सवय……

“काय रे बाळा अरे तु सतत पुस्तकात रमलेला असतोस. तुझ्या वयाची मुल बघ कसे मोबाईल मधे नवनवीन खेळ खेळत असतात. बेटा, हा घे मोबाईल आणि डाऊनलोड करून घे छान गेम. खेळत बैस की जरा. मन रमेल त्याने.”

तो घरी आला आणि मुलाला पुस्तकात डोकं खुपसून बसलेले पाहून म्हणाला. शेजारी त्याची आई बसलेली पेपर वाचत. तिने ही मोबाईल नव्हता घेतला. त्याला आश्चर्य वाटले. हे काय मागास कुटुंब. लोकं बघतील तर काय म्हणतील. ही लोक किती जुनाट विचारांचे आहेत. पुस्तक वाचणे, बातमीपत्र वाचणे हे आता मागासपणाचे लक्षण आहेत. म्हणून त्याने मुलाला मोबाईल देऊ केला.

त्याचे मुलाला दिलेले उपदेश ऐकून ती जाम चिडली.

“अहो, तुम्ही काय बोलताय. आपल मुल चांगल वाचन करतय आणि तुम्ही त्याला मोबाईल खेळायला सांगताय.”

“अग, पण जगासोबत चालायला, धावायला हव कि नको प्रत्येकाला? अग, आपण जगासोबत चाललो नाही तर लोकं आपल्याला बुरसटलेले, मागासलेल्या विचारांचे, अनाडी अशी काय काय नावं ठेवतील.”

“ठेऊ देत लोकांना नावं. त्याने काही होत नाही. पण मुलगा अभ्यासात हुशार होईल.”

“बर बर. चुकलचं माझं. बेटा, तू अभ्यास करून खूप मोठा हो. मोबाईल काय मोठा झाल्यावर घेऊन देईल तुला.” सारवासारव करत तो म्हणाला.

हे संवाद वर्षभरापूर्वीचे आहे.

आणि मार्च २०२० मध्ये देशपातळीवर लॉकडाऊन सुरू झाले. मुलांचा अभ्यास, चाचण्या, परीक्षा सर्व घरात बसून सुरू झाले. वर्क फ्रॉम होम सारखे. आता मात्र मुलाला स्मॉर्टफोन घेऊन द्यावा लागला. पण मुलाला लवकर जमत नव्हते. वडील आईला म्हणाले, “म्हणून मी मुलाला मोबाईल वापरण्याची सवय लावायचा प्रयत्न करत होतो. पण तुम्ही अडथळा आणला.”

“अहो, मला माहिती होते का कि हा कोरोना सत्यानाश करेल. आता मोबाईल मुलं कसा अभ्यास करतील कळत नाही.”

“अग लहान मुलांची कल्पनाशक्ती अफाट असते. ते लगेच शिकून घेतात सर्व. यातून मुलांना चुकीच्या सवयी लागतात ही. पण आपला चिमण्या खूप हुशार आहे. तो कामापूर्त मोबाईल घेतो हातात.”

“हो न. खूप शालीन आहे आपला चिमण्या. मला त्याचा अभिमान वाटतो.”

“आणि माझा ग आई? मी हुशार नाही वाटते?” त्यांची कन्या लगेच रडायला लागली. ” माझे कोणीच कौतुक करत नाही.”

बाबांनी तिला जवळ घेत म्हटले,

“तू तर त्याच्या पेक्षा जास्त मार्क आणतेस. मग तू जास्त हुशार नाही का?”

आणि ती शांत झाली.

तो बायकोला म्हणाला,”अग, माणसाला काळासोबत चालावे लागते. मुलांना तर बुद्धिमत्ता खूप असते. ते लगेच शिकतात. मग त्यांचे ज्ञानवर्धन होऊ नये असे तुला वाटते का? आणि आपण आहोतच कि लक्ष ठेवायला. आमच्या काळी असे तंत्रज्ञान उपलब्ध नव्हते. साधा केल्युलेटर नव्हता. आला तेव्हा महाग असल्याने घेणे अशक्य होते. आता मुलांना मिळत आहे तर आनंद आणि शिक्षण घेऊ दे की.”

“हो हो चुकलच माझं.” ती म्हणाली आणि विषय संपला.

(6221878)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐सवय माणसाला गुलाम बनविते. पण वाचनाची सवय माणसाला ज्ञान अर्जन करून देते.

💐💐शुभ सकाळ💐💐

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

Www.koshtirn.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

तितिक्षा…

असे म्हणतात कि नावात काय आहे? नाव काही ही असलं तरी काय फरक पडतो. पण असं म्हणणं मला तरी योग्य वाटत नाही.

नाव मग ते कशाचे ही असले तरी. खूप काही सांगून जाते. आता उदाहरणादाखल आपण दगड घेऊ. नुसता दगड शब्द कानावर पडला कि मनात कशा भावना तयार होतात बघा. डोळे मिटून घ्या आणि कोणाला तरी दगड म्हणायला सांगा. शब्द कानावर पडता बरोबर त्याच्यातील टणकपणाचा भास मनाला होतो. याउलट माती म्हणता बरोबर कोमलतेचा भास होतो. अग्नी ह्या शब्दातच जाळ आहे असे वाटते. हा शब्द कानी पडला कि उष्णतेची धधक जाणवायला लागते. तेच वर्षा म्हटलं तर शीतलतेचा भास होतो. एखाद्या माणसाला एका बंद अंधार कोठडीत जेथे कसलाच आवाज येणे ही शक्य नाही ठेवले . आता त्याला फोनकरून जर सांगितले की बाहेर पाऊस पडत आहे. तर न सांगता ही त्याला गार वाऱ्याची झुळूक आली असे वाटेल. आजूबाजूला गार वारे वाहत आहेत असे जाणवेल. आग लागल्याचे सांगितले तर त्याला चटका लागेल. माझ्या मते, ही किमया आपल्या मनाची असते. जे शब्द कानी पडतात, आपले मन त्याप्रमाणे त्या शब्दाला जगते.

