कुतुहल…

लहानपणी म्हणजे अगदीच लहान असतांना जेव्हा बाळ फक्त बसायला सुरुवात करते तेव्हा आपण त्याच्या सोबत खेळताना त्याला एखादी गोळी किंवा आणखी काही तरी मुठीत घेऊन त्याला मुठ दाखवतो. तो उत्सुकतेपोटी मुठ उघडायचा भरघोस प्रयत्न करतो. बराच प्रयत्न करून थकला कि तो रडायला लागतो. ही उत्सुकता म्हणजे कुतूहल हा आजचा विषय.

मित्रांनो, उत्सुकताला मला वाटते थोडी वरची पदवी म्हणजे कुतूहल असावी.

अगदी लहानांपासून मोठ्यांपर्यंत सर्वांना एखादी लपलेली गोष्ट बघायची उत्सुकता असतेच. माणसाचा हा निसर्गतः स्वभावच आहे. जे अज्ञात असते त्याचे कुतूहल व एकदाचे उलगडले कि तू कोण आणि मी कोण. अगदी मुठीत काही नसल्यासारखे करतो तो ते कोडं उलगड्यावर.

प्राणी सुद्धा यातून सुटलेले नाहीत. त्यांना ही निसर्गाने माणसासारखेच बनवले आहे. अगदी ते माणसाळलेले नसलेले किंवा वनचर असले तरीही. असेच काही व्हिडीओ व्हाट्सएपच्या महासागरातून समुद्र मंथन केल्याने सापडल्यासारखे अवतरलेले असतात. असे व्हिडीओ मी सहज म्हणून येथे आपल्या साठी सादर करत आहे. मला कुतूहल राहिल आपल्या कशा प्रतिक्रिया मिळतात त्याच्या. आता खालील व्हिडीओ पहा. मांजरीला चिमणीचं कुतुहल आहे म्हणून तिला लावून बघायचा प्रयत्न करतेय कदाचित. किंवा चिमणीला हात लावल्यावर वाईट प्रतिक्रिया येईल कि काय असे दडपन मनावर असेल. किंवा ही खरोखर ची चिमणी आहे न! इ.इ.

हा दुसरा व्हिडीओ बघा. येथे मणी मावशीच आहे. तिने कदाचित खेकड्याला पहिल्यांदा पाहिले असावे. म्हणून ती सावधानतेने त्याला स्पर्श करत आहे. खेकडा ही हुशार आहे. जेव्हा कंटाळला तेव्हा माऊला सळो की पळो करून टाकले.

(10620774)
💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

जगातील प्रत्येक गोष्ट सुंदर आहे…
मात्र तीची सुंदरता तुमच्या विचारांवर आणि बघण्याच्या दृष्टिकोनावर अवलंबून आहे.

👍शुभ सकाळ👍

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.koshtirn.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

एक मित्र असा असावा…

मित्रांनो, ही पोस्ट लिहित असताना अचानक माणसाचा जन्म नेमका केव्हा होतो?असा एक विकट प्रश्न माझ्या पुढे येऊन उभा राहिला. आता तुम्ही मला नक्की वेड म्हणाल. आईने ज्या दिवशी ज्या क्षणी जन्माला घातल तोच तर जन्माचा दिवस असतो. प्रत्यक्षात तर तोच असतो.

पण मला वाटते हा जन्म दिवस नसून फक्त जगात आल्याचा दिवस असावा. खरा जन्म तर आईच्या पोटात असताना जेव्हा आत्मा किंवा जीव शरिरात प्रवेश करतो तो आपला जन्म दिवस असायला हवा. तेव्हा पासून आपले शिक्षण सुरू होते. समजायला लागते. जग बघितले नसते. पण समजते. चाहूल समजते. हालचाल सुरू होते. म्हणजे आपण जिवंत असतो. म्हणून तर अभिमन्यू जन्माला येतात. आणखी एक. याचा अर्थ जगातील पहिली ओळख किंवा मैत्री ही आईशीच होते तेही पोटात असतांना पासून. पण जन्मानंतर हळूहळू आपल्या भोवतीचे वलय विस्तारत जाते आणि नवनवीन मित्र मैत्रीण आयुष्यात डोकावत जातात. कारण काही फक्त डोकावून निघून जातात. म्हणजे क्षणिक मैत्री होते. काही तहहयात मैत्री च्या बंधनात बांधले जातात. शाळेतील मित्र मंडळी शक्य तो आयुष्य भर सोबत असतात. अगदी जगातील कोणत्याही कोपऱ्यात तुम्ही गेला तरीही. बालपणीची मैत्री कधीच विसरता येत नाही.

असो, व्हाट्सएपच्या महाजालावर एक अज्ञात कवीने लिहिलेली मैत्री वरील कविता मला फार आवडली. म्हणून मी येथे सादर करित आहे. अज्ञात कवीवर्य क्षमस्व.

