माझे अदृश्य मित्र

मित्रांनो, एकेकाळी लहानपणी आपल्या गल्ली तील मुल आपली मित्र असत. थोडे मोठे झाल्यावर शाळेतील व गावातील मुल मित्र होत. पण जेव्हा पासून हे इंटरनेट आले आहे तेव्हा पासून जग एकवटले आहे. अमेरिका, कनाडा हे कसे गजभर दूर वाटायला लागले आहेत. मोबाईल मध्ये इंटरनेट सुविधा आपणार्यांचे तर उपकारच झाले आहे या पृथ्वीवासियांवर. जोपर्यंत संगणकावर इंटरनेट होते तोपर्यंत गजभर लांब वाटायचे जग. आता मोबाईल मध्ये इंटरनेट आल्यापासून तर हे जग आपल्या मुठीतच विसावले आहे असे वाटते. ते रिलायन्सचे घोषवाक्य बरोबर आहे. कर लो दुनिया मुठ्ठी में. खरोखरच जग मुठीत आल्यासारखे वाटते आता.

असो, तर सांगायचा मुद्दा असा आहे कि जगभरात मित्र आहेत. पण ते कधी भेटत नाहीत. म्हणून ते अदृश्य मित्र आहेत.

मागच्या काही दिवसांपासून माझे असे निदर्शनास येत आहे कि भारतातील मित्रांपेक्षा अमेरिकेत “माझ्या मना” चे मित्र जास्त आहेत. रोज सकाळी मी बघतो तर ८-१० अमेरिकेतील मित्रांनी माझ्या मनाला भेट दिलेली असते. त्यावेळी तेथे रात्रीला सुरुवात झालेली असते. सायंकाळी तपासतो तेव्हा तिकडे सकाळ होत असते. तेव्हा ही भेट दिलेली असते. २७ तारखेचे स्टेटस बघा. मी स्क्रीन शॉट सोबत जोडला आहे. रात्री ११वाजता अमेरिकेतील ३० व भारतातील फक्त १२ मित्रांनी ब्लॉग ला भेट दिली आहे. मित्रांनो, मी माझ्या मनाच्या या वर्चुअल जगातर्फे सर्व अदृश्य मित्रांचे मनःपूर्वक आभार मानतो.

(2920696)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.manachyakavita.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

तंत्रज्ञान…..(19565)

विज्ञान आणि तंत्रज्ञानाने म्हणजे वैज्ञानिकांनी/अभियंत्यांनी वेळोवेळी शोध लावून माणसाचे जीवन सुकर करण्याचा प्रयत्न केला आहे. असे अनेक प्रयोग करून नवीन उपकरणे तयार केली व नंतर त्यांचा व्यावसायिक वापर ही सुरू झाला.

उदाहरण द्यायचे झाले तर विमानाचा आविष्कार हे माणसासाठी सुखकर साधन ठरले. पूर्वी सीमेपार जाण्यासाठी जहाज वापरले जात होते. महिने लागत असत प्रवासाला. विमानाने काही तासांमध्ये पोहोचता येते.

अलिकडच्या काळातील उदाहरण म्हणजे मेट्रो. याबद्दल सांगायचे झाले तर लगेच मनात भूतकाळ डोकावतो. झाले असे कि मी १९९८ च्या ऑक्टोबर महिन्यात ऐन दिवाळीच्या रात्री विमानात विराजमान झालो होतो. का?व कशासाठी? तर जापान देशात चार आठवड्याच्या प्रशिक्षणासाठी जाण्यासाठी. याबद्दल या “माझ्या मना “वरील एक पेज “माझा विमानप्रवासा”वर माहिती आहे. मी जापान देशात प्रथम मेट्रो ट्रेन पाहिली होती. तस बघितले तर हा माझ्या आयुष्यातील पहिला व शेवटचा विदेश प्रवास होता. त्यानंतर ही योग आले पण मला नको होते म्हणून मी नाकारले. सारे जहाँ से अच्छा……

जापान मधे मी लोकलमध्ये ही प्रवास केला होता आणि बुलेट ट्रेन मधे ही.

कोणत्याही ट्रेनमध्ये प्रवास केला तरी प्रवास शांततेत व्हायचा. अजिबात दणका किंवा झटका असे काही नाही. असे म्हणता येईल कि पोटातले पाणी सुद्धा हलत नव्हते. असो.

