होम क्वारंटाईन…

होम क्वारंटाईन…देवा काय काय नवनवीन माहिती ऐकायला आणि बघायला नव्हे अनुभवायला येणार आहे हे देवच जाणे. एक अदृश्य उघड्या डोळ्यांनी न दिसणारा तो जीव कोरोना आता जगातील कानाकोपऱ्यात पसरला आहे. त्याच्या पासून बचाव करण्यासाठी २२मार्च रविवारी सकाळी ७ ते रात्री ९ पर्यंत आपण सर्वांनी म्हणजे सर्व भारतीयांनी म्हणजे १३० कोटी लोकांनी स्वतःला होम क्वारंटाईन म्हणजे आपापल्या घरात स्वतःला कोंडून घ्यायचे आवाहन आपल्या देशाचे पंतप्रधान मा. नरेंद्र मोदीजी यांनी केले आहे. हा अत्यंत चांगला उपक्रम ठरू शकतो असे मला वाटते. कारण आपण दाखवायला फक्त १६ तास कोंडलेले दिसते. प्रत्यक्षात शनिवारी संध्याकाळी साधारण ९ वाजेला प्रत्येक जण आपापल्या घरात पोहोचलेला असतो.

जर तसे बघितले तर शनिवारी रात्री ९ पासून रविवारी रात्री ९ पर्यंत २४ तास व दुसऱ्या दिवशी सकाळी साधारण ७ वाजेपर्यंत आपण बंदिस्त राहणार. म्हणजे एकूण तास झाले ३६. हा खूप मोठा काळ आहे विलग राहण्यासाठी. आणि कोरोना चा संहार करण्यासाठी. म्हणून प्रत्येकाने याचे पालन केले तर या विषाणू चा प्रादुर्भाव नक्की थांबेल. चला तर मग सज्ज व्हा स्वतःला कोंडून घेण्यासाठी.

(7220740)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

जीवन जगण्याची कला
त्यांनाच माहित असते..
जे स्वतःसोबत दुसऱ्याच्याही
आनंदाचा विचार करतात…

🌼 शुभ सकाळ🌼

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://manachyakavita.wordpress.com/

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

हरवलेल्या माणसा…..

मित्रांनो,

मी टु व्हिलर खरेदी केल्यापासून चार पाच वेळा तरी गाडीवरून पडून माझा अपघात झाला आहे.

गाडी घेतली आणि दोन- तीन महिन्यातच पहिला अपघात झाला. कामावरून येताना उशीर झाला होता. पुलाचे काम सुरू होते म्हणून रस्त्यावर रेती पसरली होती. आणि लाईट बंद होती. त्यामुळे समजलं नाही. गाडी गतीने असल्याने रेतीवरुन घसरली. गाडी बरोबर मी ही घसरत थोडे अंतर गेलो. पण क्षणात सावध झाल्याने मी पाठीवर पडलो होतो. पडता क्षणी मी दोन्ही खांदे उचकावले. त्यामुळे खांदे वाचले. पण डोके एका दगडावर आपटले. मागून भरधाव वाहनं येत होती. पण मी बाजूला घसरत गेल्याने त्रास झाला नाही. लगेच लोकं मदतीला आली. मला एका रिक्षात बसवलं. जवळ खाजगी दवाखाना होता. त्यात सोडलं. लोकांनी ऐनवेळी मदत केली. त्यांचे मनापासून आभार.

दुसरा अपघात भयानक होता. भर रस्त्यावर मधोमध गाडी घसरली व मी पडलो. कशी व का हे मलाच माहित नाही. कारण मी शुद्ध हरपली म्हणून घसरलो असे मला वाटते.आज ही मला तो क्षण आठवत नाही. तेव्हा ही नशीब बलवत्तर होते म्हणून वाचलो. कारण भर वाहतूकीच्या रस्त्यात गाडी घसरली होती. तेव्हा ही लोकांनी मदत केली. एका रिक्षात बसवले मला घरी सोडले. घरच्यांनी दवाखान्यात भरती केले. मला हे सर्व लक्षात नाही. पण घरच्यांनी सांगितले कि मी रिक्षात बसून मोबाईल वरून घरच्या नंबर वर फोन केला. रिक्षाचालकाला पत्ता सांगितला. आठवडाभर मी दवाखान्यात होतो. बरीच मंडळी भेटायला आली होती. मी फोनवर पण बोलत होतो. कामाबाबत हाताखालील लोकांना सूचना ही देत होतो पण मला आजही आठवत नाही. असो. तेव्हा ही लोकांनी मदत केली नसती तर अवघड झाले असते.

