अमरत्व…

हे ईश्वरा तू काय विचार करून हे जग निर्माण केले आहे? आम्ही जन्माला येतो, आयुष्यभर मर मर राबतो, झटतो आणि शेवटी मरतो. जे काही कमावतो चांगल वाईट जे असेल ते सर्व येथेच तर सोडून जातो. अगदी नाव सुद्धा. मग का तू हे जग निर्माण केले असावे? बर असे ही नाही कि एकदा जन्माला आला कि कायमस्वरूपी अमर झाला. तसे असते तर आयुष्यभर जगण्यासाठी पैसा अडका लागला असताच. म्हणून झटणे साहजिकच झाले असते. पण असे शक्य नाही असे झाले असते तर ही धरती माणसांच्या वजनाने केव्हाच जागेवरून लांब सरकून गेली असती आणि हे ब्रम्हांडाच मुळी जागेवर राहिलं नसतं. असो. आपल्याला काय त्याचं.

मला ही अशी भिती वाटतेच. शेवटी माणूस आहे. आज दोन वर्षे झाली ऑपरेशन ला. केंसर सारख्या जीवघेण्या आजारातून बाहेर पडणे सोपे नव्हे. पण वेळीच कळाले व लागलीच ऑपरेशन करून टाकले. ऑपरेशन च्या आधी खूप भिती वाटत होती. आता आपल संपल. अस वाटायच. पण २५ जून २०१९ रोजी दवाखान्यात भरती झालो. आणि सर्व दैवावर सोडून दिले. मरणाचा विचार सोडून दिला. बस्स. आणि कोठून हिम्मत एकवटली माहिती नाही. सहज सामोरे गेलो. माझी मुलगी माझ्या सोबत होती. मला वाटायचं ही कस करणार आपलं. पण तिला ही कशी व कोठून हिम्मत आली माहीत नाही. केल तिने व्यवस्थित. तिला तर वाटत आहे कि तिचे आईवडील अमरत्व घेऊन जन्माला आले आहेत. ती सतत म्हणत असते तुम्हाला काय झाले आहे? उगाच घाबरत असतात. तिच्या मुळे जगण्याची हिम्मत मिळते.

पण अमरत्व घेऊन कोणीही जन्माला येत नाही. जो आला तो कधीतरी जाणारच. त्याला परत जायला काहीतरी निमित्त लागते इतकंच. कोरोना आला आणि लाखो लोकांना घेऊन गेला. एरव्ही ही लोक मरतातच कोणी हार्ट फेल होऊन जातो, कोणी कर्करोगाने जातो तर कोणी अपघाताने जातो. दररोज लोक मरतातच. मरण हे अटळ आहे. पण तरीही मनुष्य मरणाला घाबरतो. कोणालाही जायचे नसते. (5721873)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐“जेव्हा वेळ आपल्यासाठी थांबत नाही मग आपण योग्य वेळेची वाट का पाहत बसायचे,प्रत्येक क्षण हा योग्यच असतो चुकतो तो फक्त आपला निर्णय…!”🍁शुभ सकाळ🍁💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐www.ownpoems.wordpress.com

अस्तित्व…

अस्तित्व म्हणजे प्रत्यक्षात असणे किंवा दिसणे. जी गोष्ट म्हणजे वस्तू सजीव अगर निर्जीव डोळ्यांनी दिसत आहे ती अस्तित्वात आहे असे आपण मानतो. पण काही अशा गोष्टी आहेत की ज्या आपल्याला दिसत नाहीत पण त्या असतात, त्या असल्याचा आपल्याला भास होतो. जसे वायु किंवा गैस. पण काही गोष्टी अशा असतात कि ज्या असून नसल्यासारख्या असतात. त्यांचे अस्तित्व असते, त्या प्रत्यक्ष असतात, दिसतात ही डोळ्यांना पण नसल्यासारख्या असतात. म्हणजे खरे सांगायचे झाले तर दुर्लक्षित. म्हणजे असून सुद्धा त्यांचे अस्तित्व नाकारल्या सारख्या. म्हातारपण हे असेच असते. तुम्ही प्रत्यक्षात असतात. सर्व तुमच्या कडे बघतात ही. पण दुर्लक्ष करतात. असून नसल्यासारखे करतात. तुम्हाला बोलता ही येत नाही आणि न बोलून पण चालत नाही. खाता ही येत नाही आणि न खाऊन पण चालत नाही. धड झोपता ही येत नाही आणि जागे पण राहता येत नाही. टिव्ही लावला तरी अडचण. नाही लावला तरी अडचण. काय कराव म्हाताऱ्या माणसाने.

सुख आणि दुख या दोन टोकांच्या मध्यभागी एक बिंदु असतो. तेथे एकदम न्युट्रल स्थिती असते. तशीच अवस्था म्हातारपणी असते असे म्हणायला हरकत नसावी. तुमचे अस्तित्व असते पण नसल्यासारखे. म्हणजे अगदी आहात किंवा नाहीत या दोन्ही अवस्थांमधले. सरळ सांगायचे झाले तर पुर्णतः दुर्लक्षित. असो, “ठेविले अनंते तैसेचि रहावे चित्ती असू द्यावे समाधान.” आजारपणाचे ही असेच असते. काही आजार असे असतात कि तो आजार झाला कि जग तुमचं अस्तित्व नाकारते. म्हणजे तुम्ही असून सुद्धा नसल्यासारखे समजते. जणू जग तुमच्या जाण्याची वाटच बघत असते. हे दुर्धर आजार असतात. त्यातून जर दोरी पक्की असेल आणि त्याची इच्छा असेल तर तुम्ही वाचतात. पण त्यानंतर चा प्रवास फार विकट असतो. त्यातल्या त्यात जर चालता फिरता येत नसेल, उठता बसता येत नसेल तर सर्वात वाईट. मनुष्य मरण यातना भोगतो. तेव्हा असे वाटते जसे यमराज रजेवर गेलेले आहेत कि काय?

तो मरणासन्न अवस्थेतील मनुष्य अक्षरशः वाट बघतो यमराजांची. इतर ही तेच करतात. येथे तुमचे अस्तित्व नको नको से होते. काही लोकं ३-३, ४-४ वर्षे कोमात राहतात. असून नसल्यासारखे. अशा अस्तित्वाला काय अर्थ? पण तरीही आप्तियांना ती व्यक्ती हवी असते. नवरा कोमात असेल तर बायको तशा अवस्थेत ही सांभाळते. आणि बायको कोमात असेल तर नवरा ही तीला सांभाळतो. आपल्या जीवलगाच जाण ही कल्पना ही सहन होत नाही.

काही आजार असे असतात कि हा आता गेल्यातच जमा आहे असे सर्व ग्रुहित धरूनच असतात. आणि त्यामुळे तो ही खचून जातो. मानसिक स्वास्थ्य हरपत आणि आत्मविश्वास ही. असो.

ठेविले अनंते तैसेचि रहावे चित्ती असू द्यावे समाधान.

(5421870)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐.

