सवय……

“काय रे बाळा अरे तु सतत पुस्तकात रमलेला असतोस. तुझ्या वयाची मुल बघ कसे मोबाईल मधे नवनवीन खेळ खेळत असतात. बेटा, हा घे मोबाईल आणि डाऊनलोड करून घे छान गेम. खेळत बैस की जरा. मन रमेल त्याने.”

तो घरी आला आणि मुलाला पुस्तकात डोकं खुपसून बसलेले पाहून म्हणाला. शेजारी त्याची आई बसलेली पेपर वाचत. तिने ही मोबाईल नव्हता घेतला. त्याला आश्चर्य वाटले. हे काय मागास कुटुंब. लोकं बघतील तर काय म्हणतील. ही लोक किती जुनाट विचारांचे आहेत. पुस्तक वाचणे, बातमीपत्र वाचणे हे आता मागासपणाचे लक्षण आहेत. म्हणून त्याने मुलाला मोबाईल देऊ केला.

त्याचे मुलाला दिलेले उपदेश ऐकून ती जाम चिडली.

“अहो, तुम्ही काय बोलताय. आपल मुल चांगल वाचन करतय आणि तुम्ही त्याला मोबाईल खेळायला सांगताय.”

“अग, पण जगासोबत चालायला, धावायला हव कि नको प्रत्येकाला? अग, आपण जगासोबत चाललो नाही तर लोकं आपल्याला बुरसटलेले, मागासलेल्या विचारांचे, अनाडी अशी काय काय नावं ठेवतील.”

“ठेऊ देत लोकांना नावं. त्याने काही होत नाही. पण मुलगा अभ्यासात हुशार होईल.”

“बर बर. चुकलचं माझं. बेटा, तू अभ्यास करून खूप मोठा हो. मोबाईल काय मोठा झाल्यावर घेऊन देईल तुला.” सारवासारव करत तो म्हणाला.

हे संवाद वर्षभरापूर्वीचे आहे.

आणि मार्च २०२० मध्ये देशपातळीवर लॉकडाऊन सुरू झाले. मुलांचा अभ्यास, चाचण्या, परीक्षा सर्व घरात बसून सुरू झाले. वर्क फ्रॉम होम सारखे. आता मात्र मुलाला स्मॉर्टफोन घेऊन द्यावा लागला. पण मुलाला लवकर जमत नव्हते. वडील आईला म्हणाले, “म्हणून मी मुलाला मोबाईल वापरण्याची सवय लावायचा प्रयत्न करत होतो. पण तुम्ही अडथळा आणला.”

“अहो, मला माहिती होते का कि हा कोरोना सत्यानाश करेल. आता मोबाईल मुलं कसा अभ्यास करतील कळत नाही.”

“अग लहान मुलांची कल्पनाशक्ती अफाट असते. ते लगेच शिकून घेतात सर्व. यातून मुलांना चुकीच्या सवयी लागतात ही. पण आपला चिमण्या खूप हुशार आहे. तो कामापूर्त मोबाईल घेतो हातात.”

“हो न. खूप शालीन आहे आपला चिमण्या. मला त्याचा अभिमान वाटतो.”

“आणि माझा ग आई? मी हुशार नाही वाटते?” त्यांची कन्या लगेच रडायला लागली. ” माझे कोणीच कौतुक करत नाही.”

बाबांनी तिला जवळ घेत म्हटले,

“तू तर त्याच्या पेक्षा जास्त मार्क आणतेस. मग तू जास्त हुशार नाही का?”

आणि ती शांत झाली.

तो बायकोला म्हणाला,”अग, माणसाला काळासोबत चालावे लागते. मुलांना तर बुद्धिमत्ता खूप असते. ते लगेच शिकतात. मग त्यांचे ज्ञानवर्धन होऊ नये असे तुला वाटते का? आणि आपण आहोतच कि लक्ष ठेवायला. आमच्या काळी असे तंत्रज्ञान उपलब्ध नव्हते. साधा केल्युलेटर नव्हता. आला तेव्हा महाग असल्याने घेणे अशक्य होते. आता मुलांना मिळत आहे तर आनंद आणि शिक्षण घेऊ दे की.”

“हो हो चुकलच माझं.” ती म्हणाली आणि विषय संपला.

(6221878)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐सवय माणसाला गुलाम बनविते. पण वाचनाची सवय माणसाला ज्ञान अर्जन करून देते.

💐💐शुभ सकाळ💐💐

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

Www.koshtirn.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

तितिक्षा…

असे म्हणतात कि नावात काय आहे? नाव काही ही असलं तरी काय फरक पडतो. पण असं म्हणणं मला तरी योग्य वाटत नाही.