प्रशिक्षण संपले आणि परतीचा प्रवास करुन मुंबई येथे आलो.

लोकलने प्रवास केला. तेव्हा लागलीच मनात दोन्ही ट्रेनची तुलना झाली. अक्षरशः जमीन आसमानाचा फरक जाणवत होता दोन्ही ट्रेन मधे. मनात आले आपण आणखी हजार वर्षे त्यांची बरोबरी करु शकत नाही. पण तेव्हा कल्पना नव्हती आपण बदलू. दिल्लीत मेट्रो आली आणि देश बदलत गेला. नंतर एक एक शहर करत मेट्रोचा पसारा वाढला. आता तर अनेक शहरांमधे मेट्रोसेवा सुरू होत आहे.

असो.

यानंतर इंटरनेट. १९९८ मधे आपल्या कडे मी गेलो तेव्हा मुंबई येथे स्टॉक एक्सचेंज जवळ एकच सायबर केफे सुरु झाले होते. दर होता तासाला रु.१००/-तेव्हा तर ऑफिस मधे ही इंटरनेट नव्हते. व्हि.एस. एन. एल. मधे सुरू झाले होते. मी ऑफिस चे फेक्स तेथे जाऊनच विदेशात पिठवित होतो. नंतर त्याचा ही पसारा वाढला.

नंतर आणखी एक अनोखे यंत्र आले. ते म्हणजे मोबाईल. १९९८ मधे आपल्या कडे मोबाईल चे वारे सुरू झाले होते पण अद्याप मोबाईल आला नव्हता. त्यात ही प्रथम पेजर आले. त्यावरून मेसेज पाठवता येत होते. नंतर आले मोबाईल. पण ते मोठा एंटिना असलेले. मोबाईल चे डबळे ही मोठेच होते. दर पण मिनीटासाठी मला वाटते रू. १८/- असेच काही तरी असावे. इनकमिंग साठी सुद्धा चार्जेस होते. गंमत सांगाविसी वाटते आहे या मोबाईल बद्दल.

जापान मधे त्याकाळी मोबाईल असे फुटपाथवर मिळायचे. आम्ही सुटीच्या दिवसी शहरात फेरफटका मारत असतांना एका दुकानात बाहेर फुटपाथवर हरेक माल १० येन (तेथील चलन) असा दर होता वाटते. म्हणजे आपले तेव्हा चे रु.३/-. मी दुकानात गेलो. दोन मोबाईल दे म्हणून पैसे पण दिले. त्याला इंग्रजी समजत नसल्याने व तो काय म्हणत आहे हे आम्हाला समजत नसल्याने बरीच अडचण झाली. थोड्या वेळाने एक मुलगी दुकानात आली. तिला इंग्रजी येत होते. तिला मी माझे म्हणणे सांगितले. तिने दुकानदाराला सांगितले पण त्याने नकार दिला. कारण तर हे मोबाईल विदेशी लोकांसाठी नाही.

आता मागच्या काही काळापासून एका नवीन यंत्राने जगभर उच्छाद मांडला आहे. नाव आहे ड्रोन. आहे साधे सोपे उपकरण. पण अलीकडे त्याचा वापर खूप वाढला आहे. त्याचा बेस्ट वापर फोटोग्राफीसाठी होतो. खेडोपाडी सुद्धा वापर होत आहे. सुरक्षेसाठी सुद्धा त्याचा वापर होतो.

आताच काही काळापूर्वी बातम्यांमधे या यंत्राच्या वापराबद्दल एक बातमी सांगितली गेली. अरब देशात तेलाच्या विहिरींवर या यंत्राने हल्ला करून आग लावण्यात आली. त्यामुळे जगभरात पेट्रोल, डिजल चे भाव भडकणार. आश्चर्य वाटले न! ड्रोन चा या कामासाठी वापर केला जाईल ही कल्पना ही आली नसेल कोणाच्या मनात.

मध्यंतरी व्हाट्सएपवर एक व्हिडिओ वायरल झाला होता. या ड्रोन यंत्राचा वापर करून वाटमारी किंवा लूटमार केल्याचे त्यात दाखविले होते.

