कोण म्हणतं….

“बाबा, झोपा तुम्ही मी तुमचे पाय दाबून देतो.” संदीपरावांचे चिरंजीव संकेत हे त्यांना म्हणाले.

“नको रे बाळा. जाऊन झोप तू. आमच हे म्हातारपण आहे. त्रास होणारच. तू काळजी करू नको.”

“बाबा. सर्व झोपले आहेत.”

संकेत बाबांचे पाय बराच वेळ दाबत राहिला.

संकेत म्हणाला,”बाबा, आता थोडा वेळ मी आईचे पाय चेपतो. तिला ही आराम मिळेल जरा.”

“हो, ती दिवसभर आरामच करते. तिचे पाय बरे कशाला दुखतील.” संदीपराव मिस्किलपणे म्हणाले.

“सूनबाई मला काहीच करू देत नाही. यात माझा काय बर दोष!” पंकजाताई म्हणाल्या.

“अग आई. ते गंमतीने म्हणाले.” मुलगा.

एका छोट्या शहरातील एक सुखवस्तू कुटुंब. मुलगा चाळीशीतील. वडील सत्तरीच्या जवळचे. आणि आई वडीलांपेक्षा सुमारे दहा वर्ष लहान. घरात प्रेमळ अशा सूनबाई सुनिधी. एक नातू व लहान नात. एक लहानस सुखवस्तू कुटुंब.

लोकं म्हणतात संदीपरावांनी खूप पुण्य कर्म केले असतील. पण त्यांचा मित्र, महेंद्र याला अपवाद. महेंद्रराव व संदीपराव हे एकाच गावात एकाच वाड्यात जन्मलेले बालपणीचे मित्र. महेंद्र ने पाहिले आहे संदीपरावांनी आपल्या आईवडिलांना किती छळले आहे ते. त्यामानाने पंकजाताई खूप चांगल्या होत्या. सासू सासर्यांचा खूप आदर करत होत्या. पण संदीपरावांना हे आवडत नसे. ते आईवडील यांना सांभाळायला कधीच तयार नसत. त्यामुळे त्यांचे आईवडील नेहमी त्यांच्या लहान भावाकडे रहात असत.

तरीही त्यांना इतके चांगले मुलगा व सून कसे लाभले? इतकी काळजी घेतात कि आईवडील कधी दुखी दिसतच नाहीत. एक आदर्श कुटुंब आहे हे. महेंद्र राव विचार करत होते. आपण लहाणपणापासून ऐकत आलोय कि पुण्य केलं तरच चांगले मुलं व सून लाभते. म्हातारपणी चांगला सांभाळ करतात. पण महेंद्ररावांना येथे तसे काही ही दिसले नाही. त्यांचा या म्हणीवरून विश्वास उडत चालला होता.

कारण ही तसेच होते. त्यांनी त्यांच्या आईवडिलांना किती जपले होते. बायकोचा रोश ओढवून घेत होते. तिला हे कधीच आवडले नाही. इतके करून ही त्यांना म्हातारपणी किती त्रास सहन करावा लागत आहे. मुलगा सांभाळायला तयार नाही. वेगळे घर घेतले. तेही याच शहरात पण लांब. आणि तेही या वयात. दोघे म्हातारा म्हातारी या घरात भूताटकी सारखे राहतात. कधी काय होईल याची सतत भिती.

यावरून महेंद्ररावांनी निष्कर्ष काढला कि पुण्य केले तरच पुण्य मिळते असे काहीही नाही. कदाचित तुमचे विचार सकारात्मक असले तरी तसे होऊ शकते. त्यांच्या लक्षात आले संदीपराव नेहमी सकारात्मक असायचे. बिनधास्त. काय होईल ते होईल.

हो, त्यांच्या पत्नी मात्र सासू सासर्यांचे करायला कचरत नसत. याचाही परिणाम कदाचित संदीपरावांच्या या सुखी जीवनात दडला असावा. काही का असेना. आपण मनाने आनंदी रहावे व इतरांना आनंदी असू द्यावे. असे माझे वैयक्तिक मत आहे.

( 3520702)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

जगातील प्रत्येक गोष्ट सुंदर आहे…
मात्र तीची सुंदरता तुमच्या विचारांवर आणि बघण्याच्या दृष्टिकोनावर अवलंबून आहे.

💐💐शुभ सकाळ💐💐

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.manacheslok.blogspot.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

कळस

( दिवाळीत श्रीयुत प्रमोद देव म्हणजे बाझाकारांचे देवकाका यांनी दीपज्योती हा अंक प्रकाशित केला होता. त्यात माझी एक हास्य कथा प्रकाशित झाली होती. ती मी येथे माझ्या ब्लॉग मित्रांसाठी प्रशिध्द करीत आहे.)