वेळेसोबत चालने आवश्यक असतेच असे नाही. पण सत्यासोबत चालल्यावर वेळ एक दिवस स्वतः आपल्यासोबत चालायला लागते.💐💐शुभ प्रभात💐💐

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐www.koshtiravindra.blogspot.com💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

अरे मी थकलोय आता…..

मित्रांनो, गेल्या वर्षभरापासून कोरोना च्या महामारी ने जगाला आपल्या विळख्यात घेतले असून जगभर त्याने थैमान घातले आहे. काही देशात तिसरी-चौथी लाट आलेली आहे. आपल्या कडे पहिली लाट आली आणि ओसरली. नंतर आपण गाफिल राहिलो. आपल्याला वाटले आपल्या सारखे आम्हीच. पण कोरोना ने पुन्हा शिरकाव करून हे दाखवून दिले आहे की त्याच्या सारखा तोच. त्याला हरवणे इतके सोपे राहिलेले नाही. टिव्हीवर मोठमोठे तज्ञ डॉक्टर सांगतात की हा कोरोना आता जाणार नाही. आपल्याला याच्या सोबतच जीवन व्यतित करावे लागेल. जे सहजपणे अशक्य आहे. आता एव्हढी भयावह परिस्थिती असतांना लोकं गांभीर्याने घेत नाही ते आयुष्यभर त्याच्या म्हणजे कोरोना च्या सोबत कसे राहतील? अशक्यप्राय आहे हे. अकल्पित. असो हा गहन विषय आहे. यावर स्वतंत्रपणे लिहिणार आहे.

आताचा विषय बघू या. मित्रांनो, सेवानिवृत्त म्हणजे रिकामटेकडे. दिवसभर टिव्ही समोर. दुसरे काम नाही. काय बघायचे तर बातम्या. विविध चैनलवरील वादविवाद. पण कोरोना च्या बातम्या मन हेलावून टाकतात हो. पत्रकार बंधू, बंधूच कशाला भगिनी सुद्धा स्वतःचा जीव धोक्यात घालून स्मशानभूमीत जावून तेथील थरारक व थरकाप उडवून देणारी चलचित्र दाखवत आहेत. तरी ही आपण दगडा सारखे वागत आहोत. यांसारखे असंख्य अधिकारी व कर्मचारी आहेत ज्यांच्या मुळे आपण घरात बसून व्यवस्थित व सुरक्षित राहू शकत आहोत. आपण इतके दडड आहोत का? आपण इतके असंवेदनशील आहोत का?कि आपणास इतकी साधी गोष्ट ही कळत नाही.

अहो, मला तर वाटतय कि ते यमराज आणि त्यांचे ते यमदूत ही आता थकले असावेत इतकी लोकं मरत आहेत दररोज. ते ही म्हणत असतील कि आम्ही थकलोय आता.

तरीही आपल्याला भिती वाटत नाही. बायको म्हणते तुम्ही घाबरट आहात. मी म्हणतो हो हो आहे मी घाबरट. आपल्या मुळे हजारो लोकांच्या जीवाला धोका निर्माण होत असेल आणि म्हणून मी घरात बसत असेल तरीही लोकं मला घाबरट म्हणत असतील तर मला ते मान्य आहे. असा प्रत्येकाने विचार केला आणि घरात बसून राहिले तर रस्त्यावर फक्त अत्यावश्यक सेवा देणारे वावरतील. म्हणजे गर्दी कमी होईल. म्हणून कोरोना पसरायचा प्रश्नच उद्भवणार नाही.

अहो, जरा विचार करा कि ते डॉक्टर, नर्स, वार्डबॉय, वाहनचालक, पोलीस, पत्रकार, चैनल चालवणारे कर्मचारी, बँक कर्मचारी, पोस्ट खात्यातील कर्मचारी, विज पुरवणारे कर्मचारी, जीवनावश्यक वस्तू पुरवठा करणारे हे नसले तर आपण कसे जगू शकणार आहोत. हे व्यवस्थित राहिले तरच आपण व्यवस्थित राहू.

जर ते ही आजारी पडले किंवा त्यांच्या घरच्यांनी त्यांना बाहेर जाऊ दिले नाही तर जग चालेल कसे?

ते सर्व व्यवस्थित रहावे म्हणून आपण सर्व घरातच राहायला हवे.

म्हणून म्हणतो मित्रांनो, त्या यमराज व यमदूतांची हाक ऐका व त्यांना अधिक थकवा येऊ देऊ नका. त्यांना चिडून जाऊ देऊ नका.

🙏घरी रहा सुरक्षित रहा. 🙏

(03021846)

🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏

💐💐शुभ सकाळ💐💐

कारणं सांगणारी लोकं यशस्वी होत नाहीत,

आणि

यशस्वी होणारी लोकं कारणं सांगत नाहीत.

🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏

http://www.koshtirn.wordpress.com

🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏

मन आवरेना…

आपले आपले मन एक अद्रुष्य शक्ति आहे. त्यात अफाट ताकत लपलेली असते. हे आपल्या सर्वांना माहीत असेलच आणि तसा अनुभव ही सर्वांनी घेतला असेल. आपल्या मनाला असंख्य चक्षु असतात. ते ही अद्रुष्य असतात. त्या चक्षुंनी मन काही ही आणि किती ही लांबचे बघु शकते. अगदी अंतरिक्षातील सुद्धा. त्याच्या द्रुष्टीला सीमा नाहीच मुळी. ती असीम आहे.

म्हणूनच कवी वाळवंटात सुद्धा पाऊसाचा अनुभव आपल्याला मिळवून देऊ शकतो. आपण ही डोळे बंद केले आणि एखाद्या प्रेक्षणीय स्थळाचे चित्र डोळ्यासमोर आणले तर प्रत्यक्ष जाऊन आल्याचा भास होतोच की. फक्त मनाची ताकद असली पाहिजे.

मनाने आपण संवाद सुद्धा साधू शकतो. अर्थात असे माझे वैयक्तिक मत आहे. तुम्ही एखाद्या ची ज्याच्याशी खूप जवळीक आहे, मनाने आठवण काढली कि त्याला ही तुमची आठवण येते. हिचकी लागली कि कोणीतरी आठवण काढली असे पूर्वी म्हणत असत. ते हेच. मी असे अनुभव अनेक वेळा घेतले आहेत. पण आता आपण ते सर्व विसरत चाललो आहोत.

असो, मूळ मुद्दा असा आहे मित्रांनो, कि या कोरोना काळात माणसाचे मन हरपून चालले आहे. एखाद्याला छिंक आली तरी नाना विचार मनात घोंघवायला लागतात. भिती वाटायला लागते. रोजचे रुग्णांचे आंकडे बघून तर मन खिन्न होऊन जाते. अनेक विचार मनात खलबते करत असतात. बातम्या बघून तर मनात सुरू होणाऱ्या विचारांना आवर घालणे अशक्यप्राय होऊन जाते.

