श्रीमंती श्रद्धेची….

व्हाट्सएपवर एका मित्राने पाठविलेला एक मनाला भुरळ घालणारा लेख. कोणी आत्मकथन केले आहे त्याचे नाव नाही…..मनापासून आवडला म्हणून शेअर करतोय…

एका वारकर्‍या ची श्रीमंती..

नोकरी निमित्त फिरतीवर असायचो. तेव्हा कंपनीच्या गाडीने महाराष्ट्राच्या आंतर भागात फिरण्याचा योग यायचा. असाच एकदा सोलापूर -जत मार्गे कोल्हापूरकडे येत होतो. आषाढी एकादशी संपून 5 -6 दिवस झालेले होते. वारकरी मंडळी आपापल्या मार्गानी घरी परतत होती. सकाळी सोलापूरहून लवकर निघालो होतो. सांगोला सोडलं होतं. भूक लागलेली होती. बरोबर दोघे assistant होते. त्यांनी सुचवलं एखाद्या ढाबा वजा टपरीवर नाष्टा-चहा चांगला मिळेल.

9.30 चा सुमार मंडळींनी गाडी एका ढाबा वजा टपरी जवळ थांबवली. उतरलो पाय मोकळे केले आणि नाष्ट्याला काय विचारपूस केली. कांदे पोहे, उसळ पाव आणि चहा काॅफी अशी ऑर्डर दिली. 20 – 25 मिनिटे लागणार होती. ऊन खात उभे होतो.

तेवढ्यात एक 60 – 65 वयाचं वारकरी जोडपं चालत चालत आमच्याच टपरी पर्यंत आलं.
अंगावरचा एकही कपडा धड नाही. बाईंच्या डोक्यावर तुळस आणि खाकेत एक बोचकं. बाबांच्या डोकीवर एक बोचकं नी खांद्यावर एक भली मोठी पिशवी. पायताणं यथा तथाच बरीच दमलेली वाटत होती. टपरीच्याच बाजूला सारं सामान उतरवून ठेवत वाईच जमिनीवरच बसले.

मी आपलं सहज कौतुकाने विचारपूस केली. मंडळी वारी वरूनच परतत होती. मी विचारलं नाष्टा करणार का? बाबांनी एकदा बाईकडे पाहिलं आणि होकारार्थी मान हलवली. मी सहज सुचवलं बाबांनो पोटभर खाऊन घ्या. मला उगीचच वाटलं चला तेव्हढच पूण्य. मी बाबांना विचारलं वाटेत चालता चालता काय करता. ते म्हणाले कधी अभंग तर कधी पाडुरंगाचं नाव घेत जातो. म्हनजे अंतर कसं पार झालं उमगत नाय. मी आपली विनंती केली की एखादा अभंग ऐकवाल का ? बाबांनी क्षणाचा विलंब न लावता अभंगाला सुरुवात केली आणि बाईंनी टाळावर साथ दिली. खरंच वेळ कसा गेला समजलंच नाही. नाष्ट्यावर ताव मारला. त्या वारकरी जोडप्याला आग्रहानी आमच्या बरोबर बसवलं. सहज चौकशी केली की अजून यांना घरी पोहचायला किती दिवस लागतील ? तर कळले की अजून 4 – 5 दिवस. निरोप घेण्याची वेळ आली. आम्ही त्यांचे आणि त्यांनी आमचे आभार मानायचे सोपस्कार पार पडल्यावर निघालो.

सहज मनात आले की यांना घरी पोचायला अजून 4 – 5 दिवस आहेत त्यांना काहीतरी मदत करूया. वारकरी बाबा आणि बाईंना थांबवलं आणि 100 रूपयांची नोट त्यांना मदत म्हणून पुढे केली. बाबांनी अदबीने मदत नाकारली. मला आश्चर्य वाटले. मला न राहवून मी विचारले का?

बाबांनी उत्तर दिलं_
वारीला निघताना घरून एक छदाम घेतला नाही. आत्ता या क्षणालाबी खिशात छदाम नाही. पूर्ण वारी तो पांडुरंगच आम्हा जिवांची काळजी घेतो की त्यापुढे दादा तुमची ही 100 रूपयांची नोट आमच्या काय हो कामाची.

मी अवाक झालो. क्षणभर काय react व्हावं मला सुधरंत नव्हतं. केवळ सुन्न. क्षणात मला माझी लायकी समजली, डोळ्यातून खळ्ळं आसू आले आणि मी त्या माउलीच्या पायावर डोकं ठेवलं.

सुमारे 30 वर्षांनंतर..आज जवळपास 30 वर्षांनी ही घटना आठवली आणिक सारा क्रम आणि संवादातील शब्द नी शब्द परत ताजे तवाने होउनी डोळ्यासमोर फिरू लागले.

त्या वारकरी बाबा आणि बाईंच वय आज माझं होतं. आज माझ्याकडे सगळं आहे. घर, गाडी, उर्वरित आयुष्य बर्‍या पैकी सुखांत पार पडेल एव्हडी व्यवस्था. तरीही मला उद्याची निश्चिंती नक्कीच नाही पण मग त्या वारकरी बाबांना अंगावर धड कपडे नाहीत, धड अंथरूण पांघरूण बरोबर नाही. वेळ पडली तरी खिशात छदाम नाही. असं असून सुद्धा एक emergency साठी म्हणून मी पुढे केलेले 100 रुपये सुद्धा हा भला माणूस अव्हेरतो आणि प्रंचंड आत्मविश्वासानी सांगतो माझ्या पुढच्या प्रत्येक क्षणाची काळजी तो पांडुरंगच करेल.

त्याला आयुष्यात कसलीही पुंजी करून ठेवावं असं नाहीं वाटलं कारणं त्याने जमवली होती पांडुरंगाच्या श्रद्धेची पुंजी होती. त्यामुळे त्याला ना उद्याची भ्रांत ना आयुष्याची चिंता.

ती त्याची श्रीमंती पाहीली आणि नजर स्वतःकडे वळली.
त्यानी शाश्वत श्रद्धेची नी भक्तीची पुंजी जमवली आणि मी अशाश्वत पुंजी जमवण्यात धन्यता मानत राहिलो

हे परमेश्वरा अजूनही वेळ गेलेली नाही. त्या वारकर्‍याची श्रद्धा आणि भक्ती मला सुद्धा जमवता यावी अशी बुद्धी मला दे, हीच कळकळीची प्रार्थना तुझ्या चरणी… 🙏सर्व वारकरी बांधवांना हार्दिक शुभेच्छा !

🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻

💐🙏💐🙏💐🙏💐🙏

💐🙏💐🙏💐🙏💐🙏
कधी एखादी अपेक्षा पूर्ण झाली नाही म्हणून दुःखी राहू नका . आपलीच अपेक्षा चुकीची होती असं समजा आणि अपेक्षा ठेवणं सोडून द्या . तुमची परिस्थिती तुम्हालाच बदलावी लागेल . मनासारखे दिवस पहाण्यासाठी मनाविरूद्ध घडणारे दिवस सोसावे लागतात .
🙏🌹शुभ सकाळ🌹🙏

पैसा झाला मोठा…..

