डोळे आणि मास्क

🌺 चेहऱ्यावरचं तेज हे तुमच्या अंतःकरणातल्या विचारावर अवलंबून असतं,

मनात आत्मविश्वास असला कि चेहरा तेजस्वी दिसतो,

मनात इतरांविषयी प्रेम असलं कि चेहरा सात्विक दिसतो,

मनात इतरांविषयी आदर असला कि चेहरा नम्र दिसतो,

मनातले हे भावच तर

माणसाला सुंदर बनवत असतात…!!

🙏🏻 शुभ सकाळ🙏🏻

आज खूप दिवसांनी हा वरचा खूपच छान असा सुप्रभात संदेश प्राप्त झाला आणि यावर काहीतरी लिहावे असे सहज मनाला वाटून गेले. म्हणून हा लेख प्रपंच. असो.

चेहऱ्यावरच तेज हे मनातल्या विचारांवर अवलंबून असतं हे खर आहे. जसे विचार मनात सुरू असतात तसेच भाव चेहऱ्यावर उमटत असतात. एखाद्या मित्राला बघून अत्यानंद होतो. तेव्हा चेहरा कसा खूलतो. एखादा मित्र आवडत नाही. तरी भेटला तर खोटा आनंद दाखवावा लागतो. तो खोटेपणा लगेच चेहरा सांगून टाकतो. तुम्ही चेहऱ्यावरचं काही ही लपवू शकत नाही. चेहरा म्हणजे डोळे त्यात आलेच. तसेच चेहऱ्यावरील भुवया, गाल, ओंठ हे सुद्धा बोलतात.

पण सन २०२० मधील मार्च महिना उजाडला आणि या एका अद्रुष्य आगंतुकाने संपूर्ण जगाला उजाड करून टाकले. आता तर माणसाची चेहरेपट्टीच या चेहरापट्टीने (मास्क)( तसे मास्कला मुखवटा म्हणतात पण आपण फक्त पट्टी लावतो मुखवटा लावत नाही म्हणून मी चेहरापट्टी असे संबोधले आहे.) झाकून टाकली आहे. त्यामुळे चेहऱ्यावरील दिसायचा प्रश्न च नाही. पण तरी ही डोळे बोलतात हे आता मास्क मुळे सिद्ध झालय. तुमच्या चेहऱ्यावरील हावभाव मनातील विचार हे आता डोळ्यात दिसू लागले आहेत. जो पूर्वी डोळे वाचू शकत नव्हता तो आता डोळे अगदी गहराईत जाऊन वाचू लागलाय.

जेव्हा मास्क लावायला सुरुवात झाली तेव्हा वाटायचे बर झालं नको ती माणसं समोर आली कि आपल्याला ओळखणार नाहीत. म्हणजे इकडे तिकडे बघायची गरज भासणार नाही. पण हे उशिरालक्षात आले कि आपण त्या माणसांना ओळखले म्हणजे त्याने सुद्धा आपल्याला ओळखले असेलच.

आता या मास्कने डोळ्यांचे काम वाढवून ठेवले आहे. मास्क नव्हते तेव्हा मनातील आत्मविश्वास, इतरांबद्दलचे प्रेम आणि आदर हा अनुक्रमे चेहऱ्यावरील तेजस्विता, सात्विकता आणि नम्रता यांचे द्वारे दिसत होता. आता त्यांच काम फक्त डोळ्यांना करावे लागणार आहे.

म्हणजे डोळ्यांचे महत्त्व वाढले आहे. आणि डोळे माणसाची सुंदरता आणखी वाढवणार आहेत.

(13020798)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

सुखापेक्षा दुःखामध्ये असताना मिळणारे ज्ञान हे सर्वश्रेष्ठ आणि परिणामकारक असते

🌹🌹🌹 सुप्रभात 🌹🌹🌹

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.ravindra1659.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

खिचडीचा सल्ला….☺️

कोरोना मुळे लॉकडाऊन सुरू झाले आणि गणपतरावांना जणू नवीन आजारच जडला. नाही हो कोरोना नव्हे त्यांना स्वतः च्या मनाशीच गप्पा मारण्याचा आजार जडला.

आज आता बघा न! गणपतरावांनी आपल्या मनाला सांगितले ‘काय राव, मला वाटत आहे कि माझ्या हातून फक्त आणि फक्त एकच काय ते चांगले काम झाले आहे अख्ख्या आयुष्यात.’

सहज म्हणून ते म्हणाले, तेही मनातल्या मनात. पण काय आश्चर्य मनानेही लगेच प्रतिप्रश्न केला, ‘कोणते?’ आणि गणपतराव इकडे तिकडे पाहू लागले. कारण असे पहिल्यांदा घडले होते. त्यांना वाटले कोणीतरी मनकवडा आहे कि काय येथे! कोणीच दिसले नाही. मग थोडे चिडून पण धिम्या आवाजात ओरडले, ‘कोण आहे रे तिकडे?’

