गोड संवाद… ः

“अहो, माझा भाऊ आणि वहिनी येत आहेत मी खूप खुश आहे आज तुम्हाला विनंती आहे कि receive them with open arms.” ती म्हणाली. ( स्वागत करणे)

“काय? अग काय बोलत आहे. तुझे भाऊ आहेत तू बघ. I will keep him at arm’s length.” नवरोबा.

” म्हणजे काय? तुमचे नातेवाईक येतात तेव्हा I receive them with open arms.” बायको. “अग जाऊ दे न. तुझ्या नातेवाईकांचे येणे म्हणजे apple of discord( भांडणाचे कारण) होऊ नये असे मला वाटते.” नवरा लाचारीने म्हणाला. “माझा भाऊ once in a blue moon सारखा कधीतरी येतो तरीही तुला नको असतो. केव्हढा मोठा माणूस आहे तो!” बायको अभिमानाने म्हणाली. ” म्हणून you want me to be under his thumb (हाताखाली किंवा वर्चस्वाखाली असणे).” नवरा हतबल होऊन. ” कदाचित तू बरोबर बोलत आहे. I am at fault. Sorry.” बायको चुक लक्षात आल्यावर माघार घेत म्हणाली. “मला तेच समजत नव्हते कि why you are out of your mind.(वेडेपणाने वागणे).” तो तिला म्हणाला. ” माझा भाऊ म्हणजे feather in our cap (अभिमान वाटावा असा) आहे.” ती उत्तरली. “आणि तू माझ्या साठी feather in my cap आहेस.” आता तो थोडा चापलूसीच्या सूरात म्हणाला. “आणि तरीही आपण cat and dog life ( सतत भांडणे) जगत आहोत.” तिच्या ही लक्षात चुक आली म्हणून ती त्याला म्हणाली. “अग चालायचच. त्या जगण्यात मजा येत नाही. थोड तिखट मीठ असल जीवनात कि स्वादिष्ट जगणं होत नाही का!!” तो म्हणाला. “अरे हो न नुसतच जगणं म्हणजे to have no backbone (कणा नसलेले) सारख वाटतं.” ती म्हणाली. “अग मजा येते आहे न. Shall we keep the ball rolling.( चालू ठेवणे.)” त्या मजा येत असल्याने तो म्हणाला. ” “नाही आता पुरे. Afterwards you take up arms against me. ( भांडायला तयार होणे )” बायको. “काय बोलतेय!!It’s cock and bull story. (अविश्वसनीय गोष्ट.) “काय हे don’t throw cold water on me.”( नाउमेद करणे) “????” तो शांत. तिने त्याला मिठी मारत म्हटले you are rough diamond dear.( स्वभावाने फणसासारखा.) आणि अशाप्रकारे गोड संवाद संपला. मित्रांनो, इंग्रजी शाळेतून शिकलेले नवरा बायको यांचे हे काल्पनिक संवाद. कदाचित असेच दैनंदिन बोलणे होत असावे त्यांच्यात. (6021876)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐जिवनात जोडलेल्या माणसांची “शिलाई”
जर “भावनांनी” झाली असेल ,
तर तुटणे अवघड आहे आणि
जर “स्वार्थाने” झाली असेल ,
तर टिकणे अवघड आहे..
• 🌿शुभ दुपार🌿•💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐www.ownpoems.wordpress.com💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

शिरोबो…(एक विज्ञान कथा)

२१व्या शतकाच्या शेवटी शेवटी आपण आहोत. आता स्रीयांनी सर्व क्षेत्रात इतकी प्रगती केली आहे की आज प्रत्येक ठिकाणी स्री दिसते. पुरुष हळूहळू मागे पडत गेला असून आता स्रीप्रधान संस्कृतीचा जगात प्रादुर्भाव झाला आहे. इतकेच नव्हे तर स्त्री रोबोंचा ही सर्व क्षेत्रात बोलबाला आहे. स्त्री रोबोंमुळे स्रीयांना पुरूषांवर नियंत्रण सुकर झाले आहे.

अत्यधिक व्यस्त असल्यामुळे स्रीयांमध्ये जनन प्रक्रियेबद्दल निराशा निर्माण झाली आहे. त्यांना करिअर मधील ९ महिने वाया घालवायला आवडेनासे झाले आहे. म्हणूनच एका वैज्ञानिक स्रीने रोबो महिलेमधे गर्भाशयाचे प्रत्यारोपण करण्याचा यशस्वी प्रयोग केला. आता नवर् याचे शुक्राणू व स्रीचे बिजांड यांची बाहेर ट्यूबमधे प्रक्रिया झाल्यावर जो सूक्ष्म जीव तयार होतो त्याला “शिरोबो” च्या गर्भाशयात वाढविले जाते. त्यामुळे मुळ माता आपली दैनंदिन कामें सुरू ठेऊ शकते. तसेच तिचे फिगर ही व्यवस्थित राहते आणि सुंदरता टिकून राहते. पण हा गौण विषय मानला जातो. आज ही प्रथम प्राधान्य करिअरलाच आहे. असो.

वर उल्लेखित तंत्रज्ञान व शारीरिक ज्ञानाचे मिलन मागील वर्षी शोधले गेले. ते ही एका स्री डॉक्टरनेच शोधून काढले. इंजिनिअर मैत्रिणीची मदत घेऊन. दोन्ही मिळून पांच वर्षांच्या त्यांच्या अथक प्रयत्नांना यश लाभले. या तंत्रज्ञानाने आता स्रीचे परावलंबन पूर्णतः संपष्टात आले आहे. आता स्री पूर्णपणे स्वतंत्र असून समाज स्रीप्रधान झाला आहे.

