गोड संवाद… ः

“अहो, माझा भाऊ आणि वहिनी येत आहेत मी खूप खुश आहे आज तुम्हाला विनंती आहे कि receive them with open arms.” ती म्हणाली. ( स्वागत करणे)

“काय? अग काय बोलत आहे. तुझे भाऊ आहेत तू बघ. I will keep him at arm’s length.” नवरोबा.

” म्हणजे काय? तुमचे नातेवाईक येतात तेव्हा I receive them with open arms.” बायको. “अग जाऊ दे न. तुझ्या नातेवाईकांचे येणे म्हणजे apple of discord( भांडणाचे कारण) होऊ नये असे मला वाटते.” नवरा लाचारीने म्हणाला. “माझा भाऊ once in a blue moon सारखा कधीतरी येतो तरीही तुला नको असतो. केव्हढा मोठा माणूस आहे तो!” बायको अभिमानाने म्हणाली. ” म्हणून you want me to be under his thumb (हाताखाली किंवा वर्चस्वाखाली असणे).” नवरा हतबल होऊन. ” कदाचित तू बरोबर बोलत आहे. I am at fault. Sorry.” बायको चुक लक्षात आल्यावर माघार घेत म्हणाली. “मला तेच समजत नव्हते कि why you are out of your mind.(वेडेपणाने वागणे).” तो तिला म्हणाला. ” माझा भाऊ म्हणजे feather in our cap (अभिमान वाटावा असा) आहे.” ती उत्तरली. “आणि तू माझ्या साठी feather in my cap आहेस.” आता तो थोडा चापलूसीच्या सूरात म्हणाला. “आणि तरीही आपण cat and dog life ( सतत भांडणे) जगत आहोत.” तिच्या ही लक्षात चुक आली म्हणून ती त्याला म्हणाली. “अग चालायचच. त्या जगण्यात मजा येत नाही. थोड तिखट मीठ असल जीवनात कि स्वादिष्ट जगणं होत नाही का!!” तो म्हणाला. “अरे हो न नुसतच जगणं म्हणजे to have no backbone (कणा नसलेले) सारख वाटतं.” ती म्हणाली. “अग मजा येते आहे न. Shall we keep the ball rolling.( चालू ठेवणे.)” त्या मजा येत असल्याने तो म्हणाला. ” “नाही आता पुरे. Afterwards you take up arms against me. ( भांडायला तयार होणे )” बायको. “काय बोलतेय!!It’s cock and bull story. (अविश्वसनीय गोष्ट.) “काय हे don’t throw cold water on me.”( नाउमेद करणे) “????” तो शांत. तिने त्याला मिठी मारत म्हटले you are rough diamond dear.( स्वभावाने फणसासारखा.) आणि अशाप्रकारे गोड संवाद संपला. मित्रांनो, इंग्रजी शाळेतून शिकलेले नवरा बायको यांचे हे काल्पनिक संवाद. कदाचित असेच दैनंदिन बोलणे होत असावे त्यांच्यात. (6021876)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐जिवनात जोडलेल्या माणसांची “शिलाई”
जर “भावनांनी” झाली असेल ,
तर तुटणे अवघड आहे आणि
जर “स्वार्थाने” झाली असेल ,
तर टिकणे अवघड आहे..
• 🌿शुभ दुपार🌿•💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐www.ownpoems.wordpress.com💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

परिक्षा…

मुल जन्माला आले आणि थोडे से बघून बघून हसायला लागले कि सर्वांचे सुरू बाळ आई कोणती? बाबा कोणते? आत्या कशी मागे राहणार? आणि सर्वात महत्त्वाचे म्हणजे आजी मागे राहणे कसे शक्य आहे. त्या छोट्या जीवाला वेड करून टाकतात विचारून विचारून. तो इतका थकतो कि पडल्या पडल्या डोळे मिटवून झोपी जातो. येथून परीक्षेला सुरुवात होते. परीक्षा फक्त शाळेत गेल्यावर होते सर्व सामान्यांचा समज असतो. पण तसे नाही. लहान बाळ मान धरायला लागले, नजर देऊन आपल्या कडे बघायला लागले कि त्याची पहिली परीक्षा सुरुवात झाली म्हणून समजावे. आपण काय समजावे. आपल्याला ते कळत नसते. तो बाळच समजून जातो कि आपल्या आयुष्याच्या परीक्षा आता सुरू झाल्या. तेव्हा तो कंटाळून नजर दुसरी कडे वळवून घेत असतो. पुढे दररोज क्षणाक्षणाला परीक्षा होत असते. बोट, डोळे, नाक, कान प्रत्येक अवयव ओळख ही परीक्षाच असते. आई, बाबा, नव्हे मम्मी- पप्पा, काका, मामा आजी आजोबा, एक न अनेक नाती असतात. सर्वांची ओळख परेड होते बाळासमोर. तो ही प्रथम ओळखायला लागतो. कालांतराने हाक मारायला सुरुवात करतो. पहिली गुरु आईच असते. पुढे अंगणवाडी, बालवाडी, प्राथमिक, माध्यमिक, उच्च माध्यमिक, मग डिग्री, ह्या शिक्षणाच्या परिक्षा उत्तीर्ण होत होत एक एक टप्पा पार करत जावे लागते. सोबतच जीवनातील परिक्षा ही द्याव्या लागत असतात. इतपर्यंत आईवडील यांच्या आशिर्वादाने व सोबतीने आणि मदतीने जीवनातील परिक्षेचे अडथळे पार करत असतो. नौकरी लागली आणि लग्न झाले कि खरे जीवन सुरू होते आणि खरी परिक्षा ही. या परिक्षेत उत्तीर्ण होणे फार कठिण असते. सर्वात कठिण असते ती बायको घेत असलेली परिक्षा. तेथे प्रश्नांना उत्तरे च नसतात. प्रश्नाला उत्तर दिले कि संपले असे कधी होत नाही. कारण प्रतिप्रश्न उपस्थित होत असतात. आणि मास्तर समाधानकारक उत्तर दिले नाही म्हणून नापास करत असतात. नवरोबा त्या परिक्षेत कधीच उत्तीर्ण होत नसतात☺️😊😢 पुढे म्हातारा झाला बाबा कि सर्वच परिक्षक होतात😊😊. मुलं, सुना, नातवंडे आणि अर्थात बायको कशी सुटणार! एकूण काय तर माणसाला आयुष्यभर परिक्षाच देत बसावं लागतं. स्रियांचं बहुधा असं नसत. त्या स्वतः सुन असे पर्यंत थोड्या प्रमाणात परिक्षा द्यावी लागते त्यांना ही. एकदा का त्यांची सासू गेली आणि ही सासू झाली कि फक्त परिक्षकच होतात बाबा त्या😊😊.असे हे पुरुषी जीवन परिक्षा आणि परिक्षकांनी परिपूर्ण. 😊😊😊 मग मला एक प्रश्न पडतो कि आपली संस्कृती पुरुषप्रधान कशी?