तसेच शहर किंवा गाव यांच्यातील घरं किंवा इमारती सोसायट्या यांची नाव वाचली कि त्या गावची बरीच माहिती होऊन जाते. म्हणजे त्या गावावर कशाचा पगडा आहे. ऐतिहासिक पगडा आहे का? हे घरांच्या, रस्त्यांच्या नावावरून सहजपणे जाणवते.

हे जाऊ देत माणसांची नावंच बघा न. माझ्या वडिलांचे काळी म्हणजे सुमारे शंभर वर्षांपूर्वी नावं असायची, नामदेव, विश्वनाथ, रामदास, शंकर, लक्ष्मी, पार्वती. मुलांची अशी नाव ठेवली जात होती. त्यांच्या त्या काळी बहुतेक देवांचीच नाव ठेवली जायची. त्यानंतर चा काळ थोडा आधुनिक झाला. म्हणजे सुमारे ६०-७० वर्षापूर्वीचा काळ. हा काळ पूर्वी पेक्षा आधुनिक झाल्याचे नावातील बदलावरून सहज लक्षात येते. तेव्हा नावे ठेवली जात होती, मधुकर, सुधाकर, रमेश, सुरेश. हिच तेव्हाची आधुनिक नावं. नावांमधील बदल हा काळाचा महिमा म्हणतात न तसा आहे. जसजसा काळ बदलत गेला , शिक्षणाचा महिमा वाढला. नावांमध्ये आणखी आधुनिकीकरण होत गेले. रितेश, निमीष, बंटी, बबली, पिंकी अशी आधुनिक नाव उदयास आली. हल्ली मुलांची नाव

विशेष करून पेट नेम अशी असतात कि लक्षात ही राहात नाहीत.

थोडक्यात सांगायचे झाले तर असे म्हणता येईल कि गाव, शहर, परिसर, घर, सोसायट्या यांच्या नावावरून बराचसा अंदाज येतो. तसेच माणसांच्या नावावरून काळाचा किंवा वयाचा अंदाज येतो. म्हणजे नावात काय आहे हे म्हणणे मला तरी योग्य वाटत नाही.

(6121877)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

🌹💐✒️ कुणाला दुःख देऊन
मिळवलेला आनंद कधीच

सुख देऊ शकत नाही.
पण कुणाला आनंद मिळावा

म्हणून स्वीकारलेले दुःख नेहमी
सुख देऊन जाते… ✍🏻

🌹🌹🌹सुप्रभात… 🌹🌹🌹

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.rnk1.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

गोड संवाद… ः

“अहो, माझा भाऊ आणि वहिनी येत आहेत मी खूप खुश आहे आज तुम्हाला विनंती आहे कि receive them with open arms.” ती म्हणाली. ( स्वागत करणे)

“काय? अग काय बोलत आहे. तुझे भाऊ आहेत तू बघ. I will keep him at arm’s length.” नवरोबा.

” म्हणजे काय? तुमचे नातेवाईक येतात तेव्हा I receive them with open arms.” बायको. “अग जाऊ दे न. तुझ्या नातेवाईकांचे येणे म्हणजे apple of discord( भांडणाचे कारण) होऊ नये असे मला वाटते.” नवरा लाचारीने म्हणाला. “माझा भाऊ once in a blue moon सारखा कधीतरी येतो तरीही तुला नको असतो. केव्हढा मोठा माणूस आहे तो!” बायको अभिमानाने म्हणाली. ” म्हणून you want me to be under his thumb (हाताखाली किंवा वर्चस्वाखाली असणे).” नवरा हतबल होऊन. ” कदाचित तू बरोबर बोलत आहे. I am at fault. Sorry.” बायको चुक लक्षात आल्यावर माघार घेत म्हणाली. “मला तेच समजत नव्हते कि why you are out of your mind.(वेडेपणाने वागणे).” तो तिला म्हणाला. ” माझा भाऊ म्हणजे feather in our cap (अभिमान वाटावा असा) आहे.” ती उत्तरली. “आणि तू माझ्या साठी feather in my cap आहेस.” आता तो थोडा चापलूसीच्या सूरात म्हणाला. “आणि तरीही आपण cat and dog life ( सतत भांडणे) जगत आहोत.” तिच्या ही लक्षात चुक आली म्हणून ती त्याला म्हणाली. “अग चालायचच. त्या जगण्यात मजा येत नाही. थोड तिखट मीठ असल जीवनात कि स्वादिष्ट जगणं होत नाही का!!” तो म्हणाला. “अरे हो न नुसतच जगणं म्हणजे to have no backbone (कणा नसलेले) सारख वाटतं.” ती म्हणाली. “अग मजा येते आहे न. Shall we keep the ball rolling.( चालू ठेवणे.)” त्या मजा येत असल्याने तो म्हणाला. ” “नाही आता पुरे. Afterwards you take up arms against me. ( भांडायला तयार होणे )” बायको. “काय बोलतेय!!It’s cock and bull story. (अविश्वसनीय गोष्ट.) “काय हे don’t throw cold water on me.”( नाउमेद करणे) “????” तो शांत. तिने त्याला मिठी मारत म्हटले you are rough diamond dear.( स्वभावाने फणसासारखा.) आणि अशाप्रकारे गोड संवाद संपला. मित्रांनो, इंग्रजी शाळेतून शिकलेले नवरा बायको यांचे हे काल्पनिक संवाद. कदाचित असेच दैनंदिन बोलणे होत असावे त्यांच्यात. (6021876)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐जिवनात जोडलेल्या माणसांची “शिलाई”
जर “भावनांनी” झाली असेल ,
तर तुटणे अवघड आहे आणि
जर “स्वार्थाने” झाली असेल ,
तर टिकणे अवघड आहे..
• 🌿शुभ दुपार🌿•💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐www.ownpoems.wordpress.com💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