हे नवीन उपकरण तयार केले तेव्हा कोणाला कल्पना ही नसेल की याचा असा गैरवापर ही होऊ शकतो.

(सर्व चित्रांसाठी गुगलचे आभार )

इंडी ब्लॉगर रेंकिंग(19555)

मित्रांनो, माझे ब्लॉग मी indiblogger.in वेब साईट वर रजिस्टर केले आहेत. ही साईट प्रत्येक ब्लॉग ला १०० पैकी गुण देत असते. त्याला ब्लॉग रेंकींग असे म्हणतात. त्यांची टीम बराच अभ्यास करून ही रेंक देतात.

माझे ५ ब्लॉग येथे रजिस्टर आहेत. काल परवाच ब्लॉग ला नवीन रेंकींग मिळाली. सुधारित रेंक टाकली आहे प्रत्येक ब्लॉग वर. खालील रेंक पहा.

माझ्या मना: पूर्वी – ५८/१००

आता – ६५/१००

माझ चुकलच: पूर्वी – ५०/१००

आता – ५८/१००

मनराई : पूर्वी -४३/१००

आता – ४४/१००

My Blog पूर्वी : ५०/१००

आता – ६५/१००

Magic maths पूर्वी: ५०/१००

आता – २४/१००

गणिताचा ब्लॉग सोडला तर इतर ब्लॉग चे रेंकींग वाढले आहे. गणिताच्या ब्लॉगवर नवीन काही टाकले नसल्याने रेंक कमी झाली आहे. आपल्या ब्लॉगवर तुम्ही किती काळाने पोस्ट टाकता हा सुद्धा एक फेक्टर असतो.

भेटी गाठी(19553)

मित्रांनो, ऑगस्ट २०१९ मधे “माझ्या मना” या माझ्या ब्लॉग ला जगभरातून 711 वाचकांनी भेट दिली. सर्वांचे आभार.

सोबत stats जोडत आहे. त्यावरून दिसत आहे कि भारतानंतर अमेरिका येथून सर्वाधिक मित्रांनी भेट दिली आहे. नंतर केनडा, सिंगापूर, यूके, स्पेन, हाँगकाँग येथून ही भेट दिली आहे. American samoa येथून ही भेट दिल्याचे दिसते. पण माझे अज्ञान आहे कि मला ह्या देशाची माहिती नाही.

असो. पुन्हा एकदा माझ्या मनाला आवर्जून भेट दिल्याबद्दल सर्वांचे मनःपूर्वक आभार.

पॉजिटिव्ह-निगेटिव्ह(19551)

पॉजिटिव्ह म्हणजे अधिक (+) व निगेटिव्ह म्हणजे वजा (-) हे सरळ सरळ गणितीय अर्थ आहेत यांचे. पॉजिटिव्ह हा चांगला मानला जातो तर निगेटिव्ह वाईट. असे म्हटले जाते कि जे निगेटिव्ह विचार सरणी चे लोकं असतात त्यांच्या मनात प्रथम एखाद्या बाबतीत निगेटिव्ह विचार येतात. त्याच बाबतीत पॉजिटिव्ह विचार सरणीच्या लोकांच्या मनात पॉजिटिव्ह विचार प्रथम येतात. हे कितपत खरे असेल हे मी तपासून पाहिलेले नाही. किंवा तसा प्रयत्न ही केलेला नाही. याबाबतीत एक सोप उदाहरण नेहमी सांगितले जाते. ते म्हणजे अर्धा पाण्याने भरलेला ग्लास. मी येथे लिहलेले हे वाक्य पॉजिटिव्ह विचारसरणीचे आहे. म्हणजे यातून पॉझिटिव्हिटी झळकत आहे. हे वाक्य कानी पडल्यावर मनात दुखद भाव किंवा शल्य असे काही वाटत नाही.

याला दुसर्या प्रकारे असे संबोधित करता येते. अर्धा रिकामा ग्लास. या शब्दांचा फरक आहे. “भरलेला ” व “रिकामा “. हे दोन शब्द. यात भरलेला हा पॉजिटिव्ह व रिकामा हा निगेटिव्ह शब्द आहे.

पॉजिटिव्ह शब्द कानी पडल्यावर मन प्रसन्न होते. प्रफुल्लित होते. तेच निगेटिव्ह शब्द कानी पडल्यावर मन दुखी होते.