मागच्या वर्षाची परिस्थिती आणि या वर्षाची परिस्थिती यात खूप फरक आहे. तेव्हा रुग्ण संख्या हळूहळू वाढत होती. आता रुग्ण संख्या झपाटल्यागत वाढत आहे. अक्षरशः भिती वाटते रोजचे आकडे बघून.

त्यात आपला मित्र परिवार, नातेवाईक यातील काही जण कोरोना मुळे गेली असल्याने भिती आणखी वाढते. जायचे प्रत्येकाला असतेच मित्रांनो. पण कोरोना ने खूप हाल होतात. रुग्णाचे ही आणि इतरांचे ही. अहो, मुलं पालकांना दारोदारी फिरत आहेत पण दवाखान्यात जागा नाही. आता तर आईवडील आजारी मुलांना घेऊन फिरत आहेत. हे मी म्हणत नाही मित्रांनो. सतत बातम्या येत आहेत टिव्हीवर.

म्हणून म्हणतो मित्रांनो, शक्य तो घराबाहेर जायचे टाळाच. अगदी जायची गरज असलीच तर पूर्ण काळजी घेऊन बाहेर पडा. मास्क पूर्ण तोंड आणि नाक झाकू शकेल असेच वापरा. आपल्याला गुदमरल्या सारखे होते पण थोडे सोसले तर मनाची मानसिकता बदलते. ते एडजस्ट करून घेते स्वतःला.

मित्रांनो, यावर्षी चिंता या गोष्टींची आहे कि कोरोना आता लहान मुलं आणि तरुणांना ही ग्रासत आहे. ही भावी पिढी आहे. त्यांना अशा परिस्थितीतून जाणे आपल्याला परवडण्यासारखे मुळीच नाही.

मित्रांनो, घरात रहा, स्वस्थ रहा, मस्त रहा.

( 02921845 )

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

आनंद देणाऱ्या व्यक्ती पेक्षा हक्काने त्रास देणाऱ्या माणसाच्या आठवणी जास्त आल्हाददायक असतात.

👍👍शुभ प्रभात👍👍

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.ownpoems.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

ते आठवणीतील दिवस

मित्रांनो, साधारण ५०-५५ वर्षापूर्वीचा काळ आठवा. बारकी बुरकी पोरं कधी नागडी तर कधी लंगोट वजा फडके बांधलेली अंगणात खेळताना दिसायची. कधी कोणाला याची लाज वाटत नसे. कारण घरोघरी असेच होते. ५-६ वर्षाचं पोर होईपर्यंत कपडे नसायचे नेसायला. मग मोठ्या भावाचे जूने कपडे मिळायचे घालायला. ऐपतच नसायची नवीन घेण्याची.

तेव्हा पोरांच्या छातीच्या बरगड्या दिसायच्या आणि पोट अगदी पाठीला टेकलेले दिसायचे. खायला सुद्धा मोठ्या मुश्किलने मिळत होते. आता परिस्थिती बदलली आहे. जन्म होताच मुलांना कपडे घातले जातात. वर्षाचा मुलगा सुद्धा नागडे राहायला लाजतो. एक वर्षाचा होईपर्यंत हजार रूपये खर्च होतात त्याच्या कपड्यावर.

आताची मुलं खाणे आणि बसल्या बसल्या मोबाईल खेळणे. दुसरे काम नाही. त्यामुळे चौथीपाचवीच्या पोरांची सुद्धा सुटलेली पोटे दिसतात.

पूर्वी पोरं दिवसभर खेळून खेळून रात्री बिछान्यावर पडले की गाढ झोपी जात.

त्याकाळी घरात फक्त आजी आजोबांना डोळ्याला चष्मा असायचा. आता दुसरीची मुलं नाकावरील चष्मे सावरत शाळेत बसतात. बरेच आजीआजोबा वयाची८० गाठत पण चष्मा कधी लागला नसायचा.

तेव्हा वडिलांचा फार धाक असायचा. अहो मुलं म्हातारी झाली तरी वडिलांशी बोलायची हिंमत होत नसायची. आता काळ बदलला आहे. पोरं वडिलांच्या डोक्यावर जाऊन बसतात. नाराज होऊ नयेत म्हणून त्यांचे डॅड त्यांना ते म्हणतील तेव्हा हॉटेलात नेऊन ते म्हणतील ते खाऊ घालतात. पूर्वी हॉटेल बघायला ही मिळत नसे.

तेव्हा कधीतरी सणावाराला केलेली पुरणपोळी गोड लागायची. आता मुलांना दररोज झोपेतून उठल्यावर आई मागे लागून खाऊ घालते ते अंजीर, पिस्ते, मनुका पण त्यांना चव नसते. आता दररोज गोडधोड खायला असल्याने त्याचे कौतुक किंवा आकर्षक ते काय असणार! पूर्वी कधीतरी जिन्नसी पदार्थ बघायला मिळायचे. त्यामुळे तोंडाला पाणी सुटायचे. मग खायलाही खूप मजा यायची. आता तोंडाला पाणीच सुटत नाही. त्यामुळे खाण्यातील मजा व पदार्थांची चव हा प्रकारच राहिलेला नाही.

तेव्हा वाढदिवसाला आई औक्षण करून प्रेमाने एखादा बेसनाचा लाडू हातावर ठेवायची. खूप आनंद व्हायचा. आता मुलांच्या वाढदिवसाला तोंडाला फासण्यासाठी एक आणि खाण्यासाठी एक असे दोन मोठे केक्स लागतात. पण ती मजा दिसून येत नाही.

तात्पर्य काय कि

तेव्हा फार काही मिळत नसतानाही आनंदात जगता यायचं.

आता

बरंच काही मिळत असूनही आनंदी जीवन कसे जगावे हे माहित नसते.

म्हणून यावरील सेमिनार्स’ अटेंड करावे लागतात. तरीही आनंदाची वानवाच असते.

(13920807)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

💐💐शुभ सकाळ💐💐

योग्य क्षणाची वाट बघण्यासाठी संयम असणे हिच जीवनातील अवघड परीक्षा आहे.

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.koshtirn.wordpress.com

💐💐👌💐👌💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

मोठी माणसं

शिर्षक वाचून मोठी माणसं म्हणजे अंबानी किंवा एखादा मोठा पुढारी यांचं चित्र डोळ्यासमोर येते. पण येथे तसं काही नाही.

का हो? फक्त हिच मोठी माणसं असतात का? आपल्या कुटुंबातील सर्वात मोठ्या व्यक्तीची गणना यात होत नाही का? जितके समाजात त्यांना महत्त्व आहे तितकेच किंबहुना त्यापेक्षा ही जास्त आप आपल्या घरातील मोठ्या व्यक्तीला असते.

पण काळ बदलत गेला आणि घरातील मोठ्या माणसाचे महत्त्व हळूहळू कमी होत गेले.

ही मोठी माणसं आता अडगळीची वस्तू असते तशी झाली आहेत. यांची घराला गरज राहिलेली नाही.