(5821874)💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

समजवण्यापेक्षा समजून घेण्यामध्ये
खरी परीक्षा असते,
कारण
समजवण्यासाठी अनुभवाचा कस
लागतो,
तर समजून घेण्यासाठी मनाचा
मोठेपणा लागतो
🌹🌹 आणि अशी मोठ्या मनाची माणसे माझ्यासोबत आहेत याचा मला अभिमान आहे 🌹🌹
💐💐 शुभ सकाळ 💐💐

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐www.koshtirn.wordpress.com💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

अस्तित्व…

अस्तित्व म्हणजे प्रत्यक्षात असणे किंवा दिसणे. जी गोष्ट म्हणजे वस्तू सजीव अगर निर्जीव डोळ्यांनी दिसत आहे ती अस्तित्वात आहे असे आपण मानतो. पण काही अशा गोष्टी आहेत की ज्या आपल्याला दिसत नाहीत पण त्या असतात, त्या असल्याचा आपल्याला भास होतो. जसे वायु किंवा गैस. पण काही गोष्टी अशा असतात कि ज्या असून नसल्यासारख्या असतात. त्यांचे अस्तित्व असते, त्या प्रत्यक्ष असतात, दिसतात ही डोळ्यांना पण नसल्यासारख्या असतात. म्हणजे खरे सांगायचे झाले तर दुर्लक्षित. म्हणजे असून सुद्धा त्यांचे अस्तित्व नाकारल्या सारख्या. म्हातारपण हे असेच असते. तुम्ही प्रत्यक्षात असतात. सर्व तुमच्या कडे बघतात ही. पण दुर्लक्ष करतात. असून नसल्यासारखे करतात. तुम्हाला बोलता ही येत नाही आणि न बोलून पण चालत नाही. खाता ही येत नाही आणि न खाऊन पण चालत नाही. धड झोपता ही येत नाही आणि जागे पण राहता येत नाही. टिव्ही लावला तरी अडचण. नाही लावला तरी अडचण. काय कराव म्हाताऱ्या माणसाने.

सुख आणि दुख या दोन टोकांच्या मध्यभागी एक बिंदु असतो. तेथे एकदम न्युट्रल स्थिती असते. तशीच अवस्था म्हातारपणी असते असे म्हणायला हरकत नसावी. तुमचे अस्तित्व असते पण नसल्यासारखे. म्हणजे अगदी आहात किंवा नाहीत या दोन्ही अवस्थांमधले. सरळ सांगायचे झाले तर पुर्णतः दुर्लक्षित. असो, “ठेविले अनंते तैसेचि रहावे चित्ती असू द्यावे समाधान.” आजारपणाचे ही असेच असते. काही आजार असे असतात कि तो आजार झाला कि जग तुमचं अस्तित्व नाकारते. म्हणजे तुम्ही असून सुद्धा नसल्यासारखे समजते. जणू जग तुमच्या जाण्याची वाटच बघत असते. हे दुर्धर आजार असतात. त्यातून जर दोरी पक्की असेल आणि त्याची इच्छा असेल तर तुम्ही वाचतात. पण त्यानंतर चा प्रवास फार विकट असतो. त्यातल्या त्यात जर चालता फिरता येत नसेल, उठता बसता येत नसेल तर सर्वात वाईट. मनुष्य मरण यातना भोगतो. तेव्हा असे वाटते जसे यमराज रजेवर गेलेले आहेत कि काय?

तो मरणासन्न अवस्थेतील मनुष्य अक्षरशः वाट बघतो यमराजांची. इतर ही तेच करतात. येथे तुमचे अस्तित्व नको नको से होते. काही लोकं ३-३, ४-४ वर्षे कोमात राहतात. असून नसल्यासारखे. अशा अस्तित्वाला काय अर्थ? पण तरीही आप्तियांना ती व्यक्ती हवी असते. नवरा कोमात असेल तर बायको तशा अवस्थेत ही सांभाळते. आणि बायको कोमात असेल तर नवरा ही तीला सांभाळतो. आपल्या जीवलगाच जाण ही कल्पना ही सहन होत नाही.

काही आजार असे असतात कि हा आता गेल्यातच जमा आहे असे सर्व ग्रुहित धरूनच असतात. आणि त्यामुळे तो ही खचून जातो. मानसिक स्वास्थ्य हरपत आणि आत्मविश्वास ही. असो.

ठेविले अनंते तैसेचि रहावे चित्ती असू द्यावे समाधान.

(5421870)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐.

वेळेसोबत चालने आवश्यक असतेच असे नाही. पण सत्यासोबत चालल्यावर वेळ एक दिवस स्वतः आपल्यासोबत चालायला लागते.💐💐शुभ प्रभात💐💐

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐www.koshtiravindra.blogspot.com💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

सहजच….

