मित्रच ते….(व्यंग कथा)

सुधीर आणि सौमित्र दोन अगदी जीवलग मित्र.

अधूनमधून भेटतात. पण सुधीर बाहेर गावी नौकरी साठी गेल्यानंतर त्यांची भेट क्वचितच होते. सौमित्र च्या लग्नानंतर त्यांची पहिली भेट होय. सुधीर च्या कानावर एक बातमी आली कि तो घटस्फोट घेतोय. त्याला हे न पटल्याने सुधीर गावी आला होता. सौमित्र ला सुधीर ने बोलावून घेतले गावाबाहेर नेहमी भेटतात तेथे.

सुधीर मित्राला विचारतो : कायरे मित्रा, तुझं वर्षभरापूर्वीच तर लग्न झालयं. इतक्या लवकर तुला घटस्फोट हवाय.
सौमित्र : यार, तुला काय सांगू!

सुधीर: अरे सांग की.

सौमित्र: माझी बायको माझ्या कडून लसुन सोलुन घेते,कांदे चिरून घेते आणि भांडी सुद्धा घासुन घेते.
सुधीर: मग त्यात काय? सर्वच करतात ही कामं.

सौमित्र: काय? ही काय पुरूषाची कामं आहेत व्हय!( आश्चर्याने)

सुधीर: अरे पण, ह्यात अवघड काय आहे, हे बघ मी तुला शिकवतो.

सौमित्र त्याच्या कडे टक लावून बघू लागला.

सुधीर ने सुरू ठेवले: (१) लसुण गरम करून घेतली की सोलायला सोपी जाते. मी तर मित्रा हेच करतो. एकदम सोपे जाते.
(२) कांदे चिरायच्या आधी फ्रिज मधे ठेव म्हणजे कापताना डोळ्यात जळजळ होणार नाही.

(३) भांडी घासायला घेण्यापुर्वी १० मिनिटे पाणी भरलेल्या टब मधे ठेव व नंतर भांडी घास.

(४) कपडे सर्फनी धूण्यापूर्वी साध्या पाण्यात भिजवून ठेवा म्हणजे डाग आरामात निघून जातील
सौमित्र: समजलं मित्रा. चांगलं समजलं.
सुधीर: काय समजलं

सौमित्र: तुला हे सर्व कस काय ठाऊक आहे.

सुधीर: अरे मी हे वाचलं आहे.

सुधीर बोलताना तोंड लपत आहे, हे सौमित्र च्या लक्षात आले होते.

सौमित्र: खर सांग मित्रा. तुला माझी शप्पथ आहे.

सुधीर: काय सांगु मित्रा. घरोघरी मातीच्याच चुली आहेत.

आणि दोघे जोरजोरात हसायला लागले.

सौमित्र ने मात्र घटस्फोटाचा विचार त्यागला.

(20683)

🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋

तुटलेली फुले, “सुगंध” देऊन जातात🌹गेलेले क्षण, “आठवण” देऊन जातात प्रत्येकांचे “अंदाज” वेग-वेगळे असतात
म्हणुन काही माणसं “क्षणंभर”, तर काही “आयुष्यभर” लक्ष्यात राहतात…!!

💐💐 शुभ सकाळ 💐💐
🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋

http://www.manachyakavita.wordpress.com
🕊🦢☀🦢🕊🌷🕊🦢☀🦢🕊🕊🦢☀🦢🕊

माणसे….

“परिस्थिती”प्रमाणे “बदलणारी माणसे” सांभाळण्यापेक्षा;
परिस्थिती “बदलविणारी” माणसे सांभाळा ………
आयुष्यात कधीही अपयश “अनुभवायला” मिळणार नाही

🙏🙏शुभ सकाळ🙏🙏

मित्रांनो, किती छान शब्दबद्ध संदेश आहे न हा! खरच जगात अशी माणसे असतात जी तुमच्या परिस्थिती नुसार बदलतात. अगदी जवळची सुद्धा. जवळची कशाला सगी सुद्धा बदलतात. तुम्हाला चांगले दिवस असले कि ते जवळ येतात. जशी तुमची परिस्थिती बिगडली किंवा कामाधंद्यात काही अडचण आली किंवा आजारपण आलं कि ती अंतर ठेवायला लागतात. उगाच अंगलट येईल आपल्या. त्यापेक्षा थोडे अंतर ठेवून राहिलेले बरे. असे त्यांचे विचार असतात.

