कौतुकास्पद……

माझा बालपणी चा एक जिवलग मित्र. नाव विजयकुमार शाह. आम्ही शाळेपासून सोबत शिकत होतो. दोन्ही एकाच तुकडीत होतो. एकत्र अकरावी झालो. इंजिनिअरिंग सुद्धा एकाच कॉलेज मधून केले. नौकरी मात्र वेगळी झाली.

त्या मित्राच्या मुलाचे कौतुक करावे तितके कमीच पडेल. त्याचे नाव अपेक्षित शाह अमेरिकेत शिक्षण पूर्ण केले. नौकरी ही तिकडेच करत आहे, अमेरिकन कंपनी “एप्पल मधे. या वयात चार पेटेंट आपल्या नावावर करून ठेवले आहेत भाऊने.

नुकतेच त्या मुलाचे लग्न झाले. मी तब्येतीमुळे जाऊ शकलो नाही याचे फारच वाईट वाटतेय. पण हे लग्न अगदी अनोखेच झाले.

त्यांच्या समाजातील ३०० वर्षे जूनी एक परंपरा त्यांनी पूनर्जिवित केली. ती अशी कि नवरी मुलगी नवरदेवाला वरातीसाठी लागणारी घोडी स्वतः त्या घोडीवर बसून वाजतगाजत वरात काढून मुलाला लग्नासाठी तुम्ही माझ्या कडे वरात घेऊन या असे निमंत्रण देते. तदनंतर नवरदेव वरात घेऊन नवरीच्या घरी जातो.

याशिवाय पर्यावरण वाचवण्यासाठी मित्राने निमंत्रण पत्रिका हात रुमालावर छापली. कव्हर सुद्धा कापडी पिशवीच्या स्वरूपात होते. निमंत्रण पत्रिकेत एक स्लोगन छापले होते, “प्लास्टिक आणि कागदाचा वापर कमीतकमी करा आणि अधिकाधिक वृक्षारोपण करा.

इतकेच नव्हे तर मुलीच्या लग्नाच्या वेळी सुद्धा मित्राने कापडी पिशव्यांचा उपयोग केला होता.

आहे न कमाल. असे मित्र मिळण्यासाठी सुद्धा भाग्य लागते. तसे पाहिले तर लग्न सराय असेल तर जिकडेतिकडे वराती व लग्नाचे मांडव दिसतात. म्हणून ती काही बातमी होत नाही.

पण हे लग्न परिसरातील प्रत्येक वर्तमानपत्रात बातमीच्या रुपात झळकले. इतकेच नव्हे तर स्थानिक टिव्हीवर सुद्धा बातम्या झळकत राहिल्या.

असो. नव वरवधूंना अनेक आशिर्वाद.

( विशेष टिपः मी ही पोस्ट तयार करून त्या मित्राला पाठविली होती. कारण एखाद्या ची वैयक्तिक माहिती विनापरवाना लिहिण योग्य नाही. मित्राने त्यात नावे घालून दुरुस्त करून परत पाठविले. पत्रिकांचे फोटो ही पाठवले. पण मला ते योग्य न वाटल्याने मी पुन्हा त्याला विचारले. त्याने पुन्हा परवानगी दिल्यानंतर मी ही पोस्ट टाकली.)

(6920737)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

💥💥शुभ सकाळ💥💥

” स्पष्ट ” बोला पण असे बोला कि समोरच्याला ” कष्ट ” होणार नाही
अन् त्याचे आणि तुमचे नाते “नष्ट ” होणार नाही..”
प्रयत्न करा की कोणी आपल्यावर रुसु नये जिवलगाची सोबत कधी सुटु नये.
नाते मैत्रीचे असो की प्रेमाचे असे निभवा की त्याचे बंध आयुष्यभर तुटु नये.

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.manachyakavita.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

तीन वाटसरू

तीन वाटसरू एका धर्मशाळेत रात्रीसाठी एकत्र आलेले असतात. तिथे स्वयंपाकासाठी एकच चूल आणि एकच भांडं असतं…

तिघांनाही भूक लागलेली असते, मग ते एकत्र स्वयंपाक करायचा असं ठरवतात. चुलीवर भांडं ठेवून त्यात पाणी उकळायला ठेवतात आणि त्यात प्रत्येकानं आपापल्या जवळच्या तांदुळाची एक एक मूठ टाकायची असं त्यांचं ठरतं…