कोणी ही उत्तरले नाही. त्यांना जोरात ओरडून विचारावेशे वाटले; पण सौ. बेडरूममध्ये झोपलेल्या असल्याने ते शांत झाले. ओरडल्याने त्यांची झोपमोड झाली असती आणि त्याचे परिणाम गणपतरावांना भोगावे लागले असते. विशेष काही नाही. त्यांची २४ तासासाठी झोपमोड झाली असती.

😊 मग ते स्वतः शीच बोलले. ‘तो मोबाईल घेऊन दिला बायकोला ते उत्तम काम झाले नाही का गणपतराव!!’ आणि धोनी सारखा सिक्सर मारल्याचा आव आणला चेहऱ्यावर. त्यांचे मन खदखदा (मनातल्या मनात ) हसले. पण गणपतरावांनी ते ऐकले. गणपतराव पुन्हा चिडले. पण कोणीच दिसेना. ‘नेमकं लॉकडाऊन सुरू व्हायच्या आधी मोबाईल घेतला गेला ते बरेच झाले. ‘

‘का बरे?’ पुन्हा मनाचा प्रश्न. आता गणपतराव चिडले नाही.

‘का काय? मोबाईल नसता त्यांच्या हातात तर मागील पांच महिन्यात काय झाले असते? कल्पनाच करवत नाही मला. अहो, दिवसभर त्यांचा तो मोबाईल आणि कानाला लावलेले ते बुच्चन. आपले ते हेडफोन हो. दिवसभर त्या यूट्यूबवर व्हिडीओ बघत बसते कोरोनाचे. त्या कोरोनाला त्याच्या बद्दल जितके माहित असेल त्यापेक्षा जास्त यांना त्याची माहिती झाली असावी आतापर्यंत. मोबाईल नव्हता तेव्हा दिवसभर माझ्या मागे मागे असायची. कोणाचा फोन आला? कोणाला फोन केला? याच्याशी बोलायचे आहे, त्याच्याशी बोलायचे आहे. असेच सुरू असायचे.

तीचे ही बरोबर आहे म्हणा. दिवसभर माणूस (नव्हे बाई) घरात कशी राहू शकते आणि ते ही न बोलता. बोलायला कोणीतरी ऐकणारा लागतोच न. अहो, बाहेर जाऊन मैत्रिणींशी जोपर्यंत चार गप्पा मारल्या जात नाहीत तोपर्यंत जेवण पचत नाही त्यांना. (सॉरी बर का! मी फक्त आमच्या हिच्या बद्दल हे विधान करत आहे. वाचक महिलांनी राग मनू नये.) पण जळो मेला तो कोरोना. बाहेर निघणेच बंद करून टाकले सर्वांचे. आपलं ठीक आहे, ही बाहेर गेली कि मित्रांशी फोनवर किंवा मोबाईलवर गप्पा मारायला मोळके. 😊😊बर ते जाऊ देत.
तो मोबाईल नव्हे स्मॉर्ट फोन घेऊन दिल्यापासून एक वेगळाच त्रास सहन करावा लागत आहे गणपतरावांना.

‘तो कसा?’ पुन्हा तोच आवाज. हा लॉकडाऊन सुरु झाल्या पासून मित्रांनो काय झालय कुणास ठाऊक. असे आवाज ऐकायला येत आहेत. (घरात बसून बसून बोलायला कोणीच नसल्याने स्वतःशीच म्हणण्यापेक्षा स्वतःच्या मनाशी बोलायची जणू नकळत सवय जडली आहे गणपतरावांना.)

(मित्रांनो, कथा लांबत चाललीय. तुम्ही ही कंटाळला असणार. म्हणून पुढील भाग उद्या प्रसिद्ध करतो.)

(12620794)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

इच्छेतून हक्कात आणि

हक्कातून शब्दात जी उमटते

ती खात्री…

स्मृतीतून कृतीत आणि

कृतीतून समाधानात जी दिसते

ती जाणीव…

मनातून ओठावर आणि

ओठावरून पुन्हा मनात जाते

ती आठवण…

🌹शुभ सकाळ🌹

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.manachyakavita.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

जीवन एक सारीपाट

गणपतराव ( मी) सोफ्यावर बसले होते. त्यांचा नातू अजय मोबाईल वर काही तरी करत होता. अचानक अजय त्यांचे जवळ आला आणि म्हणाला, ” आजोबा,हा गेम बघा खूप मस्त आहे. तुम्हाला खूप आवडेल खेळायला.”
मी, ” अरे बाळा. मी कुठे गेम खेळत असतो मोबाईलवर? मला नाही येत तो तुमचा स्मार्ट फोन हाताळायला.”
“अहो आजोबा, सोपं आहे अगदी. तुम्हाला जमेल बघा. मी शिकवतो तुम्हाला.”
आणि अजय ने तो मोबाईल माझ्या समोर आणला. मला त्याने मोबाईल हातात दिला. आणि आता हे बटन दाबा. मग ते दाबा. असे करत करत दोन तास घालवले. बर घरी कोणी नव्हते ते. नाही तर माझी पंचाईत झाली असती.

शेवटी माझा हात स्मार्ट फोनवर बसला तर. मी मनोमन खुश झालो. मला हि जमायला लागले.