काही माणसे तर अशी ही असतात कि त्यांची स्वतः ची परिस्थिती बदलली कि ते अंतर ठेवायला सुरुवात करतात. जशे त्यांना काही अडचण आली कि तुम्हाला त्रास कशाला द्यावा म्हणून ते तुमच्या पासून लांब जातात. किंवा तुम्हाला कशाला त्रास म्हणून आजारपणा विषयी सांगत नाही. मदतीला बोलवत नाही. अशा ठिकाणी आपण स्वतः हून मदतीला गेलेले कधी ही चांगले.

पण माझ्या मते पहिल्या प्रकारच्या माणसांपेक्षा कधीही दुसर्या प्रकारची माणसे चांगली असतात.

आणि तिसर्या प्रकारची माणसे तर वेगळीच असतात.

ती माणसे परिस्थिती बदलवतात. ती तर भारीच असतात. अशी माणसे कधी ही तुम्हाला सोडून जाणार नाहीत. आणि तुम्ही ही त्यांना सोडू नका.

(19667.)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

भारतीय ग्रँडमास्टर कोनेरू हंपी ही मास्कोतील स्पर्धेत जगज्जेती ठरल्याबद्दल तीचे मनःपूर्वक हार्दिक अभिनंदन

फोटो सौजन्य:सकाळ पेपर

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.rnk1.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

एक संपलेले नाट्यपर्व

बावनकशी अभिनयाचे प्रेक्षकांवर अधिराज्य गाजवणारे व त्याच बरोबर बुद्धीप्रामाण्यवादाची कास धरून समाजजागृती करणारे “नटसम्राट” डॉ. श्रीराम लागू यांनी त्यांच्या ९२ व्या वर्षी जगाचा व रंगभूमी चा अखेरचा निरोप घेतला.

अशा ह्या अभिनय सम्राटाला भावपूर्ण श्रद्धांजली. ईश्वर त्यांच्या आत्म्याला चिरशांती देवो💐💐

(19655B)

मी आणि मी

मी आणि माझा इगो ( me and my ego) याला मी शॉर्टमधे Me and m.e. असे लिहिले आहे. हल्ली मनुष्याला ह्या आजाराने पछाडले आहे. किती ही इलाज करा हा आजार बरा होत नाही. उलट औषध घेऊन घेऊन औषधांची मारक क्षमता कमी होते किंवा शरिराला सवय जडते म्हणून औषधांचा काही ही परिणाम होत नाही. जसे डांस मारण्यासाठी आपण रोज औपधांची फवारणी करतो. कालांतराने डांसांवर औषधांचा परिणाम होईनासा होतो. हा हा हा असे हसत असावेत ते माणसांवर.☺️☺️ नंतर तर ह्या फवारणी चा डांसांना सोडून माणसांवरच परिणाम होतो. बर्याच बातम्या येतात तशा.

तर सद्या अगदी लहानांपासून मोठ्या माणसांपर्यंत सर्वांना या महाभयानक रोगाने व्याधले आहे.

मी का बोलावे त्याच्याशी? त्याने का आधी बोलू नये माझ्याशी? दोघे एक दुसर्याच्या चेहर्याकडे बघतात. नजरानजर ही होते दोघांची. पण पहिले आप पहिले आप या लखनवी अंदाजात सर्व वावरतात आणि पहिले बोलण्याचा मान समोरच्या व्यक्तीला देण्याच्या उठाठेवीपायी चांगली माणसं व चांगल्या ओळखी घालवून बसतात.

