अवकाशस्थ….

मित्रांनो, हे वैज्ञानिक अवकाशात जातात. तेथे बराच काळ राहातात. त्याकाळात ते आजारी पडत नसतील का? हा प्रश्न मला बराच सतावत होता. पण इतर विचारांमुळे डोक्यात बाजूला पडला होता. मध्यंतरी वर्तमानपत्रात एक बातमी वाचली. आणि असंख्य गोष्टी कचर्यासारख्या डांबलेल्या असलेल्या या डोक्यातून लगेच तो विषय समोर आला.

मला त्या जगत्निर्मात्याचं कौतुक वाटतं. त्याने लाखों वर्षापूर्वी विज्ञानाची मागमूसही नसतांना विज्ञानाधारित असे शरीररुपी यंत्र कसे निर्माण केले असावे? आपण आज जो संगणक निर्माण केला आहे तो त्याने लाखों वर्षापूर्वीच निर्माण केला होता.

होय मित्रांनो, आपला मेंदू म्हणजे एक संगणकच आहे. जन्मापूर्वीपासूनच त्या मेंदूत पाहिलेले, ऐकलेले, अनुभवलेले अशा सर्वांची योग्य प्रकारे साठवणूक होत असते. म्हणून तर अभिमन्यूला युद्ध कौशल्य आईच्या उदरात असतांनाच आत्मसात झाले होते.

जसे आपण CD किंवा DVD संगणकात टाकतो, आणि त्यातील काही तरी शोधतो. तेव्हा तो ड्राईव्ह फिरतो आणि नेमक काय आपणास हवं आहे ते आपल्यासमोर स्क्रीनवर आणून आपल्याला दाखवतो. हिच प्रक्रिया आपल्या डोक्यात ही नकळत होते. आपल्याला कोणी काही विचारले किंवा एखादी वस्तू समोर आली तर त्या क्षणी मेंदू क्लिक होतो आपण सर्चिंग सुरू होते. जर पाहिजे ती माहिती आपण पूर्णपणे आत्मसात करून घेतली असेल तर ती व्यवस्थित आपल्याला आठवते. पण जर वरवर बघितलं असेल किंवा वाचत असल्याचे नाटक केल असेल तर किती ही प्रयत्न केला तरी ती माहिती पूर्णपणे आपल्याला कधीच आठवत नाही.

कंप्युटर मधे सुद्धा जर माहिती व्यवस्थित ठेवली तर ठिक नाही तर मिळणे अशक्य. तसेच अधूनमधून संगणक क्लिन किंवा फॉर्मेटिंग करून घ्यावे लागते. आपल्या मेंदूला सुद्धा असे फॉर्मेटिंग करून घेणे दुरापास्त असते मित्रांनो.

असो, पण वर्तमानपत्र वाचले आणि मेंदूत डांबून असलेला विषय आज पुन्हा समोर आला. निमित्त होते एका बातमीचे. सकाळ वर्तमानपत्र वाचत असताना एक बातमी समोर आली. खालील बातमी वाचा.

अवकाशात वास्तव्यास असलेल्या मानवावर पृथ्वीवरून उपचार करून त्यांना बरे करण्यात आले. आहे न अचंबित करणारी बातमी.

हे एकविसावे शतक आहे मित्रांनो. येथे आता काही ही होऊ शकते.

(20687)

🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬

🌹“शुभ सकाळ “🌹

आपण ज्याची इच्छा करतो प्रत्येक वेळी तेच आपल्याला मिळेल असे नाही परंतु नकळत बऱ्याच वेळा
आपल्याला असं काही तरी मिळतं ज्याची कधीच अपेक्षा नसते, यालाच आपण केलेल्या चांगल्या कामाबद्धल
मिळालेले “आशिर्वाद” असे म्हणतो.
🌹🙏 सुप्रभात🙏🌹

🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬
🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬

http://www.koshtirn.wordpress.com

🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬

त्यांचे जीवन…

सोनी टिव्हीवर दर शनिवार रविवार रात्री एक कार्यक्रम येतो. कपिल शर्मा शो. हलकी फुलकी कॉमेडी असते. म्हणून लोकांना खूप आवडते. मला अधूनमधून बघायची इच्छा होते. मागे एकदा या सदीचा सुपरस्टार ज्यांना महानायक ही म्हटले जाते ते अमिताभ बच्चन या शोवर आले होते.

