श्रीमंती श्रद्धेची….

व्हाट्सएपवर एका मित्राने पाठविलेला एक मनाला भुरळ घालणारा लेख. कोणी आत्मकथन केले आहे त्याचे नाव नाही…..मनापासून आवडला म्हणून शेअर करतोय…

एका वारकर्‍या ची श्रीमंती..

नोकरी निमित्त फिरतीवर असायचो. तेव्हा कंपनीच्या गाडीने महाराष्ट्राच्या आंतर भागात फिरण्याचा योग यायचा. असाच एकदा सोलापूर -जत मार्गे कोल्हापूरकडे येत होतो. आषाढी एकादशी संपून 5 -6 दिवस झालेले होते. वारकरी मंडळी आपापल्या मार्गानी घरी परतत होती. सकाळी सोलापूरहून लवकर निघालो होतो. सांगोला सोडलं होतं. भूक लागलेली होती. बरोबर दोघे assistant होते. त्यांनी सुचवलं एखाद्या ढाबा वजा टपरीवर नाष्टा-चहा चांगला मिळेल.

9.30 चा सुमार मंडळींनी गाडी एका ढाबा वजा टपरी जवळ थांबवली. उतरलो पाय मोकळे केले आणि नाष्ट्याला काय विचारपूस केली. कांदे पोहे, उसळ पाव आणि चहा काॅफी अशी ऑर्डर दिली. 20 – 25 मिनिटे लागणार होती. ऊन खात उभे होतो.

तेवढ्यात एक 60 – 65 वयाचं वारकरी जोडपं चालत चालत आमच्याच टपरी पर्यंत आलं.
अंगावरचा एकही कपडा धड नाही. बाईंच्या डोक्यावर तुळस आणि खाकेत एक बोचकं. बाबांच्या डोकीवर एक बोचकं नी खांद्यावर एक भली मोठी पिशवी. पायताणं यथा तथाच बरीच दमलेली वाटत होती. टपरीच्याच बाजूला सारं सामान उतरवून ठेवत वाईच जमिनीवरच बसले.

मी आपलं सहज कौतुकाने विचारपूस केली. मंडळी वारी वरूनच परतत होती. मी विचारलं नाष्टा करणार का? बाबांनी एकदा बाईकडे पाहिलं आणि होकारार्थी मान हलवली. मी सहज सुचवलं बाबांनो पोटभर खाऊन घ्या. मला उगीचच वाटलं चला तेव्हढच पूण्य. मी बाबांना विचारलं वाटेत चालता चालता काय करता. ते म्हणाले कधी अभंग तर कधी पाडुरंगाचं नाव घेत जातो. म्हनजे अंतर कसं पार झालं उमगत नाय. मी आपली विनंती केली की एखादा अभंग ऐकवाल का ? बाबांनी क्षणाचा विलंब न लावता अभंगाला सुरुवात केली आणि बाईंनी टाळावर साथ दिली. खरंच वेळ कसा गेला समजलंच नाही. नाष्ट्यावर ताव मारला. त्या वारकरी जोडप्याला आग्रहानी आमच्या बरोबर बसवलं. सहज चौकशी केली की अजून यांना घरी पोहचायला किती दिवस लागतील ? तर कळले की अजून 4 – 5 दिवस. निरोप घेण्याची वेळ आली. आम्ही त्यांचे आणि त्यांनी आमचे आभार मानायचे सोपस्कार पार पडल्यावर निघालो.

सहज मनात आले की यांना घरी पोचायला अजून 4 – 5 दिवस आहेत त्यांना काहीतरी मदत करूया. वारकरी बाबा आणि बाईंना थांबवलं आणि 100 रूपयांची नोट त्यांना मदत म्हणून पुढे केली. बाबांनी अदबीने मदत नाकारली. मला आश्चर्य वाटले. मला न राहवून मी विचारले का?

बाबांनी उत्तर दिलं_
वारीला निघताना घरून एक छदाम घेतला नाही. आत्ता या क्षणालाबी खिशात छदाम नाही. पूर्ण वारी तो पांडुरंगच आम्हा जिवांची काळजी घेतो की त्यापुढे दादा तुमची ही 100 रूपयांची नोट आमच्या काय हो कामाची.

मी अवाक झालो. क्षणभर काय react व्हावं मला सुधरंत नव्हतं. केवळ सुन्न. क्षणात मला माझी लायकी समजली, डोळ्यातून खळ्ळं आसू आले आणि मी त्या माउलीच्या पायावर डोकं ठेवलं.

सुमारे 30 वर्षांनंतर..आज जवळपास 30 वर्षांनी ही घटना आठवली आणिक सारा क्रम आणि संवादातील शब्द नी शब्द परत ताजे तवाने होउनी डोळ्यासमोर फिरू लागले.

त्या वारकरी बाबा आणि बाईंच वय आज माझं होतं. आज माझ्याकडे सगळं आहे. घर, गाडी, उर्वरित आयुष्य बर्‍या पैकी सुखांत पार पडेल एव्हडी व्यवस्था. तरीही मला उद्याची निश्चिंती नक्कीच नाही पण मग त्या वारकरी बाबांना अंगावर धड कपडे नाहीत, धड अंथरूण पांघरूण बरोबर नाही. वेळ पडली तरी खिशात छदाम नाही. असं असून सुद्धा एक emergency साठी म्हणून मी पुढे केलेले 100 रुपये सुद्धा हा भला माणूस अव्हेरतो आणि प्रंचंड आत्मविश्वासानी सांगतो माझ्या पुढच्या प्रत्येक क्षणाची काळजी तो पांडुरंगच करेल.

त्याला आयुष्यात कसलीही पुंजी करून ठेवावं असं नाहीं वाटलं कारणं त्याने जमवली होती पांडुरंगाच्या श्रद्धेची पुंजी होती. त्यामुळे त्याला ना उद्याची भ्रांत ना आयुष्याची चिंता.