नाव मग ते कशाचे ही असले तरी. खूप काही सांगून जाते. आता उदाहरणादाखल आपण दगड घेऊ. नुसता दगड शब्द कानावर पडला कि मनात कशा भावना तयार होतात बघा. डोळे मिटून घ्या आणि कोणाला तरी दगड म्हणायला सांगा. शब्द कानावर पडता बरोबर त्याच्यातील टणकपणाचा भास मनाला होतो. याउलट माती म्हणता बरोबर कोमलतेचा भास होतो. अग्नी ह्या शब्दातच जाळ आहे असे वाटते. हा शब्द कानी पडला कि उष्णतेची धधक जाणवायला लागते. तेच वर्षा म्हटलं तर शीतलतेचा भास होतो. एखाद्या माणसाला एका बंद अंधार कोठडीत जेथे कसलाच आवाज येणे ही शक्य नाही ठेवले . आता त्याला फोनकरून जर सांगितले की बाहेर पाऊस पडत आहे. तर न सांगता ही त्याला गार वाऱ्याची झुळूक आली असे वाटेल. आजूबाजूला गार वारे वाहत आहेत असे जाणवेल. आग लागल्याचे सांगितले तर त्याला चटका लागेल. माझ्या मते, ही किमया आपल्या मनाची असते. जे शब्द कानी पडतात, आपले मन त्याप्रमाणे त्या शब्दाला जगते.

तसेच शहर किंवा गाव यांच्यातील घरं किंवा इमारती सोसायट्या यांची नाव वाचली कि त्या गावची बरीच माहिती होऊन जाते. म्हणजे त्या गावावर कशाचा पगडा आहे. ऐतिहासिक पगडा आहे का? हे घरांच्या, रस्त्यांच्या नावावरून सहजपणे जाणवते.

हे जाऊ देत माणसांची नावंच बघा न. माझ्या वडिलांचे काळी म्हणजे सुमारे शंभर वर्षांपूर्वी नावं असायची, नामदेव, विश्वनाथ, रामदास, शंकर, लक्ष्मी, पार्वती. मुलांची अशी नाव ठेवली जात होती. त्यांच्या त्या काळी बहुतेक देवांचीच नाव ठेवली जायची. त्यानंतर चा काळ थोडा आधुनिक झाला. म्हणजे सुमारे ६०-७० वर्षापूर्वीचा काळ. हा काळ पूर्वी पेक्षा आधुनिक झाल्याचे नावातील बदलावरून सहज लक्षात येते. तेव्हा नावे ठेवली जात होती, मधुकर, सुधाकर, रमेश, सुरेश. हिच तेव्हाची आधुनिक नावं. नावांमधील बदल हा काळाचा महिमा म्हणतात न तसा आहे. जसजसा काळ बदलत गेला , शिक्षणाचा महिमा वाढला. नावांमध्ये आणखी आधुनिकीकरण होत गेले. रितेश, निमीष, बंटी, बबली, पिंकी अशी आधुनिक नाव उदयास आली. हल्ली मुलांची नाव

विशेष करून पेट नेम अशी असतात कि लक्षात ही राहात नाहीत.

थोडक्यात सांगायचे झाले तर असे म्हणता येईल कि गाव, शहर, परिसर, घर, सोसायट्या यांच्या नावावरून बराचसा अंदाज येतो. तसेच माणसांच्या नावावरून काळाचा किंवा वयाचा अंदाज येतो. म्हणजे नावात काय आहे हे म्हणणे मला तरी योग्य वाटत नाही.

(6121877)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

🌹💐✒️ कुणाला दुःख देऊन
मिळवलेला आनंद कधीच

सुख देऊ शकत नाही.
पण कुणाला आनंद मिळावा

म्हणून स्वीकारलेले दुःख नेहमी
सुख देऊन जाते… ✍🏻

🌹🌹🌹सुप्रभात… 🌹🌹🌹

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.rnk1.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

गोड संवाद… ः

“अहो, माझा भाऊ आणि वहिनी येत आहेत मी खूप खुश आहे आज तुम्हाला विनंती आहे कि receive them with open arms.” ती म्हणाली. ( स्वागत करणे)

“काय? अग काय बोलत आहे. तुझे भाऊ आहेत तू बघ. I will keep him at arm’s length.” नवरोबा.

” म्हणजे काय? तुमचे नातेवाईक येतात तेव्हा I receive them with open arms.” बायको. “अग जाऊ दे न. तुझ्या नातेवाईकांचे येणे म्हणजे apple of discord( भांडणाचे कारण) होऊ नये असे मला वाटते.” नवरा लाचारीने म्हणाला. “माझा भाऊ once in a blue moon सारखा कधीतरी येतो तरीही तुला नको असतो. केव्हढा मोठा माणूस आहे तो!” बायको अभिमानाने म्हणाली. ” म्हणून you want me to be under his thumb (हाताखाली किंवा वर्चस्वाखाली असणे).” नवरा हतबल होऊन. ” कदाचित तू बरोबर बोलत आहे. I am at fault. Sorry.” बायको चुक लक्षात आल्यावर माघार घेत म्हणाली. “मला तेच समजत नव्हते कि why you are out of your mind.(वेडेपणाने वागणे).” तो तिला म्हणाला. ” माझा भाऊ म्हणजे feather in our cap (अभिमान वाटावा असा) आहे.” ती उत्तरली. “आणि तू माझ्या साठी feather in my cap आहेस.” आता तो थोडा चापलूसीच्या सूरात म्हणाला. “आणि तरीही आपण cat and dog life ( सतत भांडणे) जगत आहोत.” तिच्या ही लक्षात चुक आली म्हणून ती त्याला म्हणाली. “अग चालायचच. त्या जगण्यात मजा येत नाही. थोड तिखट मीठ असल जीवनात कि स्वादिष्ट जगणं होत नाही का!!” तो म्हणाला. “अरे हो न नुसतच जगणं म्हणजे to have no backbone (कणा नसलेले) सारख वाटतं.” ती म्हणाली. “अग मजा येते आहे न. Shall we keep the ball rolling.( चालू ठेवणे.)” त्या मजा येत असल्याने तो म्हणाला. ” “नाही आता पुरे. Afterwards you take up arms against me. ( भांडायला तयार होणे )” बायको. “काय बोलतेय!!It’s cock and bull story. (अविश्वसनीय गोष्ट.) “काय हे don’t throw cold water on me.”( नाउमेद करणे) “????” तो शांत. तिने त्याला मिठी मारत म्हटले you are rough diamond dear.( स्वभावाने फणसासारखा.) आणि अशाप्रकारे गोड संवाद संपला. मित्रांनो, इंग्रजी शाळेतून शिकलेले नवरा बायको यांचे हे काल्पनिक संवाद. कदाचित असेच दैनंदिन बोलणे होत असावे त्यांच्यात. (6021876)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐जिवनात जोडलेल्या माणसांची “शिलाई”
जर “भावनांनी” झाली असेल ,
तर तुटणे अवघड आहे आणि
जर “स्वार्थाने” झाली असेल ,
तर टिकणे अवघड आहे..
• 🌿शुभ दुपार🌿•💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐www.ownpoems.wordpress.com💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