काही जागा ही अशा असतात कि जेथे गेल्यावर मन प्रसन्न होते. जसे देऊळ किंवा मंदिर. डोळे बंद करून जरी देऊळा जवळ घेऊन गेले तरी कळते कि येथे देऊळ आहे. तेच स्मशानभूमीत गेल्यावर मन प्रसन्न होईल का? तसेच संगीताचे ही असते काही संगीत कानी पडले तर मन प्रसन्न होते.

पण हेच शब्द आयुष्यात इतर बर्याच ठिकाणी वापरले जातात.

विचार करण्याची पद्धत: प्रत्येक मानसाची आपली स्वतंत्र मानसिकता असते व त्यानुसार त्याची वैचारिक पातळी किंवा विचार करण्याची पद्धत असते.

1) आपण एक उदाहरण बघु. आई आपल्या १२-१३ वर्षाच्या मुलाला रोडवरच्या एका किराणा दुकानात पाठवते. सोसायटी मधून बाहेर पडल्यावर डावीकडे ते दुकान आहे. रस्ता ओलांडून जायचं नसतं. तरी ही आई म्हणते “बाळा सांभाळून जा बर. रस्त्यावर वाहने बघून चल.”

बाळ: “काय आई. किती निगेटिव्ह थिंकिंग आहे तुझे.”

आता यात आईचे काय निगेटिव्ह थिंकिंग आहे बर. पण बरीच मंडळी, माझ्या मते ५०% निगेटिव्ह म्हणतील व उरलेली अर्थातच पॉजिटिव्ह.

माझ्या मते येथे आईच्या काळजाला बाळाची काळजी वाटत असल्याने ती तसे बोलली. रस्त्यावर विरुद्ध बाजूने ही वाहने चालवतात काही महाभाग. तसेच परत सोसायटी त येतांना त्याला उजव्या बाजूने यावे लागेलच ज्याला आपण राँग साईड म्हणतो. त्यामुळे आईला काळजी वाटणे साहजिकच आहे. आईसठी हा निगेटिव्ह विचार मुळीच नाही. पण बाळाला तसे वाटले ते त्याच्या द्रुष्टीने. कारण त्याला स्वतः आत्मविश्वास आहे.

पण आईच्या काळजीने बाळाचा आत्मविश्वास काही प्रमाणात तरी कमी होतो हे मात्र नक्की.

2) नवरा सिगरेट पितो. हे बायकोला आवडत नाही. ती सतत म्हणते “अहो सिगारेट ने केंसर होतो न. मग सोडा न तिला.”

नवरा: “अग काय हे निगेटिव्ह विचार.”

यामध्ये बायको निगेटिव्ह विचारांची आहे असे मला तरी वाटत नाही. कारण सिगारेट पिल्याने केंसर होतो हे सर्व जगाला माहित आहे. तरी ही नवरा तिला निगेटिव्ह म्हणतो हे योग्य नाही. बर तो कसलाही विचार मनात आणत नाही. म्हणजे तो पॉजिटिव्ह ही नाही आणि निगेटिव्ह ही नाही.

वैद्यकीय क्षेत्रात सुद्धा हे शब्द वापरले जातात. काही बाबतीत तर पॉजिटिव्ह शब्द फारच वाईट धरला जातो. चिंता वाढविणारा असतो. उदाहरण द्यायचे झाले तर HIV चे देता येईल. तपासणी केल्यावर रिपोर्ट मधे HIV आहे असा आला तर पॉजिटिव्ह म्हटले जाते. जे चिंता वाढविणारे आहे. याबाबतीत निगेटिव्ह रिपोर्ट चांगला मानला जातो.

मोबाईल क्रांती..

आज वर्तमान पत्रात एक बातमी वाचली. आपल्या देशात पहिला मोबाईल फोन कॉल ३१ जुलै १९९५ रोजी करण्यात आला होता. या घटनेला २४ वर्षे पूर्ण झाली. या काळात मोबाईल ची किती उत्क्रांती झाली असावी याची कल्पना ही करवत नाही. मे २०१९ मधील आपल्या देशातील मोबाईल ग्राहक संख्या तब्बल १अब्ज १६ कोटी १८ लक्ष ५९ हजार ६२१ इतकी प्रचंड आहे. त्यानंतर दोन महिने उलटले असून या संख्येत आणखी भर पडली असेल. १३० कोटी जनसंखेत ११६ कोटी पेक्षा जास्त लोकांकडे मोबाईल असणे हे मला वाटतं देश सम्रुद्ध झाल्याचे द्योतक आहे.