“शिरोबो” हे ते नवीन तंत्रज्ञान. एक स्री रोबो. तिचे शरीर यांत्रिकी असते. पण पोटात एका स्रीचे पूर्ण वाढलेले गर्भाशय प्रत्यारोपित केले जाते. खरं म्हणजे प्रत्यारोपित करण्यासारखे काही नाही. फक्त पोटाच्या पोकळीत ते गर्भाशय ठेवलेले असते. गर्भाशयाला काही इजा होऊ नये म्हणून आणि ते खराब होऊ नये म्हणून एक विशिष्ट द्रव्य त्याच्या आजूबाजूला असते. असे म्हणणे उचित होईल कि ते गर्भाशय त्या द्रव्यात तरंगत असते.

त्या गर्भाशयाला जिवंत ठेवण्यासाठी व त्याच्या आत वाढत असलेल्या बाळाला खाद्य पुरविण्यासाठी बाहेरून व्यवस्था केलेली असते. शिरोबो स्वतः विचार करून बाळाला किती व कसा आहार द्यावा हे ठरवते व तसा आहार देते. तसेच ते गर्भाशय सुद्धा जिवंत रहावे म्हणून त्याला रक्त पुरवठा केला जातो. त्यात अशी यंत्रणा तयार करण्यात आली आहे कि जसे आपल्या शरिरात आपोआप जूने सेल मरतात व नवीन तयार होत असतात. तसेच त्यात ही तयार होत असतात. त्यासाठी रक्त पुरवठा करण्यात येतो. डायलिसिस करतात न तसेच. ठराविक वेळेनंतर रक्त बदलले जाते. म्हणजे शिरोबो मधे फक्त गर्भाशय व त्यात वाढणारा जीव हे दोन घटक अर्थात गर्भाशयातील पाण्यासहित जीवंत असतात. उर्वरित यंत्र असते. चालत, फिरत आणि बोलत ही. अस हे यंत्र. ज्याचं नाव आहे “शिरोबो”.

(मित्रांनो,मी ही एक विज्ञान कथा लिहिली असून यातील परिकल्पना ह्या पूर्णतः माझ्या आहे. असे काही घडल्याचे किंवा अस्तित्वात असल्याची मला माहिती नाही. जर कोणाला असे काही माहिती असेल तर प्रतिक्रियेद्वारा जरूर कळवावे.)

(5321869)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

*ज्यांना आपली काळजी असते .. ती माणस आपल्याशी कितीही भांडण झाल तरी आपल्याशी बोलण्याची कारणं शोधतात.. कारण त्यांना मनापेक्षा नात्यांची किंमत जास्त असते*
*🌹🌹🌹 सुप्रभात🌹🌹🌹*

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.koshtirn.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

सहजच….

नुकत्याच गेलेल्या अक्षय तृतीयेला होळीला “लुसलुशीत” पुरणपोळी खाल्ल्यामुळे दररोज “ठणठणीत” तब्येत ठेवण्यासाठी सकाळी सकाळी “चमचमीत” पोहे, पण मिसळ नको फक्त पोह्यांचा “दमदमीत” नाश्ता करून “खुसखुशीत” करंजीच्या सोबत “रसरशीत” हापूस आंब्याचा रस, “कुरकुरीत” चकली आणि कांदा भजी, “टुणटुणीत” तब्येत असलेल्या “चुणचुणीत” आणि “गुटगुटीत” नातवांसोबत बसून “दणदणीत” भोजन करून संध्याकाळी “सणसणीत”अशा मोठ्या पराठ्यांसोबत किंवा “झणझणीत” पिठले व “भुसभुशीत” जमीनीत “घसघशीत” आलेल्या “ठसठशीत” वांग्याची “चमचमीत” भाजी “ढणढणीत” आवाजात लावलेल्या संगीतासह चेहऱ्यावर ” तुकतुकीत” कांती असलेल्या “बटबटीत”डिझाइन ची “झुळझुळीत” साडी नेसलेल्या “सुटसुटीत” केसांच्या “खणखणीत” आवाज असलेल्या कधीही “झिरझिरीत” साडी परिधान न करणाऱ्या, माहेरी जाऊन “खरमरीत” पत्र न लिहाणाऱ्या बायको सह “झगमगीत” दिव्यांच्या “झगझगीत” प्रकाशात बसून खाण्याचा मोह संपतरावांनी टाळला कारण म्हातारपणी असे खाणे त्यांना परवडणारे नव्हते.

वर एकूण २७ विशेषणांचा वापर करून एकच वाक्य तयार केले आहे.