💞एक मित्र असा जरुर असावा
ज्याच्यापुढे ह-दयातलं प्रत्येक पान उलगडावं💞
आठवणींच्या रथात बसुन💞
मनाच्या बागेतुन फिरुन यावं💞

एक मित्र असा जरुर असावा💞
त्याच्या भरलेल्या घरात💞
एक खुर्ची आपली असावी💞
स्वार्थ,अहंकार,गर्व,
गैरसमज याला अजिबात जागा नसावी.💞

एक मित्र जरुर असावा💞
थकलेल्या संसारातुन निवांत💞
दोन दिवस त्याच्याकडे 💞
राहायला जावं💞
Bye करताना त्याच्या डोळ्यातुनच💞
” मी वाट बघतो रे तुझी परत” असं💞
पाणावल्या डोळ्यांनी सांगावं.💞

एक मित्र असा जरुर असावा.
भेटताच त्याला भुक लागल्यासारखे बोलावं💞
कोष्ट्याच्या जाळ्यासारखे💞
त्याच नी माझे भांडण असावे….💞
जे त्याला मिठी मारताच💞
मीठासारखे विरघळुन जावे.💞

एक मित्र असा जरुर असावा.💞
वेडया…इतक्या दिवसांनी का फोन केलास?..💞
असं बोलताना ही त्याच्या💞
रागात गोडवा असावा💞
एकमेकांच्या हक्कांचा जणु💞
त्यात आरसाच दिसावा.💞

एक मित्र असा जरुर असावा💞
शेवटचे श्वास घेताना💞
आपल्या उशाला त्यानं बसावं💞
पुढच्या जन्मी आपण नक्की भेटु💞
असं रडत नाही तर💞
त्यानं हसत सांगावं….💞

एक असा मित्र जरुर असावा….💞

(10520773)
💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

जगातील प्रत्येक गोष्ट सुंदर आहे…
मात्र तीची सुंदरता तुमच्या विचारांवर आणि बघण्याच्या दृष्टिकोनावर अवलंबून आहे.

👍शुभ सकाळ👍

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.koshtirn.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

लवचिकता…

रबराची लवचिकता आपणा सर्वांना माहिती असेलच. माणसाने आपल्या जीवनात ही अशी च लवचिकता बाळगायला हवी म्हणतात बुआ. जो मनुष्य अंगी लवचिकता बाळगतो तो यशस्वी होतो असे माझे व्यक्तिगत मत आहे. रबराची लवचिकता काय असते. त्याला जसे वाकवले तसे ते वाकते. दाबले कि दाबते. पण सोडले कि पुन्हा पूर्व परिस्थितीत येते.

आयुष्यात क्षणोक्षणी सुख दुःख येतच असतात. सुखाचा अनुभव आनंद देणारा असतो. पण दुःख सर्वांनाच नकोसे असते. तरीही आलेले दुःख झेलावेच लागते. तुम्ही त्यातून स्वतःला वेगळे करू शकत नाही. हो पण त्या दुःखाच्या क्षणांना लवकर विसरून जाऊ शकता. यालाच मी लवचिकता म्हणतोय. यात काही चुकले का माझे?

तसेच प्रत्येक कठिण प्रसंगाला सामोरे जायला हवे व रबरासारखे लगेच त्यातून बाहेर ही पडता यायला हवे. हवे कशाला तशी सवयच करून घ्यायला हवी.

आता तुम्ही मला प्रश्न करणार किंवा हे वाचत असतांना ☺️ तुम्हाला प्रश्न पडला असणार कि ही लवचिकता किती व कशी हवी? तर त्यासाठी हा व्हाट्सएपच्या माध्यमातून वायरल होत होत माझ्या गाठीत जमा झालेला एक व्हिडीओ बघा. काय म्हणावे या माणसाला? जणू देवाने बिन हाडांचा माणूस बनवून पाठवला आहे असे वाटते.

बघितला न! इतकीच किंबहूना यापेक्षा अधिकच लवचिकता अंगी बाळगा जीवन सुकर होईल.

(10320771)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

इच्छेतून हक्कात आणि
हक्कातून शब्दात जी उमटते
ती खात्री…
स्मृतीतून कृतीत आणि
कृतीतून समाधानात जी दिसते
ती जाणीव…
मनातून ओठावर आणि
ओठावरून पुन्हा मनात जाते
ती आठवण…

🌹शुभ सकाळ🌹

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.manachyakavita.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

कशासाठी….

मित्रांनो,

अनंतकाळापासून चालत आले आहे कि मानव जन्म झाल्यापासून जगण्यासाठी खूप जिवापाड धडपड करित असतो. अगदी शेवटच्या घटकेपर्यंत अर्थात मरेपर्यंत त्याची ही धडपड सुरु असते. पूर्वी मानवाची फक्त जगण्यासाठी धडपड असायची. ती तर प्रत्येक प्राणी करतच असतो. पण मागच्या काही काळापासून मानवाची ही धडपड फक्त जगण्यासाठी नसून संग्रहासाठी सुरु झाली आहे. माणसांत जे मिळेल ते संग्रह करण्याची होड लागलेली आहे .

पण हे सर्व जमा करून करून शेवटी रिकाम्या हाती तो निघून जातो. कायमचा या शास्वत जगाचा अखेरचा निरोप घेऊन कधी परत न येण्यासाठी. पण त्याला कळेपर्यंत खूप उशीर झालेला असतो. त्याला वास्तविकता कळण्या आधीच हे शरीर थकून जात असते.