वय झाले कि माणसाचे शरीर आणि बुद्धी दोन्ही क्षीण होत जातात. शरीर जसजसे साथ सोडत जाते आपली माणसं ही तसतशी संगत सोडत जातात.

मित्रांनो, आपण बालवयात होतो तेव्हाचा काळ आठवा. त्याकाळी आपली वडिलांशी बोलायची सुद्धा हिम्मत होत नसायची. काही काम असेल तर दोन तीन दिवस आईचे कान कोरायचे. तेव्हा आई हिम्मत करायची वडिलांना सांगायची. आता लहानपणीच मुल उलटं बोलायला धजावतात. घेऊन द्यायची ऐपत नव्हती तर जन्माला का घातले आम्हाला. असे लहानपणी बोलतात मुलं. आणि पालक कौतुकाने थाप देतात पाठीवर.

एखाद्या बापाने गालात लगावली तर मुलांची आई वर म्हणणार काय चुकल हो त्याचं? तुम्हाला हे शक्य नव्हते तर लग्न का केले? मुलांना जन्माला का घातलं?

आता घरातील मोठ्या माणसाचा धाकच राहिला नाही कोणाला!

पूर्वी मात्र घराचा कारभार मर्यादेत आणि धाकात चालायचा…! कुठल्याही कार्याचा श्रीगणेशा करण्याआधी घरातील जेष्ठ मंडळींचा सल्ला घेतला जायचा. त्यांच्या अनुभवाचा सर्व विचार करायचे. त्यामुळे घरातील देवघरा नंतर महत्वाचे स्थान म्हणजे घरातील वयस्करांचे होते…! आताची वास्तविकता पार वेगळी झाली आहे. आता देवघरालाच घरात जागा नसते तर देवासारख्या जेष्ठांना कोठे मिळणार जागा?

जसजसा जगात आधुनिकता व तंत्रज्ञानाचा पसारा वाढत गेला तसतशी माणसाची बुद्धी आणि मन संकुचित होत गेले.

घरात घरात गुळगुळीत फरश्या बसल्या आणि घरातील जेष्ठ त्यावर घसरत गेले. गेले ते सरळ घराबाहेरच. घरात त्यांना जागाच शिल्लक राहिली नाही. 😭

घरातून मोठी माणसं नाहीशी होत आहेत. त्यामुळे धाक नावाची गोष्ट सुद्धा लोप पावत चालली आहे. मर्यादा, धाक , शिस्त , संस्कृती इत्यादि प्रकारच्या या गोष्टी हल्ली व्हॉट्स ऍप वर सकाळी सकाळी संदेश पत्रावर वाचण्यापुरत्या मर्यादित राहिल्या आहेत. तेही कोणी वाचत नाही. आलेले संदेश शक्य तो कोणी डाऊनलोड करायच्या भानगडीत पडत नाही. जर पडलाच तर डाऊनलोड केले जाते पण वाचण्याच्या भानगडीत न पडता. डाऊनलोड केले कि फॉरवर्ड करायची घाई असते.

एकाला शोकसंदेश प्राप्त झाला होता. न वाचल्यामुळे प्रत्त्युत्तर देतांना अभिनंदन देऊन मोकळा झाला.

अहो सोशियल मिडिया वर शोकसंदेशाला लाईक केले जाते. काय म्हणायचे लोकांना. म्हटले तर काय करणार प्रतिक्रिया देण्यासाठी दुसरे साधनच नाही. अरे पण दोन शब्द लिहून दुःख व्यक्त करू शकत होतास न! पण इतकी तसदी ही घ्यायला मनुष्य तयार नाही. तास न तास वेळ घालवेल मोबाईल वर. असो.

पूर्वी घरातील मोठी माणसं लहानांना गोष्टी सांगायची. समाजातील चालीरीती शिकवायची.

आता तर मुलांवर ते जूने बुरसटलेले विचार नका बिंबवू. असे म्हणून सुना लहान मुलांना आजी आजोबां जवळ ही जाऊ देत नाहीत. अर्थात ते सोबत रहात असले तर.

पूर्वी संध्याकाळी दिवे लावणीला शुभंकरोति – रामरक्षा- आरतीचे स्वर कानावर पडत असायची. आता तर फक्त टिव्ही, मोबाईल बस.

म्हणून घरात मोठी वयस्कर माणसे पाहिजेत.

स्वयंपाकघर काय अन् देवघर काय.. सगळीकडे घरभर चपला घालून फिरायला सुरुवात झाली आणि घराचे घरपण नाही से झाले. याला उच्चभ्रू संस्कृती म्हणतात म्हणे.

मोजून-मापून पैसा खर्च कसा करायचा याचे धडे शिकवणारं, चुकलं तिथे रागवणारं व कधीतरी तोंड भरून कौतुक करायला ही न विसरणारं असं कुणीतरी मोठं माणूस प्रत्येक घरात पाहिजेच हो. त्याशिवाय घराला घरपण येत नाही!

एकाच छताखाली सर्वांना एकत्रितपणे बांधून ठेवणारं, टिव्ही बंद ठेवायला भाग पाडून सर्वांना सोबत घेऊन जेवण करायला लावणारं, घराबाहेर पडतांना मोठ्यांना वाकून नमस्कार करायची सवय लावणारं व देवापुढचा अंगारा कपाळावर लावणारं, आनंदाच्या वेळी पटकन देवापुढे साखर ठेवणारं, तर संकटाच्या वेळी देवाला साकड घालून प्रार्थना करणारं… असं मोठ्ठ माणूस घरात कुणीतरी पाहिजेच पाहिजे…!

पूर्वी मुलीच काय मुलांना ही घराबाहेर परवानगीशिवाय जायची अनुमती नसायची. आणि कोणी चुकुनही तशी हिम्मत करत नसे. खेळायला जायचे झाले तरी आईची परवानगी घेत असत. रात्री तर घराबाहेर अजिबात पडता येत नसे. तसे जेवण झाले कि घरातील मोठी मंडळी घराबाहेर खाटेवर येऊन बसत. तेव्हा त्यांच्या पुढ्यात येऊन बसता येत होते. मग ते गोष्टी सांगत. नसायची.

एखाद्या वडाच्या झाडासारखी सावली देणारी ही मोठी-वयस्कर माणसं असतात हो..! त्यांच्या असण्यानेच आपल्याला नकळत खूप आधार होतो. त्यांचे अस्तित्व घर व घरातील सर्वांसाठी खुप मोलाचे असते.

म्हणून म्हणतो मित्रांनो, घरातून बाहेर पडतांना डोकं ठेवून नमस्कार करण्याची सवय कायम राहावी म्हणून घरात ते अनुभवी पाय पाहिजेतंच…! त्यांच्याशिवाय घराला घरपण नाही.

( मध्यंतरी व्हाट्सएपच्या शाळेत एक छान पोस्ट वाचण्यात आली. त्याच विषयाचा आधार घेऊन ही पोस्ट लिहिली आहे.)