(5021866)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

समाधान म्हणजे एक प्रकारचे वैभव असुन, ते अंतःकरणाची संपत्ती आहे.. ज्याला ही संपत्ती सापडते तो खरा सुखी होतो.. दुस-याचं हिसकावून खाणा-याचं पोट कधी भरत नाही, आणि वाटून खाणारा कधी, उपाशी मरत नाही…
🙏🙏 शुभ सकाळ🙏🙏

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.manachyakavita.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

घुसमटलेले…

एका लहानशा खेड्यात जन्मलेले संपतराव शिक्षण आटोपल्यावर शहरात आले. खेडेगावात शेतीशिवाय कामच नसल्याने त्यांना शहरात येणे भाग पडले. सरकारी नोकरी मिळाली आणि त्यांचं जीवन मान सुरू झालं. मग लग्न, मुलं आणि दर ३-४ वर्षांनी शहरात आणि कार्यालयात बदल. अहो, बदल्या. शेवटी त्यांनी इतरांप्रमाणे सेवानिवृत्तांचे शहर म्हणून पुण्यात स्थायिक व्हायचा निर्णय घेतला. तसं पुणे त्यांचे साठी नवीन नव्हते. पूर्वी येथेही बदलीवर आले होतेच ते. सेवानिवृत्ती नंतर सहकुटुंब राहायचे म्हटले कि सर्वांच्या संमतीने घर घेणे इष्ट होते. म्हणून प्रथम भाड्याने रहावे असे ठरले. त्यानुसार मध्यवर्ती ठिकाण निवडून भाड्याने फ्लॅट घेतला. सामान्य घरात तेही खेडेगावात जन्मलेला मनुष्य मोठ्या सुशिक्षित लोकांमध्ये लवकर मिसळत नाही. संपतराव तसे मोठे अधिकारी होते. पण लहानपणापासून शहराचे मनावरील दडपण काही केल्या जात नाही. काही लोकं असतात तशी पण ती विरळाच. त्यांना भिती ही नसतेच. म्हणून ते जेथे जातात तेथील माणसांना वातावरणाला लगेच आत्मसात करून मिसळून जातात. संपतराव सारखी माणसं मोठ्या शहरी लोकांशी बोलण्यापूर्वी शंभर वेळा काय बोलावे, कसे बोलावे हा विचार करतात. मग बोलायचा प्रयत्न करतात. तोपर्यंत उशीर झालेला असतो. ती व्यक्ती फार पुढे निघून गेलेली असते. शहरात लोकांना बोलायला सवड नाही हे त्यांच्या मनाला पटत नाही. शहरातील संस्कृती वेगळीच असते. जोरात हसलो तरी बायको म्हणते. हे काय. लोकं काय म्हणतील? ही कोण अनाडी लोकं आलीय शेजारी.  म्हणजे मनसोक्त हसता ही येत नाही. कोणाच्या ही घरातून हसण्याबोलण्याचा आवाज येत नाही. आला तरी क्वचितच. संपतरावांना मनसोक्त हसण्याची सवय. म्हणून येथे त्यांची घुसमट होते.टिव्ही चा आवाज हळूच ठेवा. शेजारी नावे ठेवतील. घरात उघडे पागडे बसू नका. लोकं काय म्हणतील. जेवताना किती आवाज करतात तुम्ही. लोकं काय म्हणतील.  शहर खूप सुंदर आहे. हिरवेगार आहे. जिकडे तिकडे झाडेच झाडे. सकाळी ३-४ पासून पक्ष्यांची कलरव सुरु होते. कोकीळ तर!  किती छान कोकिळ ची कुहू कुहू.  असे वाटते सर्व शांतता असावी आणि फक्त कोकिळ गात रहावी. सोबत इतर पक्षी आणि चिमण्या असतातच साथ द्यायला. पहाटेचे ३ व दुपारचे ३ वाजेला पक्ष्यांची कलरव सुरू होते. संपतरावांचा आवडता कार्यक्रम असतो हा. डोळे बंद करून कान सताड उघडे ठेऊन निवांत पणे ऐकायचे हे निसर्गाचे संगीत.  या नैसर्गिक संगीताचे रसपान झाले कि त्यांचे मन त्रुप्त होऊन जाते. मग त्यांना कशाची ही गरज वाटत नाही.
शहर इतके घुसमटलेले असते कि शेजारी कोणी गेलं तरी कळत नाही. चार पाच लोकं येतात शववाहिनी येते. संपला विषय कुणी रडत सुद्धा नाही. रडले तर गावंढळपणा दिसून येतो. अहो मनात भावना अडकून पडतात त्याचं काय? पण आपल्याला काही ही करता येत नाही. मनात ल्या मनात घुसमटत बसावे लागते. जेव्हा प्रथम शहरात प्रवेश केला होता तेव्हा तर संपतराव लहान होते. नोकरी लागली तर ऑफिसमध्ये डबा खायला सहकाऱ्यांसोबत सोबत जेवण करायला ही लाजिरवाणे वाटायचे. त्यांना आवडेल का आपण सोबत बसलेल? असा प्रश्न पडायचा. वरिष्ठ अधिकारी काय खातात याची सतत उत्सुकता असायची. एके दिवशी नेमकं साहेब जेवण करत असताना च त्यांनी बोलावलं. आता त्यांची घालमेल सुरू झाली. उत्सुकता इतक्या शिगेला पोहोचली कि त्यांना न बघता राहवल गेल नाही. तेव्हा संपतरावांनी साहेबांच्या डब्यात डोकावून पाहिले तर कोबीची भाजी होती. आता कोठे संपतरावांची उत्सुकता शमली. अरेच्या ही मोठी लोकं ही सामान्यांसारखी भाजीच खातात! तेव्हा त्यांना उलगडा झाला कि माणसाकडे किती पैसा आला, जग खरेदी करु शकेल इतका जरी पैसा जवळ असला तरी खायला त्याला पोळी भाजी सारखे अन्नपदार्थ च खावे लागतील. हिरे मोती सोन चांदी खाऊ शकत नाही कोणी. जन्माला येताना नागडाच येतो तो जरी अतिश्रीमंत घरात जन्माला आला तरीही. किंवा गरीबाच्या घरी जन्मला तरीही. अहो आयुष्यभर मरमर करू पैसा जमा करतो पण मरताना सोबत नेतो का? रिकाम्या हातीच परत जातो न!