नुकत्याच गेलेल्या अक्षय तृतीयेला होळीला “लुसलुशीत” पुरणपोळी खाल्ल्यामुळे दररोज “ठणठणीत” तब्येत ठेवण्यासाठी सकाळी सकाळी “चमचमीत” पोहे, पण मिसळ नको फक्त पोह्यांचा “दमदमीत” नाश्ता करून “खुसखुशीत” करंजीच्या सोबत “रसरशीत” हापूस आंब्याचा रस, “कुरकुरीत” चकली आणि कांदा भजी, “टुणटुणीत” तब्येत असलेल्या “चुणचुणीत” आणि “गुटगुटीत” नातवांसोबत बसून “दणदणीत” भोजन करून संध्याकाळी “सणसणीत”अशा मोठ्या पराठ्यांसोबत किंवा “झणझणीत” पिठले व “भुसभुशीत” जमीनीत “घसघशीत” आलेल्या “ठसठशीत” वांग्याची “चमचमीत” भाजी “ढणढणीत” आवाजात लावलेल्या संगीतासह चेहऱ्यावर ” तुकतुकीत” कांती असलेल्या “बटबटीत”डिझाइन ची “झुळझुळीत” साडी नेसलेल्या “सुटसुटीत” केसांच्या “खणखणीत” आवाज असलेल्या कधीही “झिरझिरीत” साडी परिधान न करणाऱ्या, माहेरी जाऊन “खरमरीत” पत्र न लिहाणाऱ्या बायको सह “झगमगीत” दिव्यांच्या “झगझगीत” प्रकाशात बसून खाण्याचा मोह संपतरावांनी टाळला कारण म्हातारपणी असे खाणे त्यांना परवडणारे नव्हते.

वर एकूण २७ विशेषणांचा वापर करून एकच वाक्य तयार केले आहे.

(5021866)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

समाधान म्हणजे एक प्रकारचे वैभव असुन, ते अंतःकरणाची संपत्ती आहे.. ज्याला ही संपत्ती सापडते तो खरा सुखी होतो.. दुस-याचं हिसकावून खाणा-याचं पोट कधी भरत नाही, आणि वाटून खाणारा कधी, उपाशी मरत नाही…
🙏🙏 शुभ सकाळ🙏🙏

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.manachyakavita.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

स्वयंशिस्त..

ईश्वराने या ब्रम्हांडाची रचना करताना काही विशिष्ट नियम घालून दिले आहेत आणि त्या नियमानुसारच हे संपूर्ण ब्रम्हांड सदैव कार्यरत असते. या नियमांत किंचित ही बदल होत नाही. दररोज सकाळ होणार, सूर्य उगवणार, मग दुपार, सायंकाळ मग रात्र, पुन्हा सकाळ. हे चक्र अविरत सुरू आहे. यांत किंचित ही फरक पडत नाही. इतकेच नव्हे तर उत्तरायण व दक्षिणायन हे सुद्धा ठरलेल्या दिवशीच होतात. तेव्हा सूर्य दक्षिणेला कलतो किंवा उत्तरेकडे सरकतो. आपल्या पूर्वजांनी हजारो वर्षांपूर्वी हे निसर्गचक्र शोधून काढले. यात यत्किंचितही बदल झाला तर वादळं येतात. अतिपाऊस येतो. हाहाकार माजतो.

निसर्ग ज्या प्रमाणे नियमितपणे व निमूटपणे आपले काम करतो, नियमांचे पालन करतो. त्याप्रमाणे मनुष्य करतो का? नाही. नियम मोडणे जणू माझा हक्क आहे असाच मनुष्य वागत असतो. जर माणसांनी ही काटेकोर पणे नियम पाळले तर आयुष्यात वादळं येणे शक्य नाही.

आता ह्या कोरोनाचेच घ्या न. लॉकडाऊन का केला सरकार ने. आजाराची लागण होऊन तो पसरू नये म्हणून न. लोकं घरात राहिली, एक दुसऱ्या च्या संपर्कात आले नाही तर लागण होत नाही. पण काही लोकांनी ठरवलेले असते. नियम पाळायचे नाही.

मी घराबाहेर पडत नाही. असे सांगितले तर काय बोलतात माहिती आहे? तुम्ही खूप घाबरता. असे घरात बसून राहिले तर तब्येत खराब होईल. बाहेर पडा. काही होत नाही. आता काय बोलणार आपण. मनातल्या मनात बोलतो कि बाबा रे मला बाहेर जायचे काही कारण नाही. सेवानिवृत्त माणूस आहे. वयस्कर आहे. विनाकारण आपल्याला स्वतःला अडचणीत का टाकावे? आपण तर आपण सरकारला ही अडचणीत का आणावे. तुम्ही म्हणणार तुमच्या एकट्याने बाहेर पडल्याने सरकार कशी काय अडचणीत येईल.

आता हे बघा मी जसे काही होत नाही, बाहेर पडू असा विचार केला. तसाच विचार त्याच वेळी इतर हजारों लोकांच्या मनात आला तर. समजा ६० वर्षापुढील लोकांनी घराबाहेर पडायचे असे ठरवले. शहराची जनसंख्या २० लक्ष असली आणि शहरात ६० वर्षापुढील लोकं जनसंख्येच्या २० टक्के असली तर एकाच वेळी शहरातील रस्त्यावर ४ लक्ष लोकं फिरतील की राव. आपण फक्त २ टक्के धरले तरी ४०’००० लोकं होतात.

म्हणून स्वयंशिस्त पाळणे गरजेचे असते.