परिक्षा…

मुल जन्माला आले आणि थोडे से बघून बघून हसायला लागले कि सर्वांचे सुरू बाळ आई कोणती? बाबा कोणते? आत्या कशी मागे राहणार? आणि सर्वात महत्त्वाचे म्हणजे आजी मागे राहणे कसे शक्य आहे. त्या छोट्या जीवाला वेड करून टाकतात विचारून विचारून. तो इतका थकतो कि पडल्या पडल्या डोळे मिटवून झोपी जातो. येथून परीक्षेला सुरुवात होते. परीक्षा फक्त शाळेत गेल्यावर होते सर्व सामान्यांचा समज असतो. पण तसे नाही. लहान बाळ मान धरायला लागले, नजर देऊन आपल्या कडे बघायला लागले कि त्याची पहिली परीक्षा सुरुवात झाली म्हणून समजावे. आपण काय समजावे. आपल्याला ते कळत नसते. तो बाळच समजून जातो कि आपल्या आयुष्याच्या परीक्षा आता सुरू झाल्या. तेव्हा तो कंटाळून नजर दुसरी कडे वळवून घेत असतो. पुढे दररोज क्षणाक्षणाला परीक्षा होत असते. बोट, डोळे, नाक, कान प्रत्येक अवयव ओळख ही परीक्षाच असते. आई, बाबा, नव्हे मम्मी- पप्पा, काका, मामा आजी आजोबा, एक न अनेक नाती असतात. सर्वांची ओळख परेड होते बाळासमोर. तो ही प्रथम ओळखायला लागतो. कालांतराने हाक मारायला सुरुवात करतो. पहिली गुरु आईच असते. पुढे अंगणवाडी, बालवाडी, प्राथमिक, माध्यमिक, उच्च माध्यमिक, मग डिग्री, ह्या शिक्षणाच्या परिक्षा उत्तीर्ण होत होत एक एक टप्पा पार करत जावे लागते. सोबतच जीवनातील परिक्षा ही द्याव्या लागत असतात. इतपर्यंत आईवडील यांच्या आशिर्वादाने व सोबतीने आणि मदतीने जीवनातील परिक्षेचे अडथळे पार करत असतो. नौकरी लागली आणि लग्न झाले कि खरे जीवन सुरू होते आणि खरी परिक्षा ही. या परिक्षेत उत्तीर्ण होणे फार कठिण असते. सर्वात कठिण असते ती बायको घेत असलेली परिक्षा. तेथे प्रश्नांना उत्तरे च नसतात. प्रश्नाला उत्तर दिले कि संपले असे कधी होत नाही. कारण प्रतिप्रश्न उपस्थित होत असतात. आणि मास्तर समाधानकारक उत्तर दिले नाही म्हणून नापास करत असतात. नवरोबा त्या परिक्षेत कधीच उत्तीर्ण होत नसतात☺️😊😢 पुढे म्हातारा झाला बाबा कि सर्वच परिक्षक होतात😊😊. मुलं, सुना, नातवंडे आणि अर्थात बायको कशी सुटणार! एकूण काय तर माणसाला आयुष्यभर परिक्षाच देत बसावं लागतं. स्रियांचं बहुधा असं नसत. त्या स्वतः सुन असे पर्यंत थोड्या प्रमाणात परिक्षा द्यावी लागते त्यांना ही. एकदा का त्यांची सासू गेली आणि ही सासू झाली कि फक्त परिक्षकच होतात बाबा त्या😊😊.असे हे पुरुषी जीवन परिक्षा आणि परिक्षकांनी परिपूर्ण. 😊😊😊 मग मला एक प्रश्न पडतो कि आपली संस्कृती पुरुषप्रधान कशी?

(5821874)💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

समजवण्यापेक्षा समजून घेण्यामध्ये
खरी परीक्षा असते,
कारण
समजवण्यासाठी अनुभवाचा कस
लागतो,
तर समजून घेण्यासाठी मनाचा
मोठेपणा लागतो
🌹🌹 आणि अशी मोठ्या मनाची माणसे माझ्यासोबत आहेत याचा मला अभिमान आहे 🌹🌹
💐💐 शुभ सकाळ 💐💐

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐www.koshtirn.wordpress.com💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

गणित … न सुटलेले.

मित्रांनो, मुळात गणित हा विषय बहुतेकांना कठिण वाटतो. आयुष्यात इतकी गणित सामोरे येतात आणि त्यांना सोडवावी ही लागतात कि मोजता येत नाही. पुस्तकी गणितं, व्यावहारिक गणितं, मित्र मैत्रिणी सोबत संबंधांची गणितं, नातेवाईकांसोबत संबंधांची गणितं आणि सर्वात महत्त्वाचे म्हणजे सहचारिणी म्हणजे धर्मपत्नी हो, सोबत ची गणितं. सर्वात कठिण असतं ते पतिपत्नी मधील गणित. हे गणित काही केल्या सुटत नाही. कित्येक धुरंधरांनी प्रयत्न केले पण कोणीही या गणितात पास झाले असावे असे वाटत नाही. असतील ही. पण जे असतील त्यांना साष्टांग दंडवत घालून आपली पोस्ट लिहिणे सुरू ठेतो☺️

शाळेत गणितात अव्वल येणारे दिमाखात बोहल्यावर चढतात आणि तेथेच धराशायी होतात. हल्ली मोबाईल आल्यापासून नवरा नवरी चे व्हिडीओ वायरल होतात. ते बघून याचा अंदाज येतोच.