ह्या घटना सन एप्रिल २००६ नंतर च्या आहेत. त्याकाळी मोबाईल तितकासा प्रसिद्ध झाला नव्हता. आणि हे स्मॉर्ट फोन तर नव्हतेच. सर्वी घाण केली आहे या स्मॉर्ट फोन ने. सर्वांचे सुख चैन हिरावून घेतले आहे.

या फोनमुळे माणसातील माणूस हरवून गेला आहे. माणूसकी नाहिशी झाली आहे.

कारण आपल्याला माहिती आहेच. अधूनमधून टिव्हीवर वायरल व्हिडीओ बघायला मिळतात. रस्त्यावर अपघात झाला आहे. जखमी मनुष्य मदत मागतो आहे. त्याच्या चारही बाजूने लोकांची गर्दी आहे. पण एक ही माणूस त्याला उचलून दवाखान्यात नेत नाही. सर्व मोबाईल मध्ये व्हिडीओ शूटिंग करत आहेत. त्याची ती मर्मभेदी व आर्त हाक कोणाच्या ही कानावर पडत नाही. कारण सर्व बहिरावलेले असतात. विशेष म्हणजे ज्याने व्हिडीओ शूट केला असतो व टिव्हीवर दाखविला जातो तोही मदत करत नाही. एका अपघातात असेच लोकं व्हिडीओ काढत होते. तो विनवणी करत होता मला मदत करा. नंतर त्या बिचार्याचे प्राण गेले.

ह्या स्मॉर्ट फोनने माणसातील माणूसपण संपवले आहे. पण काय करणार जगासोबत रहावे लागते न.

(2320690)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

प्रभाते मनी राम चिंतित जावा।

पुढे वैखरी राम आधींं वदावा॥

सदाचार हा थोर सोडूंं नये तो।
जनीं तोचि तो मानवी धन्य होतो।।
💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.ownpoems.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

साक्षात यमराजच…

काही दिवसांपूर्वी दिल्लीत एक भयंकर अग्नीकांड घडले. आगीत जवळजवळ ४३ लोकं जळून मेली. माणसाच्या एका छोट्या चुकीचे इतक्या मोठ्या रुपात रुपांतर होणे ही एक शोकांतिका आहे.

थोड्या पैशासाठी किंवा काय झालं दुरुस्ती नाही केली तर, काही होत नाही त्याने, असे गैरसमज करुन घेऊन जीव धोक्यात घालने कितपत योग्य आहे. जस जसी इमारत जुनी होत जाते त्यातील वायरिंग ही जुनी होत जाते. मानुस जुना झाल्यावर त्याची ताकद कमी होते हे आपणा सर्वांना कळते पण वास्तू अगर वस्तू जूनी झाल्यावर तिची ताकद कमी होईल हे आपण मान्य करत नाही. आपल्याला फक्त आपण प्रिय असतो असे आपल्याला वाटते. पण आपण आपलेच वैरी ही असतो हे आपल्याला कधी समजलेच नाही. कारण हे वैर छुपे असते. जेव्हा आपण ‘काय होते त्याने’ हे वाक्य उच्चारले कि आपण आपलेच वैरी आहोत हे सिद्ध होते.

जसे जुन्या वायरिंग वर घरातील अगर कारखान्यातील लोड वाढवत गेले तर ती वायरिंग तग धरेल का? तिला तो भार सोसवेल का? याचा आपण विचारच करत नाही. आपल्याला हे कळते कि आपण आता म्हातारे झालोय वजन उचलू शकत नाही. आपल्या मुलाबाळांना कळतं कि बाबा तुमच वय झालय झालय आता तुम्ही वजन उचलून आजारपण ओढवून आम्हाला त्रास देऊ नका. तेव्हा हे का हो कळत नाही कि इमारत जूनी, त्यातील वियरिंग ही जूनी तिला वाढीव भार कसा सोसवेल? आणि काही झाले तर?!! येथे गोंधळ होतो. आणि मन म्हणते काही होत नाही थोड्याफार बदलाने.