परिक्षा…

मुल जन्माला आले आणि थोडे से बघून बघून हसायला लागले कि सर्वांचे सुरू बाळ आई कोणती? बाबा कोणते? आत्या कशी मागे राहणार? आणि सर्वात महत्त्वाचे म्हणजे आजी मागे राहणे कसे शक्य आहे. त्या छोट्या जीवाला वेड करून टाकतात विचारून विचारून. तो इतका थकतो कि पडल्या पडल्या डोळे मिटवून झोपी जातो. येथून परीक्षेला सुरुवात होते. परीक्षा फक्त शाळेत गेल्यावर होते सर्व सामान्यांचा समज असतो. पण तसे नाही. लहान बाळ मान धरायला लागले, नजर देऊन आपल्या कडे बघायला लागले कि त्याची पहिली परीक्षा सुरुवात झाली म्हणून समजावे. आपण काय समजावे. आपल्याला ते कळत नसते. तो बाळच समजून जातो कि आपल्या आयुष्याच्या परीक्षा आता सुरू झाल्या. तेव्हा तो कंटाळून नजर दुसरी कडे वळवून घेत असतो. पुढे दररोज क्षणाक्षणाला परीक्षा होत असते. बोट, डोळे, नाक, कान प्रत्येक अवयव ओळख ही परीक्षाच असते. आई, बाबा, नव्हे मम्मी- पप्पा, काका, मामा आजी आजोबा, एक न अनेक नाती असतात. सर्वांची ओळख परेड होते बाळासमोर. तो ही प्रथम ओळखायला लागतो. कालांतराने हाक मारायला सुरुवात करतो. पहिली गुरु आईच असते. पुढे अंगणवाडी, बालवाडी, प्राथमिक, माध्यमिक, उच्च माध्यमिक, मग डिग्री, ह्या शिक्षणाच्या परिक्षा उत्तीर्ण होत होत एक एक टप्पा पार करत जावे लागते. सोबतच जीवनातील परिक्षा ही द्याव्या लागत असतात. इतपर्यंत आईवडील यांच्या आशिर्वादाने व सोबतीने आणि मदतीने जीवनातील परिक्षेचे अडथळे पार करत असतो. नौकरी लागली आणि लग्न झाले कि खरे जीवन सुरू होते आणि खरी परिक्षा ही. या परिक्षेत उत्तीर्ण होणे फार कठिण असते. सर्वात कठिण असते ती बायको घेत असलेली परिक्षा. तेथे प्रश्नांना उत्तरे च नसतात. प्रश्नाला उत्तर दिले कि संपले असे कधी होत नाही. कारण प्रतिप्रश्न उपस्थित होत असतात. आणि मास्तर समाधानकारक उत्तर दिले नाही म्हणून नापास करत असतात. नवरोबा त्या परिक्षेत कधीच उत्तीर्ण होत नसतात☺️😊😢 पुढे म्हातारा झाला बाबा कि सर्वच परिक्षक होतात😊😊. मुलं, सुना, नातवंडे आणि अर्थात बायको कशी सुटणार! एकूण काय तर माणसाला आयुष्यभर परिक्षाच देत बसावं लागतं. स्रियांचं बहुधा असं नसत. त्या स्वतः सुन असे पर्यंत थोड्या प्रमाणात परिक्षा द्यावी लागते त्यांना ही. एकदा का त्यांची सासू गेली आणि ही सासू झाली कि फक्त परिक्षकच होतात बाबा त्या😊😊.असे हे पुरुषी जीवन परिक्षा आणि परिक्षकांनी परिपूर्ण. 😊😊😊 मग मला एक प्रश्न पडतो कि आपली संस्कृती पुरुषप्रधान कशी?