हे फक्त याच बाबतीत नव्हे. रस्त्यावर वाहन चालविताना ही स्वयंशिस्त पाळायला हवी. पोलीस असेल तर सिग्नल वर थांबायचे असे योग्य नाही. एक निरिक्षण सर्वांनी कधी तरी केले असेलच. सिग्नल वर हिरवा सिग्नल पडण्याची वाट पहात गाड्या उभ्या आहेत. पोलिस जवळपास नाही. हे बघून एक दुचाकी स्वार पटकन गाडी काढतो. तेव्हा तो एकटा जातो का? नाही. त्याच्या पाठोपाठ ३-४ तरी निघून जातात. त्यांना बघून बरेच सरसावले असतात. त्यातील काही शिस्तबद्ध रितीने वाहन चालवणारे असतात. ते म्हणतात जाऊ दे १ मिनिटांत काय आकाश कोसणार नाही. असे मुद्दाम जोरात म्हणतात. जेणेकरून आजूबाजूच्या मंडळींना ऐकू जावे. म्हणजे ते ही थांबतील. काही असे असतात कि जे जाऊ कि नको जाऊ कि नको असा विचार करत असतात.पण पुढे जात नाहीत. अशा प्रकारच्या लोकांना निर्णय लवकर घेता येत नाही.

काही भित्रे असतात. ते चहूबाजूला तपासून बघतात कुठे पोलिस आहे का? या निरिक्षणामुळे ते थांबलेले असतात व पुढे जाण्यास धजावत नाहीत. यातील आणखी एक प्रकार असतो. ते म्हणजे घाबरटच. इतके घाबरट असतात कि सिग्नल हिरवा झाला आणि मागचे हॉर्न वाजवत असले तरी सावकाश पुढे सरकतात.

असो. पण असं लाल सिग्नल ओलांडताना दुसऱ्या बाजूने भरधाव गाडी आली तर केव्हढा मोठा अपघात होईल. बर सिग्नल मोडणाराचा अपघात झाला तर शिक्षा झाली असे म्हणता येईल. पण सिग्नल पाळणारा सुद्धा यात भरडला जातो. तसेच लाल सिग्नल पडायची वेळ होत असल्याने ते वाहन वेगात असते. जोरदार अपघात होतो. इतर वाहनांवर पण जाऊन आदळू शकतात. आणखी कशासाठी. तर अर्धा मिनिटे वेळ वाचविण्यासाठी. ऐरव्ही आपण टिव्ही समोर तासनतास बसून असतो. व्हाट्सएपवर तासनतास पडून असतो. पण सिग्नल वर अर्धा मिनिट सुद्धा वाट बघायची तसदी घेत नाही.

म्हणून म्हणतो मित्रांनो, स्वयंशिस्त फार महत्वाची असते.

चला तर मग, घरी रहा, सुरक्षित रहा.

(4721863)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

वेळ दिसत नाही पण खुप काही दाखवते.
आपलेपणा ही खुप जण दाखवतात
पण आपलं कोण आहे ते वेळच दाखवते.
🌹🙏 सुप्रभात🙏🌹

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.rnk1.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

तिखटमीठ

संपतराव हात पाय धुवून स्वयंपाक खोलीत नव्हे स्वयंपाक घरात आले.खोली म्हटलं कि गावंढळपणा डोकावतो अर्थात असे त्यांची बायको सतत टोकत असते. पण मुळात गावाखेड्यात वाढलेला माणूस काही ही झाल तरी बदलू शकत नाही. असो तर ते आले बायकोने नुकतेच टेबलवर वाढून ठेवले होते. ते बसले भाजी बघून तोंडाला पाणी सुटले. पण भाजी कसली आहे याचा उलगडा ज्यांना चव घेतल्यानंतर सुद्धा होत नाही, त्यांना त्या भाजीकडे बघून कसा होणार. म्हणून ते गुपचूप खुर्चीवर बसले. ताट ओढून जवळ घेतले. पोळीचा तुकडा मोडला. भाजीच्या प्लेट मधे टाकून कुसकरून घेतला आणि पहिला घास छोटासा ताटाच्या बाजूला ठेवला. ही त्यांची लहानपणापासूनची आजीने लावून दिलेली सवय. का माहिती नाही पण त्यांना तसे केल्याशिवाय जेवण करताच येत नाही. असो. तर त्यानंतर चा घास त्यांनी स्वतःला भरवला आणि ज्या वेगाने त्यांच्या भाजीविषयी आशा पल्लवित होऊन तोंडाला पाणी सुटले होते अगदी त्याच वेगाने त्या आशा धुळीस मिळाल्या आणि तोंडचे पाणी ही पळाले. कारण होते भाजी. भाजीत तिखट नव्हतेच मुळी. आज प्रथमच संपतरावांना राग अनावर होऊन ते बायकोवर चिडून ओरडले. अग काय हे? ही काय भाजी आहे?

४० वर्षे झाली संसार करून तरीही अशी चुक! संपतराव कधी नव्हे ते आज चिडले होते. बायको तशी तापट होती. तिला त्यांच रागावण सहन झालं नाही. जितक्या जोरात संपतराव ओरडले त्यापेक्षा दुप्पट जोराने बाईसाहेब ओरडल्या. तिचं हे इतकं जोराने चिडणं आज पहिल्यांदा त्यांनी बघितलं होतं. त्यांना आश्चर्याचा धक्काच बसला. त्यांच्या लक्षात हे कधीच आले नव्हते कि क्रिकेट मधे जितक्या जोरात बॉल येतो तितक्याच वेगाने तो उंच आणि लांब जातो. हळू आलेल्या बॉलवर सिक्सर लागत. वेगात बॉल आला कि सिक्सर सहज लागतो. अगदी असच झाल आहे हे. आज प्रथमच संपतराव चिडले आणि त्यांना बायकोचे हे रुप दिसले.

ते थोडे शांत होत बायकोला म्हणाले, “भाजीत तिखट टाकलेले नाही.”

आता ती ही शांत होत म्हणाली “चुकून राहिले असेल टाकायचे.”

अहो, माझ ही वय झाले आहे आता. चाळीस वर्षे संसाराला झाली कधी झाले होते का असे?

“नाही हो कधीच नाही. पण मी ही काय करावे. रात्रंदिवस काम करणारा माणूस आयुष्य भर पायाला फिरक्या लावल्यागत धावपळ करत राहिलो. आता हे दिवसभर नुसते बसून राहणे सहन होत नाही. काही करायची ताकत नाही. नुसत हतबल होऊन बसायचे. वेड लागायची पाळी येते कधी कधी. आज तर हद्द झाली. भाजीत चक्क तिखटच नाही. मला राग अनावर होऊन मी चिडलो.”