कपिल शर्मा याने बच्चनजींना काय प्रश्न केला असेल? आपण कल्पना ही करू शकत नाही असा सर्वसाधारण प्रश्न त्याने विचारला. प्रश्न असा होता,”आंघोळ करतांना अंगाला साबण लावत असतात. तो साबण शेवटी छोटा होतो. तेव्हा तो साबणाचा तुकडा हातातून सटकून खाली पडतो. त्याला तुम्ही उचलतात का? हो असेल तर उचलतांना तुम्हाला कसे वाटते? लगेच पुढचा प्रश्न, साबण संपतांना शेवटचा भाग राहतो तो तुम्ही नव्या साबणाला चिपकवतात का?

हे अगदी सामान्य लोकांच्या घरामध्ये घडते. आपल्या भारतीय संस्कृतीत वस्तू पूर्णपणे वापरण्याची सवय आहे. वाया घालविणे आपल्या संस्कारात नाही.

बच्चन ही उत्तर देतात हो. आम्ही ही हेच करतो.

मित्रांनो, जो साबण आपण वापरतो तोच किंवा तेव्हढाच साबण ते ही वापरतात. त्या मोठ्या लोकांसाठी काही मोठ्ठा साबण तयार होत नाही. पण आपल्या सामान्य माणसाच्या मनात हे प्रश्न येतात.

जशी पोळी आपण खातो तशीच पोळी ते ही खातात. ते अब्जाधीश असले म्हणून सोन्याची पोळी नाही खात.

मला आठवलं कि मी शिक्षण झाल्यावर मुंबईत नौकरीला लागलो, तेव्हा आपले वरिष्ठ अधिकारी काय खातात याची उत्सुकता मला होती. एकदा लंच सुरू असताना त्यांनी मला बोलाविले. तेव्हा मी पाहिले कि ते कोबीची भाजी खात आहेत.

खूप मोठा माणूस आहे म्हणून तो मंगळावरून अवतरला आहे. वेगळे काही खातो, पितो, घालतो असे काही नसते. फक्त क्वालिटी चा तितका फरक असेल. आपण ५००/- रूपयांचे बुट घालतो. त्यांचे ५०००/- रूपयांचे असतील. पण असतील बुटच.

यांची फैशन सुद्धा लाखोंच्या जगण्याचा आधार असतो हे ठाऊक आहे का तुम्हाला? नाही न! आपल्याला वेळ ही नसतो तितका विचार करायला. आपण आपल्या दैनंदिनीत व्यस्त असतो. कशाला रिकामा विचार मनात आणावा.

पण अशा सेलिब्रिटींची दैनंदिनी जाणून घेण्यासाठी सामान्य मनुष्य धडपड करत असतो. म्हणून ही वर्तमानपत्र, ही विविध चेनल्स चालतात व लाखो लोकांना रोजगार मिळतो. आपली जाणून घेण्याची उत्सुकता हे लाखो लोकांच्या जगण्याचा आधार असते ही कल्पना ही कोणी करत नसेल. मी सुद्धा केली नव्हती. ती आताच सुचली.

एखाद्या सिनेमात नट नटीने कसे कपडे घातले होते. तसेच डुप्लिकेट कपडे देशभरातील बाजारात उपलब्ध होतात. ते ही लगेच. विचार करण्यासारखी गोष्ट आहे ही. केव्हढा मोठा व्यवसाय चालतो तो.
असे एक न अनेक व्यवसाय निव्वळ सिनेमा इंडस्ट्री वर आधारित आहेत.

चप्पल, बुट, पेन, पेंसिल, केसांची स्टाईल, कपडे, कोट, टोपी, घर सजावट, खाद्यपदार्थ, फर्निचर, भांडी आणखी अनेक असतील. अरे हो मी विसरलोच. हजारो स्थानिक कलाकार, गायक व डांसर या सिनेमावाल्यांच्या आधारावर जगत असतात. नकलाकार ही यातीलच.

विचार करण्यासारखी गोष्ट आहे मित्रांनो, एक नट किंवा नटी एका सिनेमात काम करते. त्यावर हजारो लाखो नव्हे करोडो लोकांची पोटं भरतात. हा सेकंडरी व्यवसाय आहे. एकावर आधारित दुसरा.

