लूईस पाश्चर……

मित्रांनो, आज व्हाट्सएपच्या विद्दालयात खूप छान संदेश वाचण्यात आला. म्हणून मी तो संदेश येथे चक्क कॉपी पेस्ट करतोय.

जवळपास दोनशे वर्षांपूर्वीची गोष्ट आहे..
फ्रान्समधल्या एका गावात कुणी तरी एका नऊ वर्षाच्या मुलाची किंकाळी ऐकली..
किंचाळणाऱ्या मुलाचं नाव होतं ‘निकोल’ अन् ती ऐकणाऱ्याचं नाव होतं ‘लुईस.’

निकोलला कुत्र्यानं चावा घेतला अन् गर्दी जमा झाली..
निकोल किंचाळतांनाचा कुत्र्यासारखंच दात विचकून गुरगुरू लागला-त्याचं शरीर आकुंचन पावलं-त्याला पाण्याची भिती वाटू लागली-हळूहळू तो इतरांनाही चावण्याचा प्रयत्न करू लागला…
महिन्याभरात निकोल देवाघरी गेला आणि त्याचं किंचाळणं चाळीस वर्षे ऐकू येणारा त्याचा मित्र पुढं जाऊन जगातला एक महान शास्त्रज्ञ बनला..

पन्नास वर्षीय त्या शास्त्रज्ञाचं संपुर्ण नाव होतं ‘लुईस पाश्चर’
लुईस यांनी या काळात अनेक संशोधनं केले पण त्यांच्या कानात रोज निकोलच्या किंचाळण्याचा आवाज येत राहिला मग त्यांनी चावणाऱ्या-पिसाळलेल्या कुत्र्यांवर संशोधन सुरू केलं…

मदतनीस रक्सच्या सहाय्यानं त्यांनी अश्या काही कुत्र्यांना पकडून पिंजऱ्यात डांबलं आणि त्यांच्या तोंडाचा फेस-लाळ परीक्षानळीत जमा करत गेले..

या लाळेचं इंजेक्शन जेव्हा नाॅर्मल कुत्र्याला दिलं गेलं तेव्हा ते ही पिसाळल्यासारखं करू लागलं..
हेच इंजेक्शन सश्याला दिलं ते तर बिचारं पॅरालाईज होत काही क्षणात मरून गेलं..
यावरून एक गोष्ट मात्र लक्ष्यात आली ही ‘लाळ’ जीवघेणी आहे..

लुईसच्या या प्रयोगशाळेत दिवसरात्र भुंकणारे कुत्रे त्यांची काळजी घेणं-ते चावणार नाही याची काळजी घेणं-लाळ जमा करणं असं क्लिष्ट काम चाललं होतं..

मदतनीस रक्सनं पाश्चरना एक निरिक्षण सांगितलं ते म्हणजे ‘या लाळेचा संसर्ग थेट मेंदूवर परिणाम करतो.’
यावर प्रयोग करूयात म्हणजे लाळेचं इंजेक्शन शरीरात इतरत्र देण्यापेक्षा थेट डोक्यात देऊन बघितलं तर?
‘छे छेऽऽ’ पाश्चरनं त्याला थेट नकार दिला..
मानेल तो रक्स कसला? पाश्चर सुट्टीवर जाताच भावानं देऊन टाकलं दोन हेल्दी कुत्र्यांना हे लाळेचं इंजेक्शन
दोन आठवड्यातच हे दोन्ही कुत्रे दगावले..
रक्स थोडा हैराण झाला..आता पाश्चर रागावणार..

पाश्चर सुट्टीवरनं परतले..त्यांनी रक्सचं कांड ऐकलं
आणि त्यांनी ते ऐकून त्याला चक्क ‘शाबासकी’ दिली..
हे सिद्ध झालं होतं की लाळेतला विषाणु थेट मेंदूवर हल्ला करतो..

अश्यातच एक आधीच पिसाळेला कुत्रा त्यांच्या प्रयोगशाळेत आणला..त्याला त्यांनी ते लाळेचं इंजेक्शन दिलं आणि ‘मरण’ तर दूर हा कुत्रा चक्क हळूहळू बरा होऊ लागला..
बघता बघता त्याची सगळी लक्षणं नाहीशी झाली थेट तसंच जसं आधी सर्दी खोकला होतो-वाढतो-आपोआप कमी होतो..

याचा अर्थ शरीरात रोगप्रतिकारक शक्ती तयार होते..
आजारी कुत्र्यात पण ती तयार झाली होती..