पण आता ईश्वराने अशी चक्र फिरवली आहेत कि मानवाला त्याच्या हयातीत हे कळले आहे कि पैसा धन दौलत किती ही जमा केली तरी संकटकाळी ती कामी येत नसते. आज एका सूक्ष्म जीवाच्या भितीपोटी संपूर्ण मानवजग हे घराच्या चार भिंतीत दबकून बसलय.
ड्रोन च्या सहाय्याने जगभरातील मोठ्या शहरातील व्हिडीओची एक क्लिप मध्यंतरी व्हाट्सएपवर वायरल झाली होती. तीत ती अफाट पसरलेली विराण शहरं पाहून मन खिन्न होऊन गेले. रस्त्यावर या आपणच निर्मिलेल्या जगाचा उपभोगघेण्यासाठी चिटपाखरूही दिसत नव्हते. मानवाने निर्मिलीली मानव विरहित ही शहरं खंडहरं वाटत होती. (असे लिहिलेले कोणालाही आवडणार हे मी मान्य करतो. तरीही ते मला नाईलाजाने लिहावे लागत आहे.) पण प्रत्येक मानवाला असे वाटले असेल का हो? हे कशासाठी सर्व निर्माण करत आहोत आपण? हा विचार त्याला आला असेल का? असेल. माझे मन सांगतेय मला कि त्याच्या मनात हा विचार निश्चितच आला असेल. प्रत्येक माणसाच्या मनात हा विचार आला असेलच. त्याला निश्चितच वाटले असेल कि हे अफाट विश्व आपण का उभे करतोय? एकेका घरात शंभर माणसं राहू शकतील एव्हढ्या घरात चार माणसं राहतात!! आणि फक्त एका माणसाला पुरेल एव्हढ्या १० × १० च्या घरात दहा माणसं राहतात. ही प्रचंड मोठी तफावत का? मध्यंतरी वाचण्यात आले होते कि जगातील अर्धी संपत्ती ही हाताच्या बोटांवर मोजता येतील इतक्या लोकांकडे एकवटलेली आहे. जगातील असंख्य लोकांकडे रोजच्या पोट भरण्यासाठी ही पैसे नाहीत. अर्थात संपत्ती एकवटली आहे. एक प्रचंड मोठी दरी किंवा तफावत समाजामध्ये निर्माण झाली आहे.
जाऊ देत.

पण आता मानवाला उमजेल कि आपण किती ही धावपळ करून संपत्ती एकवटली तरी ती संपत्ती ऐनवेळी कामी येत नाही. जातांना रिकाम्या हातीच जावे लागते.

(9520763)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

नेहमी सुखापेक्षा आनंदात रहाव … कारण सुखात नेहमी व्यवहार असतो आणी आनंदात कायम तडजोड असते

🌹🌹🌹 सुप्रभात🌹🌹🌹

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.ownpoems.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

मृगजळ…

कोणी कल्पना ही केली नसेल कि असे ही दिवस आपल्या हयातीत पहायला मिळतील! ८० वर्षे आणि त्यापेक्षा जास्त वयोगटातील आजीआजोबा तर तोंडात बोटे घालून डोळे विस्फारून हे जग बघत असतील!

शेजारचे आजोबा आजीला सांगत होते. “अग, बघितले का काय दिवस बघायला मिळत आहेत!”

“का हो नेहमी सारखे तर आहेत. रोज सकाळ होते, संध्याकाळ ही होते आणि रात्र ही. मग काय बर नवीन.”

“अग, आपली नजर बदल जरा. डोळे किलकिले करून खोल नजरेने विचारपूर्वक बघ तेव्हा तुला समजेल.”

“विचारपूर्वक बघतात हे मला नवीन वाटतय जरा.” आजी हसून.

“बर बर बघा नीट…”आजोबा जरा चिडून.

आजीने म्हातारे होऊन लहान झालेले डोळे आणखी किलकिले केले आणि खूप विचार करण्याच्या आविर्भावात समोर पाहिले. आजींचे डोळे जवळजवळ पूर्ण बंद झाले होते. आणि कुरूक्षेत्रावर महाभारत घडत असतांना संजयने उघड्या डोळ्यांनी महालात बसून युद्धाचे वर्णन केले तसाच आविर्भाव आणुन आजी सांगू लागल्या. “अहो, हे मी काय पहातेय. लॉकडाऊन च्या काळात संपूर्ण जगच बदलून गेलय.

तिकडे पहा रस्ते पूर्ण मोकळे आहेत. पण कोणी रस्त्यावर गाड्या आणूही शकत नाही.

त्यामुळे प्रदूषण नाही से झाले आहे. त्यासाठी मनुष्य तरसत होता. पण तो आता मास्क लावून फिरतो आहे. बिच्चारा, शुद्ध ऑक्सिजन ही घेऊ शकत नाही.

चाकरमाना रोजरोज कामावर जाऊन कंटाळला होता. रजा घेऊन घरी राहायला तरसत होता. आता घरी रहायला मिळतय तर तो कामावर जाण्यासाठी तरसतोय.

मुलांना आईवडीलांसोबत रहायला कधी मिळेल असे झाले होते. आता मिळतेय तर ते आईवडीलांना कंटाळले आहेत.

ज्यांच्या कडे भरपूर पैसे आहेत. ते खरेदी करण्यासाठी बाहेर पडू शकत नाही.

ज्यांच्याकडे पैसे नाहीत ते कमवण्यासाठी बाहेर जाऊ शकत नाहीत.”

“अग हेच मी तुला सांगायचा प्रयत्न करत होतो. आता आले न लक्षात.”

