आशेचा किरण

मित्रांनो, इस्रो ने आज सांगितले कि विक्रमची थर्मल चित्र ऑर्बिटर ने पाठविली आहेत व तो चांद्रभूमीवर पडला आहे. पण त्याच्याशी संपर्क होत नाही. सतत प्रयत्न केले जात आहेत. त्याला सूचना देता आल्या तर तो स्वतः उभा राहु शकणार आहे. तशी यंत्रणा त्याच्यात आहे.

यातून मला एक विकट प्रश्न पडला आहे तो असा कि त्याला येथून सूचना दिल्या तरच तो उभा राहू शकणार आहे. त्याच्यात विचार करण्याची क्षमता नाही का? या आर्टिफिशीयल इंटेलिजन्सच्या अत्याधुनिक युगात विक्रम मधे अशी यंत्रणा असती तर चंद्रावर पडल्यावर तो कदाचित स्वतः पुन्हा उभा राहिला असता.

आता मला समजले कि हे अंतरिक्ष यान पुर्ण पणे जमिनीवरुन संचलित होत असतात. माझा तर समज होता कि ते तेथील परिस्थितीनुरुप स्वतः संचलित होतात. असो. पण माझा समज गैरसमज जे असेल ते असेल पण जर स्वयंचलित असेल तर ते स्वतः ला सावरुन परत उभे राहून कार्यरत होईल.

Advertisements

एकटेपणा

पूर्वी खेड्यात राहणाऱ्या लोकांना एकटेपणा कधी जाणवत नसायचा. लहान मोठे सर्व आपापल्या मित्रांसोबत गप्पा गोष्टी किंवा खेळा मधे रमलेली असत.

पण आता परिस्थिती बदलेली आहे. मुळात खेडी अक्षरशः ओस पडली आहेत. सर्व नौकरी धंदा मिळण्यासाठी शहराकडे धाव घेत आहेत. त्यामुळे उरलेल्यांना एकटेपणाची जाणिव होते. इकडे शहरात गर्दी खूप वाढली आहे. पण तरीही प्रत्येक जण एकटाच आहे.

इमारतींच्या जंगलात माणस आहेत पण माणूसकी नाही. कोणी कोणाशी बोलत नाही. खेळत नाही. सर्व आपल्या मोबाईल किंवा टि.व्हि. च्या विश्वात मग्न असतात. अहो, ह्या मोबाईल नावाच्या ईडियट ने व त्यातील व्हाट्सएपने स्री- पुरुष, मुल-मुली सर्व कसे वेडे झाले आहेत. घराघरात मानसं असतात पण एक दुसर्यासोबत बोलायला कोणालाही वेळ नाही. ‘डायनिंग टेबलवर जेवणासाठी बसलेले नवरा बायको भाजी वाढ म्हणून व्हाट्सएपवर मेसेज पाठवून सांगतात’ असा विनोद व्हाट्सएपवरच फिरत असतो. ही परिस्थिती आहे सध्या. घरातल्या घरात गुड मॉर्निंग गुड ईव्हनिंग हे तोंडाने न बोलता व्हाट्सएपच्या माध्यमातून होते. आहे की नाही गंमत. एकटेपणा असून नसल्यासारखा आहे हा. व्हाट्सएपचे वेगवेगळे ग्रुप तयार झालेले आहेत बघा. जसे, बालवाडीतील वर्ग मित्रांचा ग्रुप, शाळेतील मित्रांचा ग्रुप, कॉलेज मधील मित्रांचा ग्रुप, कॉलेज मधील एका बेचचा ग्रुप, एका कुटुंबातील सदस्यांचा ग्रुप, समाज बांधवांचा ग्रुप, नोकरीनिमित्त एकत्रित प्रवास करणाऱ्यांचा ग्रुप त्यात ही रिक्षाने, बसने वा रेल्वेने एकत्रित प्रवास करणारे वेगळे. इ.इ. असे ग्रुप तयार झालेले आहेत. असे ग्रुपीजम होणे म्हणजे समाजाचे विभाजन होणे आहे का? हा मोठा प्रश्न आहे. या २१ व्या शतकात मानसांनी एकत्र राहणे आवश्यक आहे कि असे वाटून घेणे योग्य आहे हा गहन चिंतनाचा विषय आहे मित्रांनो.

अहो, मुलांना खेळायला ही वेळ मिळत नाही. इतकेच काय शाळेमधे ही असे ग्रुपीजम झाले आहे. वर्ग सरांनी विद्यार्थ्यांचा तयार केलेला ग्रुप, वर्ग मित्रांचा ग्रुप, वर्ग मैत्रिणींचा ग्रुप, इ.इ.

आणि विशेष म्हणजे इतके सर्व असून ही मानूस हा एकटाच आहे. त्याला सतत एकटेपणाची जाणिव होत असते.

काय वाटते? काय कारण असेल या एकटेपणाचे??

विचार करा.

——–

——–

-.-.-.-.-.