पाश्चरनी ही संधी हेरली..या कुत्र्यात विषाणुविरुद्ध ॲंटिबाॅडी तयार झाल्या होत्या,ते बचावलं होतं आता वेळ होती ‘लस’ बनवायची..

पाश्चरनं प्रयोगशाळेतील चारपैकी दोन कुत्र्यांना लाळेचं इंजेक्शन दिलं ते वाचले इतर दोन गेले..
पाश्चरना वाटलं फ्रान्समधल्या यच्चयावत कुत्र्यांना हे इंजेक्शन द्यावं म्हणजे सगळे सुरक्षित होतील..
सल्ला महाग होता आणि श्वानप्रेमीही ‘सरसकट लस द्यावी की नको?’ या संभ्रमात होते..

विचारविमर्श झाला (फ्रान्स होतं म्हणून,आपल्याकडं एव्हाना मिडिया ‘पिसाळली’ असती) त्यातनं असं ठरलं की थेट कुत्र्यांना लस देण्याऐवजी त्यांनी ज्यांना चावा घेतला त्या माणसांना ही लस दिली तर?

हे लाॅजिकल होतं,तसंही पिसाळलेल्या कुत्र्यानं चावा घेतल्या घेतल्या लागलीच काही होत नाही विषाणू मेंदूपर्यंत जायला काही दिवस तर घेतोच..

पण इथंही एक समस्या होती आतापर्यंत असा प्रयोग माणसावर थेट कधीच झाला नव्हता,तो कसा व्हावा?
कुत्रा माणसाला चावल्यावर..
पण जाणुनबुजून कुणी कुत्र्याकडून कसं चाववून घेईल?

‘सर्किट’ नसेल तो शास्त्रज्ञ कसला..
अहो फक्त ‘पॅशन’ नाही तर एक ‘वेड’ असावं लागतं एखाद्या गोष्टीपाठी लागण्यासाठी..
पाश्चरनं पिसाळलेल्या कुत्र्याच्या जबड्यात हात घालायची तयारी केली पण तेवढ्यात शेजारच्या खेड्यातून ‘जोसेफ’ नावाच्या एका दहा वर्षीय मुलाला कुत्रा चावल्याची बातमी आली..
जोसेफची आई त्याला पाश्चरकडं घेऊन आली..
पाश्चरनं जोसेफला लस दिली..जोसेफ वाचला..तारीख होती ६ जुलै १८८५.

हळूहळू ही बातमी जगभर पसरली..जगभरातून पत्रांचा वर्षाव झाला..चर्चा झाल्या..
रशियात एके दिवशी एकोणीस शेतकऱ्यांना कोल्हा चावला..सगळे थेट पॅरीसला जाऊन धडकले..
प्रारंभी भाषेची जरा अडचण जाणवली पण ‘वेदनेची आणि सहवेदनेची’ एक वेगळी भाषा असते..
शेतकऱ्यांसाठी लसी तयार करण्यात आल्या सगळे वाचले..

त्याआधी अश्या हल्ल्यात अनेक लोकं दगावायचे..
रशियाचा राजा ‘झार’ पाश्चरवर खूष झाला त्यानं पाश्चरला थेट रत्नजडीत बक्षिस पाठवलं आणि संस्थेच्या स्थापनेसाठी पैसेही..

बालपणी शाळेत मंद-मठ्ठ म्हणून ज्याला हिणवलं गेलं त्यानं जगाची रेबिज-काॅलरा-ॲंथ्रक्स पासून सुटका करत पाश्चरायजेशनसारखी प्रक्रिया जगाला दिली..

विचार करा एकदा ‘रेबिज’ झाला की आजही औषध नाही..रेबिजनं होणारा मृत्यू हा सगळ्यात दयनीय आणि भयावह असावा..लस शोधून पाश्चरनी या जगातल्या असंख्य प्राणीमात्रांवर अनंत उपकार करून ठेवलेत..

खऱ्या अर्थानं ‘महामानव’ असलेल्या या शास्रज्ञाचा आज स्मृतीदिन..विनम्र आदरांजली💐

ता.क. हा संदेश मी जसाच्या तसा सादर केला आहे.

(13220800)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

🙏🙏 श्री स्वामी समर्थ🙏🙏
“आपण जगासाठी

एक व्यक्ती आहात,

परंतू कुटुंबासाठी आपण

संपूर्ण जग आहात”

म्हणून स्वतःची काळजी घ्या

!! घरी राहा – आनंदीत राहा !!

!!…शुभ प्रभात…!!