आता हा वरील फोटो बघा. यात कोण कोण आहे हे कैण सांगेल. कोणीही सहज सांगू शकत. अगदी लहान बाळ ही. यात मला चुकीचे काही म्हणायचे नाही. पण ही नैसर्गिक देणगी आहे. घरोघरी हेच असते. आईवडील भांडतात पण लगेच बोलतात ही. कारण हे निसर्गचक्र आहे. नवरा बायको एक दुसऱ्या साठी पुरक आहेत.

एक मात्र गंमत वाटते राव. दोन्ही एक दुसऱ्या शिवाय राहू शकत नाहीत आणि एक दुसऱ्या सोबत जमवून ही घेत नाहीत. नवरा म्हणतो पूर्व तर बायको पश्चिम म्हणते. चुकून ही उत्तर किंवा दक्षिण चे नाव घेत नाही. कारण या दोन्ही शेजारी आहेत न. 😊😊. शेजारधर्म नकोच असतो त्यांना फक्त आणि फक्त विरोध. स्वयंपाकाचे ही असेच असते. मोठ्या मनाने जवळ येणार आणि विचारणार, काय खायचे आहे महाराज किंवा महाशय? हे सर्व सिनिअर सिटीजन नवरा बायको आहेत बर का मित्रांनो. आताची पिढी असी महाराज आणि महाशय म्हणत नसते. आणि स्वयंपाक काय करावा हा तर विषय असतच नसावा. ऑनलाईन सर्व मिळते न राव. दोन्ही नौकरी करतात. घरी जाऊन काम कधी करणार! म्हणून ह्या ऑनलाइन च्या सुविधा आल्या आहेत. भल हो बिचाऱ्या ऑनलाइन वाल्यांचे. असो तर विषय स्वयंपाकाचा होता. प्रेमाने विचारणार. दोन तीन पर्याय समोर ठेवणार. पालक पराठे, पुरी भाजी किंवा बैगन भरता. तुम्ही बराच वेळ विचार करून एक पर्याय सांगता. पालक पराठे. तसे तीन ही पर्याय अप्रतिम पण वेळात वेळ काढून तुम्ही एक पर्याय निवडून सांगितला. आणि पुन्हा कामाला लागले. थोड्या वेळाने कानावर आवाज पडतो “चला जेवण करायला”. तुम्ही उठतात मस्त मुड तयार होतो छान पैकी पराठे खायचा. जेवणाच्या ताटावर बसता आणि समोर असते मेथीची भाजी. झाले मुड एका झटक्यात आपटला जातो. अग हे काय केले आहे. मी तर पालक पराठे सांगितले होते न. आणि मग आपला मुड बघून कारणं सुरू होतात. पालक खराब झाली होती. मेथी ची भाजी खराब होत होती. हे तर काहीच नाही. एखादा सण असतो. तेव्हा बेत तयार होतो. आपल्याला विचारले जाते. तुम्ही पुरणपोळी बनवायला सांगता. मस्त जेवण होईल असा मनोमन विचार करून आनंदी होतात. आणि जेवणाच्या ताटावर बसल्यावर समोर येते खीर. क्षणार्धात आनंद विरून जातो. आत्मक्लेष करून घ्यावा लागतो नाही का?☺️😢. शेवटी पुरुषच तो काय करणार. हात चोळत बसतो. म्हणून म्हणतोय जीवनाचे हे एकमेव गणित काही केल्या सुटत नाही. (5621872)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

✍🏻
प्रशंसा ही चेहऱ्याची नव्हे तर चरित्राची व्हायला हवी
कारण चांगला चेहरा बनवायला काहीशी मिनिट लागतात पण चांगले चरित्र बनवायला संपूर्ण आयुष्य.. 🙏 *शुभ सकाळ* 🙏

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐www.koshtirn.wordpresd.com💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

शिरोबो…(एक विज्ञान कथा)

२१व्या शतकाच्या शेवटी शेवटी आपण आहोत. आता स्रीयांनी सर्व क्षेत्रात इतकी प्रगती केली आहे की आज प्रत्येक ठिकाणी स्री दिसते. पुरुष हळूहळू मागे पडत गेला असून आता स्रीप्रधान संस्कृतीचा जगात प्रादुर्भाव झाला आहे. इतकेच नव्हे तर स्त्री रोबोंचा ही सर्व क्षेत्रात बोलबाला आहे. स्त्री रोबोंमुळे स्रीयांना पुरूषांवर नियंत्रण सुकर झाले आहे.

अत्यधिक व्यस्त असल्यामुळे स्रीयांमध्ये जनन प्रक्रियेबद्दल निराशा निर्माण झाली आहे. त्यांना करिअर मधील ९ महिने वाया घालवायला आवडेनासे झाले आहे. म्हणूनच एका वैज्ञानिक स्रीने रोबो महिलेमधे गर्भाशयाचे प्रत्यारोपण करण्याचा यशस्वी प्रयोग केला. आता नवर् याचे शुक्राणू व स्रीचे बिजांड यांची बाहेर ट्यूबमधे प्रक्रिया झाल्यावर जो सूक्ष्म जीव तयार होतो त्याला “शिरोबो” च्या गर्भाशयात वाढविले जाते. त्यामुळे मुळ माता आपली दैनंदिन कामें सुरू ठेऊ शकते. तसेच तिचे फिगर ही व्यवस्थित राहते आणि सुंदरता टिकून राहते. पण हा गौण विषय मानला जातो. आज ही प्रथम प्राधान्य करिअरलाच आहे. असो.