(5821874)💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

समजवण्यापेक्षा समजून घेण्यामध्ये
खरी परीक्षा असते,
कारण
समजवण्यासाठी अनुभवाचा कस
लागतो,
तर समजून घेण्यासाठी मनाचा
मोठेपणा लागतो
🌹🌹 आणि अशी मोठ्या मनाची माणसे माझ्यासोबत आहेत याचा मला अभिमान आहे 🌹🌹
💐💐 शुभ सकाळ 💐💐

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐www.koshtirn.wordpress.com💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

अमरत्व…

हे ईश्वरा तू काय विचार करून हे जग निर्माण केले आहे? आम्ही जन्माला येतो, आयुष्यभर मर मर राबतो, झटतो आणि शेवटी मरतो. जे काही कमावतो चांगल वाईट जे असेल ते सर्व येथेच तर सोडून जातो. अगदी नाव सुद्धा. मग का तू हे जग निर्माण केले असावे? बर असे ही नाही कि एकदा जन्माला आला कि कायमस्वरूपी अमर झाला. तसे असते तर आयुष्यभर जगण्यासाठी पैसा अडका लागला असताच. म्हणून झटणे साहजिकच झाले असते. पण असे शक्य नाही असे झाले असते तर ही धरती माणसांच्या वजनाने केव्हाच जागेवरून लांब सरकून गेली असती आणि हे ब्रम्हांडाच मुळी जागेवर राहिलं नसतं. असो. आपल्याला काय त्याचं.

मला ही अशी भिती वाटतेच. शेवटी माणूस आहे. आज दोन वर्षे झाली ऑपरेशन ला. केंसर सारख्या जीवघेण्या आजारातून बाहेर पडणे सोपे नव्हे. पण वेळीच कळाले व लागलीच ऑपरेशन करून टाकले. ऑपरेशन च्या आधी खूप भिती वाटत होती. आता आपल संपल. अस वाटायच. पण २५ जून २०१९ रोजी दवाखान्यात भरती झालो. आणि सर्व दैवावर सोडून दिले. मरणाचा विचार सोडून दिला. बस्स. आणि कोठून हिम्मत एकवटली माहिती नाही. सहज सामोरे गेलो. माझी मुलगी माझ्या सोबत होती. मला वाटायचं ही कस करणार आपलं. पण तिला ही कशी व कोठून हिम्मत आली माहीत नाही. केल तिने व्यवस्थित. तिला तर वाटत आहे कि तिचे आईवडील अमरत्व घेऊन जन्माला आले आहेत. ती सतत म्हणत असते तुम्हाला काय झाले आहे? उगाच घाबरत असतात. तिच्या मुळे जगण्याची हिम्मत मिळते.

पण अमरत्व घेऊन कोणीही जन्माला येत नाही. जो आला तो कधीतरी जाणारच. त्याला परत जायला काहीतरी निमित्त लागते इतकंच. कोरोना आला आणि लाखो लोकांना घेऊन गेला. एरव्ही ही लोक मरतातच कोणी हार्ट फेल होऊन जातो, कोणी कर्करोगाने जातो तर कोणी अपघाताने जातो. दररोज लोक मरतातच. मरण हे अटळ आहे. पण तरीही मनुष्य मरणाला घाबरतो. कोणालाही जायचे नसते. (5721873)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐“जेव्हा वेळ आपल्यासाठी थांबत नाही मग आपण योग्य वेळेची वाट का पाहत बसायचे,प्रत्येक क्षण हा योग्यच असतो चुकतो तो फक्त आपला निर्णय…!”🍁शुभ सकाळ🍁💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐www.ownpoems.wordpress.com

NFOC .. एक विज्ञान कथा

मला काल रात्री एक स्वप्न पडले. स्वप्नात मी बघितले कि एका दुचाकी वाहनाचा अपघात झाला आहे. तेव्हा मी कोठेतरी जात होतो. मी पाहिले अपघात झालेल्या त्या व्यक्तीच्या मानेला जोरदार झटका लागला होता. दुचाकीला एअरबेग होती पण झटका इतका जोरदार होता कि एअरबेग बाजूला होऊन त्याची मान खाली आपटली आणि लोंबकळलीच. माझ्या सोबत आणखी दोन तीन माणसे थांबली. मी क्षणाचाही विलंब न करता त्याच्या मानेला आधार देऊन त्याला दुसऱ्या माणसाच्या मदतीने उचलून बाजूला गवतावर झोपवले. पण मानेतील नस तुटल्याने व अंतर्गत रक्त स्राव होत असल्याने तो हळूहळू कोमात जात होता असे सोबत मदत करित असलेल्या सदग्रुहस्थाने सांगितले. ते डॉक्टर असल्याचे ही त्यांनी सांगितले.

त्या अपघातग्रस्त माणसाला आम्ही दोघांनी लगेचच दवाखान्यात हलविले. दवाखान्यात त्यावेळी डॉ. दिक्षित होते. हा त्यांचाच दवाखाना होता. हे एक प्रसिद्ध डॉक्टर. त्यांचा मागील काही काळापासून एका वेगळ्या विषयावर अभ्यास सुरू असल्याचे वर्तमानपत्रात वाचले होते. नेनो एफ ओसी(NFOC) चा वापर शरीरात कसा करावा हा तो अभ्यास. NFOC म्हणजे नेनो फायबर ओप्टिक केबल. अपघातात बहुतेक वेळा नस तुटते. मग मेंदूला रक्त पुरवठा थांबतो आणि मनुष्य कोमात जातो. त्यांनी कुठे तरी NFOC बद्दल वाचले होते. त्याचा शरीरात उपयोग करण्याची कल्पना त्यांच्या डोक्यात आली. मग त्याद्रुष्टिने त्यांनी अभ्यास सुरू केला. यावर

त्यांनी विचार केला कि संगणक रूपी डोके जे देवाने आपणास दिले आहे त्याला शरीरातील संवेदना मस्तिष्का पर्यंत पोहोचवणाऱ्या वाहिन्या जर तुटल्या तर NFOC त्यांच्या जागी वापरता येऊ शकते.

