देव आणि भक्त

तो रोज रोज देवाची पूजा करून देवाला प्रसन्न करायचा प्रयत्न करीत होता. अर्ध आयुष्य संपल पण काही केल्या देव प्रसन्न झाला नाही. आणि त्याची परिस्थिती काही सुधारली नाही.

एके दिवशी तो देवाच्या देवळात गेला आणि रागे रागे त्याला म्हणाला देवा मी आयुष्य भर तुझी पूजा अर्चा केली पण काय उपयोग झाला. मी आज पासून तुझी पूजा करणार नाही. इतकेच काय दर्शन सुध्दा घेणार नाही.

असे म्हणून तो रागाने देवळातून बाहेर पडला. तितक्यात देव ओरडून म्हणाला. ‘अजी रुठ कर अब कहा जाईयेगा, जहा जाईयेगा हमे पाईयेगा. त्याला देवाच्या तोंडून ते शब्द ऐकल्यावर खरे वाटते. कारण देव सर्व ठिकाणी वास करतो हे त्याला माहीत होते.

पण त्याला देवाचा राग आलेला असतो म्हणून तो म्हणतो ‘आंसू भारी है ये जीवन की राहे, कोई उनसे (म्हणजे देवाला) कह दे हमे भूल जाये.’

Advertisements

हत्ती आणि मुंगी

मुंगी कानात चावते आणि हत्ती मारतो असे लहान पाणी ऐकले आहे. म्हणून हत्ती मुंगीपासून वाचण्याचा अतोनात प्रयत्न करीत असतो. पण एव्हढा मोठा हत्ती तो एव्हढ्या लहानश्या मुंगीला सध्या डोळ्यांनी बघू हि शकत नाही तर तिच्या पासून वाचायचा प्रयत्न करणे विफल ठरते. कोठून तरी ती मुंगी येते आणि पटकन एक चावा घेते आणि निघून जाते.  एव्हढा मोठा विशाल शरीर असलेला हत्ती छोट्याश्या मुंगी समोर  हतबल ठरतो. त्याला काहीच करता येत नाही. तो देवाला कोसतो. देवा तू मला येव्हढे मोठे शरीर दिले काय उपयोग. सर्व मला घाबरतात माझे मोठे शरीर बघून पण मी इतक्या लहान मुंगीला घाबरतो. देवा माझे जीवन निरर्थक आहे.

पण असे हातावर हात धरून बसून काहीच उपयोग नाही. काही तरी उपाय शोधायला हवा. हत्ती खूप विचार करतो. विचार करता करता तो चालत असतो जंगला तून आणि त्याच्या अंगावर मुंग्या पडत असतात. त्यांच्या पासून तो बचाव करत करत विचार करत असतो आणि समोर त्याला वाळवंट दिसते. तो विचार करतो ह्या मुन्ग्यांपासून वाचायचे असेल तर ह्या वाळवंटाचा सहारा घेणेच योग्य. कारण तेथे अति उष्णतेने मुंगी जगू शकणार नाही. आणि तो वाळवंटाचा सहारा घेतो. आता त्याला थोडा  दिलासा मिळतो. म्हणून तो अत्यानंदाने चालत राहतो. चालता चालता तो बराच लांब निघून जातो. त्याला तहान लागते. जवळपास कोठेच त्याला पाणी दिसत नाही. मागे पाहतो तर जंगल हि दिसत नाही.  शेवटी पाणी पाणी करत तो हत्ती मरून जातो. मरता मरता तो म्हणतो देवा अशा मरण पेक्षा मुंगीने चावा घेऊन आलेल मरण बर.

परिकल्पना (शेवट)