पाण्याला उकळी फुटल्यावर त्यात तांदूळ टाकायची वेळ येते. पहिला वाटसरू विचार करतो तसंही बाकीचे दोघं एक एक मूठ तांदूळ टाकतीलच, तेवढा भात तिघांना पुरेल. मी कशाला माझे तांदूळ वाया घालवू…?? म्हणून तो स्वतःच्या पिशवीत हात घालून रिकामीच मूठ घेऊन येतो आणि पातेल्यावरचं झाकण बाजूला सारून तांदूळ आत टाकल्याचं नाटक करतो…

गंमत म्हणजे exactly असाच विचार बाकीचे दोघंही करतात आणि पातेल्यात तांदूळ टाकल्याचा नुसता अभिनयच करतात…

थोड्या वेळानं ते झाकण दूर करून बघतात तेंव्हा अर्थातच पातेल्यात फक्त गरम पाणी असतं, भाताचा पत्ताच नसतो…!!

तिघेही चडफडत आणि एकमेकांना शिव्या देत उपाशीच झोपतात….!!!!!

सध्या समाज असाच झालाय. मी का? तो करेल की.

आता परवाच एक व्यक्ती भेटली. आयकरावर विषय निघाला. “अरे, शक्य तितकी बचत करावी.”

“अरे पण कोणीच आयकर भरला नाही तर कसे चालेल?”मी म्हणालो.

“अरे कशाला रे. ज्याला वाटेल तो भरेल. मी कशाला?”

मला आश्चर्य वाटलं. असे जर प्रत्येक जण म्हणाला तर देश चालेल कसा?

प्रत्येक बाबतीत लोकं असेच म्हणत असतात. नियम मी का पाळायचे. हे मी का करायचे. तो करेल, तो नियम पाळेल.

जर रस्त्यावर उलट्या दिशेने वाहन चालवत गेलो तर काय होईल. अपघात. कोणाचा. नियम न पाळणार्याचा.

जिऊ दे. मला काय त्याचं.

(6720735)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

लिहिल्याशिवाय
दोन शब्दातील अंतर

कळत नाही….
हाक आणि हात
दिल्याशिवाय माणसांचे
मनं जुळत नाही…
💐💐शुभ सकाळ💐💐

😆😆😆😆😆😆😆😆😆😆😆😆😆😆😆

http://www.ravindra1659.wordpress.com

😆😆😆😆😆😆😆😆😆😆😆😆😆😆😆😆

समजगैरसमज…..

एक अतिसंवेदनशील व काळाविपरित अशी पोस्ट व्हाट्सएपच्या माध्यमातून बर्याच वेळा वाचायला मिळाली. ती म्हणजे गुजरात मधे एका लहान भावाने मोठ्या भावाविरुध्द न्यायालयात एक आगळावेगळा खटला दाखल केला. मोठा भाऊ मला आईवडीलांचा सांभाळ करू देत नाही. त्यांना कायम तोच सांभाळतो. माझ्या वाट्याला आईवडीलांना येऊच देत नाही. म्हणून हा खटला दाखल केला होता. आहे कि नाही हा विशिष्ट खटला. या कलियुगात अशी आईवडीलांचा सांभाळ न करण्यासाठी नव्हे तर सांभाळ करण्यासाठी भांडणारी भावंडे या कलीयुगात आगळीवेगळीच आहेत नाही का!!

मा. न्यायाधीश महोदयांना सुद्धा धक्का बसला. शेवटी निकाल लहान भावाच्या बाजूने लागला.

पण यानिमित्ताने काही मुद्दे मनात डोकावून जातात. आईवडील यांचा म्हातारपणी सांभाळ करणे किंवा न करणे याला जवाबदार कोण असते? मुलगा, सून, आई, वडील कि आणखी कोणी.

परिस्थिती कशी असते ते पहाः-

१) आई वडीलांना मुलांमध्ये लुडबुड नको म्हणून वेगळे रहावयाचे असते. तेव्हा ते त्यांच्या स्वतः च्या घरात राहतात व मुलाला स्वतंत्र राहावयास सांगतात.

२) आईवडीलांना स्वतः एकांत किंवा स्वच्छंदी जीवन जगायची इच्छा असते. कोणाचा जांच नको कि भिती नको. पेंशन मिळते. स्वतः चे घर असते. मस्त खायच आणि मौज करायची.

३) काही वेळेला आईवडीलांना सांभाळण्यासाठी सूना तयार नसतात. त्यामुळे मुलांना नाईलाजाने त्यांना वृद्धाश्रमात ठेवणे भाग पडते.