“अहो, कमाल आहे न ईश्वर काहीही करू शकतो. आता हेच बघा न. एक न दिसणारा आणि जीवंत नसणारा विषाणू संपूर्ण जगाला लॉकडाऊन करू शकतो अशी कधी कोणी कल्पना ही केली असेल का? पण असे घडले आहे खरे.”

“बर बर. बघू या पुढे काय काय होते ते!”

(8920757)
💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

मी “आहे म्हणुन “सगळे” आहेत
या ऐवजी “सगळे” आहेत म्हणुन “मी” आहे हा विचार ठेवा. आयुष्यात कधीच एकटेपणा वाटणार नाही.

💐🌹शुभसकाळ🌹💐

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.rnk1.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

माघार कोणी घ्यावी?

नेहमीप्रमाणे व घरोघरी नवरा बायको ची जशी भांडणं होतात तशीच अगदी तशीच आमच्या घरी ही होतच असतात. आम्ही काही मंगळावरून आलेलो नाही मित्रांनो. दिवसातून दोन तीनदा, नाही नाही दररोज, नाही हो दोन तीन दिवसातून छे. असा काही नियम नाही या भांडणांचा. कधीही, कोठेही, केव्हाही भांड्याला भांड न कळत आदळत असते. असेच वाद होतात, वाढतात आणि शेवटी मिटतात ही. मिटल्यावर एक दुसऱ्याला विचारतो आपला वाद कशावरून सुरू झाला होता बर? दोघांना ही माहिती नसते मुळ कारण काय होते ते. मग एक दुसऱ्याकडे बोट दाखवून तुझ्या मुळे झाला होता वाद असे पुन्हा सुरू होते. पूर्वी हे जीवनाचे अभिन्न अंग होते. आणि हळूहळू अंगवळणी पडत असे. हल्ली कसल अंग आणि अंगवळणी. असे वाद व्हायला लागल्याचे लक्षात आले कि आयुष्यात वादळ येते आणि दोघांच्या आयुष्याची शोकांतिका होते. जाऊ देत. आपल्या मुळ विषयाकडे वळू या परत.

दोघांमध्ये भांडण झाले तर माघार घ्यायची कुणी? हा फार गहन प्रश्न आहे.

काय आश्चर्य बघा राव. नेमकी याच विषयावरील एक पोस्ट मोबाईल मध्ये एका ग्रुपवर आली होती. आणि ती योग्य वेळी माझ्या समोर होती.

दोघांमध्ये भांडण झाले तर माघार घ्यायची कुणी? ज्याचे विचार बरोबर असतात त्याने माघार घ्यावी की ज्याचे विचार चुकीचे आहेत त्याने माघार घ्यावी? स्वामी विवेकानंदाना असा प्रश्न विचारण्यात आला. स्वामी विवेकानंद म्हणाले “चूक कोण,बरोबर कोण याला अजीबात महत्व नाही.ज्याला सुखी रहायचे आहे, त्याने या भांडणातून माघार घ्यावी.
स्वार्थ आणि मोठेपणा सोडला की,आनंद घेता येतो आणि देताही येतो. अपेक्षा, गैरसमज अहंकार, तुलना यामुळे आपली नाती बिघडू शकतात. असे होऊ नये म्हणून, विसरा अन् माफ करा हे तत्त्व केव्हाही चांगल.”

किती छान पोस्ट होती ती. लहानशी पण अर्थपूर्ण. माघार कोणी घ्यावी? अर्थात ज्याला सुखी राहायचे आहे त्याने माघार घ्यावी. किती छान संदेश आहे हा. पण याचे जास्त विश्लेषण केले तर असे लक्षात येईल कि घरोघरी भांडण झाल्यावर माघार नवर्याने का घ्यावी ? त्याला एकट्याला सुखी राहायचे असते का?

पत्नीला सुखी राहायचे नसते का? जर असते तर मग ती असा विचार करून माघार का बर घेत नाही? पुरुष बिचारा मनात म्हणतो, मी माघार घेतली नाही तर उद्या बायको मला घरात घेणार नाही. किंवा दार उघडणार नाही. म्हणून विसरा आणि माफ करा हे तत्व तो अवलंबितो.

कदाचित पत्नी ही असाच विचार करत असावी. ती ही म्हणत असेल मनात कि मी माघार का घ्यावी. ती माघार घेण्यास तयार होत असेल ही आणि नेमके त्याच क्षणी त्याच्या तोंडून शब्द बाहेर पडत असतील कि “बर माझेच चुकले!” आणि विषय संपला असे त्याला वाटते.

आणि नेमके उलटे होते. त्याला काही कळायच्या आणि बाईसाहेब, “तुम्ही माझेच चुकले असे का म्हणालात? तुम्हाला काय म्हणायचे आहे मी चुकले पण क्षमा तुम्ही मागताय.”

तीचा सुर पाहून तो दचकला आणि म्हणाला, “हे बघ प्रिये, वर स्वामीजी काय म्हणत आहेत चूक कोण,बरोबर कोण याला अजीबात महत्व नाही.ज्याला सुखी रहायचे आहे, त्याने या भांडणातून माघार घ्यावी. बरोबर आहे कि नाही.

बरोबर आहे.