समीर त्यांची आतुरता परमोच्च बिंदुला भिडण्याची व त्याच्या तोंडून विचारणा होण्याची आतुरतेने वात बघत होता. ऐकून म्हणाजे दोघी बाजूने आतुरता वाढत चालली होती. समीर ने तिच्या प्रश्न कडे दुर्लक्ष केले व आपल्या कामाला लागला. इतक्यात तो ससा उडत येऊन तिच्या जवळ टेबल वर येऊन बसला. ते बघून समीर त्या सस्याला म्हणाला,”अरे रघु घाबरू नकोस ती माझी प्रिय वहिणी आहे हा जो तिच्या शेजारी बसला आहे न अनोळखी प्राणी तो तिचा नवरा व माझा जिवलग मित्र आहे. जा त्या वहिणी जवळ जा तिच्या मांडीवर खेळ खूप मायाळू आहे रे ती.” समीरचे बोलणे ऐकून तो पंख असलेला ससा तिच्या जवळ सरकला व चाचपत चाचपत हळू वर पाने तिच्या मांडीवर चढला. तिला इतका आनंद झाला कि तो तिच्या पोटात छातीत आणखी काय म्हणतात तिच्या सर्वांगत दाटून बाहेर यायला करीत होता. ती अत्यानंदित झाली होती. तिने त्या सश्याला हात लावायचा प्रयत्न केला थोड्या  प्रतिकारानंतर ससा तयार झाला व तिला हात लावू दिला. आता तिने त्या सश्याला हातात घेतले होते व त्याला हात लावून लावून ती त्याचे पंख बघत होती. त्या सश्याचे पंख हि एक कौतुकास्पद गोष्ट होती तिच्या साठी. त्याला मनापासून तो ससा बघावासा वाटत होता पण त्याचा ते काय म्हणतात न तो जमीर आपला अहंकार हो तो बोलू देत नव्हता. समीर तिरक्या नजरेने त्याच्या चेहऱ्यावरील हाव भाव वाचायचा प्रयत्न करीत होता. शेवटी त्याने आपले तोंड उघडले आणि त्याला डायरेक्ट प्रश्न केला ” समीर मित्र हे काय आहे? आणि हे तू केले आहेस?” समीर ह्याच क्षणाच्या प्रतीक्षेत होता. त्याच्या तोंडून हे प्रश्न ऐकून समीरच्या चेहऱ्यावर गौरव साफ दिसून येत होता. त्याचीकॉलर ताठ झाली होती. नाही तो स्वतःला त्याच्या पेक्षा श्रेष्ठ आहे असे समजत नव्हता पण आपल्या जिवलग मित्राने आपले कौतुक केले याचा त्याला अभिमान वाटत होता.आता समीरने उठून त्याला मिठी मारली व तो अक्षरशः रडू लागला. समीर म्हणाला, ” मित्र मी तुझ्या तोंडून माझे कौतुक ऐकून घेण्यासाठी किती वर्षापासून वाट पाहत होतो. आज तू ते केले आणि मी धन्य झालो.  मला जितका आनंद ह्या प्रयोगात मिळालेल्या यशाने झाला होता त्यापेक्षा किती तरी पतीने आज आनंद होत आहे.” समीर चे उदगार ऐकून तो आश्चाया चकित झाला होता व आपली चूक त्याच्या लक्षात येत होती. त्याला स्वतः वरच राग येत होता. तो समीरला म्हणाला “मित्र मला माफ  कर माझे चुकलेच.” समीरने त्याला आणखीनच जवळ ओढले आणि त्यांची ती मगरमिठी सैल झाल्यावर ते दोघे खाली बसले.

मग समीरने सांगायला सुरुवात केली.

“मला एके दिवशी अचानक अशी कल्पना सुचली कि पक्षी आकाशात उडतात तसे   आपण सुद्धा उडून पाहावे. पण ते इतके सोपे नव्हते. मग सश्यावर प्रयोग करायचे ठरविले. त्यासाठी प्रथम एका पक्ष्याच्या शरीराचा अभ्यास केला. त्याला पंख का फुटतात हे शोधून काढले. आणि मग सश्याच्या शरीरामध्ये पक्षाच्या शरीरात पंख फुटण्यासाठी जे आवश्यक असते ते केले. हा जो ससा आहे न ह्याला जन्म पूर्वीच आवश्यक घटक त्याच्या दिले. जन्म झाल्यावर याला पंख फुटले. हा माझा लाडका आहे.”
“ह्या नंतर मी एकदा “पा” नावाचा सिनेमा पहिला होता त्यावर विचार केला आणि आपणच माणसाला लवकर मोठे केले तर. असा विचार माझ्या मनात आला आणि त्यावर मी प्रयोग करून पाहिला तो यशस्वी सुद्धा झाला.” ती,” भाऊजी, तुम्ही आम्हाला ते दाखवाल का?”
समीर,”हो चला माझ्या बरोबर.” आणि ते तिघे सोबत निघाले. एका लेब मध्ये पोहोचल्यावर समीरने त्यांना कुत्र्याचे एक लहानसे पिल्लू दाखविले. हे दोन दिवसापूर्वीच जन्मलेले आहे. ह्याच्यावर मी तो प्रयोग करून दाखवितो.” समीरने आपल्या सहाय्यकाला निर्धारित सूचना केल्या. त्याने त्या कुत्र्याला विशिष्ठ वातावरणात व विशिष्ठ तापमानात ठराविक इंजेक्शन दिले.
समीर ह्या दोघांना म्हणाला,”आता मी तुम्हाला दोन दिवसांनी येथे घेऊन येईल. त्यावेळी तुम्ही हेच पिल्लू केव्हडे झाले आहे ते पहाल.”