मग त्याने तो गेम माझ्या समोर ओपन केला. हे बघा आजोबा हे असं स्टार्ट करतात. ……. असे करून तो गेम खेळू लागला. मला हि थोडा आनंद यायला लागला. थोडी उत्सुकता हि जाणवायला लागली. मग मनात आले ह्या महिन्यात पेन्शन आली कि एक फोन घ्यायचाच. पण सुनबाई काय म्हणेल? म्हणून मन हिरमुसले. माझा चेहरा अजय ने बरोबर हेरला. तो म्हणाला, “आजोबा आता तुम्हाला हा असा फोन घेऊन देणार मी. मी आग्रह करून घेऊन देतोच बघा.”
“अरे नको रे. मला काय करायचे तो महागडा फोन घेऊन.”

तरी तो ऐकेना. त्याने त्याचा फोन माझ्या हातात दिला आणि “हा माझा मोबाईल तुम्ही घ्या आणि खेळा. तोपर्यंत मी अभ्यास करतो.”
मी त्याचा फोन घेतला आणि त्यावर तो गेम खेळू लागलो. एका टप्प्यावर मला पुढे जाता येत नव्हते. मग मी अजयला विचारले. त्याने सांगितले “आजोबा असे कुठे अडथळा आला न कि अन डू करायचे. त्याने आपण परत मागच्या पायरीवर येतो. मग नवीन मार्ग निवडायचा.”

मला फार गम्मत वाटली. माझे मन चांगलेच रमले त्या खेळात. अजय ने मला रमलेले पाहून त्याचा अभ्यास सुरूच ठेवला. संध्याकाळ झाली. आता त्याची आई येणार म्हटल्यावर तो माझ्या जवळ आला आणि “आजोबा आता बंद करा खेळणे. आई येईल इतक्यात.”

माझे लक्ष्य नव्हते. तो परत म्हणाला. तेव्हा माझे लक्ष्य गेले.

” हो रे बाळा, मला वेळ समजलीच नाही.”

“असेच होते आजोबा ह्या मोबाईलवर.खेळत असतांना वेळ कळत नाही. दिवस सहज निघून जातो. तुम्ही असा फोन घेतला कि तुमचा दिवस कसा जाईल तुम्हाला कळणार ही नाही.”
थोड्या वेळाने सुनबाई आल्या.
मग मुलगा हि आला.
रात्री सर्वांनी सोबत जेवण केले. अजयला त्याच्या अभ्यासाबद्दल विचारणा झाली. नंतर मी माझ्या खोलीत गेलो. पण माझे कान हॉलमधील गप्पांकडेच होते. टीव्ही सुरु होता. थोड्या वेळाने अजय ने बोलायला सुरुवात केली.

“बाबा, अहो आज मी आजोबांना माझा स्मार्ट फोन चालवायला शिकविले. त्यांना लगेच जमले चालवायला. किती हुशार आहेत हो आजोबा.”
“तुझे आजोबा आहेत बाळा ते. तू नाही का हुशार मग ते नसतील का.”

सुनबाईची प्रतिक्रिया ऐकायला आली नाही. अजयने आपले बोलणे चालूच ठेवले.

“बाबा त्यांना गेम पण खेळता आला. ”

“हो का?”
“अहो संध्याकाळ पर्यंत खेळत होते ते. इतके रमले होते कि त्यांना वेळेचे भान राहिले नाही.”

” हो बाळा असेच होते.”
“मी काय म्हणतो बाबा?”
“काय?”
“आजोबा दिवसभर एकटेच असतात. कसा वेळ घालावीत असतील ते. त्यांना असा एक स्मार्ट फोन घेऊन दिला तर.”
“कल्पना चांगली आहे.” मुलगा.
आता सुनबाई बोलल्या.

“अहो त्यांच्याकडे आहे न एक फोन. मग दुसरा कशाला?”
“अग आई! तो साधा फोन आहे.”
स्मॉर्ट फोन कशाला हवा म्हाताऱ्या माणसाला.”
“अग आई, तू सुटी घेतल्यावर घरी असतेस तेव्हा आठव किती वेळा मला म्हणतेस. कंटाळा येतो आहे रे. मग त्यांना नाही का कंटाळा येत असणार. ते सुद्धा नौकरी करीत होतेच न.”
“आणि हो त्यांना पेन्शन मिळते. त्या पैशातून घेतील ते.” आता मुलगा बोलला.
“बर बर ! घ्या पण खूप महाग नको.”
सुनबाई चे बोलणे ऐकून मी एकदम खुश झालो.
अजय धावत माझ्याकडे आला आणि

“युरेका” म्हणून माझ्या गळ्यात पडला. माझे डोळे भरून आले. माझ्या डोळ्यात अश्रू पाहून अजय थोडा नाराज झाला. मी त्याला डोक्यावर हात फिरवून थोडे प्रेम केले आणि मग तो मोबाईल मध्ये कोणता मोबाईल घ्यावा याचा अभ्यास करू लागला.