मग उगाच एक दुसऱ्या च्या चुका काढण्यापेक्षा मला एक मार्ग सूचत आहे. आपण त्याप्रमाणे करू या. चालेल?”

“बर ठिक आहे.”

“आपण अस करू, दोघे ही एकत्र म्हणू माझेच चुकले.”

स्वारी जाम खुश. “हो हो. चालेल.”

आम्ही ही जाम खुश झालो.

(8820756)
💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

माणसाचे अनुभव आणि कर्म हे दोन गुरू आहेत
कर्म लढायला शिकवतात तर अनुभव जिंकायला शिकवतात

🌷🙏शुभ सकाळ🙏🌷

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.manachyakavita.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

सुंदर जग हे…

जगात प्रत्येक गोष्ट सुंदर आहे…
मात्र ती तुमच्या विचारांवर आणि बघण्याच्या दृष्टिकोनावर
अवलंबून आहे…. शुभ सकाळ👍👍

हा संदेश व्हाट्सएपच्या माध्यमातून (नाही तरी सध्या हा एकच माध्यम आहे संदेशवहन करण्यासाठी) आला आणि मनाला जरा आधार (सध्या ह्या व्हर्च्युअल आधाराचे महत्त्व खूप वाढले आहे. माणसाला आता हा एकमेव आधार राहिला आहे) मिळाला. हा संदेश परत परत वाचून मनाला उभारी देत होतो. तितक्यात अर्धांगिनी शेजारी येऊन बसली.

“लक्ष संदेशावर होते म्हणून समजले नाही कोण आलय ते.” मी म्हणालो. (नाही तरी घरात दोघेच असल्याने येऊन येऊन कोण येणार होतं)

पण तीने संदेश वाचला होता.

ती म्हणाली, “अहो, माझं ही हेच म्हणणं आहे तुम्हाला. जग खूप सुंदर आहे. प्रत्येक गोष्ट सुंदर आहे. फक्त तुम्हाला आपला दृष्टिकोन बदलायची आवश्यकता आहे.” असे बोलत असतांना ती आपला पदर ठिक करून माझे लक्ष तिच्या कडे वेधून घेण्याचा प्रयत्न करित असल्याचे माझ्या लक्षात आले. जणू ती खूप सुंदर आहे असे सांगण्याचा प्रयत्न होता तिचा.

“हे बघा ही साडी किती सुंदर आहे न! त्यावरील ही फुलं बघा हो किती सुंदर दिसत आहेत” मी आपला हुं हुं करत होतो.

तिने पुन्हा सुरू केले “अहो मला कशी दिसतेय ही साडी?”. मी काहीच प्रतिसाद न दिल्याने तिने पुन्हा एकदा प्रयत्न करून पाहिला, “अहो, मी कशी दिसतेय या साडीत??” आता मात्र मला प्रत्युत्तर देणे भाग होते. नाही तर सांगता येत नाही काय झाले असते. “अग, खूप छान आहे ही साडी. कधी घेतली होती आपण? मला आठवत नाही म्हणून विचारले बस?”. मी सहज विचारले. “आपण? किती साड्या घेतल्या आहेत हो तुम्ही माझ्या साठी आतापर्यंत. आणि हो एखाद्या विषयाची वाट लावण्यासाठी मुळ विषयाला वेगळी वाट करून देण्यात हातखंड आहे तुमचा. याबाबतीत कोणीही तुमचा हात धरु शकणार नाही बर. प्राविण्य मिळविले आहे आपण याविषयात नाही का?” ती अक्षरशः डाफरलीच. मोठ्या तावातावाने ती बोलली. “अग, तसं नाही काही. मला खरचं आठवत नाही म्हणून म्हणालो मी! आणि ते तू काय म्हणालीस विषय…” “अहो, मी सुंदरतेचा विषय करत होते. तुम्ही साडी कधी घेतली असा विषय करून मुळ विषयाची वाट नाही का लावली.” “सॉरी सॉरी बर का. माझ्या मनात असे काही नव्हते. असो तर तू सुंदर आहेच मुळात.”

“पण तुम्हाला मी कधी सुंदर दिसलेच नाही. सर्व जग म्हणतं कि मी किती सुंदर आहे. सिनेमात जावे म्हणून. पण माझा नवरा कधीच मला सुंदर म्हणत नाही. जाऊ द्या. नाही तरी जगात कोणत्या पुरुषाला आपली पत्नी सुंदर वाटते.”

“अग, पण मी कधी म्हणालो आणि कोणाला म्हणालो कि माझी बायको कुरुप आहे. मला अभिमान आहे कि तू माझी पत्नी आहे. परवा काय झाले बघ. आपण नाही का बाजारात गेलो होतो.”