अहो, लहान लहान मुलांमध्ये सुद्धा या रोगाची लागण झाली आहे हल्ली. मला वाटते हा हवेचा परिणाम असावा. हल्ली हवा तशीच सुरू आहे. जर एखाद्या ने समोरच्या माणसाशी बोलायचा प्रयत्न ही केला तर समोरची व्यक्ती तुमच्या कडे विचित्र नजरेने पाहू लागते. जसे तुम्ही अंतरिक्षातून आलेले विचित्र प्राणी आहात. आपण स्मित देऊन थोडे घाबरून पुढे निघून जातो.

हा रोग हळूहळू घरातील माणसांमध्ये सुद्धा पसरू पाहातोय. बायको एक शब्द ही ऐकून घ्यायला तयार नाही. व बोललो तर तोंड वर करून प्रत्युत्तर देते. तिचा इगो दुखावला की ती चवताळलेल्या वाघिणी सारखी अंगावर येते.

हा इगो रोग महाभयानक आहे बुआ. खूप वैज्ञानिक संशोधक प्रयत्न करत आहेत यावरील इलाज शोधायचा. पण संशोधन करता करता त्यांना ही ह्या रोगाची लागण होते आणि ते ही रोगग्रस्त होऊन बसतात. ☺️😊😢😊☺️

(19651)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

खूप विचार करून एक दिवस नशिबाला विचारलं की तू सगळ्यांना एवढं दुःख का देतोस!
नशिबाने ही हसून उत्तर दिलं कि मी देतांना तर सगळ्यांना सुखच देतो!
पण तुम्ही सगळेच जण एकमेकाच सुख पाहून दुःख ओढवून घेता त्यात माझा काय दोष!
💐💐शुभ सकाळ 💐💐

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.ravindra1659.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

साक्षात यमराजच…

काही दिवसांपूर्वी दिल्लीत एक भयंकर अग्नीकांड घडले. आगीत जवळजवळ ४३ लोकं जळून मेली. माणसाच्या एका छोट्या चुकीचे इतक्या मोठ्या रुपात रुपांतर होणे ही एक शोकांतिका आहे.

थोड्या पैशासाठी किंवा काय झालं दुरुस्ती नाही केली तर, काही होत नाही त्याने, असे गैरसमज करुन घेऊन जीव धोक्यात घालने कितपत योग्य आहे. जस जसी इमारत जुनी होत जाते त्यातील वायरिंग ही जुनी होत जाते. मानुस जुना झाल्यावर त्याची ताकद कमी होते हे आपणा सर्वांना कळते पण वास्तू अगर वस्तू जूनी झाल्यावर तिची ताकद कमी होईल हे आपण मान्य करत नाही. आपल्याला फक्त आपण प्रिय असतो असे आपल्याला वाटते. पण आपण आपलेच वैरी ही असतो हे आपल्याला कधी समजलेच नाही. कारण हे वैर छुपे असते. जेव्हा आपण ‘काय होते त्याने’ हे वाक्य उच्चारले कि आपण आपलेच वैरी आहोत हे सिद्ध होते.

जसे जुन्या वायरिंग वर घरातील अगर कारखान्यातील लोड वाढवत गेले तर ती वायरिंग तग धरेल का? तिला तो भार सोसवेल का? याचा आपण विचारच करत नाही. आपल्याला हे कळते कि आपण आता म्हातारे झालोय वजन उचलू शकत नाही. आपल्या मुलाबाळांना कळतं कि बाबा तुमच वय झालय झालय आता तुम्ही वजन उचलून आजारपण ओढवून आम्हाला त्रास देऊ नका. तेव्हा हे का हो कळत नाही कि इमारत जूनी, त्यातील वियरिंग ही जूनी तिला वाढीव भार कसा सोसवेल? आणि काही झाले तर?!! येथे गोंधळ होतो. आणि मन म्हणते काही होत नाही थोड्याफार बदलाने.

(फोटो:गुगल)

आणि म्हणून अशा घटना घडतात व नाहक लोकांचा जीव जातो.