मुळ बंद पडला कि या सेकंडरीला ही आपला गाशा गुंडाळावा लागतो.

असेच कारखान्यांचे ही असते. कार इंडस्ट्री असते. त्यात कार तयार करण्यासाठी लागणारे सर्व साहित्य ते तयार करत नसतात. नट, बोल्ट, टायर, ट्यूब असे अनेक साहित्य ते बनवून घेतात. त्यामुळे कार कारखाना बंद पडला कि छोटे कारखाने ही बंद पडतात.

पुन्हा विषयांतर झाले मित्रांनो.

असो, तर ह्या सेलिब्रिटी लोकांचे असे जीवन असते व आपले सुद्धा असेच असते.

(20684)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

सुखी माणसाचा सदरा घातल्याने कोणी सुखी होत नाही.

💐💐शुभ प्रभात💐💐

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.koshtirn.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

जरा हट के….भाग २

आज ह्या विषयाचा दुसरा भाग. एक शाळेत, ते ही ८ वीत शिकणारा १३ वर्षाचा मुलगा. मुंबई मधील हा चिमुकला एका कंपनीचा मालक झालाय. त्याने ती नवीन संकल्पनेवर आधारित कंपनी स्थापली आहे. त्याचे नाव आहे तिलक मेहता.

एकदा शाळेत पोहोचल्यावर त्याच्या लक्षात आले कि तो एक पुस्तक आणायला विसरला. मुंबई सारख्या मोठ्या शहरात घरी जाऊन आणणे शक्य नाही. ह्या अडचणी वर मात करण्यासाठी त्याला एक अकल्पित कल्पना सूचली. एका शाळकरी मुलाला. तो घरी सहज म्हणून बालकनीत उभा असताना त्याला मुंबईतील डबेवाला दिसला. झाले त्याची ट्युब पेटली. त्याने त्याला आलेली अडचण इतरांना ही येत असेलच. एका दिवसात एका ठिकाणाहून दुसऱ्या ठिकाणी एखादी वस्तू पाठविण्याची सद्यस्थितीत व्यवस्था नाही. त्याने विचार केला कि हे घरोघरुन डबे जमा करतात आणि ऑफिस मधे डबे पोहोचवतात. यांच्या मार्फतच आपण कुरिअर सर्विस दिली तर. त्याच्या घरच्यांना त्याने ही कल्पना सांगितली. आणि घरच्यांनी ही त्याची ही कल्पना उचलून धरली. आज तो लहानगा एका कंपनीचा मालक आहे. शाळेत ही जातो. शाळा सुटल्यावर ऑफिस मध्ये जातो व काम करतो. करोडोची कंपनी तो हाताळत आहे.

खालील लिंकवर याबद्दल बातमी मिळेल.

https://m.jagran.com/news/national-13-year-old-tilak-mehta-set-up-in-mumbai-logistics-company-18212198.html

(20682)

🔵🔵🔵🔵🔵🔵🔵🔵🔵🔵🔵🔵🔵🔵

✍🏻✍🏻शब्द दिल्याने “आशा”
निर्माण होतात
आणि
दिलेला शब्द
पाळल्याने “विश्वास”

🙏🏻 ।। शुभ सकाळ।।🙏🏻

🔵🔵🔵🔵🔵🔵🔵🔵🔵🔵🔵🔵🔵🔵

http://www.koshtiravindra.blogspot.com

🔵🔵🔵🔵🔵🔵🔵🔵🔵🔵🔵🔵🔵🔵

जरा हट के….भाग १

मित्रांनो, जगात काही जगा वेगळी माणसं असतात. त्यांना काही अकल्पित कल्पना सूचतात आणि कालांतराने त्या भन्नाट आयडिया डरतात ही. जग तोंडात बोटं घालतात त्यांची ती अकल्पित कल्पना व तदनंतरची प्रगती पाहून.अशीच एक भन्नाट व जगावेगळी तसेच जरा हट के कल्पना एका अठरा वर्षाच्या मुलीला सूचली.तिला समारंभात जायला कपडे सापडत नव्हते. या अडचणी तून तिला नवीन जगावेगळी कल्पना सूचली. व्यवसाय करण्याची. तो ही लोकांचे महागडे कपडे सांभाळायचा. तिने http://www.almari.co.in नावाने स्टार्ट अप सुरू केले. तिचे नाव आहे लहेर अली.