ती त्याची श्रीमंती पाहीली आणि नजर स्वतःकडे वळली.
त्यानी शाश्वत श्रद्धेची नी भक्तीची पुंजी जमवली आणि मी अशाश्वत पुंजी जमवण्यात धन्यता मानत राहिलो

हे परमेश्वरा अजूनही वेळ गेलेली नाही. त्या वारकर्‍याची श्रद्धा आणि भक्ती मला सुद्धा जमवता यावी अशी बुद्धी मला दे, हीच कळकळीची प्रार्थना तुझ्या चरणी… 🙏सर्व वारकरी बांधवांना हार्दिक शुभेच्छा !💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐( 6521881 ) 💐💐💐💐💐💐💐💐

🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻💐🙏💐🙏💐🙏

💐🙏💐🙏💐🙏💐🙏
कधी एखादी अपेक्षा पूर्ण झाली नाही म्हणून दुःखी राहू नका . आपलीच अपेक्षा चुकीची होती असं समजा आणि अपेक्षा ठेवणं सोडून द्या . तुमची परिस्थिती तुम्हालाच बदलावी लागेल . मनासारखे दिवस पहाण्यासाठी मनाविरूद्ध घडणारे दिवस सोसावे लागतात .
🙏🌹शुभ सकाळ🌹🙏

http://www.ownpoems.wordpress.com

सवय……

“काय रे बाळा अरे तु सतत पुस्तकात रमलेला असतोस. तुझ्या वयाची मुल बघ कसे मोबाईल मधे नवनवीन खेळ खेळत असतात. बेटा, हा घे मोबाईल आणि डाऊनलोड करून घे छान गेम. खेळत बैस की जरा. मन रमेल त्याने.”

तो घरी आला आणि मुलाला पुस्तकात डोकं खुपसून बसलेले पाहून म्हणाला. शेजारी त्याची आई बसलेली पेपर वाचत. तिने ही मोबाईल नव्हता घेतला. त्याला आश्चर्य वाटले. हे काय मागास कुटुंब. लोकं बघतील तर काय म्हणतील. ही लोक किती जुनाट विचारांचे आहेत. पुस्तक वाचणे, बातमीपत्र वाचणे हे आता मागासपणाचे लक्षण आहेत. म्हणून त्याने मुलाला मोबाईल देऊ केला.

त्याचे मुलाला दिलेले उपदेश ऐकून ती जाम चिडली.

“अहो, तुम्ही काय बोलताय. आपल मुल चांगल वाचन करतय आणि तुम्ही त्याला मोबाईल खेळायला सांगताय.”

“अग, पण जगासोबत चालायला, धावायला हव कि नको प्रत्येकाला? अग, आपण जगासोबत चाललो नाही तर लोकं आपल्याला बुरसटलेले, मागासलेल्या विचारांचे, अनाडी अशी काय काय नावं ठेवतील.”

“ठेऊ देत लोकांना नावं. त्याने काही होत नाही. पण मुलगा अभ्यासात हुशार होईल.”

“बर बर. चुकलचं माझं. बेटा, तू अभ्यास करून खूप मोठा हो. मोबाईल काय मोठा झाल्यावर घेऊन देईल तुला.” सारवासारव करत तो म्हणाला.

हे संवाद वर्षभरापूर्वीचे आहे.

आणि मार्च २०२० मध्ये देशपातळीवर लॉकडाऊन सुरू झाले. मुलांचा अभ्यास, चाचण्या, परीक्षा सर्व घरात बसून सुरू झाले. वर्क फ्रॉम होम सारखे. आता मात्र मुलाला स्मॉर्टफोन घेऊन द्यावा लागला. पण मुलाला लवकर जमत नव्हते. वडील आईला म्हणाले, “म्हणून मी मुलाला मोबाईल वापरण्याची सवय लावायचा प्रयत्न करत होतो. पण तुम्ही अडथळा आणला.”

“अहो, मला माहिती होते का कि हा कोरोना सत्यानाश करेल. आता मोबाईल मुलं कसा अभ्यास करतील कळत नाही.”

“अग लहान मुलांची कल्पनाशक्ती अफाट असते. ते लगेच शिकून घेतात सर्व. यातून मुलांना चुकीच्या सवयी लागतात ही. पण आपला चिमण्या खूप हुशार आहे. तो कामापूर्त मोबाईल घेतो हातात.”

“हो न. खूप शालीन आहे आपला चिमण्या. मला त्याचा अभिमान वाटतो.”

“आणि माझा ग आई? मी हुशार नाही वाटते?” त्यांची कन्या लगेच रडायला लागली. ” माझे कोणीच कौतुक करत नाही.”

बाबांनी तिला जवळ घेत म्हटले,

“तू तर त्याच्या पेक्षा जास्त मार्क आणतेस. मग तू जास्त हुशार नाही का?”

आणि ती शांत झाली.

तो बायकोला म्हणाला,”अग, माणसाला काळासोबत चालावे लागते. मुलांना तर बुद्धिमत्ता खूप असते. ते लगेच शिकतात. मग त्यांचे ज्ञानवर्धन होऊ नये असे तुला वाटते का? आणि आपण आहोतच कि लक्ष ठेवायला. आमच्या काळी असे तंत्रज्ञान उपलब्ध नव्हते. साधा केल्युलेटर नव्हता. आला तेव्हा महाग असल्याने घेणे अशक्य होते. आता मुलांना मिळत आहे तर आनंद आणि शिक्षण घेऊ दे की.”

“हो हो चुकलच माझं.” ती म्हणाली आणि विषय संपला.

(6221878)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐सवय माणसाला गुलाम बनविते. पण वाचनाची सवय माणसाला ज्ञान अर्जन करून देते.