(13520803)

🌹🙏🙏❤🙏🙏🌹🌹🙏🙏❤🙏🙏🌹

चुका एकांतात सांगाव्या आणि कौतुक चारचौघात करावे. याने नातं जास्त टिकतं.

💐💐शुभ सकाळ💐💐

🌹🙏🙏❤🙏🙏🌹🌹🙏🙏❤🙏🙏🌹

http://www.koshtiravindra.blogspot.com

🌹🙏🙏❤🙏🙏🌹🌹🙏🙏❤🙏🙏🌹

एकटेपण

मित्रांनो, वर्तमानपत्रात नुकतीच एक आगळी वेगळी बातमी वाचण्यात आली. एका मुलीने आपल्या ५० वर्षीय विधवा आईचे लग्न लावून दिले. बातमी खरंच आगळीवेगळी वाटली. म्हणून मी लक्षपूर्वक व पूर्ण बातमी वाचली. तर मुलीचे वडील १०-१२ वर्षापूर्वी वारले होते. मुलीचे लग्न झाल्यावर आई घरी एकटीच राहत होती. आणि एकटेपणा माणसाला जगू देत नाही. तीहि स्त्री असेल तर एकटे राहणे अवघड असते. म्हणून त्या मुलीने आपल्या माउलीचे लग्न लावून द्यायचे ठरविले असावे. विशेष म्हणजे जावयाने सुद्धा यात सहभाग घेतला. हि घटना म्हणजे समाजात नवीन प्रथा किंवा पायंडा सुरु होत आहे असेच म्हणावे लागेल.

पण यानिमित्त नेहमीप्रमाणे माझ्या मनात बरेच प्रश्न घर करून गेले. गेले म्हणजे निघून गेले असे नव्हे. ते प्रश्न मनात येऊन पक्के घर करून राहू लागले. गमतीचा भाग वेगळा ठेऊन मूळ विषयावर परत येऊ.

त्यातील एक प्रश्न माझ्या मनात आला तो असा कि हि परिस्थिती का उदभवली. ५० वय असून एक जावई असताना लग्न करणे का आवश्यक वाटले. अर्थात त्या माउलीला नव्हे. भारतीय स्त्री या वयात लग्न करायचा विचार सुद्धा मनात आणत नाही. तर मुलगी आणि जावयाने त्या माऊलीचा एकटेपणा, सुरक्षितता या सर्वांचा विचार नक्कीच केला असणार. पूर्वीच्या काळी सुद्धा महिला कमी वयात विधवा होत असत. तेव्हा त्या माहेरी जाऊन राहत असत. मुलीचा पुनर्विवाह अजूनही समाजात तितकासा रुजलेला नाही. हा स्त्रीवर एका प्रकारे अन्यायच आहे. तेव्हा मामाच्या मुलीसोबत आत्याचा मुलगा मोठा होत असल्याने कदाचीत म्हणूनच मामाच्या मुलीशी लग्न करण्याची प्रथा जडली असावी. असो. तर त्या काळी एकेक घरात ४ ते ८ मूल मुली असत. मोठे कुटुंब असे. त्यामुळे ती विधवा माउली भावाकडे किंवा वडिलांकडे राहत असे. मुलांनाहि काही वाटत नसे. आता काळ बदललेला आहे.

एका कुटुंबात मुलगा असो व मुलगी एकच अपत्य असते. त्याचेच हे परिणाम आहेत. एकच मुलगी किंवा मुलगा असतो. मुलगी असेल तर सासरी जाते. मुलगा बहुतेक नौकरीसाठी विदेशात किंवा बाहेरगावी गेलेला असतो. किंवा सुनेला सासू आवडत नाही. अशी एक न अनेक कारणे असतात. ज्यामुळे सासूला एकटे राहावे लागते. अहो अशी अशी कुटुंब पाहायला मिळतात कि ८० वर्षाची आई वेगळी एकटी राहते व मुलगा थोड्याच अंतरावर आपल्या कुटुंबासोबत राहतो. त्या म्हातारी सोबत एक बाई असते सांभाळ करणारी. बारा तास ती सोबत राहते. रात्रीची वेगळी बाई येते सोबत म्हणून. पण त्या म्हातारीला नातवंडांचे सुद्धा सुख भोगता येत नाही. एक म्हातारी बिचारी दिवसभर एक बाई असते तिच्या सोबत. आणि रात्री. झोपेची गोळी घेऊन झोपायचे. अरे काय हे जीवन? देवा कोठे आहेस रे तू ? याचे मूळ कारण मला वाटते एक एक अपत्य असावं.

या एका अपत्यामुळे त्या अपत्याला ही तो एकटेपणा सलतो. हेवेदावे करता येत नाहीत. जीवनात जोपर्यंत प्लस मायनस म्हणजे सुख दुःख, चांगला वाईट हे सोबत अनुभवत नाही तोपर्यंत जीवनाचा आनंद उपभोगता येत नाही. फक्त सुख असेल तर त्याचे महत्त्व काय? दुःखाशिवाय त्याचे मुल्य शून्य. म्हणजे तुलना केली तरच सरसता लक्षात येते. म्हणून घरात एकटे मुल असेल तर तो कोणाशी भांडेल? बर वडील ही एकटे असल्याने काका किंवा आत्या असे कोणी नसते. म्हणजे त्यांच्या मुलात कधीतरी मिसळता येते. पण तसे ही नाही. तेव्हा पर्याय उरतो फक्त मित्रांचा. मित्र हे असतातच. पण शेवटी नातलग हे नातलगच. याने झाले काय कि काका- काकू, मामा- मामी, आत्या, चुलत भाऊ -बहिण, अशी नातीच राहिली नाहीत.

भला उसकी कमीज मेरी कमीज से सफेद कैसी? हे समोर जास्त पांढरे शर्ट असेल तर कळते. असा एकटेपणा माणसाला नंतर हिस्टेरिक करून टाकतो. चिडचिडेपणा वाढतो.

याचे रुपांतर मग कुटुंब विस्कटून टाकण्यात होते.

देव जाणे पुढे काय मांडून ठेवले आहे. १०० वर्षाने समाज कसा असेल ह्याची कल्पना केलेलीच बरी.

(12320791)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

😊फुल कितीही सुंदर असू द्या
कौतुक त्याच्या सुगंधाचे होते.

माणूस कितीही मोठा झाला तरी
कौतुक त्याच्या गुणाचे, विश्वासाचे होते.

चांगल्या हृदयाने खुप नाती बनतात. आणि चांगल्या स्वभावाने ही नाती जन्मभर टिकून राहतात.💐🙏😊

🌹शुभ सकाळ 🌹

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.koshtiravindra.blogspot.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

कशासाठी….

मित्रांनो,

अनंतकाळापासून चालत आले आहे कि मानव जन्म झाल्यापासून जगण्यासाठी खूप जिवापाड धडपड करित असतो. अगदी शेवटच्या घटकेपर्यंत अर्थात मरेपर्यंत त्याची ही धडपड सुरु असते. पूर्वी मानवाची फक्त जगण्यासाठी धडपड असायची. ती तर प्रत्येक प्राणी करतच असतो. पण मागच्या काही काळापासून मानवाची ही धडपड फक्त जगण्यासाठी नसून संग्रहासाठी सुरु झाली आहे. माणसांत जे मिळेल ते संग्रह करण्याची होड लागलेली आहे .