गरज ही शोधाची जननी आहे, असे म्हणतात. या गरजेतून च एका नवीन संकल्पनेचा जन्म या मुलीच्या मेंदूत झाला.

तिच्या वरील साईटवर भेट दिल्यास माहिती मिळते. कपडे ठेवायचे मासिक व वार्षिक दर ही नमूद आहेत. वेबसाईटवर दिसते कि या कंपनीच्या दोन शाखा आहेत. एक मुंबई येथे तर दुसरी दिल्लीत.याबद्दलचा एक व्हिडिओ व्हाट्सएपच्या माध्यमातून वायरल झाला होता. तो माझ्या पर्यंत आला होता. तो ही येथे सादर करित आहे.

आहे न एक आगळी वेगळी आणि नविन संकल्पना.

दुसऱ्या भागात अशीच एक आगळी वेगळी संकल्पना. उद्याच……

(20681)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

कौशल्य आणि आत्मविश्वास हे अजिंक्य सैन्य आहे. – जो हर्बर्ट

👍👍सुप्रभात👍👍

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.manachyakavita.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

आ बैल मुझे……

हिंदीत “आ बैल मुझे मार” अशी म्हण प्रसिद्ध आहे. जेव्हा एखादी व्यक्ती जाणीव पूर्वक अवाजवी धाडस करते व अडचणीत येते तेव्हा ही म्हण लागू पडते. खालील व्हिडीओला ही म्हण तंतोतंत लागू पडते.

हा व्हिडीओ पहिल्यांदा मी पाहिला. तेव्हा तो सुरू झाल्यावर साप नाकतोड्याकडे येतांना दिसला. तेव्हा मला नाकतोड्याचे अति धाडस महागात पडेल असे वाटले. सापाला येतांना पाहून ही तो हटायला तयार होत नव्हता. तेव्हा माझ्या तोंडातून “आ बैल मुझे मार” ही म्हण बाहेर पडली.

तो नाकतोडा काय वेडा आहे का. साक्षात मृत्यूच समोरून येत असून सुद्धा तो उडून जात नाही. असे विचार माझ्या मनात येत होते.

व्हिडीओ चालूच होता. मधून मधून साप नाकतोड्याकडे जात होता आणि तो नाकतोडा सापाला पायाने घाबरवत होता. आणि बघता बघता पासा पलटला की हो. एव्हढा मोठ्ठा लांबलचक सांप त्या लहानग्या नाकतोड्याचे भक्षण झाला. नाकतोड्याने त्या सापाला असे जकडले कि सापाला काही करता येईना. शेवटी नाकतोड्याने नोंच नोंच के सांप को खा डाला.

तेव्हा माझ्या तोंडून शब्द बाहेर पडले

हिम्मत है मर्दा तो…..

(20680)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

ज्या दिवशी जबाबदारीच ओझ खांद्यावर येत ना त्या दिवसापासून थकायचा आणि रुसायचा अधिकार संपतो….

💐शुभ सकाळ💐

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐 http://www.manachyakavita.wordpress.com💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

तारूण्यावस्था

मी आतापर्यंत ऐकत आलोय कि पाश्चात्य संस्कृती वेगळीच आहे. तेथे मुलं १८ वर्षाची झाली कि स्वतंत्र राहतात. आई वडीलांना विचारले जात नाही. कुटुंब संस्कृती नाही. पण व्हाट्सएपच्या माध्यमातून विदेशातील एक व्हिडीओ प्राप्त झाला. त्यावरून हे सर्व मला खोटे वाटत आहे. त्या संस्कृती ची बदनामी केल्या सारखे वाटते.

हा व्हिडीओ जरूर पहा. वयाची ९० पार करूनही तो मनुष्य तारूण्यावस्थेत असल्याचे भासत आहे.

हा व्हिडीओ विदेशातील आहे. एक कोर्ट सुरू आहे. समोर खुर्चीवर जजसाहेब बसलेले आहेत. ते वयस्कर आहेत. एक अतिशय म्हातारी व्यक्ती तेथे येते. त्यांना जज समोर खाली एका खुर्चीवर बसवले जाते. जजसाहेब त्यांना आदराने सर म्हणून संबोधतात.

त्यांच्यावर चार्ज असतो शाळेच्या झोनमध्ये गाडी जास्त गतीने हाकली.