वर उल्लेखित तंत्रज्ञान व शारीरिक ज्ञानाचे मिलन मागील वर्षी शोधले गेले. ते ही एका स्री डॉक्टरनेच शोधून काढले. इंजिनिअर मैत्रिणीची मदत घेऊन. दोन्ही मिळून पांच वर्षांच्या त्यांच्या अथक प्रयत्नांना यश लाभले. या तंत्रज्ञानाने आता स्रीचे परावलंबन पूर्णतः संपष्टात आले आहे. आता स्री पूर्णपणे स्वतंत्र असून समाज स्रीप्रधान झाला आहे.

“शिरोबो” हे ते नवीन तंत्रज्ञान. एक स्री रोबो. तिचे शरीर यांत्रिकी असते. पण पोटात एका स्रीचे पूर्ण वाढलेले गर्भाशय प्रत्यारोपित केले जाते. खरं म्हणजे प्रत्यारोपित करण्यासारखे काही नाही. फक्त पोटाच्या पोकळीत ते गर्भाशय ठेवलेले असते. गर्भाशयाला काही इजा होऊ नये म्हणून आणि ते खराब होऊ नये म्हणून एक विशिष्ट द्रव्य त्याच्या आजूबाजूला असते. असे म्हणणे उचित होईल कि ते गर्भाशय त्या द्रव्यात तरंगत असते.

त्या गर्भाशयाला जिवंत ठेवण्यासाठी व त्याच्या आत वाढत असलेल्या बाळाला खाद्य पुरविण्यासाठी बाहेरून व्यवस्था केलेली असते. शिरोबो स्वतः विचार करून बाळाला किती व कसा आहार द्यावा हे ठरवते व तसा आहार देते. तसेच ते गर्भाशय सुद्धा जिवंत रहावे म्हणून त्याला रक्त पुरवठा केला जातो. त्यात अशी यंत्रणा तयार करण्यात आली आहे कि जसे आपल्या शरिरात आपोआप जूने सेल मरतात व नवीन तयार होत असतात. तसेच त्यात ही तयार होत असतात. त्यासाठी रक्त पुरवठा करण्यात येतो. डायलिसिस करतात न तसेच. ठराविक वेळेनंतर रक्त बदलले जाते. म्हणजे शिरोबो मधे फक्त गर्भाशय व त्यात वाढणारा जीव हे दोन घटक अर्थात गर्भाशयातील पाण्यासहित जीवंत असतात. उर्वरित यंत्र असते. चालत, फिरत आणि बोलत ही. अस हे यंत्र. ज्याचं नाव आहे “शिरोबो”.

(मित्रांनो,मी ही एक विज्ञान कथा लिहिली असून यातील परिकल्पना ह्या पूर्णतः माझ्या आहे. असे काही घडल्याचे किंवा अस्तित्वात असल्याची मला माहिती नाही. जर कोणाला असे काही माहिती असेल तर प्रतिक्रियेद्वारा जरूर कळवावे.)

(5321869)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

*ज्यांना आपली काळजी असते .. ती माणस आपल्याशी कितीही भांडण झाल तरी आपल्याशी बोलण्याची कारणं शोधतात.. कारण त्यांना मनापेक्षा नात्यांची किंमत जास्त असते*
*🌹🌹🌹 सुप्रभात🌹🌹🌹*

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.koshtirn.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

तिचे साम्राज्य…

थेंबे थेंबे तळे साचे. किती छान वाटते ऐकून. एखाद्या सुंदर कवितेची ओळ वाटते. थेंब म्हणजे एक छोटासा कण किती महत्त्व आहे त्याला. लाखों थेंब एकत्र येऊन एक भल मोठ पात्र भरतं. माणसाची तहान भागवण्यासाठी एक धरण भरून ठेवता येते. आणि हा एक कण लहान लहान किटक, मधमाशी, मुंगी यांचे पोट भरण्यासाठी पुरेसा ठरतो.
माणसाला जशी अडीअडचणीत कामी यावं म्हणून धन संपत्ती साठवण्याची सवय असते; तशी मधमाश्यांना मध साठवून ठेवायची किमया दिलेली आहे ईश्वराने.
हल्ली या कोरोना काळात लॉकडाऊन सुरू आहे आणि माणूस घरात बंद आहे. दिवसभर खाणे पिणे आणि झोपने. बस हेच काम.
मला वाटते ईश्वराने जेव्हा मधमाश्यांना जन्माला घातले असेल. तेव्हा त्या दिवसभर एका फुला वरून दुसऱ्या फुलावर मध शोषत राहिल्या असतील आणि पाचन करण्यासाठी माणसाला विनाकारण चावत असल्याचे देवाला लक्षात आले असावे. म्हणून त्यांना मध साठवून ठेवण्याची सुबुद्धी दिली असावी. यासाठी त्यांना प्रथम घरटे बांधावे लागते ज्याला आपण पोळ म्हणतो.

आमच्या घरातील पोळे

एक एक कणापासून पोळ तयार करण्यासाठी महिनों निघून जातात. नंतर त्यात मधाचा एक एक कण आणून साठवणूक करण्यासाठी महिनों निघून जातात. यातच आयुष्य संपून जाते. मग माणसाकडे लक्ष द्यायला वेळ कुठे असतो. हो त्यांना त्रास दिला तर मात्र सोडत नाहीत. झालं देवाने येथे मधमाश्यांना काम दिले. त्यातून माणसासाठी उपयोगी पडेल असे मध ही दिले.