आज दिवाळी असल्याने सुनिधी स्वयंपाक घरात सकाळ पासूनच व्यस्त होती. त्यामुळे ती खूप थकली होती. काय करीत होती ह्याचा उलगडा सुमितला काही केल्या होत नव्हता. त्याला वाटले ती एव्हढा काय स्वयंपाक करीत आहे. ( स्वयंपाक घरात दुसर काय करणार त्याला असे वाटले). अचानक तिने तिचा अर्धांगिन(बायकोला अर्धांगिनी म्हणतात मग नवऱ्याला काय म्हणतात हे मला माहित नाही बर का! त्यावरून मी हा शब्द तयार केला आहे.) सुमितला ओरडून आवाज दिला, अरे सुमित, हे बघ मला जरा एका ताम्ब्यामध्ये पाणी आणून दे बर!

सुमित हॉल मध्ये टी.व्ही. वर बातम्या ऐकून ऐकून कंटाळा येऊन झोपी गेली होता.( माणसांना दुसर काय येत म्हणा.). त्याला तिचा आवाज काही ऐकू आला नाही. तिने काही क्षण त्याची वाट पाहिली. पण तो न आल्याने ती चिडली आणि दिवाणखान्यात येऊन त्याच्यावर खेकसली, अरे मी तुला एव्हढे ओरडून बोलावीत आहे. ऐकायला येत नाही का तुला.तो खडबडून जागा झाला. अग, काय झालं एव्हढे ओरडायला. तो थोडा नारामैनेच बोलला, कारण त्याने तिचा रागरंग ओळखला होता.

अरे, माझे हात बघ आणि मी पाणी घेऊ शकते का अशा हातांनी याचा जरा विचार कर.

काय झाले तुझ्या हातांना? भाजले गीजले नाही न! नाही तशी अपेक्षा ही करीत नाही. पण ते आपल सहज विचारलं. त्याने थोडी थट्टा करून तिचा मुद् बदलेल असा विचार करून म्हटले.

काय अपेक्षा काय आहे तुझी? माझा हात भाजावा असे वाटते काय तुला? ती रागेरागे म्हणाली.

अरे देवा मी मिस्कीलीने म्हणालो आणि हिला तर ते जास्त वाईट वाटलेलं दिसते आहे. आता काय करावे? हा प्रश्न त्याला पडला.

ती पुनः त्याला म्हणाली,अरे मी तुला पाणी भरून तांब्या मागते आहे तो मला किचन मध्ये आणून दे पटकन. ती परं ओरडून म्हणाली आणि तो ताडकन जागेवरून उतला. त्याला उठतांना बघून ती सुध्दा पाय आपटत किचन मध्ये गेली.

सुमितने किचन मध्ये जाऊन तांब्या शोधायचा प्रयत्न केला पण त्याला तांब्या कोठे ठेवला जातो हे काही ठाऊक नव्हते. तो अगदी हळू आवाजात म्हणाला नव्हे पुटपुटला, अग, आपण तांब्या कुठे ठेवतो?

तिने ते ऐकले आणि म्हणून म्हणते मी जरा बायकोच्या कामाला हातभार लावत चल.

हे काय मी हातभारच लावतो आहे न!

हा लावला. घरातल्या वस्तू कोठे ठेवतो ते विचारणारा माणूस घर कामात बायकोला हातभार लावत असेल हे शेंबड्या मुलाला तरी पटेल का? अरे बाळा जरा इकडे ये बर हे काका काय म्हणता आहे बघ! तिने किचन मधील खिडकीतून बाहेर डोकावून रस्त्यावरील लहान मुलाला हाक मारली. आणि सुमित धावतच तिच्या जवळ गेला आणि,अग असे काय करीत आहे. कशाला कोणाला बोलावून माझे धिंडवडे काढतेस. हा बघ मी तांब्या घेऊन आलो. तो आता आपली पंचाईत होणार असे वाटल्याने तिची विनवणी करू लागला.

ती म्हणाली, आता आला न लाईनवर. नवऱ्याला आपल्या मुठीत असे ठेवावे ह्याची शिकवणी घ्यायला सुरुवात करावी असे मला वाटते.

त्याने तिला हात जोडले आणि म्हणाला,अग बाई तुला कसली शिकवणी घ्यायची आहे ती घे पण मला आता येथून बाहेर जाऊ दे. कळस झाला आहे अगदी. तो वैतागून म्हणाला.

हो काय, कळस? आज दिवाळीचा सन आहे नाही तर मी कळस नक्कीच गाठला असता.

त्याने तिचे ते रौद्र रूप पाहून पुनः माघार घेतली आणि, अग, तुला नाही म्हनालो मी. मी तर स्वतःला कळस गाठला असे म्हणालो.

अजून काही नाही जरा ही दिवाळी सुरळीत पण पार पडू द्या मग दिवाळ काढून कळस गाठते कि नाही ते बघा.

आणि त्याचा उतरलेला चेहरा बघून ती हसायला लागली.अरे हे काय रे सुमित मी तुझी थट्टा केली. तू उगाच आपला घाबरून गेला. मी काहीही मागणार नाही रे तुला. चल आता दिवाळीची तयारी जवळ जवळ झालीच आहे, आता जा तू. आणि त्याने सुटकेचा स्वास घेतला.