पाण्याचे महत्त्व..

जीवनात पाण्याचे काय महत्त्व आहे हे ह्या लहानशा क्लिप वरून दिसून येईल.

Advertisements

पाण्याचा गोळा………

मित्रांनो आज जगात पाणी प्लास्टिक बाटलीत भरून विकल जात आहे. त्यामुळे तहान भागते पण एक वेगळा भयानक प्रश्न जगासमोर येऊन उभा राहिला आहे. रिकाम्या बाटल्यांच काय? त्यामुळे प्रदूषण प्रचंड वाढतय! व्हाट्स अप कोणी तरी हा व्हिडिओ शेअर केला. मला आवडला. पण याबद्दल खात्री केलेली नाही. 

पण मला वाटते कि पाणी . पिल्यावर बाटल्या जमा करण्यासाठी मोठ्या डस्ट बिन ठेवल्या व त्या बाटल्यांचे रिसायकलिंग करून वापर केला तर? किंवा त्याच कंपन्यांनी त्या बाटल्या घेऊन स्टरलाईज करून पुन्हा वापरल्या तर चालेल का? 

दुसर मत वाचून  जरा किळस वाटतो.

असो आपल मत नोंदवा जरूर

पावसाची बोंब- माझी एक कल्पना!!!

आपल्या देशाची संरचना विशिष्ट प्रकारची आहे. त्यामुळे आपल्या देशात उन्हाळा, हिवाळा व पावसाळा हे तीन मुख्य ऋतू आढळतात. मित्रांनो मागील काही वर्षापासून मी असे निरीक्षण केले आहे की आपल्याकडील हे ऋतू आपल्या ठराविक वेळेपेक्षा पुढे सरकू लागले आहेत. सन २००९ मध्ये सुध्दा दुष्काळ पडला होता. आता लगेच २०१२ मध्ये विदारक दृश्य सध्या तरी दिसत आहे.( अजून ही आशा आहे की नोव्हेंबर पर्यंत पाऊस येऊ शकतो) २००९ मध्ये व त्यापूर्वी ही कृत्रिम पावसाचे प्रयोग आपल्याकडे झाले आहे. पण आपली एक वाईट सवय आहे ती अशी की आग लागली की विहीर खोदायला सरसावणे. खरे तर आग लागेलच अशी कल्पना करून विझविण्यासाठी आधीच तरतूद करून ठेवणे

मेघा बरसो रे भाई!

आवश्यक असते. पण ते कधीच होत नाही. सांगायचा तात्पर्य की कृत्रिम पावसाचे प्रयोग प्रत्येक वर्षी करणे किंवा त्यासाठी तयारी ठेवणे का आपण आवश्यक  समजत नाही. आपण दुष्काळ पडण्याची वाट का बघतो.

कृत्रिम पाऊसाचा प्रयोग

या वर्षीच बघा जून जुलै मध्ये खूप काळे ढग तयार होता आहेत. पाऊस येईल असे वाटते आणि ते ढग पाऊस न पडता पुढे निघून जातात. जर आधी पासून तयारी ठेवली असती तर जून अखेर पासून कृत्रिम पाऊसाचे प्रयोग करून पाऊस पडता आला असता. म्हणजे ढगांसोबत येऊन पुढे जाणारे पाणी वाया गेले नसते.( पण ते ढगांमधील पाणी नेमके कोठे जाते त्याचे काय होते याचा शोध लावायला हवा.)आता जुलै अखेर आली आहे व आता कृत्रिम पाऊस पडायची तयारी करायला सुरुवात केली तर फार उशीर होईल. पण तरीही निराश न होता आता ही प्रयोग करायला हरकत नाही असे माझे मत आहे. अन्यथा हे वर्ष खूप वाईट असेल असे वाटायला लागले आहे.( १२ डिसेंबर २०१२ आठवत आहे  का?)

असो, पण माझा मुळ मुद्दा वेगळाच आहे. कृत्रिम पाऊस पाडण्यासाठी ढगांवर जे sodium iodide  किंवा जे  रसायन त्यांच्यावर सिम्पडावे लागते ते वर ढगांवर जाऊनच सिम्पडणे आवश्यक आहे का? ते आपण जमिनीवरून एखाद्या बॉम्ब च्या सहाय्याने का करू शकत नाही. असा एखादा बॉम्ब जो वर जाऊन  फुटेल आणि त्याचे जे आवरण असेल ते वरच विरघळून नाहीसे होईल. पावसाळी ढगाच्या काही भागावर जरी ते आढळले तर संपूर्ण ढगातील पाणी कोसळेल.

आणखी एक कल्पना आता हा लेख लिहत असतांनाच मला सुचली की आपल्या राज्यातील काही भाग असा आहे जेथे खुपच कमी प्रमाणात पाऊस पडतो. जसे मराठवाडा व इतर पठारी भाग. ह्या भागात पावसाळी ढग दर वर्षी येतात पण पाऊस कमी येतो. अशा भागात दर वर्षी ह्या बॉम्बचा उपयोग करून पाऊस पडला तर तेथील पाणी टंचाई नाहीसी होऊन कायमची डोकेदुखी निघून जाईल.