झाले असे कि आमच्या बालकनीमधे कुंडीत आंब्याचे झाड आहे. एके दिवशी मी पाहिले कि आंब्याच्या पानावर मधमाश्यांनी पोळ तयार करायला सुरुवात केली आहे. दोन तीन लहान मधमाशा त्यावर होत्या. पण हे पोळ जर मोठे झाले तर त्रास होईल म्हणून मी ते पानच तोडून फेकून दिले. पण दुसऱ्या दिवशी बघितले तर त्यांनी मोगऱ्याच्या झाडाच्या पानावर पोळ तयार करायला सुरुवात केली होती. तेव्हा मी म्हटले कदाचित त्यांना आपल्याकडेच रहायला म्हणजे घर करून, आवडत असेल. म्हणून मी ते तोडले नाही. साधारण पंधरा दिवसांत त्या तीन मधमाश्यांनी एक पोळ केवढे बनवले आहे ते वर फोटो मध्ये दिसत आहे.

गुगल ईमेज

विकिपीडियावर मधमाशांबद्दल वाचले तर कळले कि त्यांचं मोठ्ठ साम्राज्यच असतं. त्या हजारो मधमाशा ग्रुपने राहतात व त्यांची एक राणी माशी असते. तिचं राजघराणं असते. ही मधमाशी एपिस प्रकारातील असावी. असे विकिपीडिया वर वाचून समजले. ह्या मधमाशीची वंशावळ चाळीस लाख वर्षांपासून असल्याचे सिद्ध झाले आहे असे ही समजले.

गुगल ईमेज

कामकरी मधमाश्याच पोळे बांधायचे काम करतात. ही पोळे म्हणजे राणीमाशी ने घातलेली अंडी ठेवण्यासाठीचे घर. एका घरात एकच अंड ठेवतात. अंड्यातून अळी जन्मली कि त्यांचा सांभाळ करण्याची जवाबदारी या कामकरी मधमाश्यांची असते. या तिच्या साम्राज्यात एक राणीमाशी, काही नर व उर्वरित सर्व कामकरी मधमाशा असतात.

गुगल ईमेज

या सैकडो मधमाश्यांनी मोठ्या कष्टाने उभ केलेल हे तिच साम्राज्य निष्ठुर मनुष्य एका क्षणात संपवतो. किती ही निर्दयता. असो. लिहायला खूप आहे. जास्त माहिती हवी असल्यास खालील लिंक उघडा.

https://mr.m.wikipedia.org/wiki/%E0%A4%AE%E0%A4%A7%E0%A4%AE%E0%A4%BE%E0%A4%B6%E0%A5%80

( 5221868)
💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

जीवनातील कोणत्याही दिवसाला दोष देऊ नका. कारण, उत्तम दिवस आठवणी देतात, चांगले दिवस आनंद देतात, वाईट दिवस अनुभव देतात, तर अत्यंत वाईट दिवस आपल्याला शिकवण देतात…

🌹🙏 शुभ सकाळ/शुभदिन🙏🌹

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.ownpoems.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

सहजच….

नुकत्याच गेलेल्या अक्षय तृतीयेला होळीला “लुसलुशीत” पुरणपोळी खाल्ल्यामुळे दररोज “ठणठणीत” तब्येत ठेवण्यासाठी सकाळी सकाळी “चमचमीत” पोहे, पण मिसळ नको फक्त पोह्यांचा “दमदमीत” नाश्ता करून “खुसखुशीत” करंजीच्या सोबत “रसरशीत” हापूस आंब्याचा रस, “कुरकुरीत” चकली आणि कांदा भजी, “टुणटुणीत” तब्येत असलेल्या “चुणचुणीत” आणि “गुटगुटीत” नातवांसोबत बसून “दणदणीत” भोजन करून संध्याकाळी “सणसणीत”अशा मोठ्या पराठ्यांसोबत किंवा “झणझणीत” पिठले व “भुसभुशीत” जमीनीत “घसघशीत” आलेल्या “ठसठशीत” वांग्याची “चमचमीत” भाजी “ढणढणीत” आवाजात लावलेल्या संगीतासह चेहऱ्यावर ” तुकतुकीत” कांती असलेल्या “बटबटीत”डिझाइन ची “झुळझुळीत” साडी नेसलेल्या “सुटसुटीत” केसांच्या “खणखणीत” आवाज असलेल्या कधीही “झिरझिरीत” साडी परिधान न करणाऱ्या, माहेरी जाऊन “खरमरीत” पत्र न लिहाणाऱ्या बायको सह “झगमगीत” दिव्यांच्या “झगझगीत” प्रकाशात बसून खाण्याचा मोह संपतरावांनी टाळला कारण म्हातारपणी असे खाणे त्यांना परवडणारे नव्हते.

वर एकूण २७ विशेषणांचा वापर करून एकच वाक्य तयार केले आहे.

(5021866)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

समाधान म्हणजे एक प्रकारचे वैभव असुन, ते अंतःकरणाची संपत्ती आहे.. ज्याला ही संपत्ती सापडते तो खरा सुखी होतो.. दुस-याचं हिसकावून खाणा-याचं पोट कधी भरत नाही, आणि वाटून खाणारा कधी, उपाशी मरत नाही…
🙏🙏 शुभ सकाळ🙏🙏

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.manachyakavita.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