आता त्याच्या डोक्यात थोडा थोडा प्रकाश पडत होता.
तो समीरला म्हणाला.” समीर तू आम्हाला हे सर्व दाखवितो आहेस पण ह्या मागे तुझा काही उद्देश तर नाही ना.”
समीर म्हणाला, ” उद्देश काय असेल.”
तो  “मग तू आम्ही आमच्या बाळाचा  प्रश्न केल्यावर आम्हाला येथे का घेऊन आलास.”
तो पुन्हा म्हणाला,” अरे बाबा आम्हाला असा कोणताही प्रयोग आमच्या बाळावर करून घ्यायचा नाही बर का? ती कल्पना डोक्यातून काढून टाक बर.”
आणि त्याने तडक तेथून काढता पाय घेतला. त्याच्या पाठोपाठ ती सुद्धा बाहेर.

परिकल्पना भाग-४

समीर चा प्रस्ताव त्या दोघांनी मान्य केला व तिघे सामिरच्याच गाडीने बाहेर  पडले. रस्त्यात समीरचे विश्व म्हणजे त्याची लेब लागली. त्यावेळी समीर काहीच बोलला नाही. तो व ती सुद्धा काहीच बोलले नाहीत. तोढे पुढे गेल्यावर समीर म्हणाला,”अरे यार, मला ऑफिसमध्ये एक फारच महत्वाच्या कागदांवर सह्या करायच्या राहून गेल्या आहेत. “जरा फक्त पाच मिनिटांसाठी आपण माझ्या लेब मध्ये गेलो तर चालेल का?” असा प्रश्न समीर ने त्या दोघांना केला आणि तो त्यांच्या चेहऱ्याकडे प्रश्नार्थक नजरेने पाहू लागला. ना इलाजास्तव त्यांनी होकारार्थी मान हलविली व समीरने आपली गाडी पुढील चौफुलीवर पलटविली. गेट उघडले आणि थोड्या वेळातच त्यांची गाडी समीरच्या विश्वात शिरली. आज प्रथमच ती दोघे समीरच्या ह्या विश्वात शिरली होती. म्हणून त्यांना अवघडल्या सारखे होत होते. शेवटी समीरने बोलायला सुरुवात केली. “मला माहित आहे तुम्हाला अवघडत असेल. तुम्हाला आवडत नाही अशा टिकाणी मी आज घेऊन आलो आहे. मला माफ कराल अशी अपेक्षा मी बाळगून आहे.” आणि ती दोघे समीरच्या पाथोपात चालत राहिली. समीर त्यांना आपल्या दालनात घेऊन चला होता. त्याच्या दल्नाजावला पोहोचल्यावर समीरच्या माणसाने साहेबांना नास्कर केला व दार उघडले. समीर आत शिरण्यापूर्वी त्याने त्या दोघांना आत चला म्हणून इशारा केला. ते दोघे आत शिरली. त्यांच्या मागे समीर सुद्धा शिरला. सहज म्हणून त्या दोघांनी इकडे तिकडे पाहायला सुरुवात केली. आणि त्यांच्या आश्चर्याला पारावर राहिला नाही. त्यांनी एक असे दृश्य बघितले होते जे अशक्य होते. समीरच्या दालनामध्ये एक ससा चक्क पंख असलेला ससा त्या दोघांनी पहिला होता. त्यांनी तोंडात बोटे घातली. ना इअलजस्तव जसे ते दोघे समीरच्या लेब मध्ये शिरले होते तसेच न इलाजास्तव त्या दोघांना समीरला प्रश्न विचारणे भाग पडत होते. त्यांनी समीरला प्रश्न टाकला,”समीर, अरे हा कोणत्या प्रकारचा ससा आहे?” ती सुद्धा म्हणाली”अहो भाऊजी, हा ससा कोणत्या देशातील आहे हो.?” समीर ह्याच प्रश्नाच्या प्रतीक्षेत होता. त्याचा त्या दोघांना येथे आणण्याचा प्रयत्न सफल झाला होता. आता समीर म्हणाला,” अहो वहिणी हा ससा आपल्याच देशातील आहे. फक्त यावर मी काही प्रयोग केले आहेत.” ती, “भाऊजी मला सांगा हो काय केले आहे तुम्ही?” ती समीरच्या तोंडून त्या सश्या बद्दल एकूण घ्यायला आतुर झालीहोती. तो सुद्धा आतून आतुर झाला होता पण कोणत्या तोंडाने बोलावे हेच त्याला काळात नव्हते. तो समीरला उगाच काही तरी उटपटांग गोष्टी करीत असतो असा समजून होता.