कृत्रिम पावसा बद्दलची  काही लिंक्स येथे देत आहे.

सन २००९ ची बातमी

Cloud_seeding

NASA makes their own rain clouds

बिन भिंतींची शाळा

सध्या वर्तमान पत्रात बिन भिंतीच्या शाळेचा विषय खुप चर्चिला जातोय. हे वाचुन मला माझे लहानपण आठवले. मी सुमारे १९७१-७२ मध्ये ६ वी ७ वी मध्ये असेल. माझा जन्म महाराष्ट्रातील्च. दुसरी पर्यंत मी येथेच शिकलो. परिस्थितीमूळे आम्हाला मध्यप्रदेशात जाव लागल. तेथे ५ वी पर्यंत मराठी शाळा होती. पण ६ वी पासुन हिंदीत शिक्षण घ्यावे लागले. तेव्हा आमचे प्राचार्य होते श्री पाठक सर. त्यांना वेगळं करण्याची खुप हौस होती. नेहमी ते वेगळे काही तरी करत असत. त्यांची शिकवण्याची पध्दतपण वेगळी होती.

विदेशात फ़ोरेस्ट स्कुलची संकल्पना आहे हे ह्या चित्रावरुन स्पष्ट होते. गुगल वरुन सापडलेले हे चित्र.

एके दिवशी त्यांनी फर्मान काढले की संपुर्ण शाळा जवळ जंगलात असलेल्या नदीकाठावर भरेल. ६ वी पासुन ११ वी पर्यंतची सायंस, आर्ट्स व कॊमर्स ची आमची शाळा. म्हणजे विद्यार्थी संख्या जास्तच. जंगल व नदी शाळेच्या जवळ म्हणजे १ ते दिड किलोमीटर अंतरावर होते. सकाळी सर्व विद्यार्थ्यांची प्रभात फेरी निघाली कि थेट नदीकाठावर जाऊनच थांबायची. मग वेगवेगळ्या झाडाखाली वेगवेगळे वर्ग भरायचे. सुटी होण्यापुर्वी सर्व विद्यार्थी रांगेने आधी शाळेत यायचे मग सुटी होत असे. निसर्गाच्या सान्निध्यात आमचा अभ्यास खुप छान होत असे. सर्व विद्यार्थी आनंदी असत.

mishra madam was teaching English

आमचे पाठक सर प्राचार्य असुन सुध्दा आम्हाला इंग्रजी हा विषय शिकवित असत. पण काही तास घेत असत. खरे सर वेगळे होते. ते नसले तेव्हा प्राचार्य शिकवित असत. त्यां

च्यामुळे माझी इंग्रजी भाषा छान झाली. त्यांनी आमच्या ११ वी च्या बेच (१९७७) वर खुप मेहनत घेतली होती. म्हणुन आमच्या एकमेव बेच मधुन सर्वात जास्त ५ विद्यार्थी इंजिनिअरिंगला गेले होते. निकाल पण खुप छान लागला होता. मी त्यांचा आवडता विद्यार्थी अत्यंत गरिब पण हुशार असल्याने त्यांना आवडत होतो. ११ वी मध्ये मी ्मेरिट मधे आलो होतो. जिल्ह्यात पहिला म्हणुन त्यांनी माझे खुप कौतुक केले होते. मला इंजिनिअरिंग कॊलेजला त्यांनीच प्रवेश मिळवुन दिला होता. फोर्म सुध्दा त्यांनीच मा

गविला होता. त्या

शिवाय कॊलेजच्या डायरेक्टरांना पत्र देऊन मला शिक्षणासाठी एखादी नौकरी किंवा आणखी काही मदत करण्याची विनंती केली होती. आज मी इंजिनिअर आहे निव्वळ त्यांच्यामुळेच. मी स्वतःला धन्य मानतो कि मला असे प्राचार्य लाभले.

माफ करा विषय भरकटला. तर बिन भिंतीची शाळा आम्ही लहानपणीच अनुभवली आहे.

आम्हाला त्यावेळी गणित शिकविणारे शर्मा सर व रसायन शास्त्र शिकविणारे रविंद्र परांजपे सर आता फ़ेस बुकवर भेटले आणि मी धन्य झालो.

अप्रतिम लग्न पत्रिका

मित्रांनो, जस जसा काळ बदलत जातो, नाविन्य पुर्ण वस्तु बाजारात उपल्ब्ध होत असतात. नाविन्य म्हणजेच जिवन असे म्हटले जाते. नुकतिच एका होऊ घातलेल्या लग्नाची पत्रिका प्राप्त झाली  आहे.  ही पत्रिका आमचे नविन साहेब ह्यांच्या मुलीच्या लग्नाची आहे. अप्रतिम आहे मला आवडली म्हणुन येथे शेअर करित आहे.

पत्रिका उघडण्यापुर्वी अशी दिसते.

पुर्णतः उघडलेली लग्न पत्रिका

आधीच्या चित्रात दिसणारे दोन आकर्षक दोरे दोन्ही बाजुला ओढले तर पत्रिका उघडली जाते. थोडी उघडली तर ती अशी दिसते. फुलासारखी.