पण हे सर्व जमा करून करून शेवटी रिकाम्या हाती तो निघून जातो. कायमचा या शास्वत जगाचा अखेरचा निरोप घेऊन कधी परत न येण्यासाठी. पण त्याला कळेपर्यंत खूप उशीर झालेला असतो. त्याला वास्तविकता कळण्या आधीच हे शरीर थकून जात असते.

पण आता ईश्वराने अशी चक्र फिरवली आहेत कि मानवाला त्याच्या हयातीत हे कळले आहे कि पैसा धन दौलत किती ही जमा केली तरी संकटकाळी ती कामी येत नसते. आज एका सूक्ष्म जीवाच्या भितीपोटी संपूर्ण मानवजग हे घराच्या चार भिंतीत दबकून बसलय.
ड्रोन च्या सहाय्याने जगभरातील मोठ्या शहरातील व्हिडीओची एक क्लिप मध्यंतरी व्हाट्सएपवर वायरल झाली होती. तीत ती अफाट पसरलेली विराण शहरं पाहून मन खिन्न होऊन गेले. रस्त्यावर या आपणच निर्मिलेल्या जगाचा उपभोगघेण्यासाठी चिटपाखरूही दिसत नव्हते. मानवाने निर्मिलीली मानव विरहित ही शहरं खंडहरं वाटत होती. (असे लिहिलेले कोणालाही आवडणार हे मी मान्य करतो. तरीही ते मला नाईलाजाने लिहावे लागत आहे.) पण प्रत्येक मानवाला असे वाटले असेल का हो? हे कशासाठी सर्व निर्माण करत आहोत आपण? हा विचार त्याला आला असेल का? असेल. माझे मन सांगतेय मला कि त्याच्या मनात हा विचार निश्चितच आला असेल. प्रत्येक माणसाच्या मनात हा विचार आला असेलच. त्याला निश्चितच वाटले असेल कि हे अफाट विश्व आपण का उभे करतोय? एकेका घरात शंभर माणसं राहू शकतील एव्हढ्या घरात चार माणसं राहतात!! आणि फक्त एका माणसाला पुरेल एव्हढ्या १० × १० च्या घरात दहा माणसं राहतात. ही प्रचंड मोठी तफावत का? मध्यंतरी वाचण्यात आले होते कि जगातील अर्धी संपत्ती ही हाताच्या बोटांवर मोजता येतील इतक्या लोकांकडे एकवटलेली आहे. जगातील असंख्य लोकांकडे रोजच्या पोट भरण्यासाठी ही पैसे नाहीत. अर्थात संपत्ती एकवटली आहे. एक प्रचंड मोठी दरी किंवा तफावत समाजामध्ये निर्माण झाली आहे.
जाऊ देत.

पण आता मानवाला उमजेल कि आपण किती ही धावपळ करून संपत्ती एकवटली तरी ती संपत्ती ऐनवेळी कामी येत नाही. जातांना रिकाम्या हातीच जावे लागते.

(9520763)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

नेहमी सुखापेक्षा आनंदात रहाव … कारण सुखात नेहमी व्यवहार असतो आणी आनंदात कायम तडजोड असते

🌹🌹🌹 सुप्रभात🌹🌹🌹

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.ownpoems.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