💐💐शुभ सकाळ💐💐

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

Www.koshtirn.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

स्वार्थी जग हे…

होय मित्रांनो, जग हे खूप स्वार्थी आहे. जगातला प्रत्येक जीवंत प्राणी , जीव, जंतू, वनस्पती, झाडे, झुडपे सर्व सर्व स्वार्थाने भरलेले आहे. सुरुवात तर मी ईश्वरापासूनच करेल. मला वाटते त्याने हे जग त्याच्या स्वार्थासाठीच  निर्माण केले असावे. ईश्वराने हे जग निर्माण केले नसते तर त्याला कोणी पूजल असत? म्हणजे त्याची कोणीतरी पूजा करावी म्हणून मानव निर्मित केला असावा. मानव जगला पाहिजे म्हणून झाडे, झुडपे , वनस्पती, जीव जंतू निर्माण केले. त्यांच ही स्वतंत्र अस्तित्व नाही. ते ही एक दुसऱ्या वर अवलंबून आहेत. आहे न विचार करण्यासारखी गोष्ट. आता आपण माणसाकडे वळू या. पहिल्यांदा आईवडील म्हणजे स्री पुरुष ज्यांच्या पासून नवीन जीव निर्माण होतो. ते त्यांच्या म्हातारपणी आपला सहारा व्हावा म्हणून मुलं आसावीत. त्यासाठी लग्न करतात. आणि मुलांना जन्माला घालतात. यात त्यांचा स्वार्थ नाही का? स्पष्टपणे स्वार्थ आहे. त्याला लहानाचे मोठे करतात. नको नको ते लाड पुरवतात तेही तो नाराज होऊ नये. मोठेपणी आपल्याला त्रास देऊ नये म्हणून. जर मोठा झाल्यावर त्याने त्रास दिला तर तसे बोलून दाखवतात ही. यासाठीच का तुला लहानाचा मोठा केला? तुझे लाड पुरविले. असे उघडपणे बोलतात. यात त्यांचा स्वार्थ स्पष्टपणे दिसून येतो. नव्हे असतोच. पूर्वी वडिलांशी संवाद साधणे अशक्यप्राय होते. ते तरी काय करणार? घरोघरी इतकी मुलं असायची कि वडील कोणाकोणाला जवळ घेणार हा प्रश्न असायचा. त्यामुळे लाड नकोच. असे तेव्हाचे धोरण असावे.
असे म्हणणे उचित होईल कि  मुल स्वतःहून लहानाची मोठी व्हायची. तेव्हा ची मुल निस्वार्थ पणे काम करायची. कारण धाकच असा होता. पाय चेपून दे जरा म्हटलं तर निमूटपणे जाऊन चेपून द्यावे लागे. मला वेळ नाही, मी अभ्यास करतोय. ही कारणं चालतच नसायची. ऐकायचं म्हणजे ऐकायचच.
आता त्या लहानशा पिल्लाला जरी काम सांगितले तरी तो चॉकलेट देणार? म्हणून विचारतो. पप्पी देणार? इतपर्यंत ठिक होतं.पण चॉकलेट म्हटलं तर. लहानपणी काम करण्यासाठी चॉकलेट मागितले कि समजून जायला हवं कि हा मोठेपणी काय काय दिवे लावणार!! अहो अभ्यास करण्यासाठी मार नाही खात आता चॉकलेट खातात मुलं. आणि आई!! आईच तर विचारुच नये. मुलाने काम करण्यासाठी खाऊ मागितला कि मुलाची आई मध्ये बोलणार च. अहो एकूलत एक लेकरू आहे तुमच. एक रूपयाचं चॉकलेट तर मागतोय. पूर्वी अस नसायचं. वडील बाहेरून घरी आले आणि वडिलांनी फक्त त्याच्या कडे पाहिले तरी तो समजून जायचा आणि पळतच घरात घुसायचा. तेही समोर नव्हे. कुठे तरी कानोड्यात जाऊन लपून बसायचा. चॉकलेट तेव्हा नव्हतेच. साध्या लिमलेटच्या गोळ्या मिळायच्या. पण त्या हि मागणे अशक्यप्राय गोष्ट होती.  समजा चुकून माकून मुलाने मागितलीच तर  आईच ओरडायची आणि झाडू घेऊन खाऊ पाहिजे तुला. आई मारणार नाही पण उगारणार. तरीही मनात आईविषयी आदरयुक्त  भिती असायची.
हल्ली प्रत्येक जण आपला स्वार्थ बघतो. लहान मुल असो, आईवडील असो किंवा आणखी कोणी. काही फायदा असेल तरच काम करायच. नाही तर संबंध ठेवण्यात काही हशील नाही. असे बोलून सुद्धा दाखवणार.
हे तर माणसांचं झालं. अहो पशूपक्षी सुध्दा स्वार्थ जपतात. तुम्ही त्याला खायला दिले तरच तो तुमच्या जवळ येणार. शेपटी हलवणार किंवा पायाशी लोळन घालणार. तुम्ही एक दोन दिवस दिले आणि नंतर दुर्लक्ष केल तर त्याच वागणं बघा. तो सुद्धा तुमच्याकडे दुर्लक्ष करतो. अगदी जवळ नव्हे थोड लांब थांबणार. तुमच्या न बघता नजर ठेवणार. तुम्ही आवाज दिला तरी दुर्लक्ष करणार, न ऐकल्यासारखे करणार. दोन तीन वेळा आवाज दिल्यावर हळू तुमच्या कडे बघणार. पण भावनाशून्य नजरेने.  हा हि स्वार्थच नाही का??

आईवडील, भाऊ बहिण, मुलं, नातेवाईक, मित्र, शेजारीपाजारी,  सहकारी सर्व सर्व जगच स्वार्थी झालयं.
मित्रांनो, विषय खूप मोठा आहे. पण आता मला ही लिहायचा कंटाळा आला आहे आणि तुम्हाला ही वाचायचा कंटाळा येईल म्हणून आटोपट घेतो.
लेख आवडला का? आलडला असेल तर प्रतिक्रिया अवश्य द्या.
आणि माझ्या या स्पष्ट भावनांमुळे कोणाच्या भावना दुखावल्या असतील तर क्षमस्व.
(4821864)
💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

आकाशात जेव्हा ऊन आणि पावसाचा संघर्ष असतो, तेंव्हाच इंद्रधनुष्य तयार होते.
आयुष्य हे असेच असते. सुखदुःखाचे हेलकावे घेतच चालावे लागते.
तडजोडीमुळे नुकसान होत नाही, तर संधी मिळते, इंद्रधनुष्य फुलवण्याची..!