(फोटो:गुगल)

आणि म्हणून अशा घटना घडतात व नाहक लोकांचा जीव जातो.

या दिल्लीत झालेल्या घटनेतील आणखी एक गोष्ट मनाला चटका लावून गेली. हल्ली गरीबात गरीब माणसाकडे मोबाईल हा असतोच. जी लोकं हे अग्नी तांडव सुरू होते तेव्हा त्यात अडकले होते त्यांनी आपल्या नातेवाईक किंवा मित्रांना मोबाईल वरुन संपर्क साधला. त्यांना आपण कशा परिस्थितीत अडकलो आहोत हे सांगितले. आपल्याला वाचवा किंवा या मरणयातनेतून बाहेर काढा अशी विनंती ही केली. हे त्यांचे संभाषण टीव्हीवर ऐकवले तेव्हा मन विषण्ण झाले हो. मन रडू लागले. काल एका गरीबाचं संभाषण पेपरात छापून आलं होतं. त्याने अशा वेळी म्हणजे जीवनाच्या अंतिम क्षणी आपल्या बायका पोरांना किंवा आई वडिलांना फोन न लावता मित्राला फोन लावला. त्याला हकिकत सांगितली. आणि मित्राला विनवणी केली कि “माझ्या घरच्यांकडे लक्ष दे, त्यांची काळजी घे.” किती मरणयातना होत असतील त्यावेळी माणसाला. काय म्हणत असेल त्याचा जीव. साक्षात यमराज समोर येऊन ठाकलाय. काही क्षणातच तो आपले जीवहरण करून घेऊन जाणार आहे. अशा ही क्षणी पहिल्यांदा आपल्या घरच्यांची काळजी करणे !केवढं हे प्रेम हो. पण घरचे असं प्रेम करत असतात त्याच्यावर? नाही, मुळीच नाही. जर खरच प्रेम असतं तर ती बायको सतत छळत नसली असती त्याला. असो. पण पुरुषाचे प्रेम कधीच कोणाला दिसत नाही व दिसणार ही नाही कारण ते मनापासून मनातून व मनाला भिडलेले असते.

(19650)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

👍आपल्या निःस्वार्थी कर्माने दुसऱ्यांच्या मनात घर करून जगणे हीच जीवनातील सर्वात मोठी कमाई आहे!

💐💐सुप्रभात💐💐

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.manachyakavita.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

विरह वेदना…

शाळेतून कॉलेजात प्रवेश घेतला तर कसे पंख फुटल्या सारखे वाटते. आपण आकाशातील स्वच्छंदी पक्षी आहोत असा भास होतो. आणि अशा वेळी खिशात पैका असेल तर पहायलाच नको.

असे माझे काही नव्हते बर का! निर्धन परिस्थिती होती. स्वतः काम करून कमवू लागलो आणि शिक्षण घेतले व इंजिनिअर झालो.

पण एक मैत्रीण कायमची सोबतीला आली. ती म्हणजे सिगारेट. एका मित्राने नको नको म्हणत मला ओढायला लावली आणि तिने कायमची संगत धरली. त्याची घरची परिस्थिती चांगली होती. तोच खर्च करायचा. नंतर मी कंटाळून त्याची संगत सोडली. पण ह्या मैत्रिणीने कायमचे जखडून ठेवले. मग काय, मी जे कमवायचो त्यातून खर्च करायला लागलो. वाईट सवय आहे हे माहित असूनही ती सोडत नाही.

लग्न झाले व सौ.ने सिगारेट सोडण्याचा आग्रह धरला पण. नाही. ती बया ऐकायचीच नाही.

जवळजवळ ३९ वर्षे ती सोबत राहिली. २५ जून २०१९ रोजी मी ऑपरेशन साठी दवाखान्यात भरती झालो. तोपर्यंत ती सोबत होती. तेव्हा पासून मीच तीला त्यागले आहे. एव्हढा प्रदिर्घ काळ तिची सोबत राहिल्याने विरह हा होणारच.

(19621)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

आयुष्यात वाईट संगत आणि वाईट सवय ही नेहमी वाईटच करते.