आता अश्या स्वभावाच्या साध्याभोळ्या माणसाकडून काय अपेक्षा असणार?
असो. असे हे संपतराव!!☺️☺️
घुसमटलेले. बायको म्हणते बुरसटलेले. तिच्या मते माणसाने कालांतराने बदलले पाहिजे. जो बदलत नाही तो बुरसटलेला.
असो. आपल्याला काय त्याचं☺️
(4521861)
💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐 चांगली भूमिका,
चांगली ध्येय आणि
चांगले विचार असणारे
लोक नेहमी आठवणीत राहतात.. मनातही, शब्दातही आणि आयुष्यातही…
🙏🙏शुभ सकाळ!🙏🙏
💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐
http://www.ownpoems.wordpress.com
💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

संदेशवहन….

संदेश एकापासून दुसऱ्या कडे पाठविताना नेहमी फरक हा होतोच. म्हणजे संदेशवहनाचे कार्य हे क्लिष्ट कार्य आहे हे आपण जाणतोच. म्हणून ध चा मा करु नको रे बाबा. निरोप व्यवस्थित दे. असे वारंवार बजावून सांगितले जाते. तरीही बदल किंचित का असेना होतोच. का होतो असा बदल यामागे अनेक कारणं आहेत.

जसे

१) संदेश ऐकणारा लक्षपूर्वक संदेश ऐकत नसल्याने चुकीचे शब्द ऐकून तेच शब्द लक्षात ठेवतो.

२) संदेश ऐकणारा लक्षपूर्वक संदेश ऐकतो पण इतर गोष्टी मनात असल्याने चुकीचे ऐकून तेच शब्द लक्षात ठेवतो.

३) संदेश मोठा असेल तर लक्षात राहात नाही.

इतर ही अनेक कारणे असू शकतात.

तसेच संदेश घेऊन जाणाऱ्या च्या चेहऱ्यावरील भाव , संदेश सांगताना चेहऱ्यावर उमटणारे हावभाव या गोष्टींचा प्रभाव निश्चितच त्या संदेशावर पडत असतो.

या बाबतीत कोणीतरी एक प्रयोग केल्याचा व्हिडीओ व्हाट्सएपवर वायरल झाला होता. तो व्हि मी येथे शेअर करत आहे. आपण प्रत्यक्षच बघा कसा ध चा मा होतो ते.

१५ ते २० लोकांना ओळीत उभे केले होते. सर्वांची तोंडं एकाच बाजूला होती. प्रमुखाने शेवटच्या माणसाला कानात एक संदेश सांगितला. तो संदेश त्याने त्याच्या पुढच्याला कानात सांगायचा. त्यासाठी समोरच्याने मागे वळून मागच्याचे ऐकायचे. अगदी पहिल्या माणसाने त्याला सांगितलेला संदेश दुसऱ्या माणसाला निट सांगितला नाही. त्यात थोडा फरक होता. पुढच्या ने आणखी बदल करून त्याच्या पुढच्याला सांगितला. असे प्रत्येक मनुष्य संदेशात बदल करत गेल्याचे लक्षात आले व संदेशाचा मुळ अर्थ अक्षरशः चार पांच माणसांमधेच बदलून गेला. अहो फोनवर आपण बोलतो तो संदेश ही जसा चा तसा सांगता येत नाही. ऐकण्यात व नंतर तोंडाने पुढच्याला सांगण्यात थोडाफार बदल होतोच. हाच बदल अर्थच बदलत जातो. आणि ध चा मा होतो.

म्हणून लेखी संदेशाला खूप महत्त्व आहे.

असो.

(12920797)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

वेळेसोबत चालने आवश्यक असतेच असे नाही. पण सत्यासोबत चालल्यावर वेळ एक दिवस स्वतः आपल्यासोबत चालायला लागते.

💐💐शुभ प्रभात💐💐

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.Manachyakavita.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

मी आहे म्हणून….

🙏🙏🙏कौटुंबिक भांडण झाले कि गणपतराव नेहमी म्हणायचे “मी” आहे म्हणुन तुम्ही “सगळे” आहात, मीच जन्म दिलाय न तुम्हाला. मी नसतो तर या जगाच तोंड ही पाहू शकला नसता तुम्ही सगळे. आणि तुम्ही हो मी नसतो तर लग्न कस झाल असत तुमचं. हा काळ गणपतराव मध्यम वयात

आल्यावरचा.

गणपतराव तापट स्वभावाचे असल्याने थोडे जरी खट झाले कि त्यांचा पारा सातव्या आसमानात जायचा.

आता सेवानिवृत्त होऊन तब्बल बारा वर्षे झालीत. सत्तरी ओलांडली. आता चालणे फिरणे थोडे कठिण जाते त्यांना. सुनबाई शालीन आहेत. सर्व यथायोग्य करत असतात. काही कमी पडू देत नाहीत. म्हणून मन प्रसन्न असते नेहमी. म्हणून गणपतराव हल्ली म्हणतात,

सगळे” आहेत म्हणुन “मी” आहे.