त्यांनी यावर बरेच पेपर लिहिले. ते आंतरराष्ट्रीय स्तरावर प्रकाशित ही झाले. मानवी शरीरात या तंत्रज्ञानाचा उपयोग करण्यासाठी सर्व परवानग्या त्यांनी मिळवल्या होत्या. पण प्रत्यक्ष वापर अजून केला नव्हता. आज या रुग्णावर अशी शस्त्र क्रिया करण्याची वेळ आली आहे. त्यांनी लागलीच रूग्णांच्या नातेवाईकांशी चर्चा केली व त्याला NFOC केबल चा वापर करुन दुरुस्त करण्याचा निर्णय घेतला.

NFOC ही एक महिन अशी डोळ्यांना ही न दिसणारी फ्लेक्झिबल कांचापासून तयार केलेली फायबर ऑप्टिक कैबल आहे.

आणि काय आश्चर्य! ऑपरेशन सक्सेसफुल झाले. मेंदू डेड व्हायच्या आत ऑपरेशन झाल्यामुळे तो रुग्ण कोमातून बाहेर पडला. ४८ तासांनी तो शुध्दीवर आला. ही बातमी जगभर पसरली. डॉक्टर दिक्षित यांचे जगभरात कौतुक झाले.

इतक्यात अहो सकाळ झाली. उठा. अशी हाक कानी पडली आणि मी जागा झालो. स्वप्न भंगले.

( मित्रांनो, ही एक काल्पनिक विज्ञान कथा आहे. मी स्वतः लिहिली आहे. NFOC अशी कैबल आहे का माहित नाही. )

(5521871)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

सुखापेक्षा दुखाः मध्ये असताना मिळणारे ज्ञान हे सर्वश्रेष्ठ आणी परीणामकारकच असते.

🌹🌹🌹🌹 सुप्रभात 🌹🌹🌹🌹

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.rnk1.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐
💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

अस्तित्व…

अस्तित्व म्हणजे प्रत्यक्षात असणे किंवा दिसणे. जी गोष्ट म्हणजे वस्तू सजीव अगर निर्जीव डोळ्यांनी दिसत आहे ती अस्तित्वात आहे असे आपण मानतो. पण काही अशा गोष्टी आहेत की ज्या आपल्याला दिसत नाहीत पण त्या असतात, त्या असल्याचा आपल्याला भास होतो. जसे वायु किंवा गैस. पण काही गोष्टी अशा असतात कि ज्या असून नसल्यासारख्या असतात. त्यांचे अस्तित्व असते, त्या प्रत्यक्ष असतात, दिसतात ही डोळ्यांना पण नसल्यासारख्या असतात. म्हणजे खरे सांगायचे झाले तर दुर्लक्षित. म्हणजे असून सुद्धा त्यांचे अस्तित्व नाकारल्या सारख्या. म्हातारपण हे असेच असते. तुम्ही प्रत्यक्षात असतात. सर्व तुमच्या कडे बघतात ही. पण दुर्लक्ष करतात. असून नसल्यासारखे करतात. तुम्हाला बोलता ही येत नाही आणि न बोलून पण चालत नाही. खाता ही येत नाही आणि न खाऊन पण चालत नाही. धड झोपता ही येत नाही आणि जागे पण राहता येत नाही. टिव्ही लावला तरी अडचण. नाही लावला तरी अडचण. काय कराव म्हाताऱ्या माणसाने.

सुख आणि दुख या दोन टोकांच्या मध्यभागी एक बिंदु असतो. तेथे एकदम न्युट्रल स्थिती असते. तशीच अवस्था म्हातारपणी असते असे म्हणायला हरकत नसावी. तुमचे अस्तित्व असते पण नसल्यासारखे. म्हणजे अगदी आहात किंवा नाहीत या दोन्ही अवस्थांमधले. सरळ सांगायचे झाले तर पुर्णतः दुर्लक्षित. असो, “ठेविले अनंते तैसेचि रहावे चित्ती असू द्यावे समाधान.” आजारपणाचे ही असेच असते. काही आजार असे असतात कि तो आजार झाला कि जग तुमचं अस्तित्व नाकारते. म्हणजे तुम्ही असून सुद्धा नसल्यासारखे समजते. जणू जग तुमच्या जाण्याची वाटच बघत असते. हे दुर्धर आजार असतात. त्यातून जर दोरी पक्की असेल आणि त्याची इच्छा असेल तर तुम्ही वाचतात. पण त्यानंतर चा प्रवास फार विकट असतो. त्यातल्या त्यात जर चालता फिरता येत नसेल, उठता बसता येत नसेल तर सर्वात वाईट. मनुष्य मरण यातना भोगतो. तेव्हा असे वाटते जसे यमराज रजेवर गेलेले आहेत कि काय?