💐💐शुभ सकाळ💐💐

श्रेष्ठदान…(19568)

आपल्या कडे दानधर्माला खूप महत्त्व दिले गेले आहे. मग ते कोणत्याही स्वरूपात का असेना.

शिक्षक विद्यार्थ्यांना शिकवितात ते विद्यादान. भिक्षुकाला अन्नदान किंवा धनदान किंवा एखादी वस्तू दान दिली जाते. तसेच रक्त दान. जनसंख्या व वाहने वाढल्यानंतर अपघातात मरण पावणारांचे प्रमाण खूप वाढले. डोक्याला मार लागून कोमात गेलेल्यांचे प्रमाण ही खूपच वाढले आहे. असा रुग्ण कोमातून बाहेर कधी येईल, किती वर्षांनी येईल कसलीच खात्री नसते. तेव्हा अशा रुग्णांचे अवयव दान करण्याचा विचार केला जातो.

याशिवाय एक वेगळे दान ही आहे. त्याला म्हणतात अवयव दान. अवयव म्हणजे शारीरिक अवयव. जसे, ह्रदय, किडनी, इ. जेव्हा पासून आपल्याकडे वैद्यकीय शास्त्र प्रगत झाले आहे तेव्हा पासून अवयव दानाला खूप महत्त्व प्राप्त झाले आहे.

काही दिवसांपूर्वी वर्तमानपत्रात एक बातमी वाचली होती. एक तरुण अगदी २०-२२ वर्षांचा. त्याचा अपघात झाला व डोक्याला मार लागल्याने तो कोमात गेला. कोमातून मनुष्य परत फिरेल का? याची शास्वती नसल्याने गरीब बिचारे त्याचा खर्च करण्याच्यी क्षमता नसते. अशा परिस्थितीत ते काय करू शकतात? बातमीनुसार त्याच्या नातेवाईकांनी त्याचे अवयव दान करण्याचा निर्णय घेतला. तीन लोकांना त्याने जीवदान मिळाले.

यावरून माझा एक अनुभव सांगू इच्छितो. साधारण २००७ चा जुलै महिना होता. टु व्हिलर वर ऑफिस मधून घरी येत होतो. शासकीय वाहन दिमतीला होते पण प्रामाणिकपणा नेहमीच आड आलेला आहे. म्हणून स्वतः ची टु व्हिलर नेहमी वापरत होतो.

मोठ्या जवाबदारी चे काम असल्याने सतत व्यस्त होतो. घरी जाताना कार्यालयीन कामाचे विचार मनात घोळू लागले आणि शुद्ध हरपली. तेही गाडी चालवत असतांना. काय झाले काही समजले नाही. रस्त्याच्या मधोमध गाडी स्लिप होऊन पडलो. कसा ते मला माहित नाही. शुद्ध हरपली होती माझी. रहदारी चा रस्ता असल्याने नशीब बलवत्तर म्हणून वाहने थांबली. अन्यथा काही खरे नव्हते. कोणी तरी मदतीला आले. एका रिक्शावाल्याने पेसेंजर असतांना बसवले. मी मोबाईल वरून घरी सांगितले. रिक्शावाल्याने घरी सोडले. नंतर दवाखान्यात भरती केले. यातील मला काही आठवत नाही. नंतर मला सांगितले गेले. आय.सी.यु. मधे घेतले. डोक्यात रक्त गोठल्याने त्या काळातील मेमोरी पुसली गेली असे डॉक्टरांनी नंतर सांगितले. एक आठवडा दवाखान्यात होतो. कोण आले भेटले काय काय झाले काहीच आठवत नाही. नंतर समजले त्या अवस्थेत ही मी ऑफिस मधील सर्वांना कामाबद्दल सूचना व आदेश देत होतो. इतकेच नव्हे तर वरिष्ठ कार्यालयातील प्रमुखांना मोबाईलवरून संपर्क साधून कामाची सद्दस्थिती इ. सांगत होतो. हे ही मला नंतर कळाले. कार्यालय प्रमुख असल्याने व महत्त्वाची जवाबदारी असल्याने मला रजा मिळाली नाही. मी त्याच अवस्थेत माझी जवाबदारी योग्य रित्या पार पाडली. डोक्याला जखम व गळ्यात टांगलेला हात घेऊन मुंबई येथे बैठका घेतल्या. ईश्वरीय शक्ती प्राप्त झाल्यागत मी कामे केली व निर्णय ही घेतले. असो.