[ 😦 ]

परिकल्पना भाग -३

समीरने ससा या प्राण्यावर एक प्रयोग केला होता. त्याने सश्याचे  एक नुकतेच जन्माला आलेले पिल्लू घेतले. त्याला त्याने विशिष्ट प्रकारचे एक इंजेक्शन दिले आणि त्याला विशिष्ट वातावरणात ठेवले. बरोबर ४८ तासांनी  आपल्या सर्व सहपाठ्यांना सोबत घेऊन त्या सस्याला पाहण्यासाठी त्यांनी प्रयोगशाळेची ती खास रूम उघडली. या क्षणाची तो व त्याचे सर्व सहपाठी आतुरतेने वाट पाहत होते. आणि तो क्षण आता जवळ म्हणजे काही क्षणांवर येऊन ठेपला होता. प्रत्येकाच्या हृदयाचे ठोके जोरजोरात पडत होते.
सर्वांनी समीरला आग्रह केला की त्यानेच रिमोटचे बटन दाबून त्या रूमचे द्वार उघडले. आणि दार उघडता बरोबर तेथे असलेल्या काचाच्या भिंतीवर एक भला मोठा ससा धडक मारून बाहेर पडायचा प्रयत्न करू पाहत होता. त्याला बघून समीरने पालटून आपल्या सहकार्यांकडे पहिले आणि सर्वांनी आनंदाने उद्या मारल्या. सर्वांनी युरेका  म्हणून जोराने ओरड केली. मग समीर व इतर दोघे आत गेले आणि त्या सश्याला बाहेर घेऊन आले. मग त्याच्या विविध तपासण्याकरून पहिले असता तो ससा एक वर्षाने वाढला होता. त्याचा मेंदू सुद्धा एक वर्षाच्या सश्या एवढा वाढला होता. त्याला बघून असे वाटत नव्हते की हा एक नवजात ससा आहे. हि गोष्ठ कोणाकडे ही बोलून दाखवायची  नाही अशी ताकीद समीरने सर्वांना  दिली होती. त्याने यावर एक पेपर तयार करून सादर केला ही होता. त्याची मंजुरी लवकरच अपेक्षित होती. असा हा जगविख्यात समीर नावाचा प्राणी त्याचा (म्हणजे कथानकातील तो याचा) मित्र होता. आज समीर ह्या विशिष्ट आणि जीवनातील अशक्य अशी गोष्ठ शेअर करण्यासाठी त्याच्या कडे आला होता.पण एक विशेष बाब मी येथे आपल्या नजरेस आणून देऊ इच्छितो कि ते दोघे आप आपल्या फिल्ड बद्दल कधीच एक दुसऱ्याशी चर्चा करीत नाहीत. कारण एकच की समीर ला त्याच्या फिल्डची आवड नाही व त्याला समीरच्या फिल्डची आवड नाही. परंतु तरी ही ते दोघे जिवलग मित्र आहेत हे विशेष. आज समीरच्या समोर त्याच्या जिवलग मित्राच्या त्रासाचा विषय निघाला आणि त्याला ह्या त्रासातून कशी सुटका करून देता येईल ह्याचा विचार समीर करू लागला. त्याला प्रथम आपल्या प्रयोगाचा उपयोग करावा असा विचार मनात आला पण  मन मारून तो गप्पा बसला. कारण हेच की त्याला समीरच्या ते प्रयोग व इतर गोष्ठीत रस नव्हता. पण मग काय करावे याचा विचार करता करता तो अचानक समीरला म्हणाला तुम्ही दोघे माझ्या बरोबर फिरायला येणार का? आपण बाहेर जाऊ जेवण करू थोडे फिरू तितक्यात मनात काही तरी मार्ग सुचेल. येथे समीरचा प्रयत्न असा होता की त्या दोघींना फिरायला घेऊन जायचे आणि शक्य झालेच तर काही तरी बहाणा करून आपल्या लेब मध्ये न्यायचे. तेथे त्या दोघींना आपले विश्व दाखवायचे.