तुम्ही नसते तर कसे केले असते मी माझे. बायकोकडे नजर वळवून म्हणाले, माझे चुकलेच नाही का? तारुण्य होत त्यामुळे रक्त लवकर उकळत असे. पण म्हातारपणी आपले काय होणार हा विचार तेव्हा केलाच पाहिजे प्रत्येकाने. सर्व म्हणतात आजचा विचार करत जा, भविष्याचा विचार करून जगता येत नाही. पण सर्व जग चुकीचा सल्ला देते बर का? प्रत्येक पाऊल उचलताना भविष्यकाळाचा विचार अवश्य केला पाहिजे माणसाने.

हा विचार ठेवा आयुष्यात कधीच एकटेपणा वाटणार नाही. ती बिचारी काय बोलणार. शांत पणे ऐकून घेतले आणि हळूच होकारार्थी मान डोलावली.

मग गणतरावांनी मोबाईल हाती घेतला आणि खालील संदेश सर्व ग्रुपवर पाठवला.

शुभसकाळ🌹💐

“मी” आहे म्हणुन “सगळे” आहेत. हे विचार सोडून द्यावे आणि
“सगळे” आहेत म्हणुन “मी” आहे. असा विचार अंगी बाळगावा. दिवस आनंदाने व्यतीत होतील.

(12520793)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

😊फुल कितीही सुंदर असू द्या
कौतुक त्याच्या सुगंधाचे होते.🌹

माणूस कितीही मोठा झाला तरी कौतुक त्याच्या गुणाचे, विश्वासाचे होते.😊

🌹🌹शुभ सकाळ 🌹 🌹

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.manacheslok.blogspot.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

वायू गळती…

आज सकाळी सकाळी टिव्हीवर आणखी एक दुःखद बातमी बघितली. विशाखापट्टणम येथे वायुगळती झाली. काही लोकं मेली व काही अत्यवस्थ आहेत.

अशा घटना का होतात व त्या झाल्या तर काय काळजी घ्यावी. याबद्दल आपल्या कडे अज्ञान जास्त असल्याचे दिसून येते.

खरं म्हणजे वायुगळती ही कारखान्यात होते तशी रस्त्यावर वाहतूक होताना म्हणजे गैसची वाहतूक होत असताना ही होऊ शकते. म्हणून समाजातील प्रत्येक माणसाला गैस गळती झाल्यावर नेमके काय करावे याचे प्राथमिक ज्ञान असणे गरजेचे आहे. असे माझे मत आहे.

मी स्वतः अनुभवलेला एक प्रसंग सांगतो. मी कल्याण येथे राहात होतो. रात्री सुमारे ८-९ वाजता मुख्य रस्त्यावर आमच्या निवासापासून ५-७ किमी अंतरावर गैस टेंकर उलटल्यानंतर गैस गळती झाली. बातमी समजल्यावर मी दोन हात रुमाल ओले केले आणि माझ्या तोंडाला बांधला व बायकोला ही बांधायला सांगितला. बांधल्यावर घरात जमीनीवर जमीनीला चिपकून बराच वेळ झोपून राहिलो.

असे केल्याने मला वाटते तो गैस नाका तोंडात पूर्णपणे जात नसल्याने काही प्रमाणात फायदा होतो. तसेच वायु जमीनीला चिपकून रहात नसल्याने आपल्या नाका तोंडात जात नाही. माझ्या मते हा अत्यंत प्राथमिक उपचार असावा. मी तज्ञ नाही पण माझ्या सदसद्विवेकबुद्धी ने त्यावेळी मला तसे सांगितले. मला तर हा प्राथमिक उपचार योग्य वाटतो. त्याबद्दल तज्ञ अधिक चांगल्या प्रकारे सांगू शकतील.

आता विशाखापट्टणम येथे वायुगळती झाली आहे तेथील चित्रे टिव्हीवर बघितली तेव्हा रस्त्यावर पडलेल्या बाधितांशेजारी असलेल्या लोकांनी तोंडाला साधा रुमाल ही बांधलेला दिसून आला नाही.

अशा घटना घडतात तेव्हा माझ्या मते खालील उपाययोजना आवश्यक वाटतात.

कारखान्यात जशी आग विझविणारी यंत्रणा बसवलेली असते. अगदी त्याच पद्धतीने विषारी वायू्गळती झाल्यावर त्या विषारी वायूचा प्रभाव नष्ट करणारी यंत्रणा उभारली तर.

तसेच ज्या टेंकर ने वायूची वाहतूक होत आहे त्या टेंकर वर अशीच यंत्रणा बसविली तर.

अर्थात हा संशोधनाचा विषय आहे. नाही तर विषारी वायूचा प्रभाव नष्ट करण्यासाठी जी वायू वापरली जाईल त्यानेच त्रास होईल.

यावर कदाचित संशोधन झाले असेल ही. पण मला याबद्दल काहीच माहिती नाही. कारण मी यातला तज्ञ नाही व कधी वाचण्यात ही आलेले नाही.

तरीही जर अशी यंत्रणा उभारायची असेल तर आग विझविण्यासाठी जशी स्प्रिंकलर यंत्रणा असते तशी ती असावी. म्हणजे गळती झाल्यावर लगेच ती स्वतः सुरू व्हावी किंवा कोणी तरी सुरू करावी.

टेंकर वर सुद्धा अशीच स्प्रिंकलर यंत्रणा बसवावी. गैस गळती झाल्याचे कळाल्यावर वाहनचालक ताबडतोब त्याच्या समोर चे बटन दाबून स्प्रिंकलर सुरू करेल.

अर्थात ही पूर्णतः माझी कल्पना आहे. याबद्दल मला माहिती नाही.