त्यांचे वय विचारले जाते. तेव्हा ते सांगतात ९६. केंसरग्रस्त मुलाला दवाखान्यात घेऊन जात होते म्हणून गाडीला गति जास्त होती. मुलाचे वय ६३ वर्षे.

जजसाहेब त्यांचे केस डिसमिस करून टाकतात.

बघा आता.

यात नशिबवान कोण आहे बरं. तो केंसरग्रस्त मुलगा. कि ९६ वर्षाचे वडील कि जजसाहेब.

माझ्या मते मुलगा नशिबवान आहे असे म्हणता येईल. कारण त्याच्या आजारपणात त्याचे ९६ वर्षांचे वडील त्याचा सांभाळ करू शकत आहेत. ९६ व्या वर्षी मनुष्य अंथरुणावर पडून असतो. त्यालाच इतरांच्या मदतीची गरज असते. पण मुलगा नशिबवान म्हणून त्याचे वडील ९६ व्या वर्षी सुद्धा कार चालवून मुलाला दवाखान्यात घेऊन जाऊ शकतात.

पण असे ही म्हणता येईल कि मुलगा कमनशीबी आहे म्हणून त्याला या वयात आजारपण येऊन ज्या वडीलांची जर्जरावस्थेत त्याने सुश्रुषा करणे अपेक्षित होते त्यांच्या कडून त्यालाच सेवा करवून घ्यावी लागत आहे.

माझ्या मते वडील ही भाग्यवान आहेत कि या वयात ही ते तारूण्यावस्थेत असल्यासारखे आहेत नव्हे ईश्वरानेच त्यांना तसे ठेवले आहे.

पण त्यांना ही कमनशीबी म्हणता येईल कारण या वयात मुला नातवंडांकडून सेवा सुश्रुषा करून घेणे अपेक्षित असताना देवाने त्यांच्या मुलाला आजारपण दिले व त्यांना त्या मुलाचीच सुश्रुषा करण्यासाठी बाध्य व्हावे लागले.

राहिले जजसाहेब. त्यांनी त्या आरोपीचे वय, त्यांना ज्या परिस्थितीत नियम भंग करावा लागला ती परिस्थिती व त्यांच्या मुलाला त्यांची असलेली गरज या सर्व बाबींचा योग्य प्रकारे विचार करून त्यांचे केस डिसमिस केले. हे खरे नशिबवान.

(20679)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

💥💥शुभ सकाळ💥💥

” स्पष्ट ” बोला पण असे बोला कि समोरच्याला ” कष्ट ” होणार नाही
अन् त्याचे आणि तुमचे नाते “नष्ट ” होणार नाही..”
प्रयत्न करा की कोणी आपल्यावर रुसु नये जिवलगाची सोबत कधी सुटु नये.
नाते मैत्रीचे असो की प्रेमाचे असे निभवा की त्याचे बंध आयुष्यभर तुटु नये.

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.manachyakavita.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

ह्रदयस्पर्शी….

व्हाट्सएपच्या माध्यमातून प्राप्त पोस्ट. जशी च्या तशी सादर.

एक अतिशय सुरेख वाचनात आलेली कथा :