त्या बातमीमधे असे ही आहे कि आपल्या देशाच्या जीडीपी मधील ६.५ % वाटा एकट्या मोबाईलचा आहे. ग्राहक संख्येने भारताचा जगात दुसरा क्रमांक आहे. तसेच देशातील ३.२ कोटी नौकर्या फक्त मोबाईल क्षेत्रात आहेत. आहे न कमाल.

जागतिक स्तरावरील कंपन्या यामुळे च भारताकडे आकर्षित होतात. भारत ही फार मोठी बाजारपेठ आहे.

पण का प्रत्येकाला मोबाईल लागतो माहित नाही. फोन मुळात महत्त्वाचे काम करण्यासाठी असायला हवा. पण एवढी मोठी बाजारपेठ असल्याने व ग्राहकांना आकर्षित करण्यासाठी नेटवर्क कंपन्या प्रलोभने देत आहेत. अहो सुमारे तीन वर्षापूर्वी २५० एमबी रोजचा डेटा घेण्यासाठी मला वाटते रू.५/- लागायचे. आज दिवसाला १.५ GB रू.५/- पेक्षाही कमी मधे मिळतो. त्यामुळे महिन्याचे पेकेज घेतले की काळजी नसते.

याला म्हणतात क्रांती.

मी सिगरेट सोडली रे बाबा…

अहो काका, ही सिगारेट विझवून टाका हो.”

टुटु ने शेजारील काकांना विनंती केली.

टुटु बस ची वाट बघत बस स्टॉप वर बसला होता. तेव्हा एक मानुस त्याच्या जवळ येऊन बसला आणि त्याने सिगारेट पेटवली. सिगरेट चा तो धुर त्याला असह्य होत होता.

पण तो मनुष्य काही ऐकत नव्हता.

टुटु ने दोन वेळा सांगितले पण त्याने काही ऐकले नाही. पुढील कथानक वाचन्यासाठी खालील लिंक वर क्लिक करा बस.

https://ravindra1659.wordpress.com/2019/07/25/%e0%a4%b8%e0%a4%bf%e0%a4%97%e0%a4%b0%e0%a5%87%e0%a4%9f/

माझे ब्लॉगिंग

मित्रांनो आज मला खूप आनंद होतोय.

कारण काय ते नाही विचारणार?

बर विचारा!

अहो आज मी सहज  ईंडीब्लॉगर (indiblogger) वर गेलो आणि आपल्या ब्लॉग्स ची सद्यःस्थिती काय आहे हे तपासले तर मला आश्चर्य झाले. कारण माज्या प्रत्येक ब्लॉग ची स्थिती अतिशय उत्तम आहे.

माझ्या मना या माझ्या अतिशय आवडत्या ब्लॉग ची ईंडी रेन्किंग आहे ८१, गुगल पेज रेन्किंग आहे ४. Alexa रेन्किंग आहे ४.०२ . येथे आणखी एक महत्वाचे सांगायचे आहे कि माझ्या मनाची गुगल रेन्किंग नोवेंबर २००९  पासून आता पर्यंत ३ ते ५ च्या दरम्यानच आहे.  येथे बघा.

माझा हिंदी ब्लॉग आहे ‘ कुछ पल’ त्याचे स्टेटस

माझा इंग्रजी ब्लॉग आहे  My Blog. ह्या ब्लॉग वर मी फारच कमी लिहितो.  जवळ जवळ एक महिन्यापासून मी त्यावर काहीच लिहिले नाही. तरी हि त्याची पेज रेंक जानेवारी मध्ये वाढून ३ झाली आहे.  एकूण विजीटर्स आहेत ७५२७ फक्त.

माझा गणिताचा ब्लॉग मेजिक मेथ्स वर मी २७/०३/२०१० नंतर एक हि पोस्ट टाकलेली नाही तरीही त्याची गुगल पेज रेंक सतत २ च आहे.