मी विचारात मग्न झालो. कमाल आहे न. आपण एक पाऊल पुढे टाकले पण ते जर चुकले असेल तर परत मागे यायचे आणि दुसरा मार्ग निवडायचा. आश्चर्य आहे. पण असे जीवनात कधी घडत नाही. असे त्यांना वाटून गेले. एकदा निर्णय घेतला आणि त्या निर्णयावर चालले कि मागे पलटून जाता येत नाही. माझी इच्छा डॉक्टर व्हायची होती पण वडिलांना मला इंजिनिअर करायचे होते. म्हणून इंजिनिअर झालो. आज हि डॉक्टर बघितला कि मन दुखी होते. तेव्हा विरोध केला असता तर आज मी सुद्धा डॉक्टर राहिलो असतो. असे मनाला वाटून जाते. लग्न करतांना हि तसेच झाले. वडिलांनी मुलगी निवडली. इच्छा नसताना तिच्याशी लग्न करावे लागले. मला इंजिनिअर मुलीशी लग्न करायचे होते.

माझ्या मुलीने एक मुलगा निवडला होता. आम्ही विरोध केला आणि आमच्या पसंतीच्या मुलाशी तिचे लग्न लावून दिले. तिच्या घरी सर्व काही आहे. पण तिच्या डोळ्यात जे दुःख दिसते ते बघून माझे मन दुखी होते. याच दुःखा पायी तिची आई देवाघरी निघून गेली.

आमच्या वडिलांनी जे केलं तेच आम्ही हि केलं. मग आमच्या पिढीत आणि त्या पिढीत काय फरक आहे. शिक्षणाचा काय उपयोग झाला. असे आमची मुलगी बोलत असायची. आता तिने ते बोलणे बंद केले. पण डोळे बोलतात हे खरे करून दाखवले पोरीने. तिचे ते डोळे सतत काहीतरी बोलत आहेत असे मला वाटत असते. मी मरे पर्यंत ते तिचे डोळे माझा पाठलाग करत राहतील असे दिसते.
तिचे ते बघून मुलाने लग्नाचा विषय हि केला नाही. आम्ही निवडली त्याच मुलीशी लग्न केले. पण तो हि मनापासून कधी सुखी वाटला नाही.
जीवन असेच असते का हो? एका सारीपाटासारखे.

गुगल इमेज

आपण सगळे त्या खेळातील सोंगट्या असतो. पुढे चालतो कि संपले. मग जे होईल ते भोगावे लागते. योग्य दिशेला गेलो तर समोरच्यावर मात करणार. नाही तर स्वतः मरणार. माघारी परतायचा प्रश्नच नाही. जीवनातील पाउलांसारखे येथे हि परत फिरायला चान्स नसतोच. नो अन डू प्लिज. फक्त पुढेच चालायचे मागे वळून पाहायचे नाही.
असा विचार करत करत गणपतराव कधी झोपी गेले कळलेच नाही.

(12420792)
💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

ज्या अनुभवात तुम्हाला भितीचा सामना करावा लागतो,
तोच अनुभव तुमची शक्ती, धैर्य, व आत्मविश्वास वाढवतो”….!

🍁🌼शुभ सकाळ🌼🍁

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.rnk1.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

क्वारंटाईन

मित्रांनो, जगात कोरोना ने जन्म घेतला आणि दररोज नवनवीन शब्दप्रणाली ने ही जन्म घेतल्याचे निदर्शनास यायला लागले. जसे पूर्वी वायरस हा शब्द क्वचितच कानी पडायचा. बहुतेक पावसाळा आला कि वायरल इन्फेक्शन हे शब्द ऐकायला यायचे. तेव्हा गळा खवखवणे, ताप येणे थंडी वाजणे हि लक्षणे दिसणारच. डॉक्टरांकडे गेलात तर जवळजवळ सर्व रुग्ण ह्याच लक्षणांची दिसायची.
आता घरात एखाद्याला एखादी शिंक आली कि धस्स होते. काय झाले असेल याला असे सतत वाटत असते. काही बोलता ही येत नाही. मनातल्या मनात विचार घर करत राहतात.

आणखी प्रचंड प्रमाणात प्रचलनात असलेला नवीन शब्द म्हणजे क्वारंटाईन. दिवसातून अनेकदा हा शब्द कानावर पडतो. ह्या इवल्याशा अद्रुष्य निर्जीवाने म्हणजे कोरोनाने संपूर्ण जगाला घरात क्वारंटाईन केले आहे. तसा हा शब्द नवीन नाही. डिक्शनरी मधीलच आहे. पण तो माणसासाठी वापरला जात नव्हता. हा साक्षात्कार मला परवाच झाला. संगणकावर मी नेहमी एँटीवायरस टाकतो. मागच्या १५ वर्षांपासून टाकत आहे. एकदम तीन वर्षांचे पेकैज घेतले की स्वस्त पडते. त्यात मला हा क्वारंटाईन शब्द सापडला. संगणकात जे वायरस घुसतात, त्यांना क्वारंटाईन करू ठेवले जाते. पण या शाश्वत जगात तर उलटेच घडले आहे. एका वायरस ने माणसाला क्वारंटाईन करून टाकले आहे. ही भविष्यात घडणाऱ्या घडामोडींची चाहूल तर नाही न! भविष्यात मशीन युग असेल आणि तेव्हा रोबोट माणसावर राज्य करेल असे भाकित काही वैज्ञानिकांनी केले आहे असे कधी तरी वाचण्यात आले होते असे आठवत आहे.