तो मरणासन्न अवस्थेतील मनुष्य अक्षरशः वाट बघतो यमराजांची. इतर ही तेच करतात. येथे तुमचे अस्तित्व नको नको से होते. काही लोकं ३-३, ४-४ वर्षे कोमात राहतात. असून नसल्यासारखे. अशा अस्तित्वाला काय अर्थ? पण तरीही आप्तियांना ती व्यक्ती हवी असते. नवरा कोमात असेल तर बायको तशा अवस्थेत ही सांभाळते. आणि बायको कोमात असेल तर नवरा ही तीला सांभाळतो. आपल्या जीवलगाच जाण ही कल्पना ही सहन होत नाही.

काही आजार असे असतात कि हा आता गेल्यातच जमा आहे असे सर्व ग्रुहित धरूनच असतात. आणि त्यामुळे तो ही खचून जातो. मानसिक स्वास्थ्य हरपत आणि आत्मविश्वास ही. असो.

ठेविले अनंते तैसेचि रहावे चित्ती असू द्यावे समाधान.

(5421870)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐.

वेळेसोबत चालने आवश्यक असतेच असे नाही. पण सत्यासोबत चालल्यावर वेळ एक दिवस स्वतः आपल्यासोबत चालायला लागते.💐💐शुभ प्रभात💐💐

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐www.koshtiravindra.blogspot.com💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

सहजच….

नुकत्याच गेलेल्या अक्षय तृतीयेला होळीला “लुसलुशीत” पुरणपोळी खाल्ल्यामुळे दररोज “ठणठणीत” तब्येत ठेवण्यासाठी सकाळी सकाळी “चमचमीत” पोहे, पण मिसळ नको फक्त पोह्यांचा “दमदमीत” नाश्ता करून “खुसखुशीत” करंजीच्या सोबत “रसरशीत” हापूस आंब्याचा रस, “कुरकुरीत” चकली आणि कांदा भजी, “टुणटुणीत” तब्येत असलेल्या “चुणचुणीत” आणि “गुटगुटीत” नातवांसोबत बसून “दणदणीत” भोजन करून संध्याकाळी “सणसणीत”अशा मोठ्या पराठ्यांसोबत किंवा “झणझणीत” पिठले व “भुसभुशीत” जमीनीत “घसघशीत” आलेल्या “ठसठशीत” वांग्याची “चमचमीत” भाजी “ढणढणीत” आवाजात लावलेल्या संगीतासह चेहऱ्यावर ” तुकतुकीत” कांती असलेल्या “बटबटीत”डिझाइन ची “झुळझुळीत” साडी नेसलेल्या “सुटसुटीत” केसांच्या “खणखणीत” आवाज असलेल्या कधीही “झिरझिरीत” साडी परिधान न करणाऱ्या, माहेरी जाऊन “खरमरीत” पत्र न लिहाणाऱ्या बायको सह “झगमगीत” दिव्यांच्या “झगझगीत” प्रकाशात बसून खाण्याचा मोह संपतरावांनी टाळला कारण म्हातारपणी असे खाणे त्यांना परवडणारे नव्हते.

वर एकूण २७ विशेषणांचा वापर करून एकच वाक्य तयार केले आहे.

(5021866)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

समाधान म्हणजे एक प्रकारचे वैभव असुन, ते अंतःकरणाची संपत्ती आहे.. ज्याला ही संपत्ती सापडते तो खरा सुखी होतो.. दुस-याचं हिसकावून खाणा-याचं पोट कधी भरत नाही, आणि वाटून खाणारा कधी, उपाशी मरत नाही…
🙏🙏 शुभ सकाळ🙏🙏

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.manachyakavita.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