“बरोबर आहे तुमचं. चिडचिड होणारच. माझं ही चुकलं मी इतक्या जोरात ओरडायला नको होते. मी ही काय करणार बर. काम होत नाही. कसं तरी स्वयंपाक करायचा. आणि तुम्हाला माझ्या हातचच जेवण हव असत. म्हणून झटाव लागत. माझी ही चिडचिड होते आता.”

“हो ग. हे म्हातारपण व्यतित करण खूप कठिण असतं बुआ.”

“मला ही तसच वाटतं. अहो मला वाटतं भाजी तिखट मीठ शिवाय पूर्ण होत नाही. तस आपल आयुष्य ही पूर्ण होत नाही. आपण अस केलं कि रोज काही तरी कारण काढून पाच मिनिटे भांडत जाऊ. मग दिवसभर त्या विषयावर चर्चा करू. आपला वेळ मस्त जाईल नाही का?”

हो ग. कल्पना अप्रतिम आहे. लोकं प्रेमाने आयुष्य घालविण्यासाठी प्रयत्न करतात. आपण तिखट मीठ लावून आयुष्य चविष्ट करु. मला आवडली बुआ ही कल्पना.”

“ठरल तर मग.”

“हो पण या नादात भाजीत तिखट मीठ घालायला विसरू नका.☺️☺️

आणि दोघे ही जोरजोरात हसायला लागले.

(4621862)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

माणुस मनापर्यंत पोहोचला …
तरच नातं निर्माण होतं …
नाहीतर ती फक्त ओळखच ठरते … !!

असे जगा की आपली ‘उपस्थिती’ कुणाला जाणवली नाही तरी चालेल…
पण आपल्या ‘अनुपस्थितीची’ उणीव नक्कीच जाणवली पाहिजे..!!!

🙏🏻🌹शुभ सकाळ🌹🙏🏻

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.koshtirn.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

घुसमटलेले…

एका लहानशा खेड्यात जन्मलेले संपतराव शिक्षण आटोपल्यावर शहरात आले. खेडेगावात शेतीशिवाय कामच नसल्याने त्यांना शहरात येणे भाग पडले. सरकारी नोकरी मिळाली आणि त्यांचं जीवन मान सुरू झालं. मग लग्न, मुलं आणि दर ३-४ वर्षांनी शहरात आणि कार्यालयात बदल. अहो, बदल्या. शेवटी त्यांनी इतरांप्रमाणे सेवानिवृत्तांचे शहर म्हणून पुण्यात स्थायिक व्हायचा निर्णय घेतला. तसं पुणे त्यांचे साठी नवीन नव्हते. पूर्वी येथेही बदलीवर आले होतेच ते. सेवानिवृत्ती नंतर सहकुटुंब राहायचे म्हटले कि सर्वांच्या संमतीने घर घेणे इष्ट होते. म्हणून प्रथम भाड्याने रहावे असे ठरले. त्यानुसार मध्यवर्ती ठिकाण निवडून भाड्याने फ्लॅट घेतला. सामान्य घरात तेही खेडेगावात जन्मलेला मनुष्य मोठ्या सुशिक्षित लोकांमध्ये लवकर मिसळत नाही. संपतराव तसे मोठे अधिकारी होते. पण लहानपणापासून शहराचे मनावरील दडपण काही केल्या जात नाही. काही लोकं असतात तशी पण ती विरळाच. त्यांना भिती ही नसतेच. म्हणून ते जेथे जातात तेथील माणसांना वातावरणाला लगेच आत्मसात करून मिसळून जातात. संपतराव सारखी माणसं मोठ्या शहरी लोकांशी बोलण्यापूर्वी शंभर वेळा काय बोलावे, कसे बोलावे हा विचार करतात. मग बोलायचा प्रयत्न करतात. तोपर्यंत उशीर झालेला असतो. ती व्यक्ती फार पुढे निघून गेलेली असते. शहरात लोकांना बोलायला सवड नाही हे त्यांच्या मनाला पटत नाही. शहरातील संस्कृती वेगळीच असते. जोरात हसलो तरी बायको म्हणते. हे काय. लोकं काय म्हणतील? ही कोण अनाडी लोकं आलीय शेजारी.  म्हणजे मनसोक्त हसता ही येत नाही. कोणाच्या ही घरातून हसण्याबोलण्याचा आवाज येत नाही. आला तरी क्वचितच. संपतरावांना मनसोक्त हसण्याची सवय. म्हणून येथे त्यांची घुसमट होते.टिव्ही चा आवाज हळूच ठेवा. शेजारी नावे ठेवतील. घरात उघडे पागडे बसू नका. लोकं काय म्हणतील. जेवताना किती आवाज करतात तुम्ही. लोकं काय म्हणतील.  शहर खूप सुंदर आहे. हिरवेगार आहे. जिकडे तिकडे झाडेच झाडे. सकाळी ३-४ पासून पक्ष्यांची कलरव सुरु होते. कोकीळ तर!  किती छान कोकिळ ची कुहू कुहू.  असे वाटते सर्व शांतता असावी आणि फक्त कोकिळ गात रहावी. सोबत इतर पक्षी आणि चिमण्या असतातच साथ द्यायला. पहाटेचे ३ व दुपारचे ३ वाजेला पक्ष्यांची कलरव सुरू होते. संपतरावांचा आवडता कार्यक्रम असतो हा. डोळे बंद करून कान सताड उघडे ठेऊन निवांत पणे ऐकायचे हे निसर्गाचे संगीत.  या नैसर्गिक संगीताचे रसपान झाले कि त्यांचे मन त्रुप्त होऊन जाते. मग त्यांना कशाची ही गरज वाटत नाही.
शहर इतके घुसमटलेले असते कि शेजारी कोणी गेलं तरी कळत नाही. चार पाच लोकं येतात शववाहिनी येते. संपला विषय कुणी रडत सुद्धा नाही. रडले तर गावंढळपणा दिसून येतो. अहो मनात भावना अडकून पडतात त्याचं काय? पण आपल्याला काही ही करता येत नाही. मनात ल्या मनात घुसमटत बसावे लागते. जेव्हा प्रथम शहरात प्रवेश केला होता तेव्हा तर संपतराव लहान होते. नोकरी लागली तर ऑफिसमध्ये डबा खायला सहकाऱ्यांसोबत सोबत जेवण करायला ही लाजिरवाणे वाटायचे. त्यांना आवडेल का आपण सोबत बसलेल? असा प्रश्न पडायचा. वरिष्ठ अधिकारी काय खातात याची सतत उत्सुकता असायची. एके दिवशी नेमकं साहेब जेवण करत असताना च त्यांनी बोलावलं. आता त्यांची घालमेल सुरू झाली. उत्सुकता इतक्या शिगेला पोहोचली कि त्यांना न बघता राहवल गेल नाही. तेव्हा संपतरावांनी साहेबांच्या डब्यात डोकावून पाहिले तर कोबीची भाजी होती. आता कोठे संपतरावांची उत्सुकता शमली. अरेच्या ही मोठी लोकं ही सामान्यांसारखी भाजीच खातात! तेव्हा त्यांना उलगडा झाला कि माणसाकडे किती पैसा आला, जग खरेदी करु शकेल इतका जरी पैसा जवळ असला तरी खायला त्याला पोळी भाजी सारखे अन्नपदार्थ च खावे लागतील. हिरे मोती सोन चांदी खाऊ शकत नाही कोणी. जन्माला येताना नागडाच येतो तो जरी अतिश्रीमंत घरात जन्माला आला तरीही. किंवा गरीबाच्या घरी जन्मला तरीही. अहो आयुष्यभर मरमर करू पैसा जमा करतो पण मरताना सोबत नेतो का? रिकाम्या हातीच परत जातो न!