अरे हो. आता आठवले. मी त्याकाळात एक सिनेमा पाहिला होता वेलकम टू ट्वेन्टि थर्ड सेंच्युरी. म्हणजे २३ व्या शतकात जग कसं असेल हे त्यात चित्रित केले होते. ही त्याचीच झलक असावी. असो.

(12220790)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

आयुष्याने शिकवलेलं एक वाक्य…
“जिंकलो तर आवरायचं आणि हरलो तर सावरायचं…”
🌼🌹 शुभ सकाळ🌹🌼

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.koshtirn.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

पाठीला डोळे

मित्रांनो, देवाने आपल्याला डोळे दिले आहेत समोरच बघायला. पण काही लोक असतात ज्यांची सहावी इंद्रिय म्हणजे सिक्स्थ सेंस जबरदस्त एक्टिव असते. इतकी कि ते समोर बघत असतात पण त्यांना पाठीमागे काय चालले आहे हे ही बघता येते.

अर्थात हे काही आपल्या साठी नवीन नाही. कारण आपण सिनेमा मध्ये हिरो गुंडांना मारत असतो तेव्हा त्याला पाठीमागे कोण आहे हे कळते. व तो मागच्या गुंडाला पाठीमागे न बघता बरोबर मारतो. हे झाले सिनेमाचे जे काल्पनिक असते. पण प्रत्यक्षात असे होऊ शकते ही कल्पना केली आहे का आपण? नसेलही कदाचित. चला तर मग खालील व्हिडिओ पहा. अर्थात हा ही व्हाट्सएपच्या माध्यमातून प्राप्त झाला आहे. खूप जूना आहे. संग्रहात होता. अचानक सापडला. यावरून ही पोस्ट लिहिण्याची कल्पना सूचली.

बघितलं का? किती प्राविण्य मिळवलेले आहे ह्या कारागिराने. बघा तो मागचा विटा फेकणारा वेगवेगळ्या एंगल ने विटा फेकतो आहे. तरीही हा मागे वळून न पाहता अचूकपणे विट झेलत आहे. पाठीला डोळे असल्यासारखे. हे ते डोळ्यावर पट्टी बांधून सायकल/मोटार/मोटार सायकल चालवण्या सारखे आहे. मन लावून सराव केला तर हे होते असे मला वाटते. यात जादू नाही बर का!

सराव केला तर अशक्य ही शक्य होऊ शकते! हेच यावरून सिद्ध नाही का होत?

(11320781)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

इच्छेतून हक्कात आणि
हक्कातून शब्दात जी उमटते
ती खात्री…
स्मृतीतून कृतीत आणि
कृतीतून समाधानात जी दिसते
ती जाणीव…
मनातून ओठावर आणि
ओठावरून पुन्हा मनात जाते
ती आठवण…

🌹शुभ सकाळ🌹

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.manachyakavita.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

आडनावे भाग-२

मित्रांनो, वडील व मुलगी यांच्यातील खालील संवाद वाचा. आणि काही उमगले का? ते अवश्य कळवाः-

मंजुळे‘ बेटा जरा ‘फावडे‘ आणि ‘कुदळे‘ आण. आपण ‘हिरवे‘ ‘पोपट‘, ‘काळे‘ ‘कावळे‘, ‘पाखरे‘ यांना ‘घरटे‘ बांधण्यासाठी ‘आवळे‘ ‘जांभळे‘ ‘करवंदे‘ ‘बाभळे‘ अशी ‘झाडे’ लावू. आणि हो येतांना त्या बागेत झाडाखाली पडलेली ‘सदाफुले‘, ‘पांढरे‘, ‘लाल‘, ‘हिरवे‘, ‘निळे‘ ‘फुले‘ व इतर ‘कचरे‘ पडलेली आहेत ती उचलण्यासाठी ‘पितळे’ च्या पराते‘ पण आण.

थोड्या वेळाने बाबा खाली बसले. मंजूळेने विचारले, ‘काय झाले बाबा?’

बाबा म्हणाले, ‘मंजुळे, बेटा थकलो ग काम करुन. माझे ‘डोके‘, ‘खोपडे‘ आणि ‘कपाळे’ भन्नाटलेले आहे. डोळ्यासमोर ‘काजवे‘ चमकत आहेत. ‘भांगे‘ खालल्यासारखे वाटते आहे. मन ‘गोंधळे’‘लेले’ आहे. ‘डोळे‘ ‘आंधळे‘ झाल्यागत वाटत आहेत. जीभ ‘कडू‘ झाली आहे. मला ‘गोडे‘ ‘साखरे’चा चहा करतेस का थोडा.’

‘बाबा, चहा हवा असेल तर देते. पण चहासाठी उगाच ‘खोटे‘ खोटे नाटकं करू नका.’ मंजूळा.

‘अग चहासाठी ‘खरे‘ ‘खोटे’ करू नको. मला ‘उभे’आडवे‘ ‘आपटे‘ल्यासारखे होते.’ बाबा.