या दिल्लीत झालेल्या घटनेतील आणखी एक गोष्ट मनाला चटका लावून गेली. हल्ली गरीबात गरीब माणसाकडे मोबाईल हा असतोच. जी लोकं हे अग्नी तांडव सुरू होते तेव्हा त्यात अडकले होते त्यांनी आपल्या नातेवाईक किंवा मित्रांना मोबाईल वरुन संपर्क साधला. त्यांना आपण कशा परिस्थितीत अडकलो आहोत हे सांगितले. आपल्याला वाचवा किंवा या मरणयातनेतून बाहेर काढा अशी विनंती ही केली. हे त्यांचे संभाषण टीव्हीवर ऐकवले तेव्हा मन विषण्ण झाले हो. मन रडू लागले. काल एका गरीबाचं संभाषण पेपरात छापून आलं होतं. त्याने अशा वेळी म्हणजे जीवनाच्या अंतिम क्षणी आपल्या बायका पोरांना किंवा आई वडिलांना फोन न लावता मित्राला फोन लावला. त्याला हकिकत सांगितली. आणि मित्राला विनवणी केली कि “माझ्या घरच्यांकडे लक्ष दे, त्यांची काळजी घे.” किती मरणयातना होत असतील त्यावेळी माणसाला. काय म्हणत असेल त्याचा जीव. साक्षात यमराज समोर येऊन ठाकलाय. काही क्षणातच तो आपले जीवहरण करून घेऊन जाणार आहे. अशा ही क्षणी पहिल्यांदा आपल्या घरच्यांची काळजी करणे !केवढं हे प्रेम हो. पण घरचे असं प्रेम करत असतात त्याच्यावर? नाही, मुळीच नाही. जर खरच प्रेम असतं तर ती बायको सतत छळत नसली असती त्याला. असो. पण पुरुषाचे प्रेम कधीच कोणाला दिसत नाही व दिसणार ही नाही कारण ते मनापासून मनातून व मनाला भिडलेले असते.

(19650)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

👍आपल्या निःस्वार्थी कर्माने दुसऱ्यांच्या मनात घर करून जगणे हीच जीवनातील सर्वात मोठी कमाई आहे!

💐💐सुप्रभात💐💐

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.manachyakavita.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

प्रदूषण एक गंभीर समस्या…..

पूर्वी जर एखाद्या कडून कोणते काम करणे शक्य नसे व हळूहळू सुरुवात होत असे तर दिल्ली अभी बहुत दूर है. असे म्हटले जात असे. उपरोधिक असा अर्थ होत असे या म्हणीचा.

ही म्हण आज ही प्रचलित आहे.

आता हिच म्हण आणखी एका वेगळ्या संदर्भाने प्रचलित होत चालली आहे. ती म्हणजे प्रदूषण.

एखाद्या शहरात प्रदूषण वाढायला लागले कि आता असे म्हटले जाते ……. शहराचे आता दिल्ली होण्यापासून कोणी रोकू शकणार नाही. किंवा …….. चे आता लवकरच दिल्ली होणार.

सद्ध्या दिल्ली शहर हे प्रदूषणाच्या चरम सीमेवर पोहोचले आहे. टिव्हीवर रोजच या विषयी बातम्या असतात. या शहराची परिस्थिती अशी आहे कि लहान मुलं सुद्धा मास्क लावल्याशिवाय बाहेर पडू शकत नाहीत. याला काय म्हणायचे. इतकी वाईट परिस्थिती का झाली या शहराची? कशामुळे झाली? याचा विचार प्रत्येक माणसाने करायला हवा. नियम किती ही केले तरी तितकासा फरक पडत नाही. शेवटी स्वयंशिस्त हा एकच पर्याय उरतो.

आजच बातमी वाचली. नियमांची कडकपणे अंमलबजावणी झाल्याने रस्त्यावरील अपघात कमी झाले, प्राणहानी कमी झाली.

पण थोडी स्वयंशिस्त लावली तरी हे शक्य होते. मी विरुद्ध दिशेने गाडी चालवणार नाही, सिग्नल तोडणार नाही हे मनाने ठरवले तर अपघात होणारच नाहीत.