स्वार्थी जग हे…

होय मित्रांनो, जग हे खूप स्वार्थी आहे. जगातला प्रत्येक जीवंत प्राणी , जीव, जंतू, वनस्पती, झाडे, झुडपे सर्व सर्व स्वार्थाने भरलेले आहे. सुरुवात तर मी ईश्वरापासूनच करेल. मला वाटते त्याने हे जग त्याच्या स्वार्थासाठीच  निर्माण केले असावे. ईश्वराने हे जग निर्माण केले नसते तर त्याला कोणी पूजल असत? म्हणजे त्याची कोणीतरी पूजा करावी म्हणून मानव निर्मित केला असावा. मानव जगला पाहिजे म्हणून झाडे, झुडपे , वनस्पती, जीव जंतू निर्माण केले. त्यांच ही स्वतंत्र अस्तित्व नाही. ते ही एक दुसऱ्या वर अवलंबून आहेत. आहे न विचार करण्यासारखी गोष्ट. आता आपण माणसाकडे वळू या. पहिल्यांदा आईवडील म्हणजे स्री पुरुष ज्यांच्या पासून नवीन जीव निर्माण होतो. ते त्यांच्या म्हातारपणी आपला सहारा व्हावा म्हणून मुलं आसावीत. त्यासाठी लग्न करतात. आणि मुलांना जन्माला घालतात. यात त्यांचा स्वार्थ नाही का? स्पष्टपणे स्वार्थ आहे. त्याला लहानाचे मोठे करतात. नको नको ते लाड पुरवतात तेही तो नाराज होऊ नये. मोठेपणी आपल्याला त्रास देऊ नये म्हणून. जर मोठा झाल्यावर त्याने त्रास दिला तर तसे बोलून दाखवतात ही. यासाठीच का तुला लहानाचा मोठा केला? तुझे लाड पुरविले. असे उघडपणे बोलतात. यात त्यांचा स्वार्थ स्पष्टपणे दिसून येतो. नव्हे असतोच. पूर्वी वडिलांशी संवाद साधणे अशक्यप्राय होते. ते तरी काय करणार? घरोघरी इतकी मुलं असायची कि वडील कोणाकोणाला जवळ घेणार हा प्रश्न असायचा. त्यामुळे लाड नकोच. असे तेव्हाचे धोरण असावे.
असे म्हणणे उचित होईल कि  मुल स्वतःहून लहानाची मोठी व्हायची. तेव्हा ची मुल निस्वार्थ पणे काम करायची. कारण धाकच असा होता. पाय चेपून दे जरा म्हटलं तर निमूटपणे जाऊन चेपून द्यावे लागे. मला वेळ नाही, मी अभ्यास करतोय. ही कारणं चालतच नसायची. ऐकायचं म्हणजे ऐकायचच.
आता त्या लहानशा पिल्लाला जरी काम सांगितले तरी तो चॉकलेट देणार? म्हणून विचारतो. पप्पी देणार? इतपर्यंत ठिक होतं.पण चॉकलेट म्हटलं तर. लहानपणी काम करण्यासाठी चॉकलेट मागितले कि समजून जायला हवं कि हा मोठेपणी काय काय दिवे लावणार!! अहो अभ्यास करण्यासाठी मार नाही खात आता चॉकलेट खातात मुलं. आणि आई!! आईच तर विचारुच नये. मुलाने काम करण्यासाठी खाऊ मागितला कि मुलाची आई मध्ये बोलणार च. अहो एकूलत एक लेकरू आहे तुमच. एक रूपयाचं चॉकलेट तर मागतोय. पूर्वी अस नसायचं. वडील बाहेरून घरी आले आणि वडिलांनी फक्त त्याच्या कडे पाहिले तरी तो समजून जायचा आणि पळतच घरात घुसायचा. तेही समोर नव्हे. कुठे तरी कानोड्यात जाऊन लपून बसायचा. चॉकलेट तेव्हा नव्हतेच. साध्या लिमलेटच्या गोळ्या मिळायच्या. पण त्या हि मागणे अशक्यप्राय गोष्ट होती.  समजा चुकून माकून मुलाने मागितलीच तर  आईच ओरडायची आणि झाडू घेऊन खाऊ पाहिजे तुला. आई मारणार नाही पण उगारणार. तरीही मनात आईविषयी आदरयुक्त  भिती असायची.
हल्ली प्रत्येक जण आपला स्वार्थ बघतो. लहान मुल असो, आईवडील असो किंवा आणखी कोणी. काही फायदा असेल तरच काम करायच. नाही तर संबंध ठेवण्यात काही हशील नाही. असे बोलून सुद्धा दाखवणार.
हे तर माणसांचं झालं. अहो पशूपक्षी सुध्दा स्वार्थ जपतात. तुम्ही त्याला खायला दिले तरच तो तुमच्या जवळ येणार. शेपटी हलवणार किंवा पायाशी लोळन घालणार. तुम्ही एक दोन दिवस दिले आणि नंतर दुर्लक्ष केल तर त्याच वागणं बघा. तो सुद्धा तुमच्याकडे दुर्लक्ष करतो. अगदी जवळ नव्हे थोड लांब थांबणार. तुमच्या न बघता नजर ठेवणार. तुम्ही आवाज दिला तरी दुर्लक्ष करणार, न ऐकल्यासारखे करणार. दोन तीन वेळा आवाज दिल्यावर हळू तुमच्या कडे बघणार. पण भावनाशून्य नजरेने.  हा हि स्वार्थच नाही का??

आईवडील, भाऊ बहिण, मुलं, नातेवाईक, मित्र, शेजारीपाजारी,  सहकारी सर्व सर्व जगच स्वार्थी झालयं.
मित्रांनो, विषय खूप मोठा आहे. पण आता मला ही लिहायचा कंटाळा आला आहे आणि तुम्हाला ही वाचायचा कंटाळा येईल म्हणून आटोपट घेतो.
लेख आवडला का? आलडला असेल तर प्रतिक्रिया अवश्य द्या.
आणि माझ्या या स्पष्ट भावनांमुळे कोणाच्या भावना दुखावल्या असतील तर क्षमस्व.
(4821864)
💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

आकाशात जेव्हा ऊन आणि पावसाचा संघर्ष असतो, तेंव्हाच इंद्रधनुष्य तयार होते.
आयुष्य हे असेच असते. सुखदुःखाचे हेलकावे घेतच चालावे लागते.
तडजोडीमुळे नुकसान होत नाही, तर संधी मिळते, इंद्रधनुष्य फुलवण्याची..!