४) काही वेळा मुलगा आईवडील यांचा सांभाळ करण्यासाठी तयार नसतो.

५) घर छोटे असते. मोठे घर घेण्याची ऐपत नसते. मग मुलगा वेगळं भाड्याचं घर घेतो. फक्त झोपण्यासाठी ते असतं. बाकी खाण-पिणं सोबतच असतं.

६) घर छोटे असते.म्हणून मुलगा पूर्णतः वेगळा संसार थाटतो.

७) घर मोठे असते , सर्व सोईस्कर असते पण सूनेला स्वतंत्र संसार हवा असतो.

असे बरेच फेक्टर लागू पडतात. यात नेमके कोणाला जवाबदार धरावे. प्रत्येक परिस्थितीत वेगवेगळी व्यक्ती जवाबदार असते. जवाबदार धरण्याचा प्रश्न ही कधी उदभवेल? जेव्हा आईवडील हतबल आहेत. काम करु शकत नाहीत. पैसे ही नाही. उपाशी रहावं लागतय. तरच जवाबदार कोण हा विचार येतो. नाही का मित्रांनो. आईवडील स्वेच्छेने एकटे रहाणे पसंत करत असतील तर मुलं जवाबदार कसे? मुलं स्वेच्छेने वेगळे रहायचे म्हणत असतील तर आईवडील जवाबदार कसे?

(5320720)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

वेळेसोबत चालणे आवश्यक असतेच असे नाही. पण सत्यासोबत चालल्यावर वेळ एक दिवस स्वतः आपल्यासोबत चालायला लागते.

💐💐शुभ प्रभात💐💐

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.ownpoems.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

जनरेशन गेप…

आम्ही १९६० च्या जवळपास जन्मलेली बालके. त्यावेळी कधी जनरेशन गेप हा शब्द कानी पडल्याचे आठवत नाही. प्रश्न च नाही कारण छोट्या गावात रहात होतो. मोठ्या भावंडांचे ही शिक्षण नव्हते त्यामुळे आईवडीलांबद्दल बोलायचा तर प्रश्नच नाही. असो.

तर आपली पिढी मोठी होत गेली आणि शिक्षण तस तस वाढत गेलं. अस का म्हणतोय मी. त्याचं कारण ही तसच आहे. आता हेच बघा न. तेव्हा इंजिनिअरिंग चे मोजून चार पांच शाखा होत्या. मूळ शाखा म्हणजे सिव्हिल, मेकेनिकल आणि ईलेक्ट्रिकल. आणखी एक शाखा नुकतीच सुरू झाली होती ती म्हणजे ईलेक्ट्रॉनिक्स. बस. आता तर २०-२५ शाखा असाव्यात. बीएससी, बीकॉम, बीए, ह्या सुद्धा तीनच होत्या. आता तर मोजतच रहा. मूळ शाखांच्या उपशाखा खूप पसरल्या.

ह्या मुळे मुलं त्या त्या विषयात पारंगत होत गेली. ज्ञान चिक्कार प्रमाणात वाढलं. बर तेव्हा फक्त वर्तमानपत्र होती. त्यात कॉलेजच्या जाहिराती बघायच्या. वर्तमानपत्र घरी येण्याचा प्रश्नच नाही. शाळेच्या ग्रंथालयात बघायचा. त्यामुळे सामान्य ज्ञान त्रोटक असायचं.

आता परिस्थिती वेगळी आहे. मागच्या २५-३० वर्षांत झपाट्याने जग बदलत गेले आहे. कल्पना ही करवत नाही. विषेशतः मोबाईल चे विश्व इतका झपाट्याने विस्तारेल अशी कल्पना ही केली नव्हती.

एक मात्र नक्की. जेव्हा मुंबई मधे इंटरनेट आलं होतं. तेव्हा माझ्या सारख्या नौकरदारांना बँकिंग अवघड जात होते. अर्थात नौकरी व घर मुंबई सारख्या ठिकाणी खूप लांब असते. त्यामुळे बँकेत जाणे शक्य होत नव्हते. कारण सहसा बँक घराजवळची असायची. सुटी काढून बँकेत जावे लागत होते. ही गोष्ट १९९७-९८ ची असेल. तेव्हा मुंबईत फोर्ट मधे एक इंटरनेट केफे सुरु झाले होते. दर होता रुपये १००/- एका तासाला. तेव्हा मला कल्पना सुचली होती कि आता इंटरनेट चा वापर करून बँका जोडल्या तर कोणत्याही शाखेत जाऊन पैसे काढणे सुरू केले तर किती बरे होईल! आणि अहो आश्चर्य कालांतराने तसे झाले. आता दोन वर्षांपूर्वी एक कल्पना आली होती मनात कि टेलिफोन बिल, वीज बिल, मोबाईल बिल, असे अनेक व्यवहार एकाच साईटवर उपलब्ध करून दिले तर वेगवेगळ्या साईटवर जाऊन बिल भरण्याची गरज भासणार नाही. आता तशी साईट कोणीतरी सुरू केली आहे. असो. खूप विषयांतर झाले राव.