आता अश्या स्वभावाच्या साध्याभोळ्या माणसाकडून काय अपेक्षा असणार?
असो. असे हे संपतराव!!☺️☺️
घुसमटलेले. बायको म्हणते बुरसटलेले. तिच्या मते माणसाने कालांतराने बदलले पाहिजे. जो बदलत नाही तो बुरसटलेला.
असो. आपल्याला काय त्याचं☺️
(4521861)
💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐 चांगली भूमिका,
चांगली ध्येय आणि
चांगले विचार असणारे
लोक नेहमी आठवणीत राहतात.. मनातही, शब्दातही आणि आयुष्यातही…
🙏🙏शुभ सकाळ!🙏🙏
💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐
http://www.ownpoems.wordpress.com
💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

वाद आणि संवाद

आज निवांत क्षणी मोबाईल लांब ठेऊन बायको सोबत गप्पा माराव्या म्हणून शेजारी बसलो. तर बायको म्हणते “काय झालं? मोबाईल कसा सुटला आज.”

“अग तू नेहमी एकटी असतेस. म्हणून तुझ्या सोबत गप्पा मारायला आलोय मी.” मी प्रत्त्युत्तरादाखल बोललो.

यावर बायको ताडकन बोलली.आता तिच्या चेहऱ्यावर आश्चर्याचा भाव स्पष्ट दिसत होता.”काय म्हणता!! आज सूर्य नारायण पश्चिमेला उगवले वाटतं.!!”

“असेल बुआ. मला नाही माहित.” आम्ही काही न कळल्याच्या आविर्भावात.

“ते जाऊ द्या. काय काम आहे ते सांगा.” बायको लगेचच मुद्द्यावर आली.

“मला एका प्रश्नाचे उत्तर देशील का?” आम्ही सुद्धा मुद्द्यावर येवून आपली गुगली टाकली.

“बस्स एव्हढंच. विचारा की.” ती.

“मला माहित आहे तू हजर जबाबी आहेस. तरीही विचाराव म्हटलं.”

“हंहं” आखाड्यात एक पहेलवान दुसऱ्या ला जसं चेलेंज करतो त्या आविर्भावात बायको बोलली.

“वाद” आणि “संवाद” यात फरक काय..? मी प्रश्न फेकला.

मला माहिती आहे कि तिला लेक्चर द्यायला भारी आवडते. म्हणून मी जमिनीवर मांडी घालून तिच्या समोर बसलो. असा बसलो तीला हुरूप येतो आणि मग ती ताडताड बोलायला सुरुवात करते. आता ही असेच घडले. मला श्रोत्यासारखे समोर बसलेलं बघून तिने बोलायला सुरुवात केली.

“अहो, सोप्पं आहे.”

“हो हो। सांग न मग.”

” हे बघा , वादातुन भांडणे हाेतात आणि संवादातून चर्चा होते. आणि चर्चेतून बरच काही स्पष्ट हाेत जातं. बरोबर आहे न!” बायको छान मुद्द्यावर आली होती.

‘हो हो.” आम्ही होकारार्थी मान डोलावली.

“आता दुसरा मुद्दा बघा. वाद कशातून होतो. तर वाद अहंकार आणि संकुचित मनातुन हाेताे. आणि संवाद! संवाद तर सहज माेकळ्या मनातुन हाेत असतो. येथे अहंकाराचा थांगपत्ता ही नसतो. दोन्ही मनमोकळेपणाने बोलत असतात. मनाचा संकुचित पणा ही संवादात नसतो. हेही पटल असेल.?” प्रतिसाद न मिळाल्याने तिने विचारले.

“हो ग. पटल मला.” मी ही होकार दिला.

“आणखी पुढे ऐका. “वादातून” रागाची अभिव्यक्ती होते, तर
“संवादातून” तर्काची अभिव्यक्ती होते. मुळात वाद हा रागातूनच उत्पन्न होत असतो. याउलट संवादातून सहज तार्किक चर्चा होऊन समुद्र मंथनासारखे काही तरी चांगले बाहेर पडते.” बायको.