“हो हो. गेलो होतो. मग काय त्याचं??” मी,” काय झाले? काल मला कॉलेजचा एक वर्गमित्र भेटला. चहा पीत असतांना तो म्हणाला कि परवा तुझ्या बरोबर कोण बाई होती बाजारात?” “अरे तुझी वहिनी आहे ती!” मी म्हणालो. ओ तेव्हा त्याच्या चेहऱ्यावरील हावभाव पाहून मी नर्व्हस झालो. तर तो नाराजीने म्हणाला “यार जास्त विचार करू नको. होते असे प्रत्येकाला अप्सरा मिळत नसते.” मी पण “चलता है यार!” असे म्हटले. तो पुढे म्हणाला “यार तू आपल्या कॉलेज मधील हिरो होतास. सर्वात सुंदर. किती मुली तुझ्या मैत्री साठी आसुसलेल्या असायच्या.” मी म्हटले, “जाऊ दे रे. कोण म्हणतं माझी बायको सुंदर नाही.” तो, “तसे नाही रे पण …..” “गप्प बस मित्रा. मला आता हा माझ्या बायकोचा अपमान सहन होत नाही.” आणि मी त्याला हाकलून दिले. तूच सांग बर माझे काही चुकले का यात. ती लगेच खुश. “तुम्ही खर बोलत आहात न!” “अग तुझी शप्पथ.” आणि ती “मला क्षमा करणार न तुम्ही. उगीच मी तुमच्या वर शंका घेत होते. अहो पण तुमचे खरच माझ्यावर प्रेम आहे का?” मी आपलं फुगलो आणि फिल्मी स्टाईल मधे म्हणालो, “तेरे लिए तो मै आसमान से तारे भी तोडकर ला सकता हुँ.” “बर बर. ते तारे तोडायचे राहू द्या. आणि प्रेमाची परिक्षा द्या आता.” मी, “म्हणजे काय करावे आम्ही?” “महाराज आम्ही थकलो आहोत काम करून. लॉकडाऊन मुळे तुम्ही घरात बसून थकला असणार. व्यायाम पण नाही. सकाळची सैर पण सैरभैर झाली. मग थोड उभे राहा, चालत चालत किचनमध्ये जा परत या परत जा. तितकेच वाकिंग होईल. आणि नुसतेच वाकिंग करून काय होणार. दोन कप चहा केला तर थकवा निघून जाईल आमचा.” आम्ही आ वासून बघतच राहिलो महाराणींकडे. “अहो पण दोन कप चहा पिणार आपण. पित्त वाढेल आपले.” मी पण महाराजांच्या आविर्भावात उत्तरलो. “महाराज आम्ही एकटीने चहा पीणे शोभून दिसत नाही. आपण ही घ्या आमच्या सोबत चहा.” महाराणी उत्तरल्या. आता काय करणार स्वारी(अर्थात मी हो ) आपल्याच जाळ्यात अडकली होती. गुपचूप जाऊन चहा करून आणला.

(ही एक काल्पनिक कथा आहे. या लॉकडाऊन च्या काळात नवविवाहित पण साधारण दोन वर्षे लग्नाला झालेल्या व घरात कंटाळलेल्या जोडप्याची ही काल्पनिक कथा. टाईमपास कसा करावा. बस. इतकेच. )

(8520753)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

आयुष्यात चांगली माणसं नकळत मिळतात… त्यांना तोडण हा क्षणाचा खेळ असतो तीच माणस जोडणं हा मात्र आयुष्याचा मेळ असतो…! 🌹🌹🌹 सुप्रभात🌹🌹🌹. 💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐www.koshtirn.wordpress.com. 💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

चंचल मन…..

मित्रांनो, सध्याच्या अत्यंत शांततेच्या काळा शेजारच्या घरात दिवसा कोणी घोरत असेल तरीही स्पष्ट आवाज ऐकू येतो. इतकेच काय त्या चार बालकण्या सोडून पाचव्या घरात नवरा बायकोची दिवसा झालेली आदळ आपट ही स्पष्ट पणे कानावर येऊन आदळते. इतकी भयाण शांतता सध्या सर्वदूर पसरलेली दिसत आहे. तसे नाही. शांतता कधी दिसते का? पण असे म्हटले जाते. आता हे काही मी तयार नाही केले आहे. आपली भाषा आहे ती. असे महेश मनातल्या मनात पुटपुटला. कारण ही तसेच होते. यापूर्वी चा अनुभव महेश च्या गाठीशी होता.

अहो, असेच एकदा म्हणजे परवाच हो. महेश बाहेरून भाजीपाला घेऊन घरी आल्यावर घर एकदम शांत शांत वाटल्याने त्याने त्याची बायको अनिताला विचारले , “आज काय घरात एकदम शांतता पसरलेली दिसतेय.”

यावर ती जाम भडकली आणि “कोठे दिसतेय रे तुला शांतता? शांतता ही काय वस्तू आहे का दिसायला?” असे तार्किक पणे म्हणाली.

तिच्या तार्किक बोलण्यामुळे महेश नेहमी माघार घेऊन शांत बसून जायचा. कारण येथे डोके लावणे म्हणजे दगडावर, साध्या सुध्या दगडावर नव्हे चांगल्या लाखभर वर्षे आयुष्य मान असलेल्या काळ्याशार अशा बेसॉल्ट दगडावर डोके आपटल्यासारखे आहे.

पण ती शांत बसायला तयार असेल तर ना! “महेश तू उत्तर नाही दिले माझ्या प्रश्नाचे.”

“अग बाई काय उत्तर देऊ मी! बर जाऊ दे माझं चुकलं असेल. नाही तरी माझं व्याकरण विक होतं शाळेत असतांना.”

“तेच म्हणते मी विक आहेस.मग टॉनिक का घेत नाही एखादे.” महेशला आश्चर्याचा आणखी एक धक्का बसला.

