिळायला लागली आहे. असे टिव्हीवरुन कळते. मंत्रांचा जाप करतो तसा हा शब्द कानी पडतो. आणि दररोज चा डोज कानी पडल्यावर आटोमेटिकच इम्युनिटी वाढल्याचा भास होतो.

असो. तुम्हाला ही तुमची इम्युनिटी वाढल्याची जाणीव झाली असेलच बघा. बघा बघा. झाली न!! तेच ते.

(11520783)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

कौतुक हा शब्द खूप छोटा आहे. पण ते करायला मात्र मन मोठे लागते.

👍सुमंगल प्रभात👍

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.koshtirn.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