माझ्या लहानपणी मी असे ऐकले होते कि पूर्वी पैसाच अस्तित्वात नव्हता. तेव्हा लोकं शेतात जे पिकायचे ते अदली बदली करून जीवन यापन करित असत. नंतर मला कवळी पैसा म्हणून वापरली जाऊ लागली. हळूहळू बदल होत गेला. धेला, आणा, चार आणे आठाणा,रुपये असा काहीसा प्रवास सुरू झाला. नंतर जसजसा काळ लोटत गेला जूनी नाणी बंद होत गेली. मेट्रिक पध्दत सुरू झाली आणि सर्वच बदललं. काही वर्षांपूर्वी पर्यंत चार आणे व आठ आणे सुरू होते. पण नंतर ती बंद झाली. अजूनही काही लोकांकडे ती नाणी असावित. पूर्वी लाखभरामध्ये मिळणारी घरं आता पन्नास लाखाच्या घरात पोहोचली आहेत. माझ्या जेव्हा पासून आयटी क्षेत्र उदयास आले आहे पैसा खूप मोठा झाला आहे. त्या आधी एम बी ए हे मेनैजमेंट चा अभ्यासक्रम आला पगार भरमसाठ वाढले. सर्व तिकडे वळले. मग आले आयटी आणि मग काय सांगता. अगदी लोकं नुकतेच पास आऊट मुलं सुद्धा कोटी मधे पगार घेऊ लागले. सुमारे वीस वर्षापूर्वी मी मित्रांना म्हणायचो, आज तुम्ही खिशात पैसे घेऊन जातात आणि पिशवी भाजीपाला आणता. नंतर अशी वेळ येईल की पिशवीत पैसे घेऊन जाणार आणि हातात भाजीपाला आणणार. आज तिच परिस्थिती आली आहे मित्रांनो. असो. निसर्ग चक्र हे सुरू राहणारच आहे. ते थांबणार नाही. पण आज अशी परिस्थिती आहे की पैसा काही ही करु शकत आहे. मानव अंतरिक्ष भ्रमणाच्या उंबरठ्यावर येऊन धडकला आहे. बस फक्त पैसा हवा. नुकतेच एका धनाढ्य माणसाने स्वतः अंतरिक्ष भ्रमण केले. स्वतः ची तशी कंपनी आहे त्याची. त्याचे नाव आहे रिचर्ड ब्रैडसन आणि कंपनी चे नाव आहे स्पेस गेलेक्टिक. त्याने 2004 मध्ये घोषणा केली होती की तो लवकरच लोकांना अंतरिक्ष भ्रमण करण्यासाठी सुरूवात करणार. 17 वर्षांनी त्याचे स्वप्न पूर्ण झाले. सत्तरीत तो स्वतः अंतरिक्ष फिरून आला. आता लवकरच सामान्य माणसाला अर्थात फक्त पैसेवाल्यांना अंतरिक्ष भ्रमण करणे सहज शक्य होणार. (आणि त्यातून भरमसाठ पैसे कमवणार.) काही कालावधी लोटला कि त्यात ही होड लागणार. कारण जगात बोटावर मोजता येतील इतक्या लोकांकडे जगाची अर्धी संपत्ती एकवटली आहे. मला तर वाटते पन्नास शंभर वर्षांनी जसे पूर्वी राजे महाराजे होते तसे धनाढ्य लोकं जगावर राज्य करतील. मग पुन्हा हुकुमशाही जन्माला येऊ नये म्हणजे मिळवली. शेवटी हे ही निसर्गचक्रच आहे. गोल फिरुन पुन्हा पुन्हा त्याच ठिकाणी आणून सोडते. एकमात्र नक्की कि भविष्यात या लोकांची मोठमोठी महालं या अंतरिक्षात म्हणजे ग्रहांवर असतील. आणि हजार वर्षांनी त्या ग्रहावरील लोक आपल्या कडे अंतरिक्ष मानव म्हणून भ्रमणाला येतील. 💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐( 6421880 ) 💐💐💐💐💐💐💐💐💐

स्वप्ने डोळ्यांत साठवुन ठेवु नयेत,
कदाचित ती अश्रूंबरोबर वाहून जातील….. …
ती ह्रुदयात जपून ठेवलीत तर
ह्रुदयाचा प्रत्येक ठोका,
ही स्वप्ने पुर्ण करण्याची
प्रेरणा देईल….!
🌹शुभ दिवस🌹

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐www.ownpoems.wordpress.com💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

सुर गवसला….

माझ्या मते जन्माला आलेल्या प्रत्येक माणसाला ईश्वराने बुद्धी ही दिलेली असते. एकदा एखादा अवयव जसे किडनी ज्याशिवाय जगणे शक्य असते किंवा एक ओठ कापलेला किंवा वाचा असे काही द्यायचे तो विसरतो पण मेंदू देणे विसरू शकत नाही. डोके दिले आहे म्हणजे त्यात कांदे बटाटे भरून थोडे च पाठवणार आहे तो. म्हणून मेंदू असतोच. अगदी ठार वेडा असला तरीही त्याला काही प्रमाणात समजतेच. फक्त समज कमी जास्त असते. आता प्रत्येकाला बुद्धिमान करून टाकले तर कोणी कोणाचे ऐकेल का? जसे सर्वांना धनवान करून चालत नाही तसे सर्वांना बुद्धिमान करून ही चालत नाही. एक पौराणिक कथा मी ऐकल्याचे आठवते. एकदा माता पार्वती आणि भगवान शंकर अंतरिक्षातून विश्व भ्रमण करत होते. अर्थात जगाचे निरिक्षण करत होते. एके ठिकाणी माता पार्वतीने पाहिले अत्यंत गरिब भिक्षा मागून जगणारी लोक दिसली तर दुसरी कडे अत्यधिक श्रीमंत लोक होती. माता दुखी झाली व देवाला म्हणाली, हे देवा, हा विरोधाभास का? काही लोक अत्यधिक गरीब तर काही खूप श्रीमंत. तुम्ही गरीबांना ही श्रीमंत करा ताबडतोब. देवांनी खूप समजूत काढली. पण मातेने ऐकले नाही. शेवटी देवाने तथास्तु म्हटले. आणि काय चमत्कार. विश्वातील सर्व जनता श्रीमंत झाली. जवळपास वर्षभरानंतर महादेव आणि माता पार्वती पुन्हा भ्रमणाला निघाले. तेव्हा मातेच्या लक्षात सर्व दूर घाणीचे साम्राज्य पसरलेले होते. देऊळ सुद्धा घाण झालेली होती. जिकडे तिकडे मारामाऱ्या, भांडण तंटे कोणी कोणाला जुमानत नाही. देवी उद्विग्न झाली. देवा हे काय आहे. हे बघून खूप वाईट वाटत आहे. देव म्हणाले, हे तुम्ही सर्वांना श्रीमंत करा असे म्हटले होते तसे आम्ही केले होते. त्याचेच हे परिणाम होत. देवी जर माणसाला बसल्या जागेवर काही मेहनत न करता सर्व मिळाले तर त्याला कोणाची काय आवश्यकता भासेल. तो दैनंदिन गरजा भागविण्यासाठी कामधंदा का करेल? दुखच नाही तर तो देवाची पूजा का करेल?