तिखटमीठ

संपतराव हात पाय धुवून स्वयंपाक खोलीत नव्हे स्वयंपाक घरात आले.खोली म्हटलं कि गावंढळपणा डोकावतो अर्थात असे त्यांची बायको सतत टोकत असते. पण मुळात गावाखेड्यात वाढलेला माणूस काही ही झाल तरी बदलू शकत नाही. असो तर ते आले बायकोने नुकतेच टेबलवर वाढून ठेवले होते. ते बसले भाजी बघून तोंडाला पाणी सुटले. पण भाजी कसली आहे याचा उलगडा ज्यांना चव घेतल्यानंतर सुद्धा होत नाही, त्यांना त्या भाजीकडे बघून कसा होणार. म्हणून ते गुपचूप खुर्चीवर बसले. ताट ओढून जवळ घेतले. पोळीचा तुकडा मोडला. भाजीच्या प्लेट मधे टाकून कुसकरून घेतला आणि पहिला घास छोटासा ताटाच्या बाजूला ठेवला. ही त्यांची लहानपणापासूनची आजीने लावून दिलेली सवय. का माहिती नाही पण त्यांना तसे केल्याशिवाय जेवण करताच येत नाही. असो. तर त्यानंतर चा घास त्यांनी स्वतःला भरवला आणि ज्या वेगाने त्यांच्या भाजीविषयी आशा पल्लवित होऊन तोंडाला पाणी सुटले होते अगदी त्याच वेगाने त्या आशा धुळीस मिळाल्या आणि तोंडचे पाणी ही पळाले. कारण होते भाजी. भाजीत तिखट नव्हतेच मुळी. आज प्रथमच संपतरावांना राग अनावर होऊन ते बायकोवर चिडून ओरडले. अग काय हे? ही काय भाजी आहे?

४० वर्षे झाली संसार करून तरीही अशी चुक! संपतराव कधी नव्हे ते आज चिडले होते. बायको तशी तापट होती. तिला त्यांच रागावण सहन झालं नाही. जितक्या जोरात संपतराव ओरडले त्यापेक्षा दुप्पट जोराने बाईसाहेब ओरडल्या. तिचं हे इतकं जोराने चिडणं आज पहिल्यांदा त्यांनी बघितलं होतं. त्यांना आश्चर्याचा धक्काच बसला. त्यांच्या लक्षात हे कधीच आले नव्हते कि क्रिकेट मधे जितक्या जोरात बॉल येतो तितक्याच वेगाने तो उंच आणि लांब जातो. हळू आलेल्या बॉलवर सिक्सर लागत. वेगात बॉल आला कि सिक्सर सहज लागतो. अगदी असच झाल आहे हे. आज प्रथमच संपतराव चिडले आणि त्यांना बायकोचे हे रुप दिसले.

ते थोडे शांत होत बायकोला म्हणाले, “भाजीत तिखट टाकलेले नाही.”

आता ती ही शांत होत म्हणाली “चुकून राहिले असेल टाकायचे.”

अहो, माझ ही वय झाले आहे आता. चाळीस वर्षे संसाराला झाली कधी झाले होते का असे?

“नाही हो कधीच नाही. पण मी ही काय करावे. रात्रंदिवस काम करणारा माणूस आयुष्य भर पायाला फिरक्या लावल्यागत धावपळ करत राहिलो. आता हे दिवसभर नुसते बसून राहणे सहन होत नाही. काही करायची ताकत नाही. नुसत हतबल होऊन बसायचे. वेड लागायची पाळी येते कधी कधी. आज तर हद्द झाली. भाजीत चक्क तिखटच नाही. मला राग अनावर होऊन मी चिडलो.”

“बरोबर आहे तुमचं. चिडचिड होणारच. माझं ही चुकलं मी इतक्या जोरात ओरडायला नको होते. मी ही काय करणार बर. काम होत नाही. कसं तरी स्वयंपाक करायचा. आणि तुम्हाला माझ्या हातचच जेवण हव असत. म्हणून झटाव लागत. माझी ही चिडचिड होते आता.”

“हो ग. हे म्हातारपण व्यतित करण खूप कठिण असतं बुआ.”

“मला ही तसच वाटतं. अहो मला वाटतं भाजी तिखट मीठ शिवाय पूर्ण होत नाही. तस आपल आयुष्य ही पूर्ण होत नाही. आपण अस केलं कि रोज काही तरी कारण काढून पाच मिनिटे भांडत जाऊ. मग दिवसभर त्या विषयावर चर्चा करू. आपला वेळ मस्त जाईल नाही का?”

हो ग. कल्पना अप्रतिम आहे. लोकं प्रेमाने आयुष्य घालविण्यासाठी प्रयत्न करतात. आपण तिखट मीठ लावून आयुष्य चविष्ट करु. मला आवडली बुआ ही कल्पना.”

“ठरल तर मग.”

“हो पण या नादात भाजीत तिखट मीठ घालायला विसरू नका.☺️☺️

आणि दोघे ही जोरजोरात हसायला लागले.

(4621862)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

माणुस मनापर्यंत पोहोचला …
तरच नातं निर्माण होतं …
नाहीतर ती फक्त ओळखच ठरते … !!

असे जगा की आपली ‘उपस्थिती’ कुणाला जाणवली नाही तरी चालेल…
पण आपल्या ‘अनुपस्थितीची’ उणीव नक्कीच जाणवली पाहिजे..!!!

🙏🏻🌹शुभ सकाळ🌹🙏🏻

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.koshtirn.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