मला संतोष पवार भेटला तेव्हा मी त्याला विचारले “आता तुझ्यासोबत हे कोण पाहुणे आहेत ?”
तो म्हणाला,” हे माझे आईवडील आहेत. ”
मला खुप आश्चर्य वाटले. मी त्याला लगेच म्हणालो,” मागच्या वेळी तर वेगळे होते. हे तर दुसरेच कोणीतरी आहेत. हे कसं काय ?”
तर तो मला म्हणाला,” आपण हाॅटेलमध्ये बसून बोलुयात. ”
आम्ही जवळच असलेल्या चहाच्या टपरीवर गेलो. तेथे बाकावर बसलो. तो मला सांगू लागला.
” माझे आई वडील लहानपणीच वारले. माझ्या काकाकाकूंनीच मला वाढवले. नोकरी लगेच मिळाली आणि छोकरीही. कारण माझे वर्गातील एका मुलीवर प्रेम होते. मला नोकरी लागताच मी माझ्या काकांना या प्रेमाबद्दल सांगितले. त्यांनी होकार तर दिलाच शिवाय ते माझ्यासोबत मागणी घालायला तिच्या घरीसुध्दा आले. लग्न नोंदणी पध्दतीने झाले आणि माझी बदली नागपूराहून थेट मुंबई ला झाली. आमच्या कंपनी ने मला रहायला विरारला बैठे घर दिले. तेथे सर्व सुखसोयी होत्या पण मी नोकरीला जाताच घरी बायको कंटाळुन जायची.
मला ती नेहमी म्हणायची “सासूसासरे असते तर बरे झाले असते. त्यांची घरात थोडी मदतही झाली असती आणि मुलांना छान संस्कार मिळाले असते.”
एकदा आम्ही बागेत सगळे फिरायला गेलो होतो. तेथे एक आजी आजोबा उदास बसलेले दिसले. मी विचारले, ” काय काका, काही त्रास होतो आहे का ? मी काही मदत करु शकतो का ?”
तर ते म्हणाले,” बाळा, आम्हा दोघांना एकटेपणा खातो आहे रे. आयुष्य गेलं स्वप्ने रंगवण्यात. आता काम होत नाही. लगेच थकवा येतो. पण काम करण्याशिवाय पर्यायही नाही. ”
मी म्हणालो,” मुले सांभाळत नाहीत ?”
त्यावर ते म्हणाले, ” मुलगा सून अमेरिकेतच असतात. ”
आणि दोघांनी त्यांची तोंडे बाजूला वळवली आणि डोळ्यांना रुमाल लावला.
मी काय समजायचे ते समजलो. आणि म्हणालो,” आमच्याकडे येता का आठ दिवस रहायला ? तेवढाच हवाबदलही होईल आणि या दोन नातवंडात वेळही जाईल. ”
तर ते म्हणाले,” बाळा तुला कशाला आमचा त्रास ? अरे नेहमी इथेच भेटु आपण सगळे रविवारचे. ”
आणि मग दर रविवारी आमची त्यांची भेट होऊ लागली.

माझ्या मनात होतं की बायकोला विचारावे की या दोघांना आपल्याच घरी ठेवुया का ? पण एकदा तीच मला म्हणाली,” काही बोलायचे होते तुमच्याशी.”
मी म्हणालो,” बोल ना काय बोलायचे आहे ते.”
तर ती म्हणाली,” रविवारी आपण बागेत त्या आजीआजोबांना भेटतो ना, त्यांना आपल्या घरीच आणुया का ? म्हणजे मला असं वाटतंय की आपल्या मुलांनाही त्यांच्या भेटीची उत्सुकता असते आणि दोघेही आपल्या मुलांबरोबर किती आनंदात असतात ना !!”
मला तिचे म्हणणे पटत होते पण कंपनीने दिलेल्या घरात यांना कसे ठेवायचे ?

आणि आम्ही दोघांनी एक निर्णय घेतला. या दोघांना दत्तक घ्यायचा. कागदोपत्री दत्तक घेतले व कंपनीला ते दत्तक पेपर्स दाखवले. कंपनी मालकाने माझा सत्कार केला आणि माझा पगार त्यांनी दिडपट केला.
आजीआजोबांना एक खोली दिली.

त्यांचे नाव श्री सुहास कळसकर व सौ सुहासिनी कळसकर अशी आहेत. त्यांचे टेलरिंगचे दुकान होते. त्यांना एक मुलगा झाल्यावर त्यांनी कुटुंबनियोजन केले व याच मुलाला खुप शिकवायचे ठरवले. मुलाला इंजिनियर केले व पुढील शिक्षणासाठी अमेरिकेत पाठवले. एमबीए करताना तेथील एका मुलीच्या प्रेमात पडला व परस्पर लग्न करुन मोकळा झाला. सूनेला एकदा दाखवायला आणलं होते. नंतर दर तीनचार महिन्यांनी पैसे पाठवायचा. नंतर नंतर सहा महिन्यांनी पैसे येऊ लागले. एकदा तो भारतात आला होता. म्हणाला तुम्ही दोघे तिकडेच रहायला चला. ही तयार नव्हती पण नंतर खुप दिवसांनी तयार झाली पण खुप उशीर झाला होता. नंतर पैसे यायचेही बंद झाले. पत्रव्यवहार केला तर कळले तो दुसरीकडे वेगळ्या शहरात राहतो. आणि त्याला फोन केला तर त्याने त्याची नोकरी गेल्याचे सांगितले. बायकोच त्याला सांभाळते. सातआठ वर्षात फक्त फोनवर बोलतो. त्याच्या मित्राने सांगितले,’त्याची नोकरी वगैरे काही गेली नव्हती उलट बढती मिळाली होती. एक बंगला व गाडी आहे.