मित्रांनो, जेथे सुख असेल तेथे दुख असलेच पाहिजे. तेव्हाच तर सुखाचे महत्त्व कळते. पुण्य असेल तेथे पाप असणारच. नाही तर हे पुण्य आहे असे कळणार नाही. असो. तर मुळ मुद्दा असा होता कि काही लोकं जन्माला येताना नशीब ही घेऊन येतात. मध्यंतरी व्हाट्सएपच्या माध्यमातून एक व्हिडिओ समोर आला होता. त्यात एक ३-४ वर्षाचा मुलगा मोठा प्रसिद्ध चित्रकार असल्याचे दिसले. भारतीय असून पुण्यातील आहे पण केनेडा मध्ये राहतो. त्याची चित्र खूप विकली जातात. युट्युबवर अनेक व्हिडीओ आहेत त्याचे. विदेशी चैनलवर मुलाखती पण आहेत. नाव आहे अद्वैत कोलारकर. बी.बी.सी. न्यूज वरची बातमी होती. कदाचित मागच्या जन्मी तो मोठा चित्रकार असावा. त्याचे नाव युट्यूब टाकून सर्च केले कि असंख्य व्हिडीओ समोर येतात. आपण स्वतः बघा. त्याची स्वतः ची एक चैनल आहे. त्याची खाली दिली आहे. मी सबस्क्राईब केली आहे . https://youtu.be/DDyQRS7ON9U

मध्यंतरी असाच एक व्हिडीओ किंवा बातमी म्हणा पाहिजे तर व्हाट्सएपच्या माध्यमातून पाहिली होती. पुण्याजवळील शिरूर तालुक्यातील तळेगांव ढमढेरे या गावातील १२ वर्षांचा सोहम सागर पंडीत या मुलाने २५ ते ८० ग्राम वजनाची उपग्रहे त्याने बनवलेली. जगात सर्वात कमी वजनाची उपग्रहे बनवणारा हा अवलिया. मध्यंतरी त्याची ही उपग्रहे साइंटिफीक हेलियम बलून द्वारे सुमारे ३५ हजार मीटर उंचीवर सोडली होती. या लहान वयात त्याला अनेक आंतरराष्ट्रीय पुरस्कार मिळालेले आहेत. आणि गिनीज बुक मध्ये नोंद पण घेतली आहे. विशेष म्हणजे खेडेगावातील सरकारी शाळेत शिक्षण घेणारा हा मुलगा. त्याच्या शिक्षिका माधुरी शेजवळ यांचेही तोंडभरून कौतुक केले पाहिजे. त्यांनी मुलाला प्रोत्साहित करून मदत आणि मार्गदर्शन ही दिले.

अशी अनेक प्रतिभाशाली मुल जन्माला येत असतात. त्यांना योग्य वेळी योग्य मार्गदर्शन लाभले तर ठिक नाही तर ती प्रतिभा संपून जाते. गुगल गर्ल, चाणक्य अशा नावाने ही मुलं हल्ली सोशल मीडिया वर प्रसिद्ध आहेत. ही एक ईश्वरीय देणगीच म्हणावी लागेल नाही का? ( 5921875)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐“आयुष्यात संयम ठेवा प्रत्येक गोष्ट वेळ आल्यावर होणारच आहे, प्रतिदिन प्रयत्नशील राहून आपलं काम अजून चांगलं करत रहा. तुम्हाला त्याच फळ वेळ आल्यावर नक्कीच मिळणार..!”शुभ सकाळ💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐www.rnk1.wordpress.com💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

मैत्री….

मैत्री ही कोणाशीही केली जाऊ शकते. लहान मुलांशी पालकत्वाचे नाते असते. मुलं मोठी झाली की त्यांच्याशी मैत्रीचे नाते अंगिकारले जाते. लग्न झाले कि बायकोशी मैत्री चे नाते सुरू होते. ☺️

शाळा, कॉलेज, ऑफिस, प्रवास, सोसायटी, वाडा, येथील मित्र मैत्रीण यांचेशी मैत्री चे नाते जुळते.

तरीही मला वाटते बालपणीच्या नात्याला तोड नाही. ते नाते आयुष्य भर टिकते. मग तुम्ही जगात कुठेही असा. कसे ही असा. आणि वय जरी शंभरीचे असले तरी ते नाते आठवणीत राहतेच. कायमचे कोरले गेलेले नाते असते ते.

त्यानंतर झालेली मैत्री क्षणिक असते असे म्हणावे लागेल.

तारुण्यातील मैत्री व पन्नाशीतली मैत्री यात बराच फरक असतो. तारुण्यातल्या मैत्रीत खूप मजा असते, आपण तारुण्यात कोणाची कदर करत नसतो कारण तेव्हां मैत्रीचा खरा अर्थच कळलेला नसतो…. मैत्री टिकली तर टिकली नाहीतर उडत गेली. कधी आपण पुढचा विचार करत नाही व पाठीमागे वळून पण पाहात नाही. आपण आपल्या विश्वात खूप रमून जातो आणि आपलं विश्व त्या बेडकाच्या डबक्यासारखे असते. डबकं सोडून कधी विशाल सागराचा विचारच केलेला नसतो पण जेव्हां पन्नाशीला पोहचतो तेव्हां कधी डबकं सोडून सागराला मिळालेलो असतो ते कळत सुध्दा नाही…

जेव्हा पन्नाशीच्या सागरात मित्र मैत्रिणी भेटतात तेव्हां सगळ्या नात्यात ते मैत्रीचे नाते इतकं आपलसं वाटत असते कि, ती मैत्री खूपखूप हवी हवीशी वाटत असते.

नात्यापेक्षा मैत्रीचा आधार खूप हवासा वाटत असतो. मैत्रीत खूप मोकळेपणा असतो, त्यात भेद अजिबात नसतो. आपली विचारांची तार जर जुळत असेल तर सर्व गोष्टी पडद्या आड न ठेवता आपण मनसोक्त गप्पा – गोष्टी करतो आणि आपलं कोणी ऐकून घेतं किंवा आपल्यासाठी वेळ काढतो, आपल्याला समजावून जो घेतो, सुखादु:खात सहभागी होतो व चुकलं तर बोलतात व माफ ही करतात असे मिळालेले मित्र म्हणजे ‘नवरत्ना’ तल्या रत्नातले कोहिनूर हिरेच म्हटंल तर वावगे ठरणार नाही.

आपण कोणाचे कोणीच नसतो पण आपलं मात्र काहीतरी ऋणानुबंध असतात म्हणूनच आपली भेट कोणत्या ना कोणत्या रुपात ही नक्कीच होते.

आत्ता आयुष्याची पन्नाशी ओलांडल्यावर पुढचे आयुष्य हे बोनस आयुष्य आहे तेव्हां या वळणावर जेवढे मित्र मैत्रिणी भेटतात त्यांना भेटूया….
कोणाला काय माहीत की आपला प्रवास हा कुठपर्यंत आहे? प्रत्येकाचे स्टेशन वेगळे आहे. ते आले की उतरावेच लागते.
म्हणून जो पर्यंत प्रवास आपला चालू आहे त्या प्रवासात सगळे मनातल्या तक्रारींना काढून टाकूया. माहीत नाही परत आपण कधी, कुठे आणि कसे भेटू ? म्हणून मैत्रिची ही साथ खूप आधाराची व समाधानाची वाटते हे मात्र नक्की!!

पण अशी मैत्री समजुन घेणारे फार कमी असतात.ज्याला खरे निस्वार्थी मित्र लाभले ते भाग्यवान…
Friends Forever…!!