अवघा रंग एक झाला😊…

(मित्रांनो, व्हाट्सएपच्या माध्यमातून एक अक्षरशः डोळ्यात पाणी आणणारी गोष्ट प्राप्त झाली. ती जशीच्या तशी ये सादर करित आहे. लेखक अज्ञात आहे पण तो विठ्ठल स्वरूप असावा.)अवघा रंग एक झाला😊…..सावळी आज येणार नाही आजीच्या बहिणीच्या नातीने शेजारच्या गॅलरीतून ओरडून निरोप दिला,…ते ऐकून आजी अस्वस्थ झाल्या,…पडल्या पडल्या डोळ्यातून पाणी गळायला लागलं आता आपलं नॅपकिन कोण बदलणार ..?खरंतर सावळीमुळे आपण एवढं व्यवस्थित राहू शकतो आणि सावळी येणार नाही म्हणते पण का काय झालं,..? अगतिक होऊन चिडून ओरडून आजींनी विचारलं ,..त्यावर नात म्हणाली,.. “आजी कर्फ्यु लागला आहे रस्त्याने जीवावर उदार होऊन येते ती गेल्या 15 दिवसांपासून तुम्हाला काय माहिती हो बाहेर काय वातावरण आहे ते,..” .एवढं बोलून ती नात आत निघून गेली,…आजीला जाणवायला लागलं खुपच उष्ण पाणी आपल्या गालावरून ओघळतंय आपल्याला आता खरंतर मरून जावं वाटतंय,..देवा काय खेळ लावला आहेस रे ह्या जीवाचा..? लवकर सम्पव तरी अरे आमच्या सारखी मरण मागणारी माणसं सोडून तरुण लोक घेऊन चालला न्याय कुठे तुझा,…?तेवढ्यात आजीला लॅच उघडल्याचा आवाज आला,..आजी ओरडली ,..भयभीत होऊन कारण चावी फक्त सावळीकडेच असते,..आणि आताच तर निरोप असा आजी विचार करत होती तर समोर गोड हसणारी सावळी,.. आजी म्हणाली,” काय गम्मत करतेस का ग माझी म्हातारीची??”सावळी ओढणी कमरेला बांधत म्हणाली,..गम्मत केली नाही माझ्या बापाने केला होता तो फोन कारण खरंच बाहेर वातावरण खराब झालं आहे,..बाप म्हणतो लग्न आहे तुझं,…काही झालं तुला तर,..?
ऐकून आजीला हुंदकाच फुटला आणि आजी चादरीत तोंड लपवून रडू लागली,…सावळे किती करतेस ग माझ्यासाठी,…?नक्की आज पण भांडून आली असशील घरच्या लोकांसोबत,…सावळीने लगेच आजीचा हात हातात घेतला,..आजी रडू नका तुमचे खुप उपकार आहेत माझ्यावर त्यासाठी हे करणं तर काहीच नाही,..चला उठा स्वच्छ व्हा छान सावळीच्या मदतीने आजी अगदी प्रसन्न तयार होऊन मस्त बसली ,…आपल्या काळ्याभोर विठ्ठल मुर्ती समोर,…सावळीची सगळी लगबग सुरू होती,..छोट्याश्या मूर्तीला तुळशीहार तयार होता,.. त्याच्या समोर पुसून नाजुक रांगोळी रेखाटली होती,…चांदीची निरंजन चकचकीत घासुन साजुक तुपाने गच्च भरलेली शांतपणे तेवत होती ,…आजी शांत मनाने जप करत होती,..स्वयंपाक घरातुन सावळी बाहेर आली चहा घेऊन,… आजीने चहा घेताना विषय काढलाच,..”.सावळे तू नस्तीस तर काय झालं असतं ग माझ्या म्हातारीचं,…?? नुसता पैसा असुन उपयोग नसतो बघ …आयुष्यात मायेनं जवळ घेणारं लागतंच कुणीतरी,…नुसतं रक्ताच्या नात्याचं नाही ग बाई मनाच्या नात्याचं,..हो किनी ग,…जशी मला तू,…!”
सावळी म्हणाली आजी,..”.हे सगळं तुम्ही जीव लावला म्हणून आहे,..टाळी एका हाताने वाजत नाही,…आजी मला आजही आठवतं,.. एक तर पोरगी आणि त्यात काळी म्हणून बाप चिडत होता,..मारत होता,..म्हणून आई तुमच्याकडे कामाला येताना घेऊन यायची,.. तुमच्या मनाला पाझर फुटला माझं शिक्षण केलं,…आज मी चांगल्या हॉस्पिटलमध्ये नर्स आहे ती तुमच्यामुळे आणि मग माझं शिक्षण जर तुमच्या कामाला नाही आलं तर काय उपयोग हो,…मध्ये आई गेली तेंव्हा तर खरा आधार पैशानं, मनानं तुम्ही दिला मला,…आणि त्या पैश्यापेक्षा संस्काराची शिदोरी दिलीये आजी,…तुमच्याकडे असलेले सणवार,भजन,पुजा आनंद कसा मिळवावा ते शिकवून गेले,…ते सगळं मला अनुभवू दिलंत तुम्ही,…आजोबांना जाऊन वर्ष पण झालं नाही तर तुम्ही अश्या पॅरॅलीस झाल्या,… तुम्हाला मुलबाळ नसलं तरी तुम्ही मला मुली सारखंच जपलं ना,…मग माझं कर्तव्य मी करतीये आणि करणार,…होणाऱ्या नवऱ्याला पण सांगितलं आहे मी,… सकाळचे दोन तास माझे आजीसाठी आहेत खास लग्नानंतर सुद्धा,…म्हणुन सांगते आजी तुम्ही काळजी करू नका,…मी येते बरोबर कशीही,… मला माहित आहे मी गेल्यावर तुमच्या बहिणीची नात जी वर राहते ती येते तुमच्या मदतीला,… पण तुम्हाला पण मी येऊन गेल्या शिवाय करमत नाही ना,???”…दोघी हसल्या,…
हसता हसता आजीच्या डोळ्यात पाणी आलं,…आजी म्हणाली,..”सावळे तू हि विठ्ठल मुर्ती दिली आणि तेंव्हा पासुन मला तू सतत जवळ असल्यासारखं वाटतं,… तू तशी फार हुशार मी केलेल्या सगळ्या पंढरपूर वाऱ्या तुला माहीत होत्या,… पण ह्या 3 वर्षापूर्वी गुढग्यांच्या दुखण्याने मला वारीला जाता नाही आलं म्हणून मी नाराज होते तर तू चक्क हि मूर्ती आणून ठेवली माझ्या हातात,…काळीभोर आणि शांत,…
बरं आजी आता जाऊ का मी,…”आहो माझी आजीसासू सिरीयस आहे म्हणून लग्न उद्याच करायचं ठरलंय,… हे लॉकडाऊन काही उघडत नाही म्हणून घरातच करणार आहे ,…उद्या फक्त धकवून घ्या,…परवा येतेच मी आशीर्वाद द्या मला,…आजीला गहिवरून आलं,..सगळ्यांनी काळी म्हणून हिणवलेलं लेकरू,…कष्टाळू आणि प्रामाणिक होतं,… उद्या तिच्या नव्या आयुष्याला सुरुवात होणार होती,…तिला जवळ घेत आजी म्हणाली काय देऊ ग तुला,…?तशी सावळी म्हणाली,..”.आनंदी रहाण्याचा आशीर्वाद बस बाकी काही नको,…”
आजीला तेवढ्यात काहीतरी आठवलं,…आजी म्हणाली,”सावळे तू खरेदी केली कि नाही तुला माझ्या त्या पैठणी लुगड्यासारखं लुगडं घालायचं होतं ना ,…आणि त्यावर मोत्याची नथ,…”
सावळी हसली आणि म्हणाली,”आजी हे लॉकडाऊन इतकं झटपट झालं ,…खरंतर आईने पैसे साठवून ठेवले होते मला तस पैठणी लुगडं घ्यायला पण आता राहिलं,… जाऊ द्या,… नंतर घेऊ चला येऊ मी,..?”
आजी म्हणाली,” थांब ते कपाट उघड,…ती खालच्या कप्प्यात सुती कापडाची घडी आण इकडे,…”
सावळीने पटकन ती घडी ठेवली हातात,…आजींन त्यातुन लालचुटुक पैठणी काढली,…आणि सावळीला म्हणाली,” घाल लग्नात,… आणि परवा मला आणुन दाखव कशी दिसली ते,…”
तशी सावळी म्हणाली,” आजी,… अहो मी तुमच्यासारखी पैठणी घेणार होते पण रंग हा नाही अहो माझ्या सारख्या काळीला चांगली तरी दिसेल का,..?”
आजी म्हणाली सावळे,…”अग माणसाचा कातडीचा रंग गौण असतो ग,…त्याच मन ज्या रंगाचं असतं ना,..त्यावर त्याच सौन्दर्य असतं,…. म्हणजे,…. कपटी,धूर्त,प्रेमळ,निरागस असे वेगवेगळे रंग असतात त्यावर विचार करायचा,…आणि आता मला सांग ह्या विठ्ठलाचं वस्त्र कोणत्या रंगाच आहे ग,…?”
सावळी हसुन म्हणाली ,”अगदी असंच लाल,…”
आजी लगेच म्हणाली,…मग त्याला ते वाईट दिसतंय का,???
सावळी म्हणाली,” आजी तो देव आहे,…त्याला चांगलंच दिसणार,…”
आजी हसली म्हणाली,…”सावळे देवत्व मूर्तीत नसतं असं नाही पण मूर्तीशिवाय जेंव्हा ते बघायच असतं ना तर ते,…माणसाच्या कृतीत,कष्टात,स्वभावात बघायच असतं,… आता ह्या महामारीच्या काळातच तर तू म्हंटली ना,…हे शेतकरी, पोलीस,नर्स,डॉकटर,सफाई कामगार अगदी देव बनुन पृथ्वीवर वावरत आहेत म्हणून,…”
सावळीने दोन्ही हात कोपऱ्यापासून जोडले आणि आजीला म्हणाली,”बोलण्यात मी तुम्हाला काही हरवू शकणार नाही,…द्या ते लुगडं मी परवा नेसुन आणि नवऱ्याला घेऊन येईल आशीर्वाद घ्यायला आणि सेवेला पण येईन,…जाऊ का आता,…??आजीने नथीची डबी पण ठेवली हातात,..तशी ती घाबरत म्हणाली,सोन्याची आहे आजी हि नथ मला नको,…आजी म्हणाली “घालुन परत आणुन दे मग तर झालं,…अग पैठणीवर शोभुन दिसेल,…”
सावळीचे डोळे पाणावले,…ती पटकन आजीच्या गळ्यात पडली,…आणि चटकन निरोप घेऊन निघाली,..
आजी हताशपणे पडून राहिली,…विठ्ठलाकडे पहात,…
तिसऱ्या दिवशी लालचुटूक पैठणी घालुन नवऱ्यासोबत ती आजीच्या अपार्टमेंटच्या गेटमधून आत शिरली तसं आजीच्या नातीने तिला वर ये म्हणून हाक मारली,…सावळीला खरंतर आधीआजीला भेटायचं होत पण आधी तिच्याकडे जावं लागलं,…
नातीने दरवाज्यातच तिला थांबवलं,…तोंडाला मास्क बांधूनच ती बोलत होती,..तिने सावळीला आजीच्या फ्लॅटची चावी मागितली आणि म्हणाली सावळे”,… अग परवा तू गेल्यावर काही तासात आजी गेली अग,…तू केलेलं जेवण द्यायला मी फ्लॅटमध्ये गेले तर आजी रडत होती,…मला म्हणाली,…” माझ्या सावळीच लग्न आहे,…तिला दिलेली पैठणी आणि नथ तिला माझी आठवण म्हणून सांग ,…मी जवळ बसले तर मला म्हणाली,ती विठ्ठल मूर्ती दे माझ्या जवळ,…त्या मूर्तीला कवटाळून म्हणत होती खरं सांग तूच सावळी बनून येत होतास ना,…आणि प्राण सोडले ग तिने,…
सावळी सुन्न होऊन गेली,…नवऱ्याने तिला सावरलं,…ती निघाली आणि निघताना म्हणाली त्या नातीला मला ती विठ्ठल मूर्ती देता का???नातीने लगेच फ्लॅटचे कुलूप उघडून ती मूर्ती तिच्या हातात दिली,…सावळी विठ्ठल घेऊन चालू लागली,…पण सावळीच्या मनातला प्रश्न विठ्ठल ऐकत होता,…
सावळी मनात म्हणत होती,..”आजी तुझी सेवा केली म्हणून मी तुझा विठ्ठल कि तू मला चांगलं जगणं दिलंस म्हणून तू माझा विठ्ठल,..??”माणुसकीचा हा अवघा रंग एक झालेला पाहून विठ्ठलमूर्ती हसुन म्हणत होती,… अवघा रंग एक झाला😊