🌹🌷शुभ प्रभात🌷🌹

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

www. koshtirn.wordpress.com
💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

काय चुकलं….

हे ईश्वरा, किती सुंदर निसर्ग तयार केला आहे तू हा. डोळ्यांचे पारणे फिटल्यासारखे होते याला बघून. असे वाटते कि निसर्गाची ही सुंदरता कायमस्वरूपी या चक्षुत साठवून ठेवावी. संपरतरावांच्या मनात असे विचार सुरू होते. तोच “अहो काका, काय झालं?”

कोणी तरी हाक मारली असे संपतरावांना वाटले आणि त्यांची तंद्री मोडली. ते तंद्री तून बाहेर आले तेव्हा त्यांना कळाले कि ते बागेत बसून फुलांचे रुप न्याहाळत होते.

ते भानावर येत आहेत नाहीत तोपर्यंत कानी पडले “अहो महाराज झाली की नाही आपली झोप पूर्ण?”

सौभाग्यवतींचा आवाज कानी पडल्यावर चांगल्या चांगल्यांचे भान हरपते. हे तर बिचारे संपतराव होते. ते खाडकन जागे होऊन आपल्या पलंगावर बसून विचार करत राहिले की नेमके ते कुठे आहेत. थोड्या वेळात त्यांना कळले की ते आपल्याच घरात आणि आपल्याच पलंगावर होते. आणि गाढ झोपेत ते स्वप्न पाहत होते. स्वप्नात ते एका बागेत बसून निसर्गाचा आस्वाद घेत होते. म्हणजे संपतराव स्वप्नात स्वप्न पहात होते तर.

आता ते उठले. नेहमी प्रमाणे ब्रश केला आणि किचन मध्ये जाऊन चहा चढवावा म्हणून तेथे गेले. बघतो तर काय चहा तर चढवलेला आहे. त्यांना शॉक बसला. हे असे कसे घडले. म्हणत ते सौभाग्यवती ला शोधत दुसऱ्या शयनगृहात शिरले. ती मस्त आपली पलंगावर पडून वर्तमानपत्र वाचत असेल अशी संपतरावांना कल्पना होती. पण कसच काय. तिकडे असेल तर शप्पथ ही बाई. आता पुन्हा मुख्य सभागृहात म्हणजे आपलं ते हॉल हो, तिकडे जावे लागेल म्हणून त्यांच्या चेहऱ्यावर थकवा दिसला. आल ते जवळ. संपतराव मनात म्हणाले. तेच आपल म्हातारपण.

ते थोडा विसावा घेऊन हॉलकडे गेले. सौभाग्यवती मस्त सोफ्यावर ठाण मांडून वर्तमानपत्र वाचत बसल्या होत्या.

“आज कुठून सूर्य उगवला बर!” असे उदगार काढत संपतराव खिडकी तून डोकावून उगिचच वर आकाशाकडे बघायला लागले.

“इतके नाटकं करायची काही एक गरज नाही बर. आज जरा लवकर उठले म्हणून…..”

“तस नाही ग. मी आपल नेहमी प्रमाणे चहा चढवायला गेलो असता आधीच चढवलेला दिसला. त्याबद्दल…….”

“अहो तो जळून गेला असेल…” असे म्हणतच ती धावत किचनमध्ये गेली.

“मी आपल अग हळू. जळली तर जळू दे.” म्हणत राहिलो.

“अहो. चहा जळून खाक झाला.” रडवेल्या तोंडाने ती म्हटली.

संपतराव संतापले. “अशी कशी जळाली. तुझे अजिबात लक्ष नसते कामात. कधीतरी चहा करायला घेतला आणि तो ही जाळून टाकला. ….”

“अहो, पुरे आता. किती राग करणार. होते कधी कधी चूक माणसाकडून.”

“काय? चूक दुरूस्त करा आधी. माणसाकडून नव्हे बाईकडून. माझं कधीच चुकत नाही.”

“वा वा. काल भाजी आणायला गेलात आणि काय भाजी आणली. हा हा हा$$$$$”

“आम्ही प्रथमच भाजी आणायला गेलो होतो म्हणून.”

“हो का!”

असं सुरू रहायला हव होत असे वाचकाला वाटतं न. पण सौभाग्यवती ला ते नको होत. म्हणून ती म्हणाली,”अहो हे बघा मोबाईल. आमच्या ग्रुपवर छान संदेश आला आहे.” असे म्हणत तीने माझ्या समोर तीचा मोबाईल धरला. मी वाचायला सुरू केले. “अहो धरा तुम्ही.” चिडली बिच्चारी.

“काय चुकलं” हे शोधायला हवं,

पण आपण मात्र “कुणाचं चुकलं” हेच शोधत राहतो ; आणि आयुष्यभर भांडत राहतो.

त्यापेक्षा क्षमा करायला शिकले तर आयुष्य सुखात जाईल.

🌹🌹🍁शुभ सकाळ🍁 🌹🌹

खूप छान संदेश आहे. आपण एक दुसऱ्याच्या चुका शोधण्यातच आयुष्य घालवतो. कोण चुकलं त्याला बोल बोल बोलायचं. पण का चुकलं? काय चुकलं? यावर विचार करून चुकलेल्याला क्षमा करावे. पुन्हा चुका होणार नाहीत यासाठी प्रयत्न करावे. हे आपण कधीच करत नाही. खर म्हणजे यात आपण आयुष्य जगायच विसरून जातो. आयुष्याचा खरा आनंद घेऊ शकत नाही.