घुसमटलेले…

एका लहानशा खेड्यात जन्मलेले संपतराव शिक्षण आटोपल्यावर शहरात आले. खेडेगावात शेतीशिवाय कामच नसल्याने त्यांना शहरात येणे भाग पडले. सरकारी नोकरी मिळाली आणि त्यांचं जीवन मान सुरू झालं. मग लग्न, मुलं आणि दर ३-४ वर्षांनी शहरात आणि कार्यालयात बदल. अहो, बदल्या. शेवटी त्यांनी इतरांप्रमाणे सेवानिवृत्तांचे शहर म्हणून पुण्यात स्थायिक व्हायचा निर्णय घेतला. तसं पुणे त्यांचे साठी नवीन नव्हते. पूर्वी येथेही बदलीवर आले होतेच ते. सेवानिवृत्ती नंतर सहकुटुंब राहायचे म्हटले कि सर्वांच्या संमतीने घर घेणे इष्ट होते. म्हणून प्रथम भाड्याने रहावे असे ठरले. त्यानुसार मध्यवर्ती ठिकाण निवडून भाड्याने फ्लॅट घेतला. सामान्य घरात तेही खेडेगावात जन्मलेला मनुष्य मोठ्या सुशिक्षित लोकांमध्ये लवकर मिसळत नाही. संपतराव तसे मोठे अधिकारी होते. पण लहानपणापासून शहराचे मनावरील दडपण काही केल्या जात नाही. काही लोकं असतात तशी पण ती विरळाच. त्यांना भिती ही नसतेच. म्हणून ते जेथे जातात तेथील माणसांना वातावरणाला लगेच आत्मसात करून मिसळून जातात. संपतराव सारखी माणसं मोठ्या शहरी लोकांशी बोलण्यापूर्वी शंभर वेळा काय बोलावे, कसे बोलावे हा विचार करतात. मग बोलायचा प्रयत्न करतात. तोपर्यंत उशीर झालेला असतो. ती व्यक्ती फार पुढे निघून गेलेली असते. शहरात लोकांना बोलायला सवड नाही हे त्यांच्या मनाला पटत नाही. शहरातील संस्कृती वेगळीच असते. जोरात हसलो तरी बायको म्हणते. हे काय. लोकं काय म्हणतील? ही कोण अनाडी लोकं आलीय शेजारी.  म्हणजे मनसोक्त हसता ही येत नाही. कोणाच्या ही घरातून हसण्याबोलण्याचा आवाज येत नाही. आला तरी क्वचितच. संपतरावांना मनसोक्त हसण्याची सवय. म्हणून येथे त्यांची घुसमट होते.टिव्ही चा आवाज हळूच ठेवा. शेजारी नावे ठेवतील. घरात उघडे पागडे बसू नका. लोकं काय म्हणतील. जेवताना किती आवाज करतात तुम्ही. लोकं काय म्हणतील.  शहर खूप सुंदर आहे. हिरवेगार आहे. जिकडे तिकडे झाडेच झाडे. सकाळी ३-४ पासून पक्ष्यांची कलरव सुरु होते. कोकीळ तर!  किती छान कोकिळ ची कुहू कुहू.  असे वाटते सर्व शांतता असावी आणि फक्त कोकिळ गात रहावी. सोबत इतर पक्षी आणि चिमण्या असतातच साथ द्यायला. पहाटेचे ३ व दुपारचे ३ वाजेला पक्ष्यांची कलरव सुरू होते. संपतरावांचा आवडता कार्यक्रम असतो हा. डोळे बंद करून कान सताड उघडे ठेऊन निवांत पणे ऐकायचे हे निसर्गाचे संगीत.  या नैसर्गिक संगीताचे रसपान झाले कि त्यांचे मन त्रुप्त होऊन जाते. मग त्यांना कशाची ही गरज वाटत नाही.
शहर इतके घुसमटलेले असते कि शेजारी कोणी गेलं तरी कळत नाही. चार पाच लोकं येतात शववाहिनी येते. संपला विषय कुणी रडत सुद्धा नाही. रडले तर गावंढळपणा दिसून येतो. अहो मनात भावना अडकून पडतात त्याचं काय? पण आपल्याला काही ही करता येत नाही. मनात ल्या मनात घुसमटत बसावे लागते. जेव्हा प्रथम शहरात प्रवेश केला होता तेव्हा तर संपतराव लहान होते. नोकरी लागली तर ऑफिसमध्ये डबा खायला सहकाऱ्यांसोबत सोबत जेवण करायला ही लाजिरवाणे वाटायचे. त्यांना आवडेल का आपण सोबत बसलेल? असा प्रश्न पडायचा. वरिष्ठ अधिकारी काय खातात याची सतत उत्सुकता असायची. एके दिवशी नेमकं साहेब जेवण करत असताना च त्यांनी बोलावलं. आता त्यांची घालमेल सुरू झाली. उत्सुकता इतक्या शिगेला पोहोचली कि त्यांना न बघता राहवल गेल नाही. तेव्हा संपतरावांनी साहेबांच्या डब्यात डोकावून पाहिले तर कोबीची भाजी होती. आता कोठे संपतरावांची उत्सुकता शमली. अरेच्या ही मोठी लोकं ही सामान्यांसारखी भाजीच खातात! तेव्हा त्यांना उलगडा झाला कि माणसाकडे किती पैसा आला, जग खरेदी करु शकेल इतका जरी पैसा जवळ असला तरी खायला त्याला पोळी भाजी सारखे अन्नपदार्थ च खावे लागतील. हिरे मोती सोन चांदी खाऊ शकत नाही कोणी. जन्माला येताना नागडाच येतो तो जरी अतिश्रीमंत घरात जन्माला आला तरीही. किंवा गरीबाच्या घरी जन्मला तरीही. अहो आयुष्यभर मरमर करू पैसा जमा करतो पण मरताना सोबत नेतो का? रिकाम्या हातीच परत जातो न!

आता अश्या स्वभावाच्या साध्याभोळ्या माणसाकडून काय अपेक्षा असणार?
असो. असे हे संपतराव!!☺️☺️
घुसमटलेले. बायको म्हणते बुरसटलेले. तिच्या मते माणसाने कालांतराने बदलले पाहिजे. जो बदलत नाही तो बुरसटलेला.
असो. आपल्याला काय त्याचं☺️
(4521861)
💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐 चांगली भूमिका,
चांगली ध्येय आणि
चांगले विचार असणारे
लोक नेहमी आठवणीत राहतात.. मनातही, शब्दातही आणि आयुष्यातही…
🙏🙏शुभ सकाळ!🙏🙏
💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐
http://www.ownpoems.wordpress.com
💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