( मैत्री सारख्या जगातील सर्वात सुंदर नात्याबद्दल व्हाट्सएपच्या माध्यमातून प्राप्त एक पोस्ट थोड्या बदलासह)

(01421830)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

कुणाला दु:ख देऊन मिळालेला आनंद कधीच सुख देऊ शकत नाही….
पण कुणाला आनंद मिळावा म्हणून, ‘स्वीकारलेलं दु:ख नेहमी सुख देऊन जातं…..!!
🌸🌸🙏सुप्रभात🙏🌸🌸

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.koshtirn.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

भक्ष्य आणि भक्षक

व्हाट्सएपच्या शाळेत अनेक गोष्टी शिकायला मिळतात. एक व्हिडीओ मध्यंतरी प्राप्त झाला होता. त्याला शब्दबद्ध करणे मला उचित होणार नाही. माझ्या मते बुद्धी आणि चातुर्य याच्या साठी शब्द नाहीतच मुळी. खालील व्हिडीओ मध्ये भक्षक कोण आणि भक्ष्य कोण हे तुम्हिच ठरवा.

जो कोणी हा व्हिडीओ शुट केला आहे त्याला साष्टांग दंडवत. त्याने हा क्षण कसा मिळवला असेल?

असो. चला तर मग निसर्गाच्या सान्निध्यात….

(00321819)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

🙏 सुप्रभात🙏

“पाण्याचा एक थेंब चिखलात पडला तर तो संपतो,”
“हातावर पडला तर तो चमकतो,”
“शिंपल्यात पडला तर तो मोती होतो, “
“थेंब तोच असतो पण फरक फक्त सोबतीचा असतो..!”✍✍✍

🙏🌹 शुभं भवतू🌹🙏

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.rnk1.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

मोठी माणसं

शिर्षक वाचून मोठी माणसं म्हणजे अंबानी किंवा एखादा मोठा पुढारी यांचं चित्र डोळ्यासमोर येते. पण येथे तसं काही नाही.

का हो? फक्त हिच मोठी माणसं असतात का? आपल्या कुटुंबातील सर्वात मोठ्या व्यक्तीची गणना यात होत नाही का? जितके समाजात त्यांना महत्त्व आहे तितकेच किंबहुना त्यापेक्षा ही जास्त आप आपल्या घरातील मोठ्या व्यक्तीला असते.

पण काळ बदलत गेला आणि घरातील मोठ्या माणसाचे महत्त्व हळूहळू कमी होत गेले.

ही मोठी माणसं आता अडगळीची वस्तू असते तशी झाली आहेत. यांची घराला गरज राहिलेली नाही.

वय झाले कि माणसाचे शरीर आणि बुद्धी दोन्ही क्षीण होत जातात. शरीर जसजसे साथ सोडत जाते आपली माणसं ही तसतशी संगत सोडत जातात.

मित्रांनो, आपण बालवयात होतो तेव्हाचा काळ आठवा. त्याकाळी आपली वडिलांशी बोलायची सुद्धा हिम्मत होत नसायची. काही काम असेल तर दोन तीन दिवस आईचे कान कोरायचे. तेव्हा आई हिम्मत करायची वडिलांना सांगायची. आता लहानपणीच मुल उलटं बोलायला धजावतात. घेऊन द्यायची ऐपत नव्हती तर जन्माला का घातले आम्हाला. असे लहानपणी बोलतात मुलं. आणि पालक कौतुकाने थाप देतात पाठीवर.

एखाद्या बापाने गालात लगावली तर मुलांची आई वर म्हणणार काय चुकल हो त्याचं? तुम्हाला हे शक्य नव्हते तर लग्न का केले? मुलांना जन्माला का घातलं?

आता घरातील मोठ्या माणसाचा धाकच राहिला नाही कोणाला!

पूर्वी मात्र घराचा कारभार मर्यादेत आणि धाकात चालायचा…! कुठल्याही कार्याचा श्रीगणेशा करण्याआधी घरातील जेष्ठ मंडळींचा सल्ला घेतला जायचा. त्यांच्या अनुभवाचा सर्व विचार करायचे. त्यामुळे घरातील देवघरा नंतर महत्वाचे स्थान म्हणजे घरातील वयस्करांचे होते…! आताची वास्तविकता पार वेगळी झाली आहे. आता देवघरालाच घरात जागा नसते तर देवासारख्या जेष्ठांना कोठे मिळणार जागा?

जसजसा जगात आधुनिकता व तंत्रज्ञानाचा पसारा वाढत गेला तसतशी माणसाची बुद्धी आणि मन संकुचित होत गेले.

घरात घरात गुळगुळीत फरश्या बसल्या आणि घरातील जेष्ठ त्यावर घसरत गेले. गेले ते सरळ घराबाहेरच. घरात त्यांना जागाच शिल्लक राहिली नाही. 😭

घरातून मोठी माणसं नाहीशी होत आहेत. त्यामुळे धाक नावाची गोष्ट सुद्धा लोप पावत चालली आहे. मर्यादा, धाक , शिस्त , संस्कृती इत्यादि प्रकारच्या या गोष्टी हल्ली व्हॉट्स ऍप वर सकाळी सकाळी संदेश पत्रावर वाचण्यापुरत्या मर्यादित राहिल्या आहेत. तेही कोणी वाचत नाही. आलेले संदेश शक्य तो कोणी डाऊनलोड करायच्या भानगडीत पडत नाही. जर पडलाच तर डाऊनलोड केले जाते पण वाचण्याच्या भानगडीत न पडता. डाऊनलोड केले कि फॉरवर्ड करायची घाई असते.

एकाला शोकसंदेश प्राप्त झाला होता. न वाचल्यामुळे प्रत्त्युत्तर देतांना अभिनंदन देऊन मोकळा झाला.

अहो सोशियल मिडिया वर शोकसंदेशाला लाईक केले जाते. काय म्हणायचे लोकांना. म्हटले तर काय करणार प्रतिक्रिया देण्यासाठी दुसरे साधनच नाही. अरे पण दोन शब्द लिहून दुःख व्यक्त करू शकत होतास न! पण इतकी तसदी ही घ्यायला मनुष्य तयार नाही. तास न तास वेळ घालवेल मोबाईल वर. असो.

पूर्वी घरातील मोठी माणसं लहानांना गोष्टी सांगायची. समाजातील चालीरीती शिकवायची.

आता तर मुलांवर ते जूने बुरसटलेले विचार नका बिंबवू. असे म्हणून सुना लहान मुलांना आजी आजोबां जवळ ही जाऊ देत नाहीत. अर्थात ते सोबत रहात असले तर.

पूर्वी संध्याकाळी दिवे लावणीला शुभंकरोति – रामरक्षा- आरतीचे स्वर कानावर पडत असायची. आता तर फक्त टिव्ही, मोबाईल बस.

म्हणून घरात मोठी वयस्कर माणसे पाहिजेत.

स्वयंपाकघर काय अन् देवघर काय.. सगळीकडे घरभर चपला घालून फिरायला सुरुवात झाली आणि घराचे घरपण नाही से झाले. याला उच्चभ्रू संस्कृती म्हणतात म्हणे.

मोजून-मापून पैसा खर्च कसा करायचा याचे धडे शिकवणारं, चुकलं तिथे रागवणारं व कधीतरी तोंड भरून कौतुक करायला ही न विसरणारं असं कुणीतरी मोठं माणूस प्रत्येक घरात पाहिजेच हो. त्याशिवाय घराला घरपण येत नाही!