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.koshtirn.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

खिचडीचा सल्ला….☺️

कोरोना मुळे लॉकडाऊन सुरू झाले आणि गणपतरावांना जणू नवीन आजारच जडला. नाही हो कोरोना नव्हे त्यांना स्वतः च्या मनाशीच गप्पा मारण्याचा आजार जडला.

आज आता बघा न! गणपतरावांनी आपल्या मनाला सांगितले ‘काय राव, मला वाटत आहे कि माझ्या हातून फक्त आणि फक्त एकच काय ते चांगले काम झाले आहे अख्ख्या आयुष्यात.’

सहज म्हणून ते म्हणाले, तेही मनातल्या मनात. पण काय आश्चर्य मनानेही लगेच प्रतिप्रश्न केला, ‘कोणते?’ आणि गणपतराव इकडे तिकडे पाहू लागले. कारण असे पहिल्यांदा घडले होते. त्यांना वाटले कोणीतरी मनकवडा आहे कि काय येथे! कोणीच दिसले नाही. मग थोडे चिडून पण धिम्या आवाजात ओरडले, ‘कोण आहे रे तिकडे?’

कोणी ही उत्तरले नाही. त्यांना जोरात ओरडून विचारावेशे वाटले; पण सौ. बेडरूममध्ये झोपलेल्या असल्याने ते शांत झाले. ओरडल्याने त्यांची झोपमोड झाली असती आणि त्याचे परिणाम गणपतरावांना भोगावे लागले असते. विशेष काही नाही. त्यांची २४ तासासाठी झोपमोड झाली असती.

😊 मग ते स्वतः शीच बोलले. ‘तो मोबाईल घेऊन दिला बायकोला ते उत्तम काम झाले नाही का गणपतराव!!’ आणि धोनी सारखा सिक्सर मारल्याचा आव आणला चेहऱ्यावर. त्यांचे मन खदखदा (मनातल्या मनात ) हसले. पण गणपतरावांनी ते ऐकले. गणपतराव पुन्हा चिडले. पण कोणीच दिसेना. ‘नेमकं लॉकडाऊन सुरू व्हायच्या आधी मोबाईल घेतला गेला ते बरेच झाले. ‘

‘का बरे?’ पुन्हा मनाचा प्रश्न. आता गणपतराव चिडले नाही.

‘का काय? मोबाईल नसता त्यांच्या हातात तर मागील पांच महिन्यात काय झाले असते? कल्पनाच करवत नाही मला. अहो, दिवसभर त्यांचा तो मोबाईल आणि कानाला लावलेले ते बुच्चन. आपले ते हेडफोन हो. दिवसभर त्या यूट्यूबवर व्हिडीओ बघत बसते कोरोनाचे. त्या कोरोनाला त्याच्या बद्दल जितके माहित असेल त्यापेक्षा जास्त यांना त्याची माहिती झाली असावी आतापर्यंत. मोबाईल नव्हता तेव्हा दिवसभर माझ्या मागे मागे असायची. कोणाचा फोन आला? कोणाला फोन केला? याच्याशी बोलायचे आहे, त्याच्याशी बोलायचे आहे. असेच सुरू असायचे.

तीचे ही बरोबर आहे म्हणा. दिवसभर माणूस (नव्हे बाई) घरात कशी राहू शकते आणि ते ही न बोलता. बोलायला कोणीतरी ऐकणारा लागतोच न. अहो, बाहेर जाऊन मैत्रिणींशी जोपर्यंत चार गप्पा मारल्या जात नाहीत तोपर्यंत जेवण पचत नाही त्यांना. (सॉरी बर का! मी फक्त आमच्या हिच्या बद्दल हे विधान करत आहे. वाचक महिलांनी राग मनू नये.) पण जळो मेला तो कोरोना. बाहेर निघणेच बंद करून टाकले सर्वांचे. आपलं ठीक आहे, ही बाहेर गेली कि मित्रांशी फोनवर किंवा मोबाईलवर गप्पा मारायला मोळके. 😊😊बर ते जाऊ देत.
तो मोबाईल नव्हे स्मॉर्ट फोन घेऊन दिल्यापासून एक वेगळाच त्रास सहन करावा लागत आहे गणपतरावांना.

‘तो कसा?’ पुन्हा तोच आवाज. हा लॉकडाऊन सुरु झाल्या पासून मित्रांनो काय झालय कुणास ठाऊक. असे आवाज ऐकायला येत आहेत. (घरात बसून बसून बोलायला कोणीच नसल्याने स्वतःशीच म्हणण्यापेक्षा स्वतःच्या मनाशी बोलायची जणू नकळत सवय जडली आहे गणपतरावांना.)