अहो, काय झाले आहे कि आपला मेंदू छोटासा. हजारो लोकं, त्यात हजारो ग्रुप. इतक्या लोकांबद्दल विचार करणे, प्रत्येकाशी संवाद साधने कसे शक्य आहे. मग चला कमीतकमी व्हाट्सएपवरच बोलू या असे होते. त्यात ही इतका वेळ जातो कि खाजगी काम राहून जातात. म्हणून मनुष्य अबोल झाला आहे.

आजची पाण्याची बचत उद्याच्या दुष्काळापासून सुटका.

२ मे २०१२ रोजी पाणी बचतीवर लिहिलेली माझी ही पोस्ट पुन्हा सादर.

https://mazyamana.wordpress.com/2012/05/02/%e0%a4%86%e0%a4%9c%e0%a4%9a%e0%a5%80-%e0%a4%aa%e0%a4%be%e0%a4%a3%e0%a5%8d%e0%a4%af%e0%a4%be%e0%a4%9a%e0%a5%80-%e0%a4%ac%e0%a4%9a%e0%a4%a4-%e0%a4%89%e0%a4%a6%e0%a5%8d%e0%a4%af%e0%a4%be%e0%a4%9a/

मिसळ….

आपण जन्माला येतो तेव्हा निर्विकार असतो. कसलाही मोह नाही. फक्त आईच दुध पिणे आणि झोपने हे एकच काम असतं. नाही मिळाल तर रडणे.

हळु हळु आपल विश्व वाढत जात. पहिल्यांदा आईला ओळखतो. मग घरातील इतर मंडळी. थोड्या दिवसांनी बाहेर घेऊन जातात. तेव्हा विश्वाच वलय वाढत जात. जस जसे मोठे होतो आणखी मंडळी आपल्या विश्वात जुळत जातात.

पण आणखी एक गोष्ट आपण विसरतो. ती म्हणजे आपली विचार करण्याची क्षमता. आपल विश्व जस वाढत जात तस आपली बौद्धिक पातळी ही वाढत जाते. वेगवेगळे विषय डोक्यात शिरतात.

आणखी मोठे झालो कि शाळा सुरू होते. नवीन मित्र त्या वलयात शामिल होतात. विषय वाढतात.

जसजस वय वाढत त्या प्रमाणे बौद्धिक क्षमता वाढत जाते आणि डोक्यात अनेक विषय साठले जातात.

शिक्षण संपले कि नोकरी आणि नंतर लग्न. आता तर जिव्हाळ्याची मानस त्या वलयात शामिल होतात. एक नवीन विश्वात आपण पदार्पण करतो. नवनवीन विषय डोक्यात घर करु पाहतात.

मग मुलं, नंतर त्यांची लग्न, मग नातवंड. एव्हाना आपण म्हातारी झालेली असतो.

येथे येईपर्यंत डोक्यात अक्षरशः विचारांची मिसळ झालेली असते. तरुण असतांना या मिसळीतून बरोबर गरजेचा विषय बाहेर येतो. पण वय झाले कि त्या मिसळीतून गरजेप्रमाणे विषय काही केल्या बाहेर येत नाही. कारण डोक्यातील हार्ड डिस्क फिरुन फिरुन घासुन गेलेली असते. डिस्क वरचे वलय घासलेले असतात आणि रिडर पिन सुद्धा घासलेली असते.

अस म्हणणे वावगे ठरणार नाही कि ती मिसळ नासुन गेलेली असते.

आणि एके दिवशी ती हार्ड डिस्क व संपूर्ण हार्डवेयर च करप्ट होते तेव्हा जगाला राम राम म्हणणे भाग पडते.

राम राम.

हे माझे विचार कसे वाटले? आपल्या टिप्पणी च्या प्रतिक्षेत!!!

आणि त्याच बरोबर जाणवायला लागतो बौद्धिक क्षमतेचा र्हास.

जन्मापासून म्हातारपणा पर्यंत असंख्य विषय डोक्यात शिरत असतात. एकदा का बुद्धी ची क्षमता कमी व्हायला लागली की एक एक विषय कायमचा डाऊनलोड व्हायला लागतो.

माझ्या खालील ब्लॉग ला ही भेट द्यावी.

http://www.rnk1.wordpress.com

http://www.ravindra1659.wordpress.com

http://www.manachyakavita.wordpress.com

http://www.koshtiravindra.blogspot.com

जुगाड

अशी बुद्धि चालविण्यासाठी इंजिनिअरिग करणे आवश्यक नाही याची आता तरी खात्री वाटावी. त्यासाठी हाडाचा इंजिनिअर लागतो. याला आपल्या भाषेत जुगाड असे म्हणतात नाही का!!!

कल्पना विश्व

खालिल चित्र बघा. मुलं किती आनंदाने कॅरम खेळत आहेत! कॅरम बोर्ड घेण्यासाठी पैसे नाहीत पण खेळायचे आहे. मग किती छान शक्कल लढविली बघा.

कल्पनेला कोणतीही सीमा नसते.

मला ही आपलं बालपण आठवलं. आम्ही काडीची हॉकी करून खेळत असू.