आपलेच मुल आहे म्हणून माफ केले आणि नव्या जीवनाला सुरुवात केली.

कळसकर दांपत्याला दत्तक घेतल्यावर आम्हाला जोशी दांपत्य भेटले. त्यांची कथा वेगळीच. त्यांना मुलच नव्हते आणि ते अतिशय गोड बोलणे व संस्कारी जोडी होती. मग त्यांनाही आमच्या घरात सामील करुन घेतले. ते आनंदाने आमच्यात राहतात. ते जोशी काका म्हणजे आत्ता माझ्याबरोबर आहेत ते. त्यांना भाजी आणायची खुप आवड. जोशी काकू स्वयंपाक खुप छान करतात. चोघी मिळुन स्वयंपाक घर सांभाळतात आणि आता तर माझी मुलगीही त्यांच्या हाताखाली स्वयंपाक शिकते आहे.

मधल्या काळात आणखी एक जोडी आमच्यात आली. कांबळे काकाकाकू. त्यांचा तरुण मुलगा अपघातात ठार झाला. ते आमच्यात आले आणि त्यांनाही मी दत्तक घेतले. आता मला तीन आईवडील आहेत. कांबळे काकाकाकू नोकरी करत होते. त्यांना पेंशन आहे. त्यां दोघांनी त्यांच्याकडील पीएफचे तीस लाख आम्हाला दिले मग त्यात माझे सेव्ह केलेले टाकले. बायकोने तिचे दागिने विकून आम्ही एक मोकळी जागा घेऊन त्यावर एक बैठे मोठे घर बांधले.

बंगल्याप्रमाणे पुढे बाग केली आहे. कांबळे काका त्यात रमतात.
जोशी काका पुजेचे पाहतात व भाजीही आणून देतात.

माझा मुलगा आता काॅलेजमध्ये आहे. मुलीने फॅशन डिझाईनिंगचा कोर्स केला म्हणून तिने बुटीक टाकले त्यात कळसकर काका सुध्दा तिला मदत करतात.

तु तुझ्या फॅमिलीला घेऊन ये ना आमच्या घरी रहायला. पहा घर कसे आनंदाने भरुन वहात असते. आमच्या हातातील चहा केव्हाच संपला होता. मी चहाचे पैसे देत होतो तर चहावाल्याने घेतलेच नाहीत. म्हणाला,” साहेबांकडुन पैसे घेतले तर मला पाप लागेल .माझ्या मुलांच्या शिक्षणाचा सर्व खर्च तेच करतात. किमान फुल ना फुलाची पाकळी उपकार थोडे परतफेड तरी करु द्यात हो. ” असं म्हणताना त्याचे डोळे ओले झाले होते.

संतोष पवार शाळेत खुप अबोल असायचा. आज कळले की आईवडिलांची किंमत फक्त त्यालाच कळाली होती. म्हणूनच तर त्याने तीन आईवडील दत्तक घेतले होते. लहानपणीच्या आईवडिलांची भरपाई करत समाजालाही त्याने एक मोठी शिकवण दिली. कशाला पाहिजेत वृध्दाश्रम ? ज्यांना शक्य आहे त्यांनी एक एक आजीआजोबा दत्तक घ्यायचे आणि समाजाप्रती आपले कर्तव्य पार पाडायचे हीच तर खरी आधुनिक जगाची उभारणी झाली म्हणता येईल.

मी असा विचार करत करतच घरी आलो आणि बायकोला सगळे सांगितले. ती म्हणाली पुढच्या आठवड्यात आपण सगळेच जण जाऊयात. भरपूर गिफ्ट घेऊन जाऊ.

_ अनुज कुलकर्णी, कांदिवली

(20673)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

जीवन जगण्याची कला
त्यांनाच माहित असते
जे स्वतःसोबत दुसऱ्याच्याही
आनंदाचा विचार करतात

😘❣शुभ सकाळ❣😘

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.koshtirn.wordpress.com

👍👌👍👌👍👌👍👌👍👌👌👍👌👍👌