(मित्रांनो, कथा लांबत चाललीय. तुम्ही ही कंटाळला असणार. म्हणून पुढील भाग उद्या प्रसिद्ध करतो.)

(12620794)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

इच्छेतून हक्कात आणि

हक्कातून शब्दात जी उमटते

ती खात्री…

स्मृतीतून कृतीत आणि

कृतीतून समाधानात जी दिसते

ती जाणीव…

मनातून ओठावर आणि

ओठावरून पुन्हा मनात जाते

ती आठवण…

🌹शुभ सकाळ🌹

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.manachyakavita.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

मी आहे म्हणून….

🙏🙏🙏कौटुंबिक भांडण झाले कि गणपतराव नेहमी म्हणायचे “मी” आहे म्हणुन तुम्ही “सगळे” आहात, मीच जन्म दिलाय न तुम्हाला. मी नसतो तर या जगाच तोंड ही पाहू शकला नसता तुम्ही सगळे. आणि तुम्ही हो मी नसतो तर लग्न कस झाल असत तुमचं. हा काळ गणपतराव मध्यम वयात

आल्यावरचा.

गणपतराव तापट स्वभावाचे असल्याने थोडे जरी खट झाले कि त्यांचा पारा सातव्या आसमानात जायचा.

आता सेवानिवृत्त होऊन तब्बल बारा वर्षे झालीत. सत्तरी ओलांडली. आता चालणे फिरणे थोडे कठिण जाते त्यांना. सुनबाई शालीन आहेत. सर्व यथायोग्य करत असतात. काही कमी पडू देत नाहीत. म्हणून मन प्रसन्न असते नेहमी. म्हणून गणपतराव हल्ली म्हणतात,

सगळे” आहेत म्हणुन “मी” आहे.

तुम्ही नसते तर कसे केले असते मी माझे. बायकोकडे नजर वळवून म्हणाले, माझे चुकलेच नाही का? तारुण्य होत त्यामुळे रक्त लवकर उकळत असे. पण म्हातारपणी आपले काय होणार हा विचार तेव्हा केलाच पाहिजे प्रत्येकाने. सर्व म्हणतात आजचा विचार करत जा, भविष्याचा विचार करून जगता येत नाही. पण सर्व जग चुकीचा सल्ला देते बर का? प्रत्येक पाऊल उचलताना भविष्यकाळाचा विचार अवश्य केला पाहिजे माणसाने.

हा विचार ठेवा आयुष्यात कधीच एकटेपणा वाटणार नाही. ती बिचारी काय बोलणार. शांत पणे ऐकून घेतले आणि हळूच होकारार्थी मान डोलावली.

मग गणतरावांनी मोबाईल हाती घेतला आणि खालील संदेश सर्व ग्रुपवर पाठवला.

शुभसकाळ🌹💐

“मी” आहे म्हणुन “सगळे” आहेत. हे विचार सोडून द्यावे आणि
“सगळे” आहेत म्हणुन “मी” आहे. असा विचार अंगी बाळगावा. दिवस आनंदाने व्यतीत होतील.

(12520793)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

😊फुल कितीही सुंदर असू द्या
कौतुक त्याच्या सुगंधाचे होते.🌹

माणूस कितीही मोठा झाला तरी कौतुक त्याच्या गुणाचे, विश्वासाचे होते.😊

🌹🌹शुभ सकाळ 🌹 🌹

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.manacheslok.blogspot.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

माझे अदृश्य मित्र

मित्रांनो, एकेकाळी लहानपणी आपल्या गल्ली तील मुल आपली मित्र असत. थोडे मोठे झाल्यावर शाळेतील व गावातील मुल मित्र होत. पण जेव्हा पासून हे इंटरनेट आले आहे तेव्हा पासून जग एकवटले आहे. अमेरिका, कनाडा हे कसे गजभर दूर वाटायला लागले आहेत. मोबाईल मध्ये इंटरनेट सुविधा आपणार्यांचे तर उपकारच झाले आहे या पृथ्वीवासियांवर. जोपर्यंत संगणकावर इंटरनेट होते तोपर्यंत गजभर लांब वाटायचे जग. आता मोबाईल मध्ये इंटरनेट आल्यापासून तर हे जग आपल्या मुठीतच विसावले आहे असे वाटते. ते रिलायन्सचे घोषवाक्य बरोबर आहे. कर लो दुनिया मुठ्ठी में. खरोखरच जग मुठीत आल्यासारखे वाटते आता.

असो, तर सांगायचा मुद्दा असा आहे कि जगभरात मित्र आहेत. पण ते कधी भेटत नाहीत. म्हणून ते अदृश्य मित्र आहेत.