(9020758)
💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

बुद्धिमान व्यक्ती सुख मिळवण्यासाठी नव्हे तर दुःखापासून वाचण्याचे ध्येय ठेवतात……

🌹🌹🌹 सुप्रभात🌹🌹🌹

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.manacheslok.blogspot.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

दवबिंदू…

सिमा नसलेले असिम असे हे ब्रम्हांड आणि या असंख्य ग्रह, तारे,सूर्य, चंद्र यातील पृथ्वी, त्या पृथ्वीवरील असंख्य जीवांमधील एक सूक्ष्म जीव म्हणजे आपण. एका दवबिंदू सारखे आहोत आपण. सकाळ होता होता झाडाच्या एका पानावर दवबिंदू तयार होतो.

जसजसी सूर्याची किरणे त्यावर पडतात तो वाफेत परावर्तित होऊन उडून जातो. तसेच आपण आहोत. दवबिंदू सारखे. दवबिंदू सारखेच तो आपणास घडवितो. आणि हळूहळू वाष्प होऊन उडत जातो. कधीच नाहीसे होऊन हे जग सोडून जातो.
मित्रांनो, या पृथ्वीवर आपण एक प्रवासी म्हणून येत असतो. हे आपणासाठी प्रवासातील एक स्टेशन आहे. काही काळ येथे वास्तव्य करून आपण आपल्या पुढील प्रवासासाठी मार्गस्थ होत असतो. प्रत्येकाचा येथील वास्तव्याचा कालावधी ठरलेला असतो.

आपण हे वास्तव्य हा वर्तमान काळ जसा आहे तसा प्रेमाने, आनंदाने, सुखाने उपभोगावा. न भूतकाळाबद्दल विचार करत बसावे न भविष्य काळाची चिंता करावी. शेवटी आपण दवबिंदू सम आहोत. कधीच वाष्प बनून उडून जाऊ.

एका चित्रकाराने माणसाचा अर्थात स्री व पुरुष दोघांचा या जीवनातील प्रवास चित्राद्वारे रेखाटून दाखविलेला आहे. तो व्हिडीओ मी येथे शेअर करित आहे. हा व्हिडीओ मला व्हाट्सएपच्या माध्यमातून प्राप्त झाला होता.

या चित्रकाराने सुद्धा जीवनाचा प्रवास असाच शिर्षक दिला आहे व्हिडीओला.

(8720755)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

😊फुल कितीही सुंदर असू द्या
कौतुक त्याच्या सुगंधाचे होते.🌹

माणूस कितीही मोठा झाला तरी
कौतुक त्याच्या गुणाचे, विश्वासाचे होते.

चांगल्या हृदयाने खुप नाती बनतात. आणि चांगल्या स्वभावाने ही नाती जन्मभर टिकून राहतात.😊

🌹🌹शुभ सकाळ 🌹 🌹

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.rnk1.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

सुंदर जग हे…

जगात प्रत्येक गोष्ट सुंदर आहे…
मात्र ती तुमच्या विचारांवर आणि बघण्याच्या दृष्टिकोनावर
अवलंबून आहे…. शुभ सकाळ👍👍

हा संदेश व्हाट्सएपच्या माध्यमातून (नाही तरी सध्या हा एकच माध्यम आहे संदेशवहन करण्यासाठी) आला आणि मनाला जरा आधार (सध्या ह्या व्हर्च्युअल आधाराचे महत्त्व खूप वाढले आहे. माणसाला आता हा एकमेव आधार राहिला आहे) मिळाला. हा संदेश परत परत वाचून मनाला उभारी देत होतो. तितक्यात अर्धांगिनी शेजारी येऊन बसली.

“लक्ष संदेशावर होते म्हणून समजले नाही कोण आलय ते.” मी म्हणालो. (नाही तरी घरात दोघेच असल्याने येऊन येऊन कोण येणार होतं)

पण तीने संदेश वाचला होता.

ती म्हणाली, “अहो, माझं ही हेच म्हणणं आहे तुम्हाला. जग खूप सुंदर आहे. प्रत्येक गोष्ट सुंदर आहे. फक्त तुम्हाला आपला दृष्टिकोन बदलायची आवश्यकता आहे.” असे बोलत असतांना ती आपला पदर ठिक करून माझे लक्ष तिच्या कडे वेधून घेण्याचा प्रयत्न करित असल्याचे माझ्या लक्षात आले. जणू ती खूप सुंदर आहे असे सांगण्याचा प्रयत्न होता तिचा.

“हे बघा ही साडी किती सुंदर आहे न! त्यावरील ही फुलं बघा हो किती सुंदर दिसत आहेत” मी आपला हुं हुं करत होतो.

तिने पुन्हा सुरू केले “अहो मला कशी दिसतेय ही साडी?”. मी काहीच प्रतिसाद न दिल्याने तिने पुन्हा एकदा प्रयत्न करून पाहिला, “अहो, मी कशी दिसतेय या साडीत??” आता मात्र मला प्रत्युत्तर देणे भाग होते. नाही तर सांगता येत नाही काय झाले असते. “अग, खूप छान आहे ही साडी. कधी घेतली होती आपण? मला आठवत नाही म्हणून विचारले बस?”. मी सहज विचारले. “आपण? किती साड्या घेतल्या आहेत हो तुम्ही माझ्या साठी आतापर्यंत. आणि हो एखाद्या विषयाची वाट लावण्यासाठी मुळ विषयाला वेगळी वाट करून देण्यात हातखंड आहे तुमचा. याबाबतीत कोणीही तुमचा हात धरु शकणार नाही बर. प्राविण्य मिळविले आहे आपण याविषयात नाही का?” ती अक्षरशः डाफरलीच. मोठ्या तावातावाने ती बोलली. “अग, तसं नाही काही. मला खरचं आठवत नाही म्हणून म्हणालो मी! आणि ते तू काय म्हणालीस विषय…” “अहो, मी सुंदरतेचा विषय करत होते. तुम्ही साडी कधी घेतली असा विषय करून मुळ विषयाची वाट नाही का लावली.” “सॉरी सॉरी बर का. माझ्या मनात असे काही नव्हते. असो तर तू सुंदर आहेच मुळात.”