“अग काय छान प्रवचन देतेस ग तू.” मी तिला आणखी प्रोत्साहित केले.

तर ती आणखी पुढे बोलू लागली. ” वादातुन “काेण बराेबर” हे सिध्द करण्याचा प्रयत्न हाेताे आणि….”

मी मधेच थोड गंभीर बनलेलं वातावरण हलकं करण्यासाठी बोललो.

“जसे नेहमी तूच बरोबर असल्याचा प्रयत्न करत असतेस.”

“गप्प बसा हो. पुढे ऐका.” तीची चांगलीच तंद्री लागली होती. मी ही पुन्हा ऐकायला सुरुवात केली.

“संवादातून “काय बराेबर” हे सिध्द करण्याचा प्रयत्न हाेताे.” हे ही पटलं असेलच.?”

” हो अगदी. मनापासून.” आम्ही.

” अहो, वादातून नेहमी “निरर्थक” प्रश्न निर्माण होत असतात आणि
संवादातूनतुन प्रश्न “मार्गी लागत असतात.”

आणि ती माझ्या तोंडाकडे बघत राहिली.

मी ही प्रश्नार्थक नजरेने तिच्या कडे बघत राहिलो.

आणि अचानक ती म्हणाली, 🌻”आपला दिवस आनंदात जावाे. शुभ सकाळ.”

“अग, हे काय शेवटी ?’

“जिस स्कूल मे तुम पढे हो न बाबू वहाँ के हम प्रिंसिपल थे। हा हा हा.” जोरजोरात हसत बाईसाहेब म्हणाल्या.

आम्ही तिच्या कडे आ वासून बघत बसलो.

“अहो हा सकाळ संदेश. तुम्ही आज बघितला असणार. मी कालच वाचला. तोंडपाठ झाला मला.”

“का पण.”

“अहो, आपल्या घरात रोजच सुरू असते हे. म्हणून संदेश आवडला.”

“काय सुरू असते ग.”

“अहो मी करते तो संवाद.”

“हो का!!! आणि मी??”

“तो वाद.” ताडकन उत्तर तोंडावर आपटलं.

पुन्हा वाद नको म्हणून ममी गुपचूप उठलो आणि दुसऱ्या खोलीत गेलो.

(4221858)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

प्रामाणिक नाती ही पाण्यासारखी असतात, रंग नाही, आकार नाही, ठिकाण नाही तरी सुद्धा जीवनासाठी महत्त्वाची असतात.

👍शुभ सकाळ.👍

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.manachyakavita.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

नारळ आणि माणूस

संपतराव आपल्या सौभाग्यवतींसह आपल्या घरी निवांत बसले होते. दोन्ही आपापल्या हातातील स्मॉर्ट फोन शी चाळे करत गप्पा मारत होते.

आजच्या गप्पा दर्शन शास्रावर रंगल्या होत्या. जीवन कसे असते. माणसं कशी असतात. नातेवाईक कसे असतात. अशा विविध विषयांवर गप्पा रंगल्या होत्या. कमी बोलणारे संपतराव ही आज सौ.ना गप्पांत रंगलेले बघून खूप खुलले होते. त्यांना खुललेले बघून सौभाग्यवती आणखी जास्त खुलल्या होत्या.

अचानक सौ. म्हणाल्या, “अहो, नारळ आणि माणूस दोन्ही दर्शनी छान दिसतात नाही का?”

“हो न. ”

मी आश्चर्यचकित होऊन नाईलाजाने होकार दिला. मित्रांनो, माझ्या मते माणूस दोन वेळा असा नाईलाजाने होकार देत असतो.

एक:- जेव्हा प्रश्न विचारला गेल्यावर काही सूचत नाही तेव्हा.

दुसरा:- जेव्हा बायको समोर होकार दिल्याशिवाय गत्यंतर नसते तेव्हा.

अर्थात असे माझे दर्शनशास्र सांगते. जीवनात प्रत्येक माणसाचे आयुष्याचे अनुभव कटु अगर चांगले, आणि वेगवेगळे असतात.

“पण, नारळ जोडल्याशिवाय आणि माणूस फोडल्याशिवाय कळत नाही. बरोबर आहे कि नाही.” सौ. पुन्हा उदगारल्या.

बाप रे. अक्षरशः कोणीतरी चाबुकाने माझे अंग अंग फोडून काढत असल्याचा मला भासच काय विश्वास वाटायला लागला. अंग दुखायला लागले हो माझे. मी अंग चोरायला लागलो तशी बायको म्हणते, “अहो काय झाले तुम्हाला?”

माझी काहीच प्रतिक्रिया दिसून न आल्याने तिने खांदे धरून अर्थात माझेच 😊 गदागदा हलवून ओरडून पुन्हा तोच प्रश्न केला तेव्हा कुठे मी भानावर आलो.

“अग तू काय बोलली ते लक्षात आले का तुझ्या?” संपतरावांनी सौंना विचारले. (जसे लिहिता लिहिता भान हरपून संपतराव ऐवजी मी असे मी लिहितो तसे कथा वाचता वाचता भान हरपून संपतराव ऐवजी ही माझीच कथा मी लिहित आहे असे तुम्हाला मनोमनी वाटू नये म्हणून अधूनमधून संपतराव असे लिहावे असे मला वाटले म्हणून मी लिहिले.) असो.

“अहो, मी काय बोलणार. एका ग्रुप वर एक संदेश आला होता. आता ते समोर नारळ दिसले. आणि संदेश आठवला म्हणून तुम्हाला सांगितला.”

“बघू बरं काय संदेश आहे तो!”

तीने मोबाईल माझ्या हातात दिला. पण मला उघडता येईना.

तिने परत मोबाईल हिसकावून घेतला आणि अगंठा लावला आणि मोबाईल सुरू. अग, अंगठा लावायची काय गरज आहे. ओपनच ठेवायचे की.