मागच्या काही दिवसांपासून माझे असे निदर्शनास येत आहे कि भारतातील मित्रांपेक्षा अमेरिकेत “माझ्या मना” चे मित्र जास्त आहेत. रोज सकाळी मी बघतो तर ८-१० अमेरिकेतील मित्रांनी माझ्या मनाला भेट दिलेली असते. त्यावेळी तेथे रात्रीला सुरुवात झालेली असते. सायंकाळी तपासतो तेव्हा तिकडे सकाळ होत असते. तेव्हा ही भेट दिलेली असते. २७ तारखेचे स्टेटस बघा. मी स्क्रीन शॉट सोबत जोडला आहे. रात्री ११वाजता अमेरिकेतील ३० व भारतातील फक्त १२ मित्रांनी ब्लॉग ला भेट दिली आहे. मित्रांनो, मी माझ्या मनाच्या या वर्चुअल जगातर्फे सर्व अदृश्य मित्रांचे मनःपूर्वक आभार मानतो.

(2920696)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.manachyakavita.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

तंत्रज्ञान…..(19565)

विज्ञान आणि तंत्रज्ञानाने म्हणजे वैज्ञानिकांनी/अभियंत्यांनी वेळोवेळी शोध लावून माणसाचे जीवन सुकर करण्याचा प्रयत्न केला आहे. असे अनेक प्रयोग करून नवीन उपकरणे तयार केली व नंतर त्यांचा व्यावसायिक वापर ही सुरू झाला.

उदाहरण द्यायचे झाले तर विमानाचा आविष्कार हे माणसासाठी सुखकर साधन ठरले. पूर्वी सीमेपार जाण्यासाठी जहाज वापरले जात होते. महिने लागत असत प्रवासाला. विमानाने काही तासांमध्ये पोहोचता येते.

अलिकडच्या काळातील उदाहरण म्हणजे मेट्रो. याबद्दल सांगायचे झाले तर लगेच मनात भूतकाळ डोकावतो. झाले असे कि मी १९९८ च्या ऑक्टोबर महिन्यात ऐन दिवाळीच्या रात्री विमानात विराजमान झालो होतो. का?व कशासाठी? तर जापान देशात चार आठवड्याच्या प्रशिक्षणासाठी जाण्यासाठी. याबद्दल या “माझ्या मना “वरील एक पेज “माझा विमानप्रवासा”वर माहिती आहे. मी जापान देशात प्रथम मेट्रो ट्रेन पाहिली होती. तस बघितले तर हा माझ्या आयुष्यातील पहिला व शेवटचा विदेश प्रवास होता. त्यानंतर ही योग आले पण मला नको होते म्हणून मी नाकारले. सारे जहाँ से अच्छा……

जापान मधे मी लोकलमध्ये ही प्रवास केला होता आणि बुलेट ट्रेन मधे ही.

कोणत्याही ट्रेनमध्ये प्रवास केला तरी प्रवास शांततेत व्हायचा. अजिबात दणका किंवा झटका असे काही नाही. असे म्हणता येईल कि पोटातले पाणी सुद्धा हलत नव्हते. असो.

प्रशिक्षण संपले आणि परतीचा प्रवास करुन मुंबई येथे आलो.

लोकलने प्रवास केला. तेव्हा लागलीच मनात दोन्ही ट्रेनची तुलना झाली. अक्षरशः जमीन आसमानाचा फरक जाणवत होता दोन्ही ट्रेन मधे. मनात आले आपण आणखी हजार वर्षे त्यांची बरोबरी करु शकत नाही. पण तेव्हा कल्पना नव्हती आपण बदलू. दिल्लीत मेट्रो आली आणि देश बदलत गेला. नंतर एक एक शहर करत मेट्रोचा पसारा वाढला. आता तर अनेक शहरांमधे मेट्रोसेवा सुरू होत आहे.

असो.

यानंतर इंटरनेट. १९९८ मधे आपल्या कडे मी गेलो तेव्हा मुंबई येथे स्टॉक एक्सचेंज जवळ एकच सायबर केफे सुरु झाले होते. दर होता तासाला रु.१००/-तेव्हा तर ऑफिस मधे ही इंटरनेट नव्हते. व्हि.एस. एन. एल. मधे सुरू झाले होते. मी ऑफिस चे फेक्स तेथे जाऊनच विदेशात पिठवित होतो. नंतर त्याचा ही पसारा वाढला.