तसेच प्रदूषणाचे ही आहे. बातम्यांमध्ये सांगितले जाते कि पंजाब, हरियाणा व राजस्थान येथील शेतकरी शेतातील कडबा किंवा कचरा पेटवतात म्हणून प्रदूषण होत आहे. यावर उपाय असायलाच हवा. जसे तो कचरा क्रश करून जनावरांना खाऊ घालतात, किंवा त्याला सडवून शेतात खत म्हणून वापर करायला हवा, किंवा कागद बनविण्यासाठी वापरायला हवा, इ.इ.

(19639)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

🌹🌿शुभ सकाळ🌹🌿

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.manachyakavita.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

एकटेपण भाग-१

सेवानिवृत्त झालो कि उद्या पासून काय हा खूप मोठा प्रश्न समोर उभा ठाकलेला असतो. नौकरी करित असतांना दररोज हजारों लोकांशी संबंध असतात. बोलचाल असते. कार्यालयात सहकारी असतात. हाताखालील स्टाफ असतो. वरिष्ठ असतात. त्यामुळे दिवस कसा जातो जाणवतच नाही. म्हणून संध्याकाळी घरी यायचं पडलेलं असतं.

सेवानिवृत्त झाले कि संपूर्ण दिवस घरीच. आपल्याला वाटते चला आता पूर्ण वेळ आराम करू या. खूप झाली नौकरी, खूप झाले काम. पण घरी वेळ कसा घालवायचा हा प्रश्न पडतो. बोलायला कोणी नसते. बायकोला वेळ नसतो. अशात तुम्ही चुकुन मनातील भावना व्यक्त केल्या कि ‘आण काही मदत करु का?’ आणि तिने तुमचा शब्द पकडलाच समजायचे. ‘अरे वा वा! या या! काय काम करणार आपण?’ उपरोधक व खोचक शब्द कानी पडलेच म्हणून समजा. मग तिला कदाचित दया आल्यागत ती आवाज देते, ‘अहो जरा कांदा कापून देता का?’ झालं नको तेच काम बायकोने सांगितले. आयुष्यात कधी कांदा कापला नाही. म्हातारा तत पप करायला लागला. म्हातारी चिडली. ‘अहो, तुम्ही मदत करत होता न! काय झाले?’ ‘अग मला एक काम आठवलं आहे. मी बाहेर जाऊन येतो.’ असे म्हणून तो तिच्या उत्तराची वाट न बघताच पळत सुटतो. बायको अहो, अहो करत राहिली. आणि शेवटी हसत हसत कामाला लागली.

बाहेर आल्यावर मोठा सुस्कारा सोडत मनातल्या मनात पुटपुटतो, ‘बर झालं रे बाबा. सुटलो. नाही तर काय अवस्था झाली असती माझी.’

उगाच रस्त्यावर हिंडत फिरत असतांना शेजारचे आजोबा आवाज देतात,’अहो, लेले, असे भर दुपारी कुठे फिरताय?’

त्या आजोबांच्या आवाजाच्या दिशेने नजर वळते, तेव्हा कावरा बावरा चेहरा बघून ते दिर्घ अनुभवी आजोबा छद्मी हास्य आणून म्हणतात,’अहो, लेले, त्यात काय वाईट वाटून घ्यायचं. सेवानिवृत्त झाल्यावर सर्वांची हिच गत होते. घरातले काही काम सांगितले असेल तुम्हाला. म्हणून पळून आला आहेत न!’

बिचारा, खाली मान घालतो. म्हणजे होकार बर का! आजोबा मनात हसतात आणि असो या फिरून. म्हणतात आणि पुढे निघून जातात.

असं हे एकटेपण नकोस झालेलं. टिव्हीवर हजारो चेनल पण बघण्यासारखे एक ही नाही. बातम्या त्याच त्या. रटाळपणा वाटतो. दर दहा मिनिटात टिव्ही सुरू करतो. दोन मिनिटात पुन्हा बंद करतो.

(19638)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

आईवडीलांसाठी कोणतीही गोष्ट सोडा पण कोणत्याही गोष्टीसाठी आईवडिलांना सोडू नका.

💐💐शुभ प्रभात💐💐

http://www.ownpoems.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