युरेका!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!


बुटका माणूस

आपल्या देशात पूर्वीच्या काळातील इतिहासाचे बरेच पुरावे किल्ल्यांच्या रुपात अस्तित्वात आहे. जसे मुरड जंजिरा, मुंबईतील सायन चा किल्ला, वसईतील किल्ला, मध्यप्रदेशातील अशीरगड किल्ला असे बरेच किल्ले आज हि अस्तित्वात आहेत. माझा जन्म जळगाव जिल्ह्यातील यावल तालुक्यातील फ़ैज़पुर या गावचा आहे. १९६८ साली आम्ही सर्व, मोठे भाऊ नौकरी साठी नेपानगर या मध्यप्रदेशातील गावी गेल्यामुळे, राहायला गेलो. माझा जन्म १९५९ चा म्हणजे मी तेव्हा ९ वर्षाचा होतो.  नेपानगर या गावाजवळ बुऱ्हानपूर रस्त्यावर अशीरगड हा शिवाजी महाराजांच्या काळातील किल्ला आहे. त्या किल्ल्यावर आम्ही शाळेतील मित्र सायकल वर मला पूर्णतः आठवत नाही पण ८-९ मध्ये असू. माझ्या बरोबर माझे मित्र होते, प्रकाश चौधरी, कृष्णकांत किरंगे, रवींद्र पवार, विजय शाह आणखी हि असावेत पण नाव आठवत नाही आता.
किल्ल्यावर बर्याच आणि मोठ मोठ्या म्हणजे उंच असलेल्या पायऱ्या चढून जावे लागले होते. तेव्हा लहान असल्याने मजा येत होती म्हणून भराभर चढून ही गेलो. वर गेल्या वर त्या किल्ल्याचे स्वरूप व विस्तार बघून मी थक्क झालो. अबबबब किती उंच उंच भिंती, किल्ल्यावर विहिरी, मोठ मोठे दरवाजे. ते चित्र बघून माझे लहानसे मन थक्क झाले होते. विहिरीला  स्वच्छ व मधुर पाणी होते. विशेष म्हणजे उन्हाळ्याचे दिवस होते तरी ही  त्या किल्ल्यावरील विहिरीला पाणी होते. याचे आश्चर्य वाटत होते. त्या किल्ल्याचे जाड जाड व वजनदार दरवाजे.  इतकेच नाही तर त्यांच्या ज्या कड्या होत्या त्या ही  जाड होत्या. त्या दाराला आम्ही सर्व मित्रांनी हलवायचा प्रयत्न केला होता. पण नो सक्सेस. किल्ल्याचे मी प्रथमच दर्शन केले होते. त्यामुळे अचंभित होणे स्वाभाविकच होते. मला प्रश्न पडायचा की एव्हडी मोठीकडी, कुलूप अगडबंब दरवाजे कसे उघडले जात असतील. निश्चितच त्याकाळी मोठ मोठी ताकदवान आणि उंच मनसे तेव्हा असावीत. नाही तर किल्ल्याच्या भिंती कश्या तयार केल्या असतील. त्या ही डोंगरावर आणि एकावर एक दगड ठेऊन. हे काम तर आताच्या माशिनीने ही शक्य वाटत नाही. असे माझ्या बालमनाला तेव्हा वाटले होते.
तेव्हा पासून तो विषय माझ्या मनात होता. नंतर एकदा त्याबद्दल वडिलांकडे ह्या विषयावर चर्चा केली होती.  तेव्हा त्यांनी मला त्यांच्या लहानपणाची एक हकीकत सांगितली होती. त्यांचे वास्तव्य जळगाव जवळच्या पाळधी या गावी होते. खरे म्हणजे आम्ही मुळचे पाळधीकरच. वडिलांचा जन्म तेथीलच. त्यांनी सांगितले ते १०-११ वर्षाचे असतांना  जळगाव जवळील  एका किल्ल्यावर गेले होते. तेव्हा त्यांनी तेथे एक राक्षसासारखा उंच आणि धीप्पाड मनुष्य बघितला होता. त्याने वडिलांना कडे वर घेतले होते. ते तर घाबरून रडत होते. सांगायचा तात्पर्य असा की पूर्वी खूप उंच अशी मनसे अस्तित्वात होती. पूर्वी म्हणजे खूप पूर्वी नव्हे तर आता १००-१५० वर्षापूर्वी. त्याचा हा दुसरा  पुरावा.