(9320761)💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐www.rnk1.wordpress.com💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

वायू गळती…

आज सकाळी सकाळी टिव्हीवर आणखी एक दुःखद बातमी बघितली. विशाखापट्टणम येथे वायुगळती झाली. काही लोकं मेली व काही अत्यवस्थ आहेत.

अशा घटना का होतात व त्या झाल्या तर काय काळजी घ्यावी. याबद्दल आपल्या कडे अज्ञान जास्त असल्याचे दिसून येते.

खरं म्हणजे वायुगळती ही कारखान्यात होते तशी रस्त्यावर वाहतूक होताना म्हणजे गैसची वाहतूक होत असताना ही होऊ शकते. म्हणून समाजातील प्रत्येक माणसाला गैस गळती झाल्यावर नेमके काय करावे याचे प्राथमिक ज्ञान असणे गरजेचे आहे. असे माझे मत आहे.

मी स्वतः अनुभवलेला एक प्रसंग सांगतो. मी कल्याण येथे राहात होतो. रात्री सुमारे ८-९ वाजता मुख्य रस्त्यावर आमच्या निवासापासून ५-७ किमी अंतरावर गैस टेंकर उलटल्यानंतर गैस गळती झाली. बातमी समजल्यावर मी दोन हात रुमाल ओले केले आणि माझ्या तोंडाला बांधला व बायकोला ही बांधायला सांगितला. बांधल्यावर घरात जमीनीवर जमीनीला चिपकून बराच वेळ झोपून राहिलो.

असे केल्याने मला वाटते तो गैस नाका तोंडात पूर्णपणे जात नसल्याने काही प्रमाणात फायदा होतो. तसेच वायु जमीनीला चिपकून रहात नसल्याने आपल्या नाका तोंडात जात नाही. माझ्या मते हा अत्यंत प्राथमिक उपचार असावा. मी तज्ञ नाही पण माझ्या सदसद्विवेकबुद्धी ने त्यावेळी मला तसे सांगितले. मला तर हा प्राथमिक उपचार योग्य वाटतो. त्याबद्दल तज्ञ अधिक चांगल्या प्रकारे सांगू शकतील.

आता विशाखापट्टणम येथे वायुगळती झाली आहे तेथील चित्रे टिव्हीवर बघितली तेव्हा रस्त्यावर पडलेल्या बाधितांशेजारी असलेल्या लोकांनी तोंडाला साधा रुमाल ही बांधलेला दिसून आला नाही.

अशा घटना घडतात तेव्हा माझ्या मते खालील उपाययोजना आवश्यक वाटतात.

कारखान्यात जशी आग विझविणारी यंत्रणा बसवलेली असते. अगदी त्याच पद्धतीने विषारी वायू्गळती झाल्यावर त्या विषारी वायूचा प्रभाव नष्ट करणारी यंत्रणा उभारली तर.

तसेच ज्या टेंकर ने वायूची वाहतूक होत आहे त्या टेंकर वर अशीच यंत्रणा बसविली तर.

अर्थात हा संशोधनाचा विषय आहे. नाही तर विषारी वायूचा प्रभाव नष्ट करण्यासाठी जी वायू वापरली जाईल त्यानेच त्रास होईल.

यावर कदाचित संशोधन झाले असेल ही. पण मला याबद्दल काहीच माहिती नाही. कारण मी यातला तज्ञ नाही व कधी वाचण्यात ही आलेले नाही.

तरीही जर अशी यंत्रणा उभारायची असेल तर आग विझविण्यासाठी जशी स्प्रिंकलर यंत्रणा असते तशी ती असावी. म्हणजे गळती झाल्यावर लगेच ती स्वतः सुरू व्हावी किंवा कोणी तरी सुरू करावी.

टेंकर वर सुद्धा अशीच स्प्रिंकलर यंत्रणा बसवावी. गैस गळती झाल्याचे कळाल्यावर वाहनचालक ताबडतोब त्याच्या समोर चे बटन दाबून स्प्रिंकलर सुरू करेल.

अर्थात ही पूर्णतः माझी कल्पना आहे. याबद्दल मला माहिती नाही.

(9020758)
💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

बुद्धिमान व्यक्ती सुख मिळवण्यासाठी नव्हे तर दुःखापासून वाचण्याचे ध्येय ठेवतात……

🌹🌹🌹 सुप्रभात🌹🌹🌹

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.manacheslok.blogspot.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