आयुष्याच्या चौथ्या प्रहरी म्हणजे म्हातारपणी हो; जेव्हा आपल्या कडे वेळच वेळ असतो, आपल्याला सर्व हवेहवेसे वाटतात पण सर्वांना आपण नकोनकोसे वाटतो तेव्हा आयुष्य एका चलचित्रपटासारखं हळूहळू डोळ्यासमोर येतं आणि जातं. मग आपल्याला आपल्या चुका लक्षात येतात. आपल्याला वाटतं हे यापेक्षा अस केल असत तर आजच चित्र वेगळच राहील असत. पण तेव्हा काहीच करता येत नाही. फक्त पश्चाताप आणि पश्चाताप. बस्स.

(03221848)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

“आपण जगासाठी

एक व्यक्ती आहात,

परंतू कुटुंबासाठी आपण

संपूर्ण जग आहात”

म्हणून स्वतःची काळजी घ्या

!! घरी राहा – आनंदीत राहा !!

!!…शुभ प्रभात…!!

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.manacheslok.blogspot.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

गुढीपाडवा २०२१

मित्रांनो, आजपासून मराठी नववर्ष सुरू होते. आज चैत्र शुद्ध प्रतिपदा. म्हणजे गुढीपाडवा. मराठी माणसासाठी हा सण खूप मोठा असतो.

मागच्या वर्षी हा सण २५ मार्च रोजी होता. त्यामुळे त्यावर कोरोना चा प्रभाव पडला नव्हता. मला वाटते २५ मार्च च्या रात्री पासून च लॉकडाऊन सुरू केले गेले होते.

पण आजचा हा पर्व. कोरोनाची गडद छाया यावर आहे. म्हणून आजचा सण साजरा करण्याची हिंमत होत नाही आहे. मन मानत नाही. कोरोना ने जे थैमान घातले आहे ते बघून सण साजरा कसा करावा असा प्रश्न पडतो.

ईश्वर संपूर्ण जगाला या कोरोना रुपी संकटातून लवकर मुक्त करो हिच प्रार्थना.

आपणा सर्वांना सुख, शांती व सम्रुद्धि लाभो. सर्व संकटांचा सामना करण्याची आपणास ताकद लाभो.

नववर्ष व गुढीपाडव्याच्या आपणा सर्वांना खूप खूप हार्दिक शुभेच्छा. हे नवीन वर्ष सर्वांना आरोग्यदायी जावो हिच सदिच्छा.💐💐👍👍

(02821844)

👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍

👍👍शुभ सकाळ👍👍

या जगात सर्वात सुंदर काय आहे असे कोणी विचारले तर मी म्हणेन माणसाचं माणसासोबत असलेलं नातं.

👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍

http://www.koshtirn.wordpress.com

👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍

खरे मित्र….

तो ४-५वर्षांचा असेल तेव्हा. वडिलांनी त्याला फिरायला नेले होते. तितक्यात त्यांचा मोबाईल ओरडायला लागला. त्यांनी मोबाईल बघितला तर साहेबांचा फोन होता. तसे ते त्यांचे अगदी जवळचे मित्र ही होते. म्हणून आज रविवार असून ही त्यांनी फोन केला. गप्पा रंगल्या आणि लहानग्या कडे बाबांचे दुर्लक्ष झाले. संध्याकाळची वेळ होती. बाळ दिसले तेव्हा ते जमीनीवर पडलेलं होत. म्हणून बाबांनी मित्राला नंतर फोन करतो असे सांगून फोन बंद केला आणि धावत बाळाजवळ आले. बाबांना जवळ येत असल्याचे पाहून बाळ जास्त जोरात रडायला लागले. बाबांनी उचलून त्याला जवळ घेतले. आता ते शांत झाले मात्र हुंदके देणे अद्याप थांबले नव्हते.

“बाबा, या दगडामुळे मी पडलो.” असे बाळाने सांगितले.

“बर , त्याला मी मारतो आणि लांब फेकून देतो. मग तर झालं.” बाबा तो दगड उचलतात. जमीनीवर आपटतात आणि लांब भिरकावून देतात. मग त्याच्या कडे पाहतात तर स्वारी अजूनही नाखुश.

आजच बाबांना व्हाट्सएपवर एक सकाळ संदेश आलेला होता. त्यांनी बाळाला “तुला मी एक गोष्ट सांगतो. ऐकशील का?” असे म्हटल्यावर बाळ खुश झाले. शेजारच्या बाकावर बाळाला घेऊन बाबा बसले.

बेटा ऐक.

आयुष्याच्या रस्त्यावर चालताना
पडलंच पाहिजे तेंव्हाच तर कळतं,
कोण हसतय, कोण दुर्लक्ष करतय
आणि कोण सावरायला येतय!

🙏🍃शुभ सकाळ🍃🙏

बाळ बाबांच्या तोंडाकडे पाहू लागले. “याचा अर्थ मी समजाऊन सांगतो.”

“तू पडला तेव्हा तुला कोणी बघितले का?”

“हो, तिकडे माझ्या सारखी मुलं होती. त्यांनी पाहिले. आणि मोठमोठ्याने हसले.”

पण बाबा त्यातील एक मुलगा मुळीच हसला नाही. तो तर धावत जवळ आला ही मदतीला. पण माझ्या पेक्षा लहान होता. उचलता आले नाही. निघून गेला परत.

बेटा, तोच खरा मित्र होऊ शकतो. त्याच्याशी अवश्य मैत्री कर. असे आणखी मित्र मिळव. हे जे हसतात न हे क्षणिक असतात. आणि आपण ही कोणी असे पडले तर त्याला मदतीचा हात द्यावा. त्याच्यावर हसू नये.

(02721843)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

👍👍शुभ सकाळ👍👍

स्वप्नांकडे बघून जगायला शिका,

तीच तुम्हाला जगण्याची हजारो कारणं देतील.

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.ravindra1659.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

🔸नातं म्हणजे काय ?