“पण तुम्हाला मी कधी सुंदर दिसलेच नाही. सर्व जग म्हणतं कि मी किती सुंदर आहे. सिनेमात जावे म्हणून. पण माझा नवरा कधीच मला सुंदर म्हणत नाही. जाऊ द्या. नाही तरी जगात कोणत्या पुरुषाला आपली पत्नी सुंदर वाटते.”

“अग, पण मी कधी म्हणालो आणि कोणाला म्हणालो कि माझी बायको कुरुप आहे. मला अभिमान आहे कि तू माझी पत्नी आहे. परवा काय झाले बघ. आपण नाही का बाजारात गेलो होतो.”

“हो हो. गेलो होतो. मग काय त्याचं??” मी,” काय झाले? काल मला कॉलेजचा एक वर्गमित्र भेटला. चहा पीत असतांना तो म्हणाला कि परवा तुझ्या बरोबर कोण बाई होती बाजारात?” “अरे तुझी वहिनी आहे ती!” मी म्हणालो. ओ तेव्हा त्याच्या चेहऱ्यावरील हावभाव पाहून मी नर्व्हस झालो. तर तो नाराजीने म्हणाला “यार जास्त विचार करू नको. होते असे प्रत्येकाला अप्सरा मिळत नसते.” मी पण “चलता है यार!” असे म्हटले. तो पुढे म्हणाला “यार तू आपल्या कॉलेज मधील हिरो होतास. सर्वात सुंदर. किती मुली तुझ्या मैत्री साठी आसुसलेल्या असायच्या.” मी म्हटले, “जाऊ दे रे. कोण म्हणतं माझी बायको सुंदर नाही.” तो, “तसे नाही रे पण …..” “गप्प बस मित्रा. मला आता हा माझ्या बायकोचा अपमान सहन होत नाही.” आणि मी त्याला हाकलून दिले. तूच सांग बर माझे काही चुकले का यात. ती लगेच खुश. “तुम्ही खर बोलत आहात न!” “अग तुझी शप्पथ.” आणि ती “मला क्षमा करणार न तुम्ही. उगीच मी तुमच्या वर शंका घेत होते. अहो पण तुमचे खरच माझ्यावर प्रेम आहे का?” मी आपलं फुगलो आणि फिल्मी स्टाईल मधे म्हणालो, “तेरे लिए तो मै आसमान से तारे भी तोडकर ला सकता हुँ.” “बर बर. ते तारे तोडायचे राहू द्या. आणि प्रेमाची परिक्षा द्या आता.” मी, “म्हणजे काय करावे आम्ही?” “महाराज आम्ही थकलो आहोत काम करून. लॉकडाऊन मुळे तुम्ही घरात बसून थकला असणार. व्यायाम पण नाही. सकाळची सैर पण सैरभैर झाली. मग थोड उभे राहा, चालत चालत किचनमध्ये जा परत या परत जा. तितकेच वाकिंग होईल. आणि नुसतेच वाकिंग करून काय होणार. दोन कप चहा केला तर थकवा निघून जाईल आमचा.” आम्ही आ वासून बघतच राहिलो महाराणींकडे. “अहो पण दोन कप चहा पिणार आपण. पित्त वाढेल आपले.” मी पण महाराजांच्या आविर्भावात उत्तरलो. “महाराज आम्ही एकटीने चहा पीणे शोभून दिसत नाही. आपण ही घ्या आमच्या सोबत चहा.” महाराणी उत्तरल्या. आता काय करणार स्वारी(अर्थात मी हो ) आपल्याच जाळ्यात अडकली होती. गुपचूप जाऊन चहा करून आणला.

(ही एक काल्पनिक कथा आहे. या लॉकडाऊन च्या काळात नवविवाहित पण साधारण दोन वर्षे लग्नाला झालेल्या व घरात कंटाळलेल्या जोडप्याची ही काल्पनिक कथा. टाईमपास कसा करावा. बस. इतकेच. )

(8520753)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

आयुष्यात चांगली माणसं नकळत मिळतात… त्यांना तोडण हा क्षणाचा खेळ असतो तीच माणस जोडणं हा मात्र आयुष्याचा मेळ असतो…! 🌹🌹🌹 सुप्रभात🌹🌹🌹. 💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐www.koshtirn.wordpress.com. 💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

चंचल मन…..

मित्रांनो, सध्याच्या अत्यंत शांततेच्या काळा शेजारच्या घरात दिवसा कोणी घोरत असेल तरीही स्पष्ट आवाज ऐकू येतो. इतकेच काय त्या चार बालकण्या सोडून पाचव्या घरात नवरा बायकोची दिवसा झालेली आदळ आपट ही स्पष्ट पणे कानावर येऊन आदळते. इतकी भयाण शांतता सध्या सर्वदूर पसरलेली दिसत आहे. तसे नाही. शांतता कधी दिसते का? पण असे म्हटले जाते. आता हे काही मी तयार नाही केले आहे. आपली भाषा आहे ती. असे महेश मनातल्या मनात पुटपुटला. कारण ही तसेच होते. यापूर्वी चा अनुभव महेश च्या गाठीशी होता.

