ध्येय म्हणजे टारगेट.


पिंकी हातात मोबाईल घेऊन बटन दाबून शरीर वाकडे तिकडे करत असल्याचे आजोबांनी पाहिले. अग बेटा काय करते आहेस. चल लवकर जेवण करायला.

तर पिंकी म्हणाली, होय आजोबा आलेच. आज शाळेला सुट्टी होती. म्हणून ती घरी होती. तिचे आई वडील कामाला गेले होते. वारंवार हाका मारुन ही पिंकी येत नव्हती. तेव्हा आजोबा स्वतः उठून तिच्या जवळ गेले. त्यांना येताना पाहिलेआणि ती पुन्हा ओरडली. आलेच न मी आजोबा. आणि तीने मोबाईल तसाच खाली ठेवला आणि आजोबांना जाऊन बिलगली. मी येतच होते न आता.

अग का उशीर करत होती.

अहो आजोबा मी गेम खेळत होते. मग काय त्यात. जेवण केल्यावर सुद्धा खेळता येतो की.

तस नाही न आजोबा. टारगेट पूर्ण झाल्या शिवाय थांबता येत नाही. म्हणजे त्याशिवाय गेम थांबवता येत नाही का? तस नाही आजोबा, आपल मन मानत नाही. जोपर्यंत टारगेट पर्यंत आपण पोहोचत नाही तोपर्यंत परत परत खेळावस वाटत. थाबताच येत नाही एकदाचं टारगेट पूर्ण झाले कि त्या खेळातील क्रेझ निघून जातो. मग परत तो खेळ खेळण्यात आनंद येत नाही. पिंकी चे बोल ऐकून आजोबा शून्यात हरवून गेले. विचारात मग्न झालेले पाहून ती म्हणाली, काय झाले आजोबा?

काही नाही बेटा,चल मी वाढतो. आपण जेवण करून घेऊ.

जेवण झाल्यावर वामकुक्षी घेण्यासाठी आजोबा नातीला घेऊन पलंगावर पहुडले. नात पुन्हा मोबाईल वर खेळायला लागली आणि आजोबा विचारात मग्न झाले.

दोन वर्षापूर्वी अचानक धर्मपत्नी गेल्यावर त्यांना एकटेपणा जाणवायला लागला होता. नात मुळे थोडा वेळ निघून जायचा. पण अर्धांगिनी गेल्यावर काय वाटतं हे ते क्षणा क्षणाला अनुभवत होते. जो आला आहे त्याला परतीचा प्रवास हा करावाच लागतो. किंबहुना असे म्हणणे योग्य होईल कि मनुष्य जन्माला आल्यापासून त्याचा परतीचा प्रवास सुरू झालेला असतो. फक्त स्टेशन कधी येईल याची वाट बघावी लागते. काही स्टेशनं येतात ही. पण तेथे तात्पुरते उतरून पुन्हा पुढील प्रवास सुरू होतो. कारण ते आपले गंतव्य नसते. अर्थ लक्षात आला असेलच मित्रांनो. जीवन प्रवासात गंभीर आजार येतात. तेथून वाचलो म्हणजे आपलं ते स्टेशन नव्हते हे समजावे.

जन्मल्यापासून मनुष्य ध्येय साध्य करण्यासाठी धडपडत असतो. अगदी लहान असताना खेळणी घेण्यासाठी रेंगाळत पुढे जातो. मग चालण्यासाठी धडपडतो. मग शाळेत पास होण्यासाठी किंवा पहिला येण्यासाठी. मग चांगल्या करिअर साठी इंजिनिअरिंग, मेडिकल, आय ए एस, इ. साठी धडपड. नंतर घर, मग लग्न, मग मुलं, त्यांच करिअर, त्यांच लग्न, इ.इ. हे चक्र सुरू च आसते. न संपणार, न थांबणारं आहे हे सर्व.

पण हे कुठे तरी थांबायला हवं. मुलं नोकरीला लागली, त्यांच लग्न झालं कि त्यांना त्यांच आयुष्य जगु द्यायला हवं. त्यांचं चक्र सुरू करू द्यायला हवं. नाही तर त्यांना त्यांच्या पुढील पिढीला ह्या चक्रात अडकवता येणार नाही. या चक्रात अडकल्याशिवाय त्याला जगताच येणार नाही.

एकदाच वय झालं, ध्येय पूर्ण झालं कि स्वतःला या मोह मायेतून सोडवून घेणेच योग्य. पण ध्येय पूर्ण होणं गरजेचं आहे. नाही तर त्यात जीव अडकून राहतो. अरे हे राहून गेले. ते राहून गेले. असे करता आनंदी जगावे.

पुन्हा तोच प्रश्न पडतो कि हे जीवन कशासाठी दिले आहे देवा? जन्माला आला, शिक्षण नोकरी लग्न मुल नितवंडं आणि परतीचा प्रवास. मग यातून काय साध्य झाले देवा? तुला हे ब्रम्हांड घडवून काय मिळाले? एका जीवासाठी एव्हढा अट्टाहास का देवा?? मानव तयार करून त्याला जीवंत ठेवण्यासाठी अख्ख ब्रम्हांड तयार करावं लागलं देवा. केव्हढा हा त्रास घ्यावा लागला तुला देवा. आम्हाला तुझी लेकरं समजून माफ कर देवा.

(4321859)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

चांगल्या वागणूकीचे आर्थिक मूल्य नसले तरी त्यात कोट्यवधींची मने जिंकण्याची ताकद असते.

💐💐शुभ सकाळ💐💐

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.koshtirn.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

प्रतिक्रिया व्यक्त करा

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  बदला )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  बदला )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  बदला )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  बदला )

Connecting to %s