माझे इंदोर शहरात वास्तव्य असतांना मी देवी अहिल्या यांच्या राजवाड्याला भेट दिली होती. तेव्हा तेथे त्या काळातील हत्त्यार मी पाहिली होती.  त्यांचे वजन व उंची बघून आताचा मनुष्य ते हाताळू शकणार का हीच शंका मनात आली. कमीत कमी ६ फुटी भाले होते. तलवारी कमीत कमी ४ फुटी तरी असतील. मला वाटते मनुष्य आपल्या

चिलखत

उंचीपेक्षा जास्त लांबीचा भला हाताळू शकत नाही. यावरून असे वाटते की तेव्हा मानव खूप उंच असावा.  याशिओवाय तेव्हा स्वतःच्या संरक्षणासाठी चिलखत घातली जात होती. ती लोखंडी होती. त्यांचे वजन ही खूप जास्त् असावे.  आताचा मानव ते परिधान करून लढू शकेल? अहो परिधान करून त्याचे वजन तरी पेलेल का हीच शंका वाटते.

मला वाटते हळू हळू मनुष्य लहान होत गेला असावा आणि पुढे ही त्याची उंची कमी होईल अशी शंका वाटते.

 

फेसबुकचा धन्यवाद

मित्रांनो हल्ली सोसिअल साईट्स चा बोलबाला आहे. सध्या फेसबुक हि साईट सर्वात जास्त चालते असे वाटते. मी सुध्दा ह्या साईटवर आहे. ह्या साईट वर मला बरीच मित्र मंडळी भेटली. पण सर्वात महत्वाचे म्हणजे मी १९७७ मध्ये ११ वी पास झाल्यावर ज्या शाळेतून बाहेर पडलो त्या शाळेतील मित्र या साईटवर मला भेटली. इतकेच नव्हे तर मला त्या काळात म्हणजे १९७२ ते १९७७ मला ज्या  शिक्षकांनी शिकविले ते सुध्दा ह्या साईटवर भेटले हे आश्चर्यच म्हणावे लागेल. १९७७ म्हणजे आजपासून ३३ वर्षापूर्वी ते मला शिकवीत होते. त्यावेळी त्यांचे वय सुमारे ४० तरी असावे. यावरून आज त्यांचे वय सुमारे ७३-७४ तरी असेल. या वयात माझे शिक्षक नेट वर आहेत याचा मला अभिमान वाटतो. हे पहा मला केमिस्ट्री शिकविणारे शिक्षक. ह्यांचे नाव सुध्दा रवींद्रच होते. सारख्या नावाचे असल्याने आमचे जमत नव्हते. आता त्याकाळातील आठवणी येतात आणि हसायला होते. मी कायम वर्गात पहिला असायचो आणि सरांचा आवडता विद्यार्थी वेगळा होता.

श्री रविंद्र परांजपे सर्

हे आमचे गणिताचे व भौतिक शास्त्र शिकविणारे सर्.

श्री शर्मा सर्

सरमा सरांचा मी आवडता विद्यार्थी होतो.

ह्यांना बघून आपण परत लहान झाल्यासारखे वाटते. मला वाटते असे प्रत्येकाला होत असावे. आपल्या प्राथमिक शाळेच्या सरांना पाहून आपण पुनः शाळेत जातो कि काय असे वाटायला लागते. नाही का?

याच फेस बुक वर मी इतर हि काही मित्रांना शोधायचा प्रयत्न करीत आहे पण ते काही सापडत नाही. मी तर माझ्या हिंदीच्या ब्लॉगवर त्याच्या बद्दल पोस्ट सुध्दा टाकली होती. कोण जाणे तो जगातल्या कोणत्या कोपर्यात असेल आणि कंटाळा आल्यावर वाचेल. पण तसे काही घडले नाही. माझ्या कडे आज हि त्या मित्राचा फोटो आहे. फोटो सुध्दा मी ब्लोगवर टाकला होता. त्या पोस्ट ची लिंक येथे देत आहे.

http://ravindrakoshti.blogspot.com/2009/11/blog-post_08.html