तर आपला मूळ मुद्दा होता जनरेशन गेपचा.

तेव्हा आणि आताच्या पिढीची तुलना केली तर प्रचंड मोठी दरी दिसून येते. कुठे आताची मुलं आणि कुठे त्याकाळचे आपण. शाळेत जायला जन्मानंतर ७-८ वर्ष लागायची. आता तर म्हणे जन्मापूर्वीच शाळेत एडमिशन होते. अजून बोलता येत नाही तोपर्यंत सिटिंग क्लास का काय म्हणता ते सुरू केले जाते. मग कच्ची बालवाडी, मोठी बालवाडी, मग शाळा. साढेपांच सहा वर्षाचे होतात तेव्हा अभ्यासाचा डोंगर डोक्यावर घेऊन फिरतात बिच्चारे. नाही केले तर जगाच्या रेसमध्ये मागे राहून जातात.

ते काही ही असले तरी मुलं मात्र फार हुशार आहेत हल्लीची. व्हाट्सएपच्या माध्यमातून लहान बालकांची अनेक व्हिडीओज वायरल होत असतात. टिव्हीवर सुद्धा लहान मुलांच्या प्रतियोगिता पहायला मिळतात. किती छान गातात ती मुलं. जन्मतःच त्यांना कला शिकवलेली असते कि काय असे वाटते. ईश्वरीय देणगीच असावी ती.

(4820715)
👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍

खूप छोटीशी पण खरी गोष्ट आहे. तुमचा स्वभावच तुमच भविष्य आहे.

💐💐शुभ सकाळ💐💐

👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍

http://www.ownpoems.wordpress.com

👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍

कोण म्हणतं….

“बाबा, झोपा तुम्ही मी तुमचे पाय दाबून देतो.” संदीपरावांचे चिरंजीव संकेत हे त्यांना म्हणाले.

“नको रे बाळा. जाऊन झोप तू. आमच हे म्हातारपण आहे. त्रास होणारच. तू काळजी करू नको.”

“बाबा. सर्व झोपले आहेत.”

संकेत बाबांचे पाय बराच वेळ दाबत राहिला.

संकेत म्हणाला,”बाबा, आता थोडा वेळ मी आईचे पाय चेपतो. तिला ही आराम मिळेल जरा.”

“हो, ती दिवसभर आरामच करते. तिचे पाय बरे कशाला दुखतील.” संदीपराव मिस्किलपणे म्हणाले.

“सूनबाई मला काहीच करू देत नाही. यात माझा काय बर दोष!” पंकजाताई म्हणाल्या.

“अग आई. ते गंमतीने म्हणाले.” मुलगा.

एका छोट्या शहरातील एक सुखवस्तू कुटुंब. मुलगा चाळीशीतील. वडील सत्तरीच्या जवळचे. आणि आई वडीलांपेक्षा सुमारे दहा वर्ष लहान. घरात प्रेमळ अशा सूनबाई सुनिधी. एक नातू व लहान नात. एक लहानस सुखवस्तू कुटुंब.

लोकं म्हणतात संदीपरावांनी खूप पुण्य कर्म केले असतील. पण त्यांचा मित्र, महेंद्र याला अपवाद. महेंद्रराव व संदीपराव हे एकाच गावात एकाच वाड्यात जन्मलेले बालपणीचे मित्र. महेंद्र ने पाहिले आहे संदीपरावांनी आपल्या आईवडिलांना किती छळले आहे ते. त्यामानाने पंकजाताई खूप चांगल्या होत्या. सासू सासर्यांचा खूप आदर करत होत्या. पण संदीपरावांना हे आवडत नसे. ते आईवडील यांना सांभाळायला कधीच तयार नसत. त्यामुळे त्यांचे आईवडील नेहमी त्यांच्या लहान भावाकडे रहात असत.