मित्रांनो, व्हाट्सएपच्या माध्यमातून एक मनाला भावलेली छोटीशी पण भारावून टाकणारी कथा मी आपल्या साठी घेऊन आलो आहे.

“एका गावात एक पोस्टमन पत्रवाटप करायचा. एके दिवशी एका घरासमोर उभा राहून त्याने आवाज दिला, “पोस्टमन ssssss”
आतून एका मुलीचा आवाज आला, “जरा थांबा, मी येतेय”
दोन मिनिटे झाली, पाच मिनिटे झाली. दार काही उघडेना. शेवटी पोस्टमन वैतागला. आणि जोरात म्हणाला, “कुणी आहे का घरात ? पत्र द्यायचे आहे”
आतून मुलीचा आवाज आला, “काका, दाराच्या खालच्या फटीतून पत्र सरकवा. मी नंतर घेते”
पोस्टमन…. “तसे चालणार नाही, रजिस्टर पत्र आहे. सही लागेल” पाच मिनिटे पुन्हा शांतता.
आता पोस्टमन रागावून पुन्हा आवाज देणार इतक्यात दार उघडले. दारातली मुलगी पाहून पोस्टमन शॉक्ड !! दोन्ही पायाने अपंग असलेली एक तरुण मुलगी दारात उभी होती. काठीच्या आधाराने चालत यायचे असल्याने तिला वेळ लागला होता. हे सगळे पाहून तो पोस्टमन वरमला. पत्र देऊन, सही घेऊन तो निघून गेला.
असेच अधून मधून तिची पत्र यायची, आता मात्र पोस्टमन न चिडता तिची वाट पाहत दारासमोर उभा राहत असे.
असेच दिवस जात होते. दिवाळी जवळ आलेली तेव्हा एकदा मुलीने पाहिले की आज पोस्टमन अनवाणी पायानेच आलाय. ती काही बोलली नाही. मात्र पोस्टमन गेल्यावर दाराजवळच्या मातीत पोस्टमनच्या पावलाचे ठसे उमटले होते, त्यावर कागद ठेवून तिने ते माप घेतले. नंतर काठी टेकत टेकत तिने गावातील चांभाराकडे तो कागद देऊन एक सुंदर चप्पल जोड खरेदी केली.
रिवाजाप्रमाणे पोस्टमनने गावात इतरांकडे “दिवाळी पोस्त” (म्हणजे बक्षिशी) मागण्याची सुरुवात केली. अनेकांनी त्याला बक्षिशी दिली. असे करता करता तो त्या मुलीच्या घराजवळ आला. हिच्याकडे काय बक्षिशी मागणार ? बिचारीवर आधीच अपंगत्वाचे दुःख आहे. पण आलोच आहोत तर सहज भेटून जाऊ, असा विचार करून त्याने तिला आवाज दिला.
मुलीने दार उघडले. तिच्या हातात सुंदर पॅकिंगचा बॉक्स होता. तो तिने त्याला दिला आणि सांगितले, ही माझ्याकडून बक्षिशी आहे. पण घरी जाऊन बॉक्स उघडा”
घरी येऊन त्याने बॉक्स उघडला. त्यात सुंदर चप्पला, त्याही त्याच्या मापाच्या पाहून त्याचे डोळ्यातून पाणी वाहू लागले.
दुसऱ्या दिवशी पोस्टमन नवीन चप्पल घालून त्याच्या ऑफिसात साहेबांकडे गेला. आणि म्हणाला, ” मला फंडातून कर्ज हवे आहे.”
साहेब म्हणाला,” अरे आधीच तुझ्यावर कर्ज आहे. पुन्हा आता कशाला ?
पोस्टमन म्हणाला, “मला जयपूर फूट (लाकडी पाय) घ्यायचे आहेत. त्यासाठी हवे आहेत.”
साहेब : “पण तुझा मुलगा तर धडधाकट आहे. जयपूर फूट कुणासाठी?
पोस्टमन : “साहेब, जे माझ्या धडधाकट मुलाला उमजले नाही, ते एका परक्या अपंग मुलीला उमजले आहे. माझे “अनवाणी” दुःख तिने कमी केले आहे. तिच्यासाठी मी किमान कर्जाने ना का होईना पण पाय घेऊन देऊ शकतो. म्हणून कर्ज हवे आहे.
साहेबासह सर्व स्टाफ निशब्द !! सारेच गहिवरलेले!!
नाती ही केवळ रक्ताची असून भागत नाही ! तर नात्याची भावना रक्तात असावी लागते. ती ज्याच्या अंगी, (मग भले ही तो कुटुंबातला नसला तरी) तो आपला नातेवाईक मानायला हरकत नाही !!

(00921825)

🌀🌀🌀🌀🌀🌀🌀🌀🌀🌀

🌀🌀🌀🌀🌀

आयुष्यात जेव्हा वादळ येतं तेव्हा मातीत पाय घट्ट रुतून उभं रहायचं….
प्रश्न वादळाचा नसतो….
ते जेवढ्या वेगानं येतं….
तेवढ्याच वेगानं निघून जातं….
आपण किती सावरलो आहे….
हे महत्त्वाच असतं.