“बर, काय झालं आज इतकी शांत शांत का आहेस? असे विचारायचे होते मला.” त्याने विषय समाप्ती कडे वाटचाल केली. तीने ही ओळखले असेल बहुतेक. “असो, आपल्याला काय त्याचे.” कदाचित असाच विचार करून ती तेथून निघून गेली असावी, असेही महेश ला वाटले. तो आपल्या नेहमीच्या सवयी प्रमाणे हातपाय धूवून हॉलमध्ये आला आणि सोफ्यावर बसला. बोर व्हायला लागले कि त्याला चहा लागतो म्हणून त्याने तिला प्रेमळ स्वरात आवाज दिला, “अग, चहा देतेस का?”

खरे म्हणजे त्याला कानोसा घ्यायचा होता कि मंडळी रागात तर नाही न! आणि तो विचार करत होता तसेच झाले ही. तिने काहीच प्रतिसाद दिला नाही. महेशचे विचार चक्र सुरू झाले. माझे नेहमी असे का होते कि मी मनात विचार केला कि तसेच घडते. त्या दिवशी मी विचार केला होता की काही दिवस सुटी घेऊन फिरायला जाऊन यावे मस्त. आणि काय आश्चर्य सरकारने स्वतःच सुटी देऊन टाकली सर्वांना. सर्वांना म्हणजे अख्ख्या जगाला हो. सर्व जगच एका लंब्या सुटीवर आहे. पण माझ्या विचारामुळे असे झाले असे कसे म्हणता येईल. कारण मला सुटी फिरायला जाण्यासाठी हवी होती घरात कोंडून घ्यायला नव्हे. म्हणजे हा माझा भ्रम आहे तर.

सर्व दूर स्मशान शांतता पसरलेली होती. एव्हढ्या मोठ्या सोसायटीत चिटपाखरूही दिसत नव्हते. कोणाचाही आवाज येत नव्हता. सुई पडली तर आवाज येईल असे वाटत होते. अशा विचारांच्या तंद्रीत महेश असतांना अचानक त्याची तंद्री एका विशिष्ट आवाजाने तुटली. आणि तो आवाज होता सौ.च्या त्या लहानग्या ईडियट बॉक्स मधील. आपला तो लाडका मोबाईल हो.

मोबाईल हॉलमध्ये विसरली होती ती. तो आवाज नोटिफिकेशन चा होता. मला वाटते व्हाट्सएपच्या नोटिफिकेशन चा आवाज आहे हा. थोड्या थोड्या वेळाने आवाज यायला लागला होता. ह्या स्मशान शांततेत तो एकच आवाज आला कि जीवंतपणा जाणवत होता. माणसाचे फार वेगळेच असते न. जेव्हा सर्व दूर गजबज असते तेव्हा नकोसे वाटते. असे वाटते लांब कोठेतरी जावे जेथे श्मशान शांतता असावी. निवांत विसावा घ्यावा. आणि जेव्हा अशी शांतता पसरते तेव्हा ती शांतता भयावह वाटायला लागते. अशा शांततेत सुई पडल्याचा जरी आवाज आला तरी दचकायला होते. असे वाटते जसे ती सुई नाही, आकाशातून भलीमोठी उल्का पडली आहे.

माणसाचे मन खरच खूप चंचल असते. जे नसते जवळ ते हवेहवेसे वाटत असते. आणि ते एकदाचे मिळाले कि ते नको नको से होते.

(8220750)

👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍

माणसाचे अनुभव आणि कर्म हे दोन गुरू आहेत
कर्म लढायला शिकवतात तर अनुभव जिंकायला शिकवतात

🌷🙏शुभ सकाळ🙏🌷

👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍

http://www.koshtirn.wordpress.com

👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍

सुंदर शब्द…

संपतराव आपल्या पत्नीवर ओरडले होते. त्यामुळे त्या रूसून होत्या व मोबाईल विनाकारण चाळत होत्या . कोपऱ्यात जाऊन बसल्या नव्हत्या त्या इतर बायकांसारख्या (म्हणून मी फक्त रूसून होत्या असे लिहिले आहे). (नाही तर त्यांच्या हाती यावेळी मोबाईल ऐवजी लाटने दिसले असते.😊) तिची हिच विशेष बाब संपतरावांना मनापासून आवडते (लाटण्याची नाही हो फक्त रूसून असण्याची बसण्याची नव्हे, काय राव परत परत तेच तेच सांगावे लागतेय मला) आणि यामुळेच ते प्रत्येक वेळा स्वतः पुढे होऊन त्यांचा रूसवा काढण्यासाठी जवळ जातात.

पण आज उलटेच झाले. सौ. समोरून आल्या. त्यांनी संपतरावांना हसवण्यासाठी प्रयत्न केला पण, हे काय? त्यांचा तो प्रयत्न फसला. इतकेच नव्हे तर चांगलाच अंगलट ही आला. झाले असे कि गंमत केली कि ते हसतील असे त्यांना वाटले. म्हणून त्यांनी व्हाट्सएपवर आलेला खालील संदेश संपतरावांना वाचून दाखविला.

शरीर सुंदर असो किंवा नसो
पण शब्द सुंदर असले पाहीजेत
कारण लोक चेहरा विसरतात
शब्द नाही.