तरीही त्यांना इतके चांगले मुलगा व सून कसे लाभले? इतकी काळजी घेतात कि आईवडील कधी दुखी दिसतच नाहीत. एक आदर्श कुटुंब आहे हे. महेंद्र राव विचार करत होते. आपण लहाणपणापासून ऐकत आलोय कि पुण्य केलं तरच चांगले मुलं व सून लाभते. म्हातारपणी चांगला सांभाळ करतात. पण महेंद्ररावांना येथे तसे काही ही दिसले नाही. त्यांचा या म्हणीवरून विश्वास उडत चालला होता.

कारण ही तसेच होते. त्यांनी त्यांच्या आईवडिलांना किती जपले होते. बायकोचा रोश ओढवून घेत होते. तिला हे कधीच आवडले नाही. इतके करून ही त्यांना म्हातारपणी किती त्रास सहन करावा लागत आहे. मुलगा सांभाळायला तयार नाही. वेगळे घर घेतले. तेही याच शहरात पण लांब. आणि तेही या वयात. दोघे म्हातारा म्हातारी या घरात भूताटकी सारखे राहतात. कधी काय होईल याची सतत भिती.

यावरून महेंद्ररावांनी निष्कर्ष काढला कि पुण्य केले तरच पुण्य मिळते असे काहीही नाही. कदाचित तुमचे विचार सकारात्मक असले तरी तसे होऊ शकते. त्यांच्या लक्षात आले संदीपराव नेहमी सकारात्मक असायचे. बिनधास्त. काय होईल ते होईल.

हो, त्यांच्या पत्नी मात्र सासू सासर्यांचे करायला कचरत नसत. याचाही परिणाम कदाचित संदीपरावांच्या या सुखी जीवनात दडला असावा. काही का असेना. आपण मनाने आनंदी रहावे व इतरांना आनंदी असू द्यावे. असे माझे वैयक्तिक मत आहे.

( 3520702)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

जगातील प्रत्येक गोष्ट सुंदर आहे…
मात्र तीची सुंदरता तुमच्या विचारांवर आणि बघण्याच्या दृष्टिकोनावर अवलंबून आहे.

💐💐शुभ सकाळ💐💐

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.manacheslok.blogspot.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

🌞सूर्य मंत्र🌞

🌞सूर्य मंत्र🌞

जपाकुसुम संकाशं काश्यपेयं महाद्युतिम् ।
तमोरिम सर्व पापघ्नं प्रणतोस्मि दिवाकरम् ॥ १ ॥

जास्वंदीच्या फुलाप्रमाणे लाल रंग असलेल्या, कश्यपाच्या कुळात जन्मलेल्या, विशाल प्रखर तेज असलेल्या, काळोखाचा शत्रू असलेल्या, सर्व पापे नाहीशी करणार्‍या दिवाकराला मी विनम्रतेने वंदन करतो.

(3020697)

🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺

🌞🌞🌞🌞🌞🌞🌞🌞🌞🌞🌞🌞🌞🌞🌞🌞🌞🌞🌞🌞🌞🌞

🌞🌞 शुभ सकाळ🌞🌞

🌞🌞🌞🌞🌞🌞🌞🌞🌞🌞🌞🌞🌞🌞🌞🌞🌞🌞🌞🌞🌞🌞

http://www.koshtirn.wordpress.com

🌞🌞🌞🌞🌞🌞🌞🌞🌞🌞🌞🌞🌞🌞🌞🌞🌞🌞🌞🌞🌞🌞🌞🌞

छोटीसी चुक..

टुटु चे बाबा आज ऑफिस मधे गेले नाही म्हणून तो आनंदी होता आणि टेंशन मधे ही होता. आनंदी होण्याचे कारण म्हणजे आज निश्चितच बाबा काही तरी खाऊ आणतील याची खात्री. ते रजेवर असतात तेव्हा हमखास आवडीचा खाऊ आणतात. टेंशन याचे होते कि टुटु ला शाळेला सुटी होती व हे घरी म्हटले कि अधूनमधून त्याच्यावर राग काढणार…….

पुढे वाचण्यासाठी खालील लिंक वर क्लिक करा..

https://ravindra1659.wordpress.com/2019/12/13/259/

(2820695)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

आयुष्याने शिकवलेलं एक वाक्य…
“जिंकलो तर आवरायचं आणि हरलो तर सावरायचं…”
🌼🌹 शुभ सकाळ 🌹🌼

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.ownpoems.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