लूईस पाश्चर……

मित्रांनो, आज व्हाट्सएपच्या विद्दालयात खूप छान संदेश वाचण्यात आला. म्हणून मी तो संदेश येथे चक्क कॉपी पेस्ट करतोय.

जवळपास दोनशे वर्षांपूर्वीची गोष्ट आहे..
फ्रान्समधल्या एका गावात कुणी तरी एका नऊ वर्षाच्या मुलाची किंकाळी ऐकली..
किंचाळणाऱ्या मुलाचं नाव होतं ‘निकोल’ अन् ती ऐकणाऱ्याचं नाव होतं ‘लुईस.’

निकोलला कुत्र्यानं चावा घेतला अन् गर्दी जमा झाली..
निकोल किंचाळतांनाचा कुत्र्यासारखंच दात विचकून गुरगुरू लागला-त्याचं शरीर आकुंचन पावलं-त्याला पाण्याची भिती वाटू लागली-हळूहळू तो इतरांनाही चावण्याचा प्रयत्न करू लागला…
महिन्याभरात निकोल देवाघरी गेला आणि त्याचं किंचाळणं चाळीस वर्षे ऐकू येणारा त्याचा मित्र पुढं जाऊन जगातला एक महान शास्त्रज्ञ बनला..

पन्नास वर्षीय त्या शास्त्रज्ञाचं संपुर्ण नाव होतं ‘लुईस पाश्चर’
लुईस यांनी या काळात अनेक संशोधनं केले पण त्यांच्या कानात रोज निकोलच्या किंचाळण्याचा आवाज येत राहिला मग त्