शुभ सकाळ. 🚩🙏🏼🚩

🌀🌀🌀🌀🌀🌀🌀🌀🌀🌀🌀🌀🌀🌀🌀

http://www.manachyakavita.wordpress.com

🌀🌀🌀🌀🌀🌀🌀🌀🌀🌀
🌀🌀🌀🌀🌀

किंमत एका पेल्याची…

(व्हाट्सएपच्या माध्यमातून प्राप्त एक अत्यंत उपयुक्त संदेश…)

. *🌼 किंमत एका पेल्याची 🌼*
वडील आपल्या मुलाला सद्गुणांची किंमत समजावुन सांगत असतात. एक काचेचा पेला हातात घेऊन ते विचारतात,

*वडील :* “बाळ, या पेल्याची किंमत किती आहे.?”
*मुलगा उत्तरतो :* “असेल पंधरा रुपये.”
*वडील :* “समज या पेल्यात पाणी भरले तर.?”
*मुलगा :* “वीस रुपये”.
*वडील :* “आता या पेल्यात केशर विलायचीयुक्त उत्तम दूध भरले.”
*मुलगा :* “आता याची किंमत शंभर रुपये होईल,
*वडील :* “ठीक आहे. आता मी यात सोन्याचे काही दागिने भरतो.”
*मुलगा :* “आता तर याची किंमत लाखोंच्या घरात होईल.”
*वडील :* आता मी अनमोल अशा जवाहिरांनी
हा पेला भरतोय.”
*मुलगा :* “आता तर याची किंमत अब्जावधीच्या घरात जाईल किंवा त्याहीपलीकडे होईल.”
*वडील :* “बघ हं. नक्की ना.?” असे विचारतात,
आणि हातातला पेला फरशीवर सोडून देतात.
काचेचा पेला तो. फुटून त्याचे तुकडे होतात.
*वडील :* “आता याचे किती रुपये येतील.?”
*मुलगा :* “आता याची किंमत शून्य आहे बाबा.
उलटपक्षी काचा गोळा करताना त्रास होईल
तो वेगळाच.”
*वडील सांगतात :* “माणसाचेही जीवनही त्या काचेच्या पेल्यासारखेच आहे,
बाळा. जितका तू सद्गुणांनी युक्त होत जाशील,
तसतसा तू अनमोल बनत जाशील. समाजासाठीही आणि तुझीही योग्य दिशेने
उन्नती होत राहिल.
पण अवमूल्यन व्हायला, मातीमोल ठरायला,
आणि अधःपतन व्हायला मात्र एक क्षणही
पुरेसा असतो. तेंव्हा सतत सावध राहून
सद्गुणांची जोपासना कर.”

(आपल्याला मिळालेला जीवनरुपी पेला
कसा भरायचा तो ज्याने त्याने ठरवायचा.)🙏

(14420813)

विजयादशमी..2020

सस्नेह नमस्कार,

🌹🌹 सुप्रभात🌹🌹
🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻
आज विजयादशमी.

आपट्याची पाने, झेंडुची फुले,
घेऊन आली अश्विनातली विजयादशमी, दसऱ्याच्या आज शुभ दिनी, सुख-समृद्धी नांदो आपल्या जीवनी..!! 🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹
आपणांस व आपल्या सर्व कुटुंबीयांस, आप्तेष्टांस, इतर सर्व परिवारांस विजया दशमीच्या मनपूर्वक खूप खूप हार्दिक शुभेच्छा..!!🌳🍀☘️🌿🍃🌳
💐💐💐💐🌺🌺🌺🌺🌺🌷🌷🌷🌷
श्री परमेश्वर आपणा सर्वांना सुख, समृद्धी, भरभराटी, समाधान, ऎश्वर्य, शांती, नवचैतन्य, दिर्घायुष्य आणि उत्तम आरोग्य प्रदान करो. 🙏🙏🙏🙏🙏🙏
आपल्या सर्वांच्या मनातील सर्व मनोकामना, स्वप्ने व आशा आकांक्षा पूर्ण होवोत हिच श्री परमेश्वर चरणी प्रार्थना. 🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏

(13820806)

http://www.manachyakavita.wordpress.com

🌲🌹🌺🌷🥀🌼🌻🍀🌸💐🎄🙏🌼🌻🍀🌼🌻🍀🌼🌻🍀

मोठी माणसं

शिर्षक वाचून मोठी माणसं म्हणजे अंबानी किंवा एखादा मोठा पुढारी यांचं चित्र डोळ्यासमोर येते. पण येथे तसं काही नाही.

का हो? फक्त हिच मोठी माणसं असतात का? आपल्या कुटुंबातील सर्वात मोठ्या व्यक्तीची गणना यात होत नाही का? जितके समाजात त्यांना महत्त्व आहे तितकेच किंबहुना त्यापेक्षा ही जास्त आप आपल्या घरातील मोठ्या व्यक्तीला असते.

पण काळ बदलत गेला आणि घरातील मोठ्या माणसाचे महत्त्व हळूहळू कमी होत गेले.

ही मोठी माणसं आता अडगळीची वस्तू असते तशी झाली आहेत. यांची घराला गरज राहिलेली नाही.

वय झाले कि माणसाचे शरीर आणि बुद्धी दोन्ही क्षीण होत जातात. शरीर जसजसे साथ सोडत जाते आपली माणसं ही तसतशी संगत सोडत जातात.

मित्रांनो, आपण बालवयात होतो तेव्हाचा काळ आठवा. त्याकाळी आपली वडिलांशी बोलायची सुद्धा हिम्मत होत नसायची. काही काम असेल तर दोन तीन दिवस आईचे कान कोरायचे. तेव्हा आई हिम्मत करायची वडिलांना सांगायची. आता लहानपणीच मुल उलटं बोलायला धजावतात. घेऊन द्यायची ऐपत नव्हती तर जन्माला का घातले आम्हाला. असे लहानपणी बोलतात मुलं. आणि पालक कौतुकाने थाप देतात पाठीवर.

एखाद्या बापाने गालात लगावली तर मुलांची आई वर म्हणणार काय चुकल हो त्याचं? तुम्हाला हे शक्य नव्हते तर लग्न का केले? मुलांना जन्माला का घातलं?

आता घरातील मोठ्या माणसाचा धाकच राहिला नाही कोणाला!

पूर्वी मात्र घराचा कारभार मर्यादेत आणि धाकात चालायचा…! कुठल्याही कार्याचा श्रीगणेशा करण्याआधी घरातील जेष्ठ मंडळींचा सल्ला घेतला जायचा. त्यांच्या अनुभवाचा सर्व विचार करायचे. त्यामुळे घरातील देवघरा नंतर महत्वाचे स्थान म्हणजे घरातील वयस्करांचे होते…! आताची वास्तविकता पार वेगळी झाली आहे. आता देवघरालाच घरात जागा नसते तर देवासारख्या जेष्ठांना कोठे मिळणार जागा?