एकाच छताखाली सर्वांना एकत्रितपणे बांधून ठेवणारं, टिव्ही बंद ठेवायला भाग पाडून सर्वांना सोबत घेऊन जेवण करायला लावणारं, घराबाहेर पडतांना मोठ्यांना वाकून नमस्कार करायची सवय लावणारं व देवापुढचा अंगारा कपाळावर लावणारं, आनंदाच्या वेळी पटकन देवापुढे साखर ठेवणारं, तर संकटाच्या वेळी देवाला साकड घालून प्रार्थना करणारं… असं मोठ्ठ माणूस घरात कुणीतरी पाहिजेच पाहिजे…!

पूर्वी मुलीच काय मुलांना ही घराबाहेर परवानगीशिवाय जायची अनुमती नसायची. आणि कोणी चुकुनही तशी हिम्मत करत नसे. खेळायला जायचे झाले तरी आईची परवानगी घेत असत. रात्री तर घराबाहेर अजिबात पडता येत नसे. तसे जेवण झाले कि घरातील मोठी मंडळी घराबाहेर खाटेवर येऊन बसत. तेव्हा त्यांच्या पुढ्यात येऊन बसता येत होते. मग ते गोष्टी सांगत. नसायची.

एखाद्या वडाच्या झाडासारखी सावली देणारी ही मोठी-वयस्कर माणसं असतात हो..! त्यांच्या असण्यानेच आपल्याला नकळत खूप आधार होतो. त्यांचे अस्तित्व घर व घरातील सर्वांसाठी खुप मोलाचे असते.

म्हणून म्हणतो मित्रांनो, घरातून बाहेर पडतांना डोकं ठेवून नमस्कार करण्याची सवय कायम राहावी म्हणून घरात ते अनुभवी पाय पाहिजेतंच…! त्यांच्याशिवाय घराला घरपण नाही.

( मध्यंतरी व्हाट्सएपच्या शाळेत एक छान पोस्ट वाचण्यात आली. त्याच विषयाचा आधार घेऊन ही पोस्ट लिहिली आहे.)

(13520803)

🌹🙏🙏❤🙏🙏🌹🌹🙏🙏❤🙏🙏🌹

चुका एकांतात सांगाव्या आणि कौतुक चारचौघात करावे. याने नातं जास्त टिकतं.

💐💐शुभ सकाळ💐💐

🌹🙏🙏❤🙏🙏🌹🌹🙏🙏❤🙏🙏🌹

http://www.koshtiravindra.blogspot.com

🌹🙏🙏❤🙏🙏🌹🌹🙏🙏❤🙏🙏🌹

लूईस पाश्चर……

मित्रांनो, आज व्हाट्सएपच्या विद्दालयात खूप छान संदेश वाचण्यात आला. म्हणून मी तो संदेश येथे चक्क कॉपी पेस्ट करतोय.

जवळपास दोनशे वर्षांपूर्वीची गोष्ट आहे..
फ्रान्समधल्या एका गावात कुणी तरी एका नऊ वर्षाच्या मुलाची किंकाळी ऐकली..
किंचाळणाऱ्या मुलाचं नाव होतं ‘निकोल’ अन् ती ऐकणाऱ्याचं नाव होतं ‘लुईस.’

निकोलला कुत्र्यानं चावा घेतला अन् गर्दी जमा झाली..
निकोल किंचाळतांनाचा कुत्र्यासारखंच दात विचकून गुरगुरू लागला-त्याचं शरीर आकुंचन पावलं-त्याला पाण्याची भिती वाटू लागली-हळूहळू तो इतरांनाही चावण्याचा प्रयत्न करू लागला…
महिन्याभरात निकोल देवाघरी गेला आणि त्याचं किंचाळणं चाळीस वर्षे ऐकू येणारा त्याचा मित्र पुढं जाऊन जगातला एक महान शास्त्रज्ञ बनला..

पन्नास वर्षीय त्या शास्त्रज्ञाचं संपुर्ण नाव होतं ‘लुईस पाश्चर’
लुईस यांनी या काळात अनेक संशोधनं केले पण त्यांच्या कानात रोज निकोलच्या किंचाळण्याचा आवाज येत राहिला मग त्यांनी चावणाऱ्या-पिसाळलेल्या कुत्र्यांवर संशोधन सुरू केलं…

मदतनीस रक्सच्या सहाय्यानं त्यांनी अश्या काही कुत्र्यांना पकडून पिंजऱ्यात डांबलं आणि त्यांच्या तोंडाचा फेस-लाळ परीक्षानळीत जमा करत गेले..

या लाळेचं इंजेक्शन जेव्हा नाॅर्मल कुत्र्याला दिलं गेलं तेव्हा ते ही पिसाळल्यासारखं करू लागलं..
हेच इंजेक्शन सश्याला दिलं ते तर बिचारं पॅरालाईज होत काही क्षणात मरून गेलं..
यावरून एक गोष्ट मात्र लक्ष्यात आली ही ‘लाळ’ जीवघेणी आहे..

लुईसच्या या प्रयोगशाळेत दिवसरात्र भुंकणारे कुत्रे त्यांची काळजी घेणं-ते चावणार नाही याची काळजी घेणं-लाळ जमा करणं असं क्लिष्ट काम चाललं होतं..

मदतनीस रक्सनं पाश्चरना एक निरिक्षण सांगितलं ते म्हणजे ‘या लाळेचा संसर्ग थेट मेंदूवर परिणाम करतो.’
यावर प्रयोग करूयात म्हणजे लाळेचं इंजेक्शन शरीरात इतरत्र देण्यापेक्षा थेट डोक्यात देऊन बघितलं तर?
‘छे छेऽऽ’ पाश्चरनं त्याला थेट नकार दिला..
मानेल तो रक्स कसला? पाश्चर सुट्टीवर जाताच भावानं देऊन टाकलं दोन हेल्दी कुत्र्यांना हे लाळेचं इंजेक्शन
दोन आठवड्यातच हे दोन्ही कुत्रे दगावले..
रक्स थोडा हैराण झाला..आता पाश्चर रागावणार..

पाश्चर सुट्टीवरनं परतले..त्यांनी रक्सचं कांड ऐकलं
आणि त्यांनी ते ऐकून त्याला चक्क ‘शाबासकी’ दिली..
हे सिद्ध झालं होतं की लाळेतला विषाणु थेट मेंदूवर हल्ला करतो..

अश्यातच एक आधीच पिसाळेला कुत्रा त्यांच्या प्रयोगशाळेत आणला..त्याला त्यांनी ते लाळेचं इंजेक्शन दिलं आणि ‘मरण’ तर दूर हा कुत्रा चक्क हळूहळू बरा होऊ लागला..
बघता बघता त्याची सगळी लक्षणं नाहीशी झाली थेट तसंच जसं आधी सर्दी खोकला होतो-वाढतो-आपोआप कमी होतो..

याचा अर्थ शरीरात रोगप्रतिकारक शक्ती तयार होते..
आजारी कुत्र्यात पण ती तयार झाली होती..

पाश्चरनी ही संधी हेरली..या कुत्र्यात विषाणुविरुद्ध ॲंटिबाॅडी तयार झाल्या होत्या,ते बचावलं होतं आता वेळ होती ‘लस’ बनवायची..