अहो, असेच एकदा म्हणजे परवाच हो. महेश बाहेरून भाजीपाला घेऊन घरी आल्यावर घर एकदम शांत शांत वाटल्याने त्याने त्याची बायको अनिताला विचारले , “आज काय घरात एकदम शांतता पसरलेली दिसतेय.”

यावर ती जाम भडकली आणि “कोठे दिसतेय रे तुला शांतता? शांतता ही काय वस्तू आहे का दिसायला?” असे तार्किक पणे म्हणाली.

तिच्या तार्किक बोलण्यामुळे महेश नेहमी माघार घेऊन शांत बसून जायचा. कारण येथे डोके लावणे म्हणजे दगडावर, साध्या सुध्या दगडावर नव्हे चांगल्या लाखभर वर्षे आयुष्य मान असलेल्या काळ्याशार अशा बेसॉल्ट दगडावर डोके आपटल्यासारखे आहे.

पण ती शांत बसायला तयार असेल तर ना! “महेश तू उत्तर नाही दिले माझ्या प्रश्नाचे.”

“अग बाई काय उत्तर देऊ मी! बर जाऊ दे माझं चुकलं असेल. नाही तरी माझं व्याकरण विक होतं शाळेत असतांना.”

“तेच म्हणते मी विक आहेस.मग टॉनिक का घेत नाही एखादे.” महेशला आश्चर्याचा आणखी एक धक्का बसला.

“बर, काय झालं आज इतकी शांत शांत का आहेस? असे विचारायचे होते मला.” त्याने विषय समाप्ती कडे वाटचाल केली. तीने ही ओळखले असेल बहुतेक. “असो, आपल्याला काय त्याचे.” कदाचित असाच विचार करून ती तेथून निघून गेली असावी, असेही महेश ला वाटले. तो आपल्या नेहमीच्या सवयी प्रमाणे हातपाय धूवून हॉलमध्ये आला आणि सोफ्यावर बसला. बोर व्हायला लागले कि त्याला चहा लागतो म्हणून त्याने तिला प्रेमळ स्वरात आवाज दिला, “अग, चहा देतेस का?”

खरे म्हणजे त्याला कानोसा घ्यायचा होता कि मंडळी रागात तर नाही न! आणि तो विचार करत होता तसेच झाले ही. तिने काहीच प्रतिसाद दिला नाही. महेशचे विचार चक्र सुरू झाले. माझे नेहमी असे का होते कि मी मनात विचार केला कि तसेच घडते. त्या दिवशी मी विचार केला होता की काही दिवस सुटी घेऊन फिरायला जाऊन यावे मस्त. आणि काय आश्चर्य सरकारने स्वतःच सुटी देऊन टाकली सर्वांना. सर्वांना म्हणजे अख्ख्या जगाला हो. सर्व जगच एका लंब्या सुटीवर आहे. पण माझ्या विचारामुळे असे झाले असे कसे म्हणता येईल. कारण मला सुटी फिरायला जाण्यासाठी हवी होती घरात कोंडून घ्यायला नव्हे. म्हणजे हा माझा भ्रम आहे तर.

सर्व दूर स्मशान शांतता पसरलेली होती. एव्हढ्या मोठ्या सोसायटीत चिटपाखरूही दिसत नव्हते. कोणाचाही आवाज येत नव्हता. सुई पडली तर आवाज येईल असे वाटत होते. अशा विचारांच्या तंद्रीत महेश असतांना अचानक त्याची तंद्री एका विशिष्ट आवाजाने तुटली. आणि तो आवाज होता सौ.च्या त्या लहानग्या ईडियट बॉक्स मधील. आपला तो लाडका मोबाईल हो.

मोबाईल हॉलमध्ये विसरली होती ती. तो आवाज नोटिफिकेशन चा होता. मला वाटते व्हाट्सएपच्या नोटिफिकेशन चा आवाज आहे हा. थोड्या थोड्या वेळाने आवाज यायला लागला होता. ह्या स्मशान शांततेत तो एकच आवाज आला कि जीवंतपणा जाणवत होता. माणसाचे फार वेगळेच असते न. जेव्हा सर्व दूर गजबज असते तेव्हा नकोसे वाटते. असे वाटते लांब कोठेतरी जावे जेथे श्मशान शांतता असावी. निवांत विसावा घ्यावा. आणि जेव्हा अशी शांतता पसरते तेव्हा ती शांतता भयावह वाटायला लागते. अशा शांततेत सुई पडल्याचा जरी आवाज आला तरी दचकायला होते. असे वाटते जसे ती सुई नाही, आकाशातून भलीमोठी उल्का पडली आहे.

माणसाचे मन खरच खूप चंचल असते. जे नसते जवळ ते हवेहवेसे वाटत असते. आणि ते एकदाचे मिळाले कि ते नको नको से होते.

(8220750)

👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍

माणसाचे अनुभव आणि कर्म हे दोन गुरू आहेत
कर्म लढायला शिकवतात तर अनुभव जिंकायला शिकवतात

🌷🙏शुभ सकाळ🙏🌷

👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍

http://www.koshtirn.wordpress.com

👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