जसजसा जगात आधुनिकता व तंत्रज्ञानाचा पसारा वाढत गेला तसतशी माणसाची बुद्धी आणि मन संकुचित होत गेले.

घरात घरात गुळगुळीत फरश्या बसल्या आणि घरातील जेष्ठ त्यावर घसरत गेले. गेले ते सरळ घराबाहेरच. घरात त्यांना जागाच शिल्लक राहिली नाही. 😭

घरातून मोठी माणसं नाहीशी होत आहेत. त्यामुळे धाक नावाची गोष्ट सुद्धा लोप पावत चालली आहे. मर्यादा, धाक , शिस्त , संस्कृती इत्यादि प्रकारच्या या गोष्टी हल्ली व्हॉट्स ऍप वर सकाळी सकाळी संदेश पत्रावर वाचण्यापुरत्या मर्यादित राहिल्या आहेत. तेही कोणी वाचत नाही. आलेले संदेश शक्य तो कोणी डाऊनलोड करायच्या भानगडीत पडत नाही. जर पडलाच तर डाऊनलोड केले जाते पण वाचण्याच्या भानगडीत न पडता. डाऊनलोड केले कि फॉरवर्ड करायची घाई असते.

एकाला शोकसंदेश प्राप्त झाला होता. न वाचल्यामुळे प्रत्त्युत्तर देतांना अभिनंदन देऊन मोकळा झाला.

अहो सोशियल मिडिया वर शोकसंदेशाला लाईक केले जाते. काय म्हणायचे लोकांना. म्हटले तर काय करणार प्रतिक्रिया देण्यासाठी दुसरे साधनच नाही. अरे पण दोन शब्द लिहून दुःख व्यक्त करू शकत होतास न! पण इतकी तसदी ही घ्यायला मनुष्य तयार नाही. तास न तास वेळ घालवेल मोबाईल वर. असो.

पूर्वी घरातील मोठी माणसं लहानांना गोष्टी सांगायची. समाजातील चालीरीती शिकवायची.

आता तर मुलांवर ते जूने बुरसटलेले विचार नका बिंबवू. असे म्हणून सुना लहान मुलांना आजी आजोबां जवळ ही जाऊ देत नाहीत. अर्थात ते सोबत रहात असले तर.

पूर्वी संध्याकाळी दिवे लावणीला शुभंकरोति – रामरक्षा- आरतीचे स्वर कानावर पडत असायची. आता तर फक्त टिव्ही, मोबाईल बस.

म्हणून घरात मोठी वयस्कर माणसे पाहिजेत.

स्वयंपाकघर काय अन् देवघर काय.. सगळीकडे घरभर चपला घालून फिरायला सुरुवात झाली आणि घराचे घरपण नाही से झाले. याला उच्चभ्रू संस्कृती म्हणतात म्हणे.

मोजून-मापून पैसा खर्च कसा करायचा याचे धडे शिकवणारं, चुकलं तिथे रागवणारं व कधीतरी तोंड भरून कौतुक करायला ही न विसरणारं असं कुणीतरी मोठं माणूस प्रत्येक घरात पाहिजेच हो. त्याशिवाय घराला घरपण येत नाही!

एकाच छताखाली सर्वांना एकत्रितपणे बांधून ठेवणारं, टिव्ही बंद ठेवायला भाग पाडून सर्वांना सोबत घेऊन जेवण करायला लावणारं, घराबाहेर पडतांना मोठ्यांना वाकून नमस्कार करायची सवय लावणारं व देवापुढचा अंगारा कपाळावर लावणारं, आनंदाच्या वेळी पटकन देवापुढे साखर ठेवणारं, तर संकटाच्या वेळी देवाला साकड घालून प्रार्थना करणारं… असं मोठ्ठ माणूस घरात कुणीतरी पाहिजेच पाहिजे…!

पूर्वी मुलीच काय मुलांना ही घराबाहेर परवानगीशिवाय जायची अनुमती नसायची. आणि कोणी चुकुनही तशी हिम्मत करत नसे. खेळायला जायचे झाले तरी आईची परवानगी घेत असत. रात्री तर घराबाहेर अजिबात पडता येत नसे. तसे जेवण झाले कि घरातील मोठी मंडळी घराबाहेर खाटेवर येऊन बसत. तेव्हा त्यांच्या पुढ्यात येऊन बसता येत होते. मग ते गोष्टी सांगत. नसायची.

एखाद्या वडाच्या झाडासारखी सावली देणारी ही मोठी-वयस्कर माणसं असतात हो..! त्यांच्या असण्यानेच आपल्याला नकळत खूप आधार होतो. त्यांचे अस्तित्व घर व घरातील सर्वांसाठी खुप मोलाचे असते.

म्हणून म्हणतो मित्रांनो, घरातून बाहेर पडतांना डोकं ठेवून नमस्कार करण्याची सवय कायम राहावी म्हणून घरात ते अनुभवी पाय पाहिजेतंच…! त्यांच्याशिवाय घराला घरपण नाही.

( मध्यंतरी व्हाट्सएपच्या शाळेत एक छान पोस्ट वाचण्यात आली. त्याच विषयाचा आधार घेऊन ही पोस्ट लिहिली आहे.)

(13520803)

🌹🙏🙏❤🙏🙏🌹🌹🙏🙏❤🙏🙏🌹

चुका एकांतात सांगाव्या आणि कौतुक चारचौघात करावे. याने नातं जास्त टिकतं.

💐💐शुभ सकाळ💐💐

🌹🙏🙏❤🙏🙏🌹🌹🙏🙏❤🙏🙏🌹

http://www.koshtiravindra.blogspot.com

🌹🙏🙏❤🙏🙏🌹🌹🙏🙏❤🙏🙏🌹