नंतर आणखी एक अनोखे यंत्र आले. ते म्हणजे मोबाईल. १९९८ मधे आपल्या कडे मोबाईल चे वारे सुरू झाले होते पण अद्याप मोबाईल आला नव्हता. त्यात ही प्रथम पेजर आले. त्यावरून मेसेज पाठवता येत होते. नंतर आले मोबाईल. पण ते मोठा एंटिना असलेले. मोबाईल चे डबळे ही मोठेच होते. दर पण मिनीटासाठी मला वाटते रू. १८/- असेच काही तरी असावे. इनकमिंग साठी सुद्धा चार्जेस होते. गंमत सांगाविसी वाटते आहे या मोबाईल बद्दल.

जापान मधे त्याकाळी मोबाईल असे फुटपाथवर मिळायचे. आम्ही सुटीच्या दिवसी शहरात फेरफटका मारत असतांना एका दुकानात बाहेर फुटपाथवर हरेक माल १० येन (तेथील चलन) असा दर होता वाटते. म्हणजे आपले तेव्हा चे रु.३/-. मी दुकानात गेलो. दोन मोबाईल दे म्हणून पैसे पण दिले. त्याला इंग्रजी समजत नसल्याने व तो काय म्हणत आहे हे आम्हाला समजत नसल्याने बरीच अडचण झाली. थोड्या वेळाने एक मुलगी दुकानात आली. तिला इंग्रजी येत होते. तिला मी माझे म्हणणे सांगितले. तिने दुकानदाराला सांगितले पण त्याने नकार दिला. कारण तर हे मोबाईल विदेशी लोकांसाठी नाही.

आता मागच्या काही काळापासून एका नवीन यंत्राने जगभर उच्छाद मांडला आहे. नाव आहे ड्रोन. आहे साधे सोपे उपकरण. पण अलीकडे त्याचा वापर खूप वाढला आहे. त्याचा बेस्ट वापर फोटोग्राफीसाठी होतो. खेडोपाडी सुद्धा वापर होत आहे. सुरक्षेसाठी सुद्धा त्याचा वापर होतो.

आताच काही काळापूर्वी बातम्यांमधे या यंत्राच्या वापराबद्दल एक बातमी सांगितली गेली. अरब देशात तेलाच्या विहिरींवर या यंत्राने हल्ला करून आग लावण्यात आली. त्यामुळे जगभरात पेट्रोल, डिजल चे भाव भडकणार. आश्चर्य वाटले न! ड्रोन चा या कामासाठी वापर केला जाईल ही कल्पना ही आली नसेल कोणाच्या मनात.

मध्यंतरी व्हाट्सएपवर एक व्हिडिओ वायरल झाला होता. या ड्रोन यंत्राचा वापर करून वाटमारी किंवा लूटमार केल्याचे त्यात दाखविले होते.

हे नवीन उपकरण तयार केले तेव्हा कोणाला कल्पना ही नसेल की याचा असा गैरवापर ही होऊ शकतो.

(सर्व चित्रांसाठी गुगलचे आभार )

इंडी ब्लॉगर रेंकिंग(19555)

मित्रांनो, माझे ब्लॉग मी indiblogger.in वेब साईट वर रजिस्टर केले आहेत. ही साईट प्रत्येक ब्लॉग ला १०० पैकी गुण देत असते. त्याला ब्लॉग रेंकींग असे म्हणतात. त्यांची टीम बराच अभ्यास करून ही रेंक देतात.

माझे ५ ब्लॉग येथे रजिस्टर आहेत. काल परवाच ब्लॉग ला नवीन रेंकींग मिळाली. सुधारित रेंक टाकली आहे प्रत्येक ब्लॉग वर. खालील रेंक पहा.

माझ्या मना: पूर्वी – ५८/१००

आता – ६५/१००

माझ चुकलच: पूर्वी – ५०/१००

आता – ५८/१००

मनराई : पूर्वी -४३/१००

आता – ४४/१००

My Blog पूर्वी : ५०/१००

आता – ६५/१००

Magic maths पूर्वी: ५०/१००

आता – २४/१००

गणिताचा ब्लॉग सोडला तर इतर ब्लॉग चे रेंकींग वाढले आहे. गणिताच्या ब्लॉगवर नवीन काही टाकले नसल्याने रेंक कमी झाली आहे. आपल्या ब्लॉगवर तुम्ही किती काळाने पोस्ट टाकता हा सुद्धा एक फेक्टर असतो.

भेटी गाठी(19553)

मित्रांनो, ऑगस्ट २०१९ मधे “माझ्या मना” या माझ्या ब्लॉग ला जगभरातून 711 वाचकांनी भेट दिली. सर्वांचे आभार.