💞 शुभ सकाळ 💞

संपतरावच ते. त्यांनी क्षणाचाही विलंब न करता उलट विचारले, “काय तुम्हाला काय म्हणायचे आहे कि ‘तुम्ही सुंदर नाहीत'”. आणि हे ऐकून सौं.चा चेहरा बघण्यासारखा झाला. “अहो काय बोलताय तुम्ही?”

“मी कुठे काय बोलतोय. तुम्हीच तर म्हणालात.”

“जा बुआ. तुम्ही प्रत्येक वेळी थट्टा करून वेळ मारून नेतात.”

“बर बर. तुमच म्हणणं नेमकं काय आहे? ते तरी कळू द्या आम्हाला. तुम्ही सुंदर आहात न!!” सौ. लाजल्या.

“अहो, हे म्हातारपणी काय….”

“सॉरी बर का!! पण तुमचे शरीर आणि शब्द दोन्ही सुंदर आहेत बर का?”

“तेच म्हणत होते मी. माझे आहेत हो पण तुमचे नाहीत न. म्हणून तर तो संदेश दाखवित होते मी.”

“मी काय केले??”

“आताच माझ्यावर खेकसला होता. विसरले सुद्धा इतक्या लवकर!!”

“पुन्हा एकदा सॉरी म्हणतो. झालं!!”

आणि दोन्ही खूप हसले. हसरी सकाळ सुरू झाली एकदाची.

(7420742)

🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺

जगात प्रत्येक गोष्ट सुंदर आहे…
मात्र ती तुमच्या विचारांवर आणि बघण्याच्या दृष्टिकोनावर अवलंबून आहे….

💐💐शुभ प्रभात💐💐

🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺

http://www.koshtirn.wordpress.com

🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺

समजगैरसमज…..

एक अतिसंवेदनशील व काळाविपरित अशी पोस्ट व्हाट्सएपच्या माध्यमातून बर्याच वेळा वाचायला मिळाली. ती म्हणजे गुजरात मधे एका लहान भावाने मोठ्या भावाविरुध्द न्यायालयात एक आगळावेगळा खटला दाखल केला. मोठा भाऊ मला आईवडीलांचा सांभाळ करू देत नाही. त्यांना कायम तोच सांभाळतो. माझ्या वाट्याला आईवडीलांना येऊच देत नाही. म्हणून हा खटला दाखल केला होता. आहे कि नाही हा विशिष्ट खटला. या कलियुगात अशी आईवडीलांचा सांभाळ न करण्यासाठी नव्हे तर सांभाळ करण्यासाठी भांडणारी भावंडे या कलीयुगात आगळीवेगळीच आहेत नाही का!!

मा. न्यायाधीश महोदयांना सुद्धा धक्का बसला. शेवटी निकाल लहान भावाच्या बाजूने लागला.

पण यानिमित्ताने काही मुद्दे मनात डोकावून जातात. आईवडील यांचा म्हातारपणी सांभाळ करणे किंवा न करणे याला जवाबदार कोण असते? मुलगा, सून, आई, वडील कि आणखी कोणी.

परिस्थिती कशी असते ते पहाः-

१) आई वडीलांना मुलांमध्ये लुडबुड नको म्हणून वेगळे रहावयाचे असते. तेव्हा ते त्यांच्या स्वतः च्या घरात राहतात व मुलाला स्वतंत्र राहावयास सांगतात.

२) आईवडीलांना स्वतः एकांत किंवा स्वच्छंदी जीवन जगायची इच्छा असते. कोणाचा जांच नको कि भिती नको. पेंशन मिळते. स्वतः चे घर असते. मस्त खायच आणि मौज करायची.

३) काही वेळेला आईवडीलांना सांभाळण्यासाठी सूना तयार नसतात. त्यामुळे मुलांना नाईलाजाने त्यांना वृद्धाश्रमात ठेवणे भाग पडते.

४) काही वेळा मुलगा आईवडील यांचा सांभाळ करण्यासाठी तयार नसतो.

५) घर छोटे असते. मोठे घर घेण्याची ऐपत नसते. मग मुलगा वेगळं भाड्याचं घर घेतो. फक्त झोपण्यासाठी ते असतं. बाकी खाण-पिणं सोबतच असतं.

६) घर छोटे असते.म्हणून मुलगा पूर्णतः वेगळा संसार थाटतो.

७) घर मोठे असते , सर्व सोईस्कर असते पण सूनेला स्वतंत्र संसार हवा असतो.

असे बरेच फेक्टर लागू पडतात. यात नेमके कोणाला जवाबदार धरावे. प्रत्येक परिस्थितीत वेगवेगळी व्यक्ती जवाबदार असते. जवाबदार धरण्याचा प्रश्न ही कधी उदभवेल? जेव्हा आईवडील हतबल आहेत. काम करु शकत नाहीत. पैसे ही नाही. उपाशी रहावं लागतय. तरच जवाबदार कोण हा विचार येतो. नाही का मित्रांनो. आईवडील स्वेच्छेने एकटे रहाणे पसंत करत असतील तर मुलं जवाबदार कसे? मुलं स्वेच्छेने वेगळे रहायचे म्हणत असतील तर आईवडील जवाबदार कसे?

(5320720)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

वेळेसोबत चालणे आवश्यक असतेच असे नाही. पण सत्यासोबत चालल्यावर वेळ एक दिवस स्वतः आपल्यासोबत चालायला लागते.

💐💐शुभ प्रभात💐💐

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.ownpoems.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