“आणि तुम्ही आमच्या महिला मंडळाचे सगळे संदेश वाचत बसायला मोकळे.”

“अरे बापरे. अग मी हात सुद्धा लावणार नाही. बर ते जाऊ दे. तो संदेश वाचू दे मला.”

आणि मी बघितलं संदेश खालील प्रमाणे होता.

💕नारळ आणि माणूस
दर्शनी कितीही चांगले
असले तरीही….
नारळ फोडल्याशिवाय
आणि
माणूस जोडल्याशिवाय
कळत नाही…!!!!💕
💞शुभ सकाळ💞
🍃💐🌸💐🌸

संदेश वाचून मी डोक्याला हात लावला. अग किती छान संदेश आहे हा. आणि तू त्याची किती वाताहत केली. ”

“काय केलं बर मी. !!!!!!?????????” सौंनी पुन्हा मोबाईल घेतला आणि संदेश वाचायला लागल्या. म्हणतात न आपल्या चुका माणसाला दिसतील तो माणूस कसला!

संपतराव वैतागून उठले आणि बालकणीत गेले. दुपारच्या वेळी सोसायटी अगदी सुनसान असते. चिटपाखरूही बाहेर दिसत नाही. संपतराव मनातल्या मनात म्हणाले.

तोच आतून आवाज आला. ”

अहो ऐकलत का?” नाईलाजाने त्यांना आत जावे लागले. बायको चे येरे माझ्या मागल्या सुरूच होते.

“अहो, काय चुकले माझे. सांगा न मला.”

मी तिला ती काय बोलली ते पुन्हा बोलायला सांगितले. नंतर संदेश वाचून दाखविला.तरीही तिला लक्षात येईना. मग मी फोडून सांगितले.

अहो काही तरीच काय विचार करताय तुम्ही राव. फोडून म्हणजे शब्दांचा व्यवस्थित अर्थ समजावून सांगत होतो मी. भलताच अर्थ लावून भानगड लावू नका बिच्चाऱ्या संपतरावांच्या सुखी संसारात.

(01921835)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

शब्दांची निवड चुकली की वाक्य बिघडते आणि माणसाची निवड चुकली की आयुष्य बिघडते…

शुभ सकाळ🙏🙏🙏

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.manachyakavita.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

रबर आणि पेंसिल….

एक गाणे सर्वांना आठवत असेल, हम बने तुम बने एक दुजे के लिए…..रबर आणि पेंसिल चे ही तसेच आहे. एक दुसऱ्या साठीच तयार झाले आहेत हे. फक्त पहले अंडा या मुर्गी ही भानगड आहे.म्हणजे रबरासाठी पेंसिल तयार केली कि पेंसिल साठी रबर हा प्रश्न आहे. म्हणजे बघा कि रबर जर आधी तयार केले असेल तर त्याचा काही तरी उपयोग व्हावा म्हणून पेंसिल तयार केली असावी. जेणेकरून पेंसिल चे लिहिलेले पुसून टाकण्यासाठी रबराचा उपयोग करता येईल😊जर पेंसिल चा शोध आधी लागला असेल तर तीने लिहिलेले पुसून टाकण्यासाठी रबराचा शोध लावला असावा.ता.क.:- आताच मी विकिपीडियावर पाहिले तर समजले कि पेंसिल चा शोध रबरापेक्षा आधी लागलेला आहे.
अर्थात पेंसिल साठी रबर तयार केले आहे तर.

पेंसिल ने लिहिलेले कोणीही पुसू शकत नसल्याने कोणी तरी असावं तिचा गर्वहरण करायला म्हणून रबराचे निर्माण केले गेले असावे.
पण ह्या रबर आणि पेंसिल चे नाते कसे नवरा बायकोच्या नात्या सारखेच आहे असे नाही का वाटत आपल्याला?
पण त्यात एक महत्त्वाचा फरक आहे बर का!!
“तो काय?” कोण बोलले बर. इकडे तिकडे पाहिले कोणीही दिसले नाही. नंतर लक्षात आले कि ‘माझ्या मना’ने प्रश्न केला होता तो.

“अरे तुला कळत कसे नाही!”  मी आंसरलो.
“!!!” माझे मन.
“अरे बाबा! हे बघ, रबर पुल्लिंगी व पेंसिल स्री लिंगी. तसे बघितले तर नवरा म्हणजे रबर व बायको म्हणजे पेंसिल. 😅 रबर पेंसिल चे लिखाण पुसू शकतो. पण नवरा …….”
“अरे ही अशक्यप्राय गोष्ट आहे.” मनाचा आवाज.

“लिखाणच काय बायकोच्या   तोंडातील शब्द सुद्धा खोडून काढायची हिंमत नाही तुझी.”
“हो, बरोबर आहे. जो खोडायची हिंमत दाखवतो त्याची अवस्था कशी होते माहीत आहे न!”
“कशी? “
“अरे काय मित्रा! इतके ही कसे रे तुला कळत नाही. ☺️”
“खोडून खोडून रबर झिजून संपत  नाही का?”☺️😊
म्हणून म्हणतो गुमान ऐकत रहावे माणसाने. उगाच तोंड उघडून येणारे शब्द रुपी बाण अडवण्याचा प्रयत्न करू नये☺️
मित्रांनो, सहज वाटले म्हणून लिहिले.
पण मला एक विचारायचे आहे.
रबर व पेंसिल ही दोन्ही इंग्रजी नावे आहेत. यांना मराठीत काय म्हणतात? कोणाला माहित असेल तर कळवावे.☺️😊

(01721833)
💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐
गेलेले दिवस परत येत नाहीत. येणारे दिवस कसे येतील हे सांगता येत नाही.
म्हणून आयुष्यातील प्रत्येक क्षण हसत आणि मनमोकळेपणाने जगा.
👍शुभ सकाळ👍
💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐
http://www.ownpoems.wordpress.com
💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