🌹🌷शुभ प्रभात🌷🌹

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

www. koshtirn.wordpress.com
💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

तिखटमीठ

संपतराव हात पाय धुवून स्वयंपाक खोलीत नव्हे स्वयंपाक घरात आले.खोली म्हटलं कि गावंढळपणा डोकावतो अर्थात असे त्यांची बायको सतत टोकत असते. पण मुळात गावाखेड्यात वाढलेला माणूस काही ही झाल तरी बदलू शकत नाही. असो तर ते आले बायकोने नुकतेच टेबलवर वाढून ठेवले होते. ते बसले भाजी बघून तोंडाला पाणी सुटले. पण भाजी कसली आहे याचा उलगडा ज्यांना चव घेतल्यानंतर सुद्धा होत नाही, त्यांना त्या भाजीकडे बघून कसा होणार. म्हणून ते गुपचूप खुर्चीवर बसले. ताट ओढून जवळ घेतले. पोळीचा तुकडा मोडला. भाजीच्या प्लेट मधे टाकून कुसकरून घेतला आणि पहिला घास छोटासा ताटाच्या बाजूला ठेवला. ही त्यांची लहानपणापासूनची आजीने लावून दिलेली सवय. का माहिती नाही पण त्यांना तसे केल्याशिवाय जेवण करताच येत नाही. असो. तर त्यानंतर चा घास त्यांनी स्वतःला भरवला आणि ज्या वेगाने त्यांच्या भाजीविषयी आशा पल्लवित होऊन तोंडाला पाणी सुटले होते अगदी त्याच वेगाने त्या आशा धुळीस मिळाल्या आणि तोंडचे पाणी ही पळाले. कारण होते भाजी. भाजीत तिखट नव्हतेच मुळी. आज प्रथमच संपतरावांना राग अनावर होऊन ते बायकोवर चिडून ओरडले. अग काय हे? ही काय भाजी आहे?

४० वर्षे झाली संसार करून तरीही अशी चुक! संपतराव कधी नव्हे ते आज चिडले होते. बायको तशी तापट होती. तिला त्यांच रागावण सहन झालं नाही. जितक्या जोरात संपतराव ओरडले त्यापेक्षा दुप्पट जोराने बाईसाहेब ओरडल्या. तिचं हे इतकं जोराने चिडणं आज पहिल्यांदा त्यांनी बघितलं होतं. त्यांना आश्चर्याचा धक्काच बसला. त्यांच्या लक्षात हे कधीच आले नव्हते कि क्रिकेट मधे जितक्या जोरात बॉल येतो तितक्याच वेगाने तो उंच आणि लांब जातो. हळू आलेल्या बॉलवर सिक्सर लागत. वेगात बॉल आला कि सिक्सर सहज लागतो. अगदी असच झाल आहे हे. आज प्रथमच संपतराव चिडले आणि त्यांना बायकोचे हे रुप दिसले.

ते थोडे शांत होत बायकोला म्हणाले, “भाजीत तिखट टाकलेले नाही.”

आता ती ही शांत होत म्हणाली “चुकून राहिले असेल टाकायचे.”

अहो, माझ ही वय झाले आहे आता. चाळीस वर्षे संसाराला झाली कधी झाले होते का असे?

“नाही हो कधीच नाही. पण मी ही काय करावे. रात्रंदिवस काम करणारा माणूस आयुष्य भर पायाला फिरक्या लावल्यागत धावपळ करत राहिलो. आता हे दिवसभर नुसते बसून राहणे सहन होत नाही. काही करायची ताकत नाही. नुसत हतबल होऊन बसायचे. वेड लागायची पाळी येते कधी कधी. आज तर हद्द झाली. भाजीत चक्क तिखटच नाही. मला राग अनावर होऊन मी चिडलो.”

“बरोबर आहे तुमचं. चिडचिड होणारच. माझं ही चुकलं मी इतक्या जोरात ओरडायला नको होते. मी ही काय करणार बर. काम होत नाही. कसं तरी स्वयंपाक करायचा. आणि तुम्हाला माझ्या हातचच जेवण हव असत. म्हणून झटाव लागत. माझी ही चिडचिड होते आता.”

“हो ग. हे म्हातारपण व्यतित करण खूप कठिण असतं बुआ.”

“मला ही तसच वाटतं. अहो मला वाटतं भाजी तिखट मीठ शिवाय पूर्ण होत नाही. तस आपल आयुष्य ही पूर्ण होत नाही. आपण अस केलं कि रोज काही तरी कारण काढून पाच मिनिटे भांडत जाऊ. मग दिवसभर त्या विषयावर चर्चा करू. आपला वेळ मस्त जाईल नाही का?”

हो ग. कल्पना अप्रतिम आहे. लोकं प्रेमाने आयुष्य घालविण्यासाठी प्रयत्न करतात. आपण तिखट मीठ लावून आयुष्य चविष्ट करु. मला आवडली बुआ ही कल्पना.”

“ठरल तर मग.”

“हो पण या नादात भाजीत तिखट मीठ घालायला विसरू नका.☺️☺️

आणि दोघे ही जोरजोरात हसायला लागले.

(4621862)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

माणुस मनापर्यंत पोहोचला …
तरच नातं निर्माण होतं …
नाहीतर ती फक्त ओळखच ठरते … !!

असे जगा की आपली ‘उपस्थिती’ कुणाला जाणवली नाही तरी चालेल…
पण आपल्या ‘अनुपस्थितीची’ उणीव नक्कीच जाणवली पाहिजे..!!!

🙏🏻🌹शुभ सकाळ🌹🙏🏻

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.koshtirn.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