क्रमशः (मित्रांनो माफ करा पण हल्ली का कुणास ठाऊक फार नैराश्य आले आहे. आज मोठ्या मुश्किलीने ही पोस्त टाकत आहे.)

परिकल्पना भाग-२

परिकल्पना च्या पुढे

समीरचे शब्द ऐकून ती भानावर आली आणि म्हणाली,”काही नाही हो भाउजी सहज जरा!”
समीर,”अस कस काय वहिणी. सहजच कोणी अस उदास बसतो का? आपला जिवलग मित्र घरी आला आहे तरी ही जर मित्र बोलत नसेल तर याचा अर्थ असा होतो की काही तरी गूढ  आहे. आता तुम्ही मला सांगणार आहात का? का मी जाऊ.”
ती,”काय रे सांगू का भाऊजींना?”
तिने त्याच्या कडे प्रश्नार्थक नजरेने  पाहिले आणि त्याने नजरेनेच होकार दिला. नंतर तिने सांगायला सुरुवात केली.
“हे बघा भाऊजी तुमचे अजून लग्न झालेले नाही त्यामुळे  संसार बद्दल तुम्हाला काही गोष्ठी माहित नाहीत. पण तुम्ही आता बघा मी तीन महिन्यापासून घरी आहे. पुढील महिन्यात मला कोणत्याही परिस्थितीत  कामावर जावे लागणार आहे. तेव्हा बाळाला कोठे व कोणाच्या भरवश्यावर ठेवायचे हा प्रश्न मला व आम्हा दोघांना सतावत आहे. आता तुम्ही यावर काही तरी उपाय सुचवा म्हणजे आम्ही निवांत होऊ.”
समीर हा एक जगप्रसिद्ध वैज्ञानिक आहे ज्याने ४० वर्षाचा झाला तरी ही लग्न केलेले नव्हते. तो कायम म्हणत असतो कि माझे अजून लग्न करायचे वय नाही. किंवा मनपसंद मुलगी मिळाली नाही. अशीच काही तरी कारण सांगून तो मित्र मंडळी व आई-वडिलांनी लग्नाचा विषय काढल्यावर सांगत असतो. आता तर सर्वांनी त्याला टोकनेच सोडून दिले आहे. असा हा समीर एक जगप्रसिद्ध वैज्ञानिक. सतत आपल्या संशोधना मध्ये गुंतलेला असतो. जगात काय चालले आहे याचे त्याला भान नसते. त्याने कमी वयातच संशोधन करून जगात नाव कमाविले आहे. त्याचा आवडता विषय आहे बायो-टेक्नोलोजी आणि माइक्रो बायोलोजी. त्याची  स्वतःची एक अवाढव्य लेबोरेटारी आहे ज्यात तो व त्याचे सहपाठी सतत बायो-टेक्नोलोजी आणि माइक्रोबायोलोजीवर  संशोधन करीत असतात. नुकतेच त्याने एक विशिष्ठ प्रकारचे संशोधन केले आहे. त्याने सस्याच्या पिल्लावर एक प्रयोग केला आहे. त्यात  तो यशस्वी झाल्यावर त्याने लगेच आपला पेपर अमेरिकेला आंतरराष्ट्रीय संस्थेला सादर केला आहे. समीरने सस्याचे एक नुकतेच जन्मलेले पिल्लू घेतले होते. त्याला त्या पिल्लाला प्रकृतीच्या नियमाच्या विरुद्ध जाऊन कमीत कमी कालावधी मध्ये मोठे करायचे होते. ही कल्पना त्याला “पा”  हा  सन २००९ मधील जुना  सिनेमा पाहिल्यावर मनात आली होती. त्याने विचार केला कि प्रकृती माणसाला लहान वयात मोठे करू शकते तर मानव तसे का करू शकत नाही. पा मध्ये दाखविलेला एक आजार होता. पण तो आजार जर आजार म्हणून न धरता त्याला विज्ञानाची एक देण म्हणून बघितले तर.  त्याने आपण मानवाला कमी वयात चांगल्या प्रकारे मोठे करू शकतो ,  त्याची व्यवस्थित वाढ करू शकतो  आणि हा विचार आल्यावर तो जिद्दी ला पेटला होता. त्याने वर्ष भराच्या अथक प्रयत्नाने ते करून ही दाखविले होते. अर्थात त्याचा तो प्रयोग अद्याप जगासमोर आलेला नव्हता.