पाश्चरनं प्रयोगशाळेतील चारपैकी दोन कुत्र्यांना लाळेचं इंजेक्शन दिलं ते वाचले इतर दोन गेले..
पाश्चरना वाटलं फ्रान्समधल्या यच्चयावत कुत्र्यांना हे इंजेक्शन द्यावं म्हणजे सगळे सुरक्षित होतील..
सल्ला महाग होता आणि श्वानप्रेमीही ‘सरसकट लस द्यावी की नको?’ या संभ्रमात होते..

विचारविमर्श झाला (फ्रान्स होतं म्हणून,आपल्याकडं एव्हाना मिडिया ‘पिसाळली’ असती) त्यातनं असं ठरलं की थेट कुत्र्यांना लस देण्याऐवजी त्यांनी ज्यांना चावा घेतला त्या माणसांना ही लस दिली तर?

हे लाॅजिकल होतं,तसंही पिसाळलेल्या कुत्र्यानं चावा घेतल्या घेतल्या लागलीच काही होत नाही विषाणू मेंदूपर्यंत जायला काही दिवस तर घेतोच..

पण इथंही एक समस्या होती आतापर्यंत असा प्रयोग माणसावर थेट कधीच झाला नव्हता,तो कसा व्हावा?
कुत्रा माणसाला चावल्यावर..
पण जाणुनबुजून कुणी कुत्र्याकडून कसं चाववून घेईल?

‘सर्किट’ नसेल तो शास्त्रज्ञ कसला..
अहो फक्त ‘पॅशन’ नाही तर एक ‘वेड’ असावं लागतं एखाद्या गोष्टीपाठी लागण्यासाठी..
पाश्चरनं पिसाळलेल्या कुत्र्याच्या जबड्यात हात घालायची तयारी केली पण तेवढ्यात शेजारच्या खेड्यातून ‘जोसेफ’ नावाच्या एका दहा वर्षीय मुलाला कुत्रा चावल्याची बातमी आली..
जोसेफची आई त्याला पाश्चरकडं घेऊन आली..
पाश्चरनं जोसेफला लस दिली..जोसेफ वाचला..तारीख होती ६ जुलै १८८५.

हळूहळू ही बातमी जगभर पसरली..जगभरातून पत्रांचा वर्षाव झाला..चर्चा झाल्या..
रशियात एके दिवशी एकोणीस शेतकऱ्यांना कोल्हा चावला..सगळे थेट पॅरीसला जाऊन धडकले..
प्रारंभी भाषेची जरा अडचण जाणवली पण ‘वेदनेची आणि सहवेदनेची’ एक वेगळी भाषा असते..
शेतकऱ्यांसाठी लसी तयार करण्यात आल्या सगळे वाचले..

त्याआधी अश्या हल्ल्यात अनेक लोकं दगावायचे..
रशियाचा राजा ‘झार’ पाश्चरवर खूष झाला त्यानं पाश्चरला थेट रत्नजडीत बक्षिस पाठवलं आणि संस्थेच्या स्थापनेसाठी पैसेही..

बालपणी शाळेत मंद-मठ्ठ म्हणून ज्याला हिणवलं गेलं त्यानं जगाची रेबिज-काॅलरा-ॲंथ्रक्स पासून सुटका करत पाश्चरायजेशनसारखी प्रक्रिया जगाला दिली..

विचार करा एकदा ‘रेबिज’ झाला की आजही औषध नाही..रेबिजनं होणारा मृत्यू हा सगळ्यात दयनीय आणि भयावह असावा..लस शोधून पाश्चरनी या जगातल्या असंख्य प्राणीमात्रांवर अनंत उपकार करून ठेवलेत..

खऱ्या अर्थानं ‘महामानव’ असलेल्या या शास्रज्ञाचा आज स्मृतीदिन..विनम्र आदरांजली💐

ता.क. हा संदेश मी जसाच्या तसा सादर केला आहे.

(13220800)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

🙏🙏 श्री स्वामी समर्थ🙏🙏
“आपण जगासाठी

एक व्यक्ती आहात,

परंतू कुटुंबासाठी आपण

संपूर्ण जग आहात”

म्हणून स्वतःची काळजी घ्या

!! घरी राहा – आनंदीत राहा !!

!!…शुभ प्रभात…!!

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.koshtirn.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

बालपण….

“ह्या जगात प्रत्येक गोष्ट सुंदर आहे पण ती तुमच्या विचारांवर आणि बघण्याच्या दृष्टिकोनावर अवलंबुन आहे.

जशी सकाळची शाळा भरतांना घंटेचा आवाज कर्कश वाटतो पण त्याच घंटेचा आवाज शाळा सुटतांना कानाला मंजुळ वाटतो.

💐शुभ सकाळ💐

सकाळी सकाळी व्हाट्सएप उघडले आणि वरील संदेश वाचला. मन बालपणीच्या सुंदर लालायित करणार् या आठवणीत रमले. खूप लहान असताना शाळेची घंटा टनटनटन… वाजायची तेव्हा बालमन त्या आवाजाकडे आकर्षित व्हायचे. मुलांना पांढरे शर्ट आणि खाकी चड्डी हो चड्डीच आता हा शब्द गावंढळ आणि वल्गर वाटतो. कोणीच वापरत नाही. पँट हाच शब्द सर्व वापरतात. हायफाय वाटतो तो. आता कसं हायफाय राहायची सवय झाली आहे सर्वांना. असो, शाळेत जात नव्हतो तोपर्यंत त्या घंटेचा तो आवाज कानाला सुमधुर आणि आकर्षक वाटायचा.

खेडेगावात लवकर शाळेत घातले जात नसायचे. जन्म कधी झाला याची नोंद ठेवली जात नसायची. खूप वर्षे झाली कि मुल शाळेत जायचा आग्रह करायचे. किंवा गुरुजी घरोघरी फिरून शाळेत नाव घालण्यासाठी आग्रह करायचे. पूर्वी प्रत्येकात आपूलकी असायची. गुरुजी म्हणजे गावातील उच्चभ्रू व उच्च शिक्षित मानले जात असत. त्याकाळी माझ्या माहिती प्रमाणे सातवी झाल्यावर प्राथमिक शिक्षक म्हणून नौकरी लागत असे.

असो, पण आईने व मी आग्रह धरला म्हणून शाळेकडची वाट आम्हाला दाखवली गेली. वडील बहुतेक खर्च वाढेल म्हणून टाळाटाळ करत असावे. तेव्हा ना नौकरी ना धंदा. दोन वेळ जेवायचे वांधे असायचे राव. घरोघरी हीच परिस्थिती.

मला वाटते मी आठ वर्षांचा असेल तेव्हा शाळेत नाव घातले गेले. कारण जेव्हा समजायला लागले सातवी आठवीत गेल्यावर तेव्हा आपण इतरांपेक्षा मोठे दिसतो हे कळायला लागले. पण काय करणार.