सोबत stats जोडत आहे. त्यावरून दिसत आहे कि भारतानंतर अमेरिका येथून सर्वाधिक मित्रांनी भेट दिली आहे. नंतर केनडा, सिंगापूर, यूके, स्पेन, हाँगकाँग येथून ही भेट दिली आहे. American samoa येथून ही भेट दिल्याचे दिसते. पण माझे अज्ञान आहे कि मला ह्या देशाची माहिती नाही.

असो. पुन्हा एकदा माझ्या मनाला आवर्जून भेट दिल्याबद्दल सर्वांचे मनःपूर्वक आभार.

पॉजिटिव्ह-निगेटिव्ह(19551)

पॉजिटिव्ह म्हणजे अधिक (+) व निगेटिव्ह म्हणजे वजा (-) हे सरळ सरळ गणितीय अर्थ आहेत यांचे. पॉजिटिव्ह हा चांगला मानला जातो तर निगेटिव्ह वाईट. असे म्हटले जाते कि जे निगेटिव्ह विचार सरणी चे लोकं असतात त्यांच्या मनात प्रथम एखाद्या बाबतीत निगेटिव्ह विचार येतात. त्याच बाबतीत पॉजिटिव्ह विचार सरणीच्या लोकांच्या मनात पॉजिटिव्ह विचार प्रथम येतात. हे कितपत खरे असेल हे मी तपासून पाहिलेले नाही. किंवा तसा प्रयत्न ही केलेला नाही. याबाबतीत एक सोप उदाहरण नेहमी सांगितले जाते. ते म्हणजे अर्धा पाण्याने भरलेला ग्लास. मी येथे लिहलेले हे वाक्य पॉजिटिव्ह विचारसरणीचे आहे. म्हणजे यातून पॉझिटिव्हिटी झळकत आहे. हे वाक्य कानी पडल्यावर मनात दुखद भाव किंवा शल्य असे काही वाटत नाही.

याला दुसर्या प्रकारे असे संबोधित करता येते. अर्धा रिकामा ग्लास. या शब्दांचा फरक आहे. “भरलेला ” व “रिकामा “. हे दोन शब्द. यात भरलेला हा पॉजिटिव्ह व रिकामा हा निगेटिव्ह शब्द आहे.

पॉजिटिव्ह शब्द कानी पडल्यावर मन प्रसन्न होते. प्रफुल्लित होते. तेच निगेटिव्ह शब्द कानी पडल्यावर मन दुखी होते.

काही जागा ही अशा असतात कि जेथे गेल्यावर मन प्रसन्न होते. जसे देऊळ किंवा मंदिर. डोळे बंद करून जरी देऊळा जवळ घेऊन गेले तरी कळते कि येथे देऊळ आहे. तेच स्मशानभूमीत गेल्यावर मन प्रसन्न होईल का? तसेच संगीताचे ही असते काही संगीत कानी पडले तर मन प्रसन्न होते.

पण हेच शब्द आयुष्यात इतर बर्याच ठिकाणी वापरले जातात.

विचार करण्याची पद्धत: प्रत्येक मानसाची आपली स्वतंत्र मानसिकता असते व त्यानुसार त्याची वैचारिक पातळी किंवा विचार करण्याची पद्धत असते.

1) आपण एक उदाहरण बघु. आई आपल्या १२-१३ वर्षाच्या मुलाला रोडवरच्या एका किराणा दुकानात पाठवते. सोसायटी मधून बाहेर पडल्यावर डावीकडे ते दुकान आहे. रस्ता ओलांडून जायचं नसतं. तरी ही आई म्हणते “बाळा सांभाळून जा बर. रस्त्यावर वाहने बघून चल.”

बाळ: “काय आई. किती निगेटिव्ह थिंकिंग आहे तुझे.”

आता यात आईचे काय निगेटिव्ह थिंकिंग आहे बर. पण बरीच मंडळी, माझ्या मते ५०% निगेटिव्ह म्हणतील व उरलेली अर्थातच पॉजिटिव्ह.

माझ्या मते येथे आईच्या काळजाला बाळाची काळजी वाटत असल्याने ती तसे बोलली. रस्त्यावर विरुद्ध बाजूने ही वाहने चालवतात काही महाभाग. तसेच परत सोसायटी त येतांना त्याला उजव्या बाजूने यावे लागेलच ज्याला आपण राँग साईड म्हणतो. त्यामुळे आईला काळजी वाटणे साहजिकच आहे. आईसठी हा निगेटिव्ह विचार मुळीच नाही. पण बाळाला तसे वाटले ते त्याच्या द्रुष्टीने. कारण त्याला स्वतः आत्मविश्वास आहे.