‘जा माझ्या ‘नातू’ला पाठव. तो चांगला आहे. ‘लहाने’च बरे असतात ग.’ बाबा.

‘बाबा, नातूचा जास्त ‘लाड’ करू नये.’ मंजूळा.

थोड्या वेळाने.

मंजूळा, ‘बाबा, बस आता. चला घरी.’

‘अग काही वर्षांनी ही ‘झाडे‘ ‘मोठे‘ व ‘जाडे’ होतील. मोठी ‘राणे‘ होतील येथे. मग या ‘क्षीरसागर‘वर पाणी प्यायला ‘गाढवे‘, ‘वाघ‘, ‘हत्ती’, ‘हरणे‘, ‘लोमडे‘, ‘बकरे‘, ‘कोल्हे‘, ‘लांडगे‘, ‘डुकरे‘, ‘मांजरे‘,’उंदरे‘, ‘कुत्रे‘,’घोडे‘, असे अनेक प्राणी पाणी पिण्यासाठी येतील. पाण्यात ‘मगर‘ वास्तव्य करतील. झाडांवर ‘फुलपाखरे‘ ‘मुंगुस‘ फिरतील. तेव्हा किती प्रसन्न होईल मन.’ बाबा.

‘बर बाबा चला आता जेवण करा.’

‘अग, बेटा येताना ‘कापडे‘, ‘फडके‘ काही आणलीत का हात पुसायला. आणि खायला ‘भाजीभाकरे‘ ‘कांदे‘ आणली आहेत न.’

अरे हो बेटा ‘फुलपात्रे‘, ‘तांबे‘ आणली आहेत कि नाही. ही ‘धरणे‘ आहेत न. येथील पाणी घेऊ प्यायला.’

हा बाप बेटीचा संवाद असाच सुरू राहिला. आणि संध्याकाळी दोघे घरट्यात परतले.

लक्षात आले असेलच मित्रांनो हा आपल्या मराठीतील आडनावे वापरून तयार केलेला संवाद आहे.

(11220780)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

दगडासारख्या कठीण

परिस्थितीवर
घाव घालण्याची

जिद्द असली की,
मूर्तीसारखी सुंदरता

आयुष्याला लाभते…

🌹सुप्रभात🌹

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.ownpoems.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

कुतुहल…

लहानपणी म्हणजे अगदीच लहान असतांना जेव्हा बाळ फक्त बसायला सुरुवात करते तेव्हा आपण त्याच्या सोबत खेळताना त्याला एखादी गोळी किंवा आणखी काही तरी मुठीत घेऊन त्याला मुठ दाखवतो. तो उत्सुकतेपोटी मुठ उघडायचा भरघोस प्रयत्न करतो. बराच प्रयत्न करून थकला कि तो रडायला लागतो. ही उत्सुकता म्हणजे कुतूहल हा आजचा विषय.

मित्रांनो, उत्सुकताला मला वाटते थोडी वरची पदवी म्हणजे कुतूहल असावी.

अगदी लहानांपासून मोठ्यांपर्यंत सर्वांना एखादी लपलेली गोष्ट बघायची उत्सुकता असतेच. माणसाचा हा निसर्गतः स्वभावच आहे. जे अज्ञात असते त्याचे कुतूहल व एकदाचे उलगडले कि तू कोण आणि मी कोण. अगदी मुठीत काही नसल्यासारखे करतो तो ते कोडं उलगड्यावर.

प्राणी सुद्धा यातून सुटलेले नाहीत. त्यांना ही निसर्गाने माणसासारखेच बनवले आहे. अगदी ते माणसाळलेले नसलेले किंवा वनचर असले तरीही. असेच काही व्हिडीओ व्हाट्सएपच्या महासागरातून समुद्र मंथन केल्याने सापडल्यासारखे अवतरलेले असतात. असे व्हिडीओ मी सहज म्हणून येथे आपल्या साठी सादर करत आहे. मला कुतूहल राहिल आपल्या कशा प्रतिक्रिया मिळतात त्याच्या. आता खालील व्हिडीओ पहा. मांजरीला चिमणीचं कुतुहल आहे म्हणून तिला लावून बघायचा प्रयत्न करतेय कदाचित. किंवा चिमणीला हात लावल्यावर वाईट प्रतिक्रिया येईल कि काय असे दडपन मनावर असेल. किंवा ही खरोखर ची चिमणी आहे न! इ.इ.

हा दुसरा व्हिडीओ बघा. येथे मणी मावशीच आहे. तिने कदाचित खेकड्याला पहिल्यांदा पाहिले असावे. म्हणून ती सावधानतेने त्याला स्पर्श करत आहे. खेकडा ही हुशार आहे. जेव्हा कंटाळला तेव्हा माऊला सळो की पळो करून टाकले.

(10620774)
💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

जगातील प्रत्येक गोष्ट सुंदर आहे…
मात्र तीची सुंदरता तुमच्या विचारांवर आणि बघण्याच्या दृष्टिकोनावर अवलंबून आहे.