विषयांतर झाले व वैयक्तिक विषय मांडला गेला. पुन्हा मुळ विषयाला येऊ या. त्या मुलाच्या पालकांचे कौतुक करावेसे वाटते.

मला ही वाटते की आपण अवयव दान किंवा देहदान करावे. हे शरीर जाळून नष्ट करण्यापेक्षा जर कोणाच्या तरी कामी आले तर काय हरकत आहे.

असे वाचण्यात आले आहे कि पारशी समाजात मेल्यावर सुद्धा हे शरीर उपयोगी यावे म्हणून अगियारी मधे टांगून दिले जाते. जेणेकरून पक्षी त्यास खाऊन टाकतील.

मेल्यावर सुद्धा हे शरीर कोणाला आयुष्य देत असेल तर यापेक्षा श्रेष्ठदान काय असू शकते??

ऊर्जा….(19566)

सध्या जागतिक मंदीचा काळ सुरू आहे. मध्यंतरी बातम्या येत होत्या की कार उत्पादक कंपन्यांनी उत्पादन थांबविले आहे कारण ग्राहकच नाही. ठिक आहे. कार खरेदी हे दिवास्वप्न असते.

त्यामुळे मंदीची झळ त्याला बसली असेल हे मान्य होऊ शकते. पण बिस्कीट उद्योगाला ही… हे मला आश्चर्यकारक वाटले. एका प्रसिद्ध बिस्कीट कंपनी बद्दल बातमी होती ती. असो. पण मला आश्चर्य याचे वाटले की मंदी आहे म्हणून लोकांनी बिस्कीट खाणे बंद केले??

ही बातमी वाचून मला दया आली व मी सकाळ संध्याकाळ बिस्कीट खायला सुरुवात केली. झाले असे कि मध्यंतरी माझे ऑपरेशन झाले होते तेव्हा तोंडातील दात काढून टाकले होते. म्हणून बिस्कीट खावून दिवस काढतोय. इनडायरेक्टली बिस्कीट उद्योगाला ऊर्जा च देत आहे न मी! बरोबर आहे न मित्रांनो! पण हो हा गैरसमज करून घेऊ नका कि कार उद्योगाला ही ऊर्जा देऊ करणार आहे मी. हा हा हा हा!!!😊😊☺️हा झाला गमतीचा भाग.

पण काल सरकारने कंपनी कर कपात केल्याने शेयर मार्केटमधे सुनामी आली. अजून पत्रकार परिषद सुरु होती तेव्हा मी बातम्या ऐकत होतो, मी पाहिले एकदम ८०० पॉईंट ने मार्केट ने उसळी घेतली होती. नंतर मी टि.व्हि. बंद केला.

पण रात्री बातम्या पाहिल्या तर एका दिवसात मार्केट ने २२५० पॉईंट ने उसळी घेतली होती. आज वर्तमानपत्र वाचले तर म्हणे काल गुंतवणूकदारांनी ६.८२ लाख कोटी रुपये कमाविले. ही बातमी वाचून आश्चर्य वाटणे साहजिकच आहे.

वर्तमानपत्र वाचताना सहज नजर जाते तेव्हा समजते शेअर मार्केट रोज वर खाली होतच असते. त्याला फक्त निमित्त लागते. कुठलातरी धागा सापडला कि मार्केट वर जाते किंवा खाली तरी येते.

गंमत वाटते त्याची. अर्थात असा धागा सापडणे आवश्यक असते अन्यथा मार्केट एकाच ठिकाणी थांबून राहिल. आणि थांबला तो संपला. म्हणून मार्केटला दररोज काही न काही बूस्टर लागतोच.

मला ह्या शेअर बाजाराची आणखी एक गंमत वाटते.

तेथे खेळणारे म्हणजे गुंतवणूक करणारे तेच असतात. म्हणजे कमावणारे ही तेच व घालवणारे ही तेच. फक्त खिसे वेगळे असतात. याच्या खिस्यातून त्याच्या खिस्यात व त्याच्या खिस्यातून त्या तिसर्या खिस्यात. मात्र फायदा सरकार ला ! कर मिळतो त्यातून!

गंमत आहे नाही😊☺️😊☺️