दुसरी पर्यंत खेड्यात होतो. पण कामाच्या शोधात मोठे बंधू इतरत्र गेल्याने आमचेही स्थलांतर झाले. ते शहरवजा गाव होते. बहुतेक मडळी सुशिक्षित होती. हे गाव म्हणजे शहर किंवा दोघी ही म्हणजे मध्यप्रदेशातील नेपानगर. पेपरमील असलेले. आणि त्यामुळेच नेपानगर असे नाव ठेवलेले.
असो. पण वरील संदेशात लिहिल्याप्रमाणे सकाळची शाळा भरतांनाचा घंटा कर्कश कधी वाटला. उलटपक्षी रोज शाळा भरायची वाटच पाहायला आवडायचे. शाळेत जायचा कधी कंटाळा आला नाही. किंवा आई पोट दुखते अशी नाटकं ही केल्याचे आठवत नाही. शाळेत जात नाही म्हणून कधी मार ही खाल्ला नाही. त्याचे कारण कदाचित मला मिळत गेलेले शिक्षक ही असावे. पहिली दुसरी गावात होतो. तेव्हा एक मैडम शिकवायच्या. खूप छान शिकवत असत. नाव आठवत नाही. हेडमास्तर मला वाटते फावडे सर होते. तिसरी पासून नेपानगर ची मराठी प्राथमिक शाळा होती. तिसरी, चौथी आणि पाचवी. एकच सर होते. महाजन सर. पायजमा कुर्ता आणि डोक्यावर टोपी घालत. खूप प्रेमाने आणि सुंदर शिकवत असत. पुढे मात्र हिंदी त शिक्षण झाले. तेथे सहावी ते अकरावी. सर्व शिक्षक छान शिकवायचे. जीव लावून शिकवणार. शिक्षणात आनंद यायचा. सहावीत मला वाटते गुहा सर वर्गशिक्षक होते. सातवीत दुबे सर. आठवीत कोणते सर होते आठवत नाही. नववीपासून कला, वाणिज्य किंवा विज्ञान यापैकी एक मार्ग निवडायचा. तेव्हा मला विज्ञान शाखेत जायला सांगितले होते सरांनी. पण मी परिस्थिती नुरुप वाणिज्य शाखेत जाणे पसंत केले आणि न सांगता जाऊन बसलो दळवी सरांच्या वर्गात. दोन तीन दिवस हौस भागवून घेतली. कारण मला बोलावणे आले आणि विज्ञान शाखेत जाऊन बसावे लागले. गणिताचे कुल्हाडा सर, जोशी सर; भौतिकशास्त्र शर्मा सर,रसायन चे परांजपे सर, जीवशास्त्र श्रीवास्तव सर हिंदी चे शुक्ला सर, इंग्रजी चे मिश्रा सर. पण बहुतेक वेळा प्राचार्य श्री पाठक सरच शिकवायचे. अगदी जीव ओतून शिकवायचे सर्व सर. त्यांच्या आशिर्वादाने, चांगल्या शिकवणूकीने आज आहोत. त्यांचे उपकार कधीच विसरू शकत नाही.

आनंद या गोष्टीचा आहे कि यापैकी बहुतेक सर सोशल मिडिया वर आपल्या संपर्कात आहेत. आज ही त्यांचे आशिर्वाद दररोज मिळत आहेत. ते असेच सदैव मिळत राहोत हिच ईश्वराच्या चरणी अपेक्षा.

(12820796)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

आयुष्याने शिकवलेलं एक वाक्य…
“जिंकलो तर आवरायचं आणि हरलो तर सावरायचं…”
🌼🌹 शुभ सकाळ🌹🌼

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.ownpoems.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

संदेशवहन

मित्रांनो, या लोकडाऊनच्या काळात सर्वांचा आवडता असा एकमेव मित्र कोणता असावा बर! तुमच्यातील दर्दी लोकांनी निश्चितच ओळखले असेल. अहो, तोच तो सतत हातात हात देणारा नव्हे सतत हातात असणारा, जागेपणी त्याच्याशिवाय अजिबात करमेनासे होते तो म्हणजे आपला आवडता मोबाईल. तोच एकमेव अत्यंत जवळचा मित्र आहे. पांच महिने झाले आपल्याला घरात कोंडून ठेवले आहे या नियतीने. सेवानिवृत्ती नंतर सकाळ संध्याकाळ थोडे फिरायला मिळत होते ते हि या कोरोनाने बंद केले आहे. त्यामुळे घरातील दारे खिडक्या भिंती हेच काय ते पाहायचे. कारण आतापर्यंत घराचे सुद्धा कंटाळले नसले तर नवलच झाले असते! परवा एका ग्रुपवर सेवानिवृत्ती या विषयाची एक पोस्ट वाचण्यात आली होती. आणि मी त्यात आपल्याला मुख्य पात्र म्हणून पाहत होतो. अगदी तसेच घडत असते हो जीवनात. घरच्यांना हि नकोसे होऊन जातो आपण. आपण हि रिकामे डोके घेऊन वागतो ते चुकीचेच नाही का? आजारपणामुळे बाहेर जाता येत नाही. कोणाला भेटता येत नाही.सतत कोरोनाची भीती वाटत असते.
म्हणून काही तरी वाचन करावे असे ठरवले. संग्रहात बरीच पुस्तके आहेत. जयंत नारळीकरांची तर खूप आहेत. इतर हि बरीच आहेत. आध्यात्मावरील बरीच पुस्तके आहेत. त्यातील एक पुस्तक निवडले “योगी कथामृत”. मराठी अनुवाद.

