जल..

माझ्या मना जल हे जीवन…

https://manachyakavita.wordpress.com/2019/05/04/%e0%a4%9c%e0%a4%b2/

Advertisements

आजची पाण्याची बचत उद्याच्या दुष्काळापासून सुटका.

२ मे २०१२ रोजी पाणी बचतीवर लिहिलेली माझी ही पोस्ट पुन्हा सादर.

https://mazyamana.wordpress.com/2012/05/02/%e0%a4%86%e0%a4%9c%e0%a4%9a%e0%a5%80-%e0%a4%aa%e0%a4%be%e0%a4%a3%e0%a5%8d%e0%a4%af%e0%a4%be%e0%a4%9a%e0%a5%80-%e0%a4%ac%e0%a4%9a%e0%a4%a4-%e0%a4%89%e0%a4%a6%e0%a5%8d%e0%a4%af%e0%a4%be%e0%a4%9a/

मिसळ….

आपण जन्माला येतो तेव्हा निर्विकार असतो. कसलाही मोह नाही. फक्त आईच दुध पिणे आणि झोपने हे एकच काम असतं. नाही मिळाल तर रडणे.

हळु हळु आपल विश्व वाढत जात. पहिल्यांदा आईला ओळखतो. मग घरातील इतर मंडळी. थोड्या दिवसांनी बाहेर घेऊन जातात. तेव्हा विश्वाच वलय वाढत जात. जस जसे मोठे होतो आणखी मंडळी आपल्या विश्वात जुळत जातात.

पण आणखी एक गोष्ट आपण विसरतो. ती म्हणजे आपली विचार करण्याची क्षमता. आपल विश्व जस वाढत जात तस आपली बौद्धिक पातळी ही वाढत जाते. वेगवेगळे विषय डोक्यात शिरतात.

आणखी मोठे झालो कि शाळा सुरू होते. नवीन मित्र त्या वलयात शामिल होतात. विषय वाढतात.

जसजस वय वाढत त्या प्रमाणे बौद्धिक क्षमता वाढत जाते आणि डोक्यात अनेक विषय साठले जातात.

शिक्षण संपले कि नोकरी आणि नंतर लग्न. आता तर जिव्हाळ्याची मानस त्या वलयात शामिल होतात. एक नवीन विश्वात आपण पदार्पण करतो. नवनवीन विषय डोक्यात घर करु पाहतात.

मग मुलं, नंतर त्यांची लग्न, मग नातवंड. एव्हाना आपण म्हातारी झालेली असतो.

येथे येईपर्यंत डोक्यात अक्षरशः विचारांची मिसळ झालेली असते. तरुण असतांना या मिसळीतून बरोबर गरजेचा विषय बाहेर येतो. पण वय झाले कि त्या मिसळीतून गरजेप्रमाणे विषय काही केल्या बाहेर येत नाही. कारण डोक्यातील हार्ड डिस्क फिरुन फिरुन घासुन गेलेली असते. डिस्क वरचे वलय घासलेले असतात आणि रिडर पिन सुद्धा घासलेली असते.

अस म्हणणे वावगे ठरणार नाही कि ती मिसळ नासुन गेलेली असते.

आणि एके दिवशी ती हार्ड डिस्क व संपूर्ण हार्डवेयर च करप्ट होते तेव्हा जगाला राम राम म्हणणे भाग पडते.

राम राम.

हे माझे विचार कसे वाटले? आपल्या टिप्पणी च्या प्रतिक्षेत!!!

आणि त्याच बरोबर जाणवायला लागतो बौद्धिक क्षमतेचा र्हास.

जन्मापासून म्हातारपणा पर्यंत असंख्य विषय डोक्यात शिरत असतात. एकदा का बुद्धी ची क्षमता कमी व्हायला लागली की एक एक विषय कायमचा डाऊनलोड व्हायला लागतो.

माझ्या खालील ब्लॉग ला ही भेट द्यावी.

http://www.rnk1.wordpress.com

http://www.ravindra1659.wordpress.com

http://www.manachyakavita.wordpress.com

http://www.koshtiravindra.blogspot.com

जुगाड

अशी बुद्धि चालविण्यासाठी इंजिनिअरिग करणे आवश्यक नाही याची आता तरी खात्री वाटावी. त्यासाठी हाडाचा इंजिनिअर लागतो. याला आपल्या भाषेत जुगाड असे म्हणतात नाही का!!!

कल्पना विश्व

खालिल चित्र बघा. मुलं किती आनंदाने कॅरम खेळत आहेत! कॅरम बोर्ड घेण्यासाठी पैसे नाहीत पण खेळायचे आहे. मग किती छान शक्कल लढविली बघा.

कल्पनेला कोणतीही सीमा नसते.

मला ही आपलं बालपण आठवलं. आम्ही काडीची हॉकी करून खेळत असू.

बँक व्यवहार

आता बँकेत गेल्यावर 20 वर्षापुर्वीचे दिवस आठवतातच. इंटरनेट सेवेमुळे बँकेत जायची गरज भासत नाही. बहुतेक व्यवहार घरून किंवा मोबाईल वरून करता येतात. क्वचितच गरज भासते. तेथे गेल्यावर सुद्धा टोकन घेतले की सोपे जाते. 

टी.व्ही.गुंडाळून ठेवा बर!!!

साधारण एक  दोन वर्षापूर्वी माझ्या मनात सहज येऊन गेले होते कि भविष्यातील टी.व्ही. एका पडद्या सारखा असेल . पाहिजे तेव्हा गुंडाळून ठेवायचा आणि उघडला कि बघायचा. याबद्दल माझ्यामनात असे हि आले होते कि आपल्या देश्यातल्या टी.व्ही. बनविणाऱ्या मोठ्या कंपनीला हि कल्पना सुचवायची. तशी मी सुरुवात हि केली होती. पण जीवन इतके व्यस्त आहे कि कुठलेच काम पूर्ण होत नाही. हि कल्पना मी मित्रांना आणि घरी मुलीला हि सांगितली होती. मला वाटते ब्लोग वर हि टाकली होती. आज लोकसत्तेमध्ये एक बातमी वाचली आणि कल्पना पुन: जागृत झाली. जपान मध्ये एका कंपनीने असा टी.व्ही. तयार केला आहे. Screenshot_1