पण आईच्या काळजीने बाळाचा आत्मविश्वास काही प्रमाणात तरी कमी होतो हे मात्र नक्की.

2) नवरा सिगरेट पितो. हे बायकोला आवडत नाही. ती सतत म्हणते “अहो सिगारेट ने केंसर होतो न. मग सोडा न तिला.”

नवरा: “अग काय हे निगेटिव्ह विचार.”

यामध्ये बायको निगेटिव्ह विचारांची आहे असे मला तरी वाटत नाही. कारण सिगारेट पिल्याने केंसर होतो हे सर्व जगाला माहित आहे. तरी ही नवरा तिला निगेटिव्ह म्हणतो हे योग्य नाही. बर तो कसलाही विचार मनात आणत नाही. म्हणजे तो पॉजिटिव्ह ही नाही आणि निगेटिव्ह ही नाही.

वैद्यकीय क्षेत्रात सुद्धा हे शब्द वापरले जातात. काही बाबतीत तर पॉजिटिव्ह शब्द फारच वाईट धरला जातो. चिंता वाढविणारा असतो. उदाहरण द्यायचे झाले तर HIV चे देता येईल. तपासणी केल्यावर रिपोर्ट मधे HIV आहे असा आला तर पॉजिटिव्ह म्हटले जाते. जे चिंता वाढविणारे आहे. याबाबतीत निगेटिव्ह रिपोर्ट चांगला मानला जातो.

मोबाईल क्रांती..

आज वर्तमान पत्रात एक बातमी वाचली. आपल्या देशात पहिला मोबाईल फोन कॉल ३१ जुलै १९९५ रोजी करण्यात आला होता. या घटनेला २४ वर्षे पूर्ण झाली. या काळात मोबाईल ची किती उत्क्रांती झाली असावी याची कल्पना ही करवत नाही. मे २०१९ मधील आपल्या देशातील मोबाईल ग्राहक संख्या तब्बल १अब्ज १६ कोटी १८ लक्ष ५९ हजार ६२१ इतकी प्रचंड आहे. त्यानंतर दोन महिने उलटले असून या संख्येत आणखी भर पडली असेल. १३० कोटी जनसंखेत ११६ कोटी पेक्षा जास्त लोकांकडे मोबाईल असणे हे मला वाटतं देश सम्रुद्ध झाल्याचे द्योतक आहे.

त्या बातमीमधे असे ही आहे कि आपल्या देशाच्या जीडीपी मधील ६.५ % वाटा एकट्या मोबाईलचा आहे. ग्राहक संख्येने भारताचा जगात दुसरा क्रमांक आहे. तसेच देशातील ३.२ कोटी नौकर्या फक्त मोबाईल क्षेत्रात आहेत. आहे न कमाल.

जागतिक स्तरावरील कंपन्या यामुळे च भारताकडे आकर्षित होतात. भारत ही फार मोठी बाजारपेठ आहे.

पण का प्रत्येकाला मोबाईल लागतो माहित नाही. फोन मुळात महत्त्वाचे काम करण्यासाठी असायला हवा. पण एवढी मोठी बाजारपेठ असल्याने व ग्राहकांना आकर्षित करण्यासाठी नेटवर्क कंपन्या प्रलोभने देत आहेत. अहो सुमारे तीन वर्षापूर्वी २५० एमबी रोजचा डेटा घेण्यासाठी मला वाटते रू.५/- लागायचे. आज दिवसाला १.५ GB रू.५/- पेक्षाही कमी मधे मिळतो. त्यामुळे महिन्याचे पेकेज घेतले की काळजी नसते.

याला म्हणतात क्रांती.

मी सिगरेट सोडली रे बाबा…

अहो काका, ही सिगारेट विझवून टाका हो.”

टुटु ने शेजारील काकांना विनंती केली.

टुटु बस ची वाट बघत बस स्टॉप वर बसला होता. तेव्हा एक मानुस त्याच्या जवळ येऊन बसला आणि त्याने सिगारेट पेटवली. सिगरेट चा तो धुर त्याला असह्य होत होता.

पण तो मनुष्य काही ऐकत नव्हता.

टुटु ने दोन वेळा सांगितले पण त्याने काही ऐकले नाही. पुढील कथानक वाचन्यासाठी खालील लिंक वर क्लिक करा बस.

https://ravindra1659.wordpress.com/2019/07/25/%e0%a4%b8%e0%a4%bf%e0%a4%97%e0%a4%b0%e0%a5%87%e0%a4%9f/