👍शुभ सकाळ👍

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.koshtirn.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

एक मित्र असा असावा…

मित्रांनो, ही पोस्ट लिहित असताना अचानक माणसाचा जन्म नेमका केव्हा होतो?असा एक विकट प्रश्न माझ्या पुढे येऊन उभा राहिला. आता तुम्ही मला नक्की वेड म्हणाल. आईने ज्या दिवशी ज्या क्षणी जन्माला घातल तोच तर जन्माचा दिवस असतो. प्रत्यक्षात तर तोच असतो.

पण मला वाटते हा जन्म दिवस नसून फक्त जगात आल्याचा दिवस असावा. खरा जन्म तर आईच्या पोटात असताना जेव्हा आत्मा किंवा जीव शरिरात प्रवेश करतो तो आपला जन्म दिवस असायला हवा. तेव्हा पासून आपले शिक्षण सुरू होते. समजायला लागते. जग बघितले नसते. पण समजते. चाहूल समजते. हालचाल सुरू होते. म्हणजे आपण जिवंत असतो. म्हणून तर अभिमन्यू जन्माला येतात. आणखी एक. याचा अर्थ जगातील पहिली ओळख किंवा मैत्री ही आईशीच होते तेही पोटात असतांना पासून. पण जन्मानंतर हळूहळू आपल्या भोवतीचे वलय विस्तारत जाते आणि नवनवीन मित्र मैत्रीण आयुष्यात डोकावत जातात. कारण काही फक्त डोकावून निघून जातात. म्हणजे क्षणिक मैत्री होते. काही तहहयात मैत्री च्या बंधनात बांधले जातात. शाळेतील मित्र मंडळी शक्य तो आयुष्य भर सोबत असतात. अगदी जगातील कोणत्याही कोपऱ्यात तुम्ही गेला तरीही. बालपणीची मैत्री कधीच विसरता येत नाही.

असो, व्हाट्सएपच्या महाजालावर एक अज्ञात कवीने लिहिलेली मैत्री वरील कविता मला फार आवडली. म्हणून मी येथे सादर करित आहे. अज्ञात कवीवर्य क्षमस्व.

💞एक मित्र असा जरुर असावा
ज्याच्यापुढे ह-दयातलं प्रत्येक पान उलगडावं💞
आठवणींच्या रथात बसुन💞
मनाच्या बागेतुन फिरुन यावं💞

एक मित्र असा जरुर असावा💞
त्याच्या भरलेल्या घरात💞
एक खुर्ची आपली असावी💞
स्वार्थ,अहंकार,गर्व,
गैरसमज याला अजिबात जागा नसावी.💞

एक मित्र जरुर असावा💞
थकलेल्या संसारातुन निवांत💞
दोन दिवस त्याच्याकडे 💞
राहायला जावं💞
Bye करताना त्याच्या डोळ्यातुनच💞
” मी वाट बघतो रे तुझी परत” असं💞
पाणावल्या डोळ्यांनी सांगावं.💞

एक मित्र असा जरुर असावा.
भेटताच त्याला भुक लागल्यासारखे बोलावं💞
कोष्ट्याच्या जाळ्यासारखे💞
त्याच नी माझे भांडण असावे….💞
जे त्याला मिठी मारताच💞
मीठासारखे विरघळुन जावे.💞

एक मित्र असा जरुर असावा.💞
वेडया…इतक्या दिवसांनी का फोन केलास?..💞
असं बोलताना ही त्याच्या💞
रागात गोडवा असावा💞
एकमेकांच्या हक्कांचा जणु💞
त्यात आरसाच दिसावा.💞

एक मित्र असा जरुर असावा💞
शेवटचे श्वास घेताना💞
आपल्या उशाला त्यानं बसावं💞
पुढच्या जन्मी आपण नक्की भेटु💞
असं रडत नाही तर💞
त्यानं हसत सांगावं….💞

एक असा मित्र जरुर असावा….💞

(10520773)
💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

जगातील प्रत्येक गोष्ट सुंदर आहे…
मात्र तीची सुंदरता तुमच्या विचारांवर आणि बघण्याच्या दृष्टिकोनावर अवलंबून आहे.

👍शुभ सकाळ👍

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.koshtirn.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

लवचिकता…

रबराची लवचिकता आपणा सर्वांना माहिती असेलच. माणसाने आपल्या जीवनात ही अशी च लवचिकता बाळगायला हवी म्हणतात बुआ. जो मनुष्य अंगी लवचिकता बाळगतो तो यशस्वी होतो असे माझे व्यक्तिगत मत आहे. रबराची लवचिकता काय असते. त्याला जसे वाकवले तसे ते वाकते. दाबले कि दाबते. पण सोडले कि पुन्हा पूर्व परिस्थितीत येते.

आयुष्यात क्षणोक्षणी सुख दुःख येतच असतात. सुखाचा अनुभव आनंद देणारा असतो. पण दुःख सर्वांनाच नकोसे असते. तरीही आलेले दुःख झेलावेच लागते. तुम्ही त्यातून स्वतःला वेगळे करू शकत नाही. हो पण त्या दुःखाच्या क्षणांना लवकर विसरून जाऊ शकता. यालाच मी लवचिकता म्हणतोय. यात काही चुकले का माझे?