क्रमशः

परिकल्पना

सध्या बायो टेक्नोलॉजी व माइक्रोबायोलोजी चे जग आहे. या दोन्ही शाखांचे प्रस्थ वाढत चालले आहे. मार्केट मध्ये बी.टी. वांगी येऊ घातली आहेत. सध्या भाज्यांपुरते मर्यादित असलेले हे क्षेत्र पुढे माणसापर्यंत गेले तर काय गजब होईल याची कल्पना मी या कथेत मांडत आहे. हि फक्त माझी परिकल्पना आहे हे कृपया लक्ष्यात ठेवावे.

आज त्यांचे बाळ तीन महिन्यांचे झाले. आता तिला चिंता वाटत आहे ती पुढच्या महिन्याची. पुढील महिन्यात तिची सुटी संपणार आहे. तिला कामावर हजार व्हावे लागणार आहे. मग बाळाचा सांभाळ कोण करेल हीच चिंता सध्या तिच्या मनात घोळत आहे. तिने आपली चिंता नवऱ्याच्या कानावर घातली आणि त्याने एखादी बाई शोध म्हणून सल्ला दिला व विसरून गेला. त्याला कसे समजावणार कि बाई शोधणे इतके सोपे राहिले आहे का? हे २००९ सन नाही हे आहे २०२०. बाईला पगार द्यायचा म्हणजे महाकठीण काम आहे. त्यांचा पगार प्रचंड झाला आहे. खरच आहे महागाई किती आहे. त्या बिचाऱ्या काय करतील. त्यामानाने आपला पगार हि केव्हढा वाढला आहे. एके काळी तिचा पगार होता. रु. ५०,०००/- आज तिला वर्षाला १२ लाख पगार मिळत आहे. त्याचा पगार रु.२० लाखाच्या घरात आहे. बाजारात भाजी पाला घ्यायला जायचे म्हणजे कमीत कमीत रु.१०००/- न्यावे लागतात. काय करावे हीच चिंता तिला आता सतावत आहे. अस करून १० दिवस निघून गेले. ह्या १० दिवसात तिच्या हाती काहीच लागले नाही. तिची चिंता आहे त्याच ठिकाणी आहे. दोघे नवराबायको चिंतेत आतुर गप्पा बसून आहेत. बाळ पलंगावर खेळत आहे.

आणि अचानक कोणी तरी त्यांच्या घरी येत आहे असे त्यांना दारावर बसविलेल्या केमार्यावरून घरातील स्क्रीनवर दिसून आले. त्यांनी रिमोट कंट्रोल ने क्लोस उप घेऊन बघितला तर तो त्याचा बालपणाचा  मित्र समीर होता. त्याने बसल्या बसल्या रिमोटचे बटन दाबले आणि घराचे मुख्य द्वार उघडले गेले. त्यातून समीरचे घरात आगमन झाले. समीर आल्याबरोबर तो जागेवरून उठला आणि त्याचे स्वागत केले. त्यावेळी त्याच्या चेहऱ्यावर चिंता साफ दिसून येत होती. ती तर उठलीच नाही. समीरने ओळखले कि हे दोघे काही तरी गंभीर चिंतेत आहेत. थोडा वेळ तो शांत बसला.
शेवटी समीरने वाचा फोडली. तो म्हणाला ” अरे काय झाले तुम्हा दोघांना. असे शांत का बसले आहात. आता तुम्ही दोनाचे तीन झाले आहात. आता तर आनंदाने जगायला हवे.” त्याचे  पुढील प्रश्न येऊन आढळू नये म्हणून तो मधेच बोलला . “काही नाही रे असेच थोडेसे.”
पण समीर हे कोठे मानणार होता. या आधी जेव्हा जेव्हा समीर आला होता ते दोघे किती आनंदाने त्याचे स्वागत करीत होते. त्यामुळे तो परत म्हणाला “अहो वाहिनी तुम्ही सांगा काय झाले आहे ते?”

क्रमशः