हे पुस्तक म्हणजे श्री श्री परमहंस योगानंद महाराज यांची आत्मकथा होय. मूळ आवृत्ती इंग्रजीत तेही अमेरिकेत प्रकाशित झाली असावी. कारण कॉपीराईट तेथील असल्याचे दिसते. असेल मला याबद्दल जास्त्त ज्ञान नाही. पण हे पुस्तक अद्भुत आहे. आपल्या पूर्वजांकडे अफाट दैवी शक्ती होती असे मला तरी वाटते. श्री श्री परमहंस योगानंद म्हणजे श्री मुकुंदलाल घोष. त्यानाच जन्म ५ जानेवारी १८९३ रोजी गोरखपूर येथे झाला होता.
पुस्तकाच्या तिसऱ्या अध्यायात स्वामी प्रणवानंद महाराज यांचा उल्लेख आहे. ते त्याकाळी रेल्वेत नौकरीला होते. पण रात्री ते ध्यान करीत असत. त्यांचेबद्दल वाचल्यावर मला आश्चर्य वाटले. त्याबद्दल मला लिहावयाचा मनाग्रह झाला आणि मी हि पोस्ट लिहायला घेतली.
एकदा बाळ मुकुंद याला काशीला फिरायला जायचे होते. त्याचे वडील रेल्वेत अधिकारी होते. म्हणून त्यांना प्रथम श्रेणीचा पास मिळत असे. त्यांनी मुलाला पास काढून दिला. त्याला जातांना त्यांच्या मित्राला भेटून चिठी द्यायला सांगितले. पण त्या मित्राचा पत्ता माहित नसल्याने प्रथम त्या दोघांचे मित्र स्वामी प्रणवानंद यांना भेटायला सांगितले. ते त्यांचा पत्ता सांगतील अश्या सूचना हि केल्या. मुकुंद तेंव्हा फक्त १२ वर्षांचा होता.
काशीमध्ये तो स्वामीजींच्या घरी गेला. त्याला आश्चर्य झाला जेव्हा त्या स्वामींनी त्याला बघता बरोबर ओळखले. आणि हो भगवतीचा मुलगा न तू? असे हि विचारले. मुकुंदाला आश्चर्य झाला. याने येण्याचे कारण अजून हि सांगितले नव्हते. पण स्वामी स्वत: बोलले केदारबाबूंचा पत्ता मी तुला देतो. मुकुंद पूण: आश्चर्यचकित झाला. यांना कसे माहित मी कोणाला भेटायला आलो आहे. हा त्याला दुसरा धक्का होता. म्हणजे स्वामींना मनातील सर्व कळत होते.
आता स्वामी अचानक काही काळासाठी समाधिस्त झाले असल्याचे त्याने पाहिले. त्यांचे शरीर अगदी निश्चेत झाले होते. परत सामान्य होतांना त्यांनी मुकुंदाला सांगितले. तुला ज्यांना भेटायला जायचे आहे ते येथेच येत आहेत. ते केदारनाथ बाबू काही वेळाने आले ही. मुकुंद खाली गेला तेव्हा त्याला एक इसम येताना दिसले. त्यांनी सुद्धा मुकुंदला सहज ओळखले. त्यांनी त्याला सांगितले कि ते गंगेवर स्नान केल्यावर त्यांची तेथे प्रणवानंदांची भेट झाली. भगवतीचा मुलगा माझ्या खोलीत तुझी वाट पाहतोय.. माझ्याबरोबर चल. मी तयार झालो. आम्ही हातात हात घालून चालू लागलो. थोड्या वेळाने काही काम आहे तू चल असे सांगून निघून गेले.
मुकुंदाला किती आश्चर्य झाला असेल. कारण तो स्वामींच्या पुढ्यातच बसलं होता. आणि ते तर जागा सोडून गेले नाहीत. त्याच्या लक्षात आले कि स्वामी जेव्हा समाधिस्त झाले होते तेव्हा ते केदारनाथ बाबूंना भेटावयास गेले होते. किंवा त्यांना बोलावयास गेले होते. असे योगी पूर्वी आपणाकडे होते.
मध्यंतरी अशीच एक गोष्ट मला समजली. माझ्या बहिणीचा मुलगा डॉक्टर आहे. त्याने मला सांगितले कि पुण्यातील डॉक्टर प. वि. वर्तक हे चक्क मंगळावर जाऊन आलेले आहेत. अर्थात योग्य साधनेने. मग मी नेटवर त्यांच्याबद्दल माहिती शोधली. तर १० ऑगस्ट १९७५ या दिवशी त्यांनी ध्यानधारणा करून मंगळ भ्रमणाचा प्रयोग केला होता. ते १५ मिनिटांसाठी प्रत्यक्ष मंगळावर जाऊन आल्याचे वाचण्यात आले.

त्यांनी बरीच पुस्तके लिहिली. आध्यात्म आणि विज्ञान यांची त्यांनी सांगत घालून बरेच पुस्तके लिहिली आहेत. महाभारत आणि रामायण या घटनांच्या प्रत्यक्ष तारखा काळ हि त्यांनी शोधून काढल्या आहेत.

त्यांची विकिपीडिया लिंक येथे दिली आहे. त्यावर क्लिक केल्यावर त्यांची संपूर्ण माहिती मिळेल. त्यांची पुस्तक तर अमेझॉन वर सुद्धा विक्रीला आहेत. पुण्यातील अक्षरधारा, बुकगंगा यांनी तर ऑनलाईन विक्रीला पण ठेवली आहेत

सांगायचा तात्पर्य म्हणजे आपण लहानपणापासून वाचत आलो आहे कि आपले पूर्वज योगी लोक योगाद्वारे काहीही सध्या करू शकत होते. ते बरोबर आहे. योगामध्ये ती शक्ती आहे.
तसेच आपण दिल से जर कोणाची आठवण काढली कि ती व्यक्ती कोणत्या न कोणत्या प्रकारे तुमच्याशी संपर्क साधतेच. हा अनुभव तर मी खूप आधीपासून घेत आहे. अगदी लहानपणापासून म्हटले तरी चालेल. तुम्ही पण तसा अनुभव घेऊ शकता. फक्त अट एकच अगदी मनापासून त्या व्यक्तीची आठवण काढावी.

(12020788)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

आपण जगासाठी एक व्यक्ती आहात, परंतू कुटुंबासाठी आपण संपूर्ण जग आहात” म्हणून स्वतःची काळजी घ्या* !! घरी राहा – आनंदीत राहा !!

!!…शुभ प्रभात…!!

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.ownpoems.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

सुपरसोनिक विमान

मित्रांनो, मी पहिला विमान प्रवास केला होता तो आंतरराष्ट्रीय होता. पहिल्यांदाच विमानात बसणार होतो. प्रचंड भिती वाटत होती. मला आठवते कि मुंबई येथून सिंगापूर येथे गेलो होतो. तसे विमान सिडनीला जाणारे होते. आणि आम्हाला जापानला जायचे होते. सिंगापूर हून जापान एअरलाईंन्सचे बोईंग पकडले. शब्दशः जाऊ नका हो. पकडले म्हणजे धावती लोकल पकडतो तसे धावते विमान पकडले नाही मी. तसे आपल्या भारतीय लोकांना मुख्यतः मुंबईकरांना याची सवय झालेली असल्याने ते ही शक्य होऊ शकते. तशी परवानगी नसते न पण.😊

असो. मला आठवते तेव्हा विमान १८००० फुटांवर जाऊन स्थिरावले होते. म्हणजे ती उंची गाठली कि त्याच उंचीवर ते उडत राहिले. आणि गती सुध्दा १५००० फुट प्रति तास अशीच काहीतरी होती.

पण आताच मी एक बातमी वाचली कि आता प्रवासी विमान सुपरसोनिक गतीने भरारी घेणार आहे. मी येथे ती बातमीच शेअर केली आहे. तुम्ही ही वाचा. आश्चर्य जनक किंतु सत्य असेच म्हणावे लागेल.

बर हे विमान किती उंचीवर उडेल असे वाटते. तर ती उंची असेल ६०००० फुट म्हणजे १८.२८८ किमी. एव्हढ्या उंचीवरून विमान उडणे भयावह असेल. बातमीत लिहिले आहे कि हा प्रवास अंतरिक्षातून असेल आणि प्रवाशांना वजन विरहित वाटेल.

बर विमानाची गती किती असेल. तर ती ३७०० किमी/तास म्हणजे किती हो. तर ते होते १,२१,३९,१०० फुट. अबब. १ कोटी २१लक्ष फुट एका तासाला? कल्पनाच करवत नाही. बातमी तरी तसच सांगत आहे. हे लिहिता लिहिताच मला धडकी भरली आहे मित्रांनो. हे विमान कमीत कमी ९ व जास्तीत जास्त १९ प्रवाश्यांना घेऊन जाणार बस.

आता तुम्ही च वाचा ती बातमी. मला जाम भिती वाटायला लागली आहे.

https://news.sky.com/story/virgin-galactic-working-on-2-300mph-supersonic-jet-that-could-reach-sydney-in-five-hours-12042007

तर मित्रांनो, ही रोमांचक बातमी अवश्य वाचा.

(11820786)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

“चूक नसताना सुध्दा
निव्वळ वाद टाळण्याकरिता
मागितलेली माफी
जीवनातील संयमाचं
एक मोठं उदाहरण ठरतं !!”

🌹शुभ सकाळ🌹

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://koshtirn.wordpress.com/

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