तसेच प्रत्येक कठिण प्रसंगाला सामोरे जायला हवे व रबरासारखे लगेच त्यातून बाहेर ही पडता यायला हवे. हवे कशाला तशी सवयच करून घ्यायला हवी.

आता तुम्ही मला प्रश्न करणार किंवा हे वाचत असतांना ☺️ तुम्हाला प्रश्न पडला असणार कि ही लवचिकता किती व कशी हवी? तर त्यासाठी हा व्हाट्सएपच्या माध्यमातून वायरल होत होत माझ्या गाठीत जमा झालेला एक व्हिडीओ बघा. काय म्हणावे या माणसाला? जणू देवाने बिन हाडांचा माणूस बनवून पाठवला आहे असे वाटते.

बघितला न! इतकीच किंबहूना यापेक्षा अधिकच लवचिकता अंगी बाळगा जीवन सुकर होईल.

(10320771)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

इच्छेतून हक्कात आणि
हक्कातून शब्दात जी उमटते
ती खात्री…
स्मृतीतून कृतीत आणि
कृतीतून समाधानात जी दिसते
ती जाणीव…
मनातून ओठावर आणि
ओठावरून पुन्हा मनात जाते
ती आठवण…

🌹शुभ सकाळ🌹

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.manachyakavita.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

कशासाठी….

मित्रांनो,

अनंतकाळापासून चालत आले आहे कि मानव जन्म झाल्यापासून जगण्यासाठी खूप जिवापाड धडपड करित असतो. अगदी शेवटच्या घटकेपर्यंत अर्थात मरेपर्यंत त्याची ही धडपड सुरु असते. पूर्वी मानवाची फक्त जगण्यासाठी धडपड असायची. ती तर प्रत्येक प्राणी करतच असतो. पण मागच्या काही काळापासून मानवाची ही धडपड फक्त जगण्यासाठी नसून संग्रहासाठी सुरु झाली आहे. माणसांत जे मिळेल ते संग्रह करण्याची होड लागलेली आहे .

पण हे सर्व जमा करून करून शेवटी रिकाम्या हाती तो निघून जातो. कायमचा या शास्वत जगाचा अखेरचा निरोप घेऊन कधी परत न येण्यासाठी. पण त्याला कळेपर्यंत खूप उशीर झालेला असतो. त्याला वास्तविकता कळण्या आधीच हे शरीर थकून जात असते.

पण आता ईश्वराने अशी चक्र फिरवली आहेत कि मानवाला त्याच्या हयातीत हे कळले आहे कि पैसा धन दौलत किती ही जमा केली तरी संकटकाळी ती कामी येत नसते. आज एका सूक्ष्म जीवाच्या भितीपोटी संपूर्ण मानवजग हे घराच्या चार भिंतीत दबकून बसलय.
ड्रोन च्या सहाय्याने जगभरातील मोठ्या शहरातील व्हिडीओची एक क्लिप मध्यंतरी व्हाट्सएपवर वायरल झाली होती. तीत ती अफाट पसरलेली विराण शहरं पाहून मन खिन्न होऊन गेले. रस्त्यावर या आपणच निर्मिलेल्या जगाचा उपभोगघेण्यासाठी चिटपाखरूही दिसत नव्हते. मानवाने निर्मिलीली मानव विरहित ही शहरं खंडहरं वाटत होती. (असे लिहिलेले कोणालाही आवडणार हे मी मान्य करतो. तरीही ते मला नाईलाजाने लिहावे लागत आहे.) पण प्रत्येक मानवाला असे वाटले असेल का हो? हे कशासाठी सर्व निर्माण करत आहोत आपण? हा विचार त्याला आला असेल का? असेल. माझे मन सांगतेय मला कि त्याच्या मनात हा विचार निश्चितच आला असेल. प्रत्येक माणसाच्या मनात हा विचार आला असेलच. त्याला निश्चितच वाटले असेल कि हे अफाट विश्व आपण का उभे करतोय? एकेका घरात शंभर माणसं राहू शकतील एव्हढ्या घरात चार माणसं राहतात!! आणि फक्त एका माणसाला पुरेल एव्हढ्या १० × १० च्या घरात दहा माणसं राहतात. ही प्रचंड मोठी तफावत का? मध्यंतरी वाचण्यात आले होते कि जगातील अर्धी संपत्ती ही हाताच्या बोटांवर मोजता येतील इतक्या लोकांकडे एकवटलेली आहे. जगातील असंख्य लोकांकडे रोजच्या पोट भरण्यासाठी ही पैसे नाहीत. अर्थात संपत्ती एकवटली आहे. एक प्रचंड मोठी दरी किंवा तफावत समाजामध्ये निर्माण झाली आहे.
जाऊ देत.

पण आता मानवाला उमजेल कि आपण किती ही धावपळ करून संपत्ती एकवटली तरी ती संपत्ती ऐनवेळी कामी येत नाही. जातांना रिकाम्या हातीच जावे लागते.

(9520763)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

नेहमी सुखापेक्षा आनंदात रहाव … कारण सुखात नेहमी व्यवहार असतो आणी आनंदात कायम तडजोड असते

🌹🌹🌹 सुप्रभात🌹🌹🌹

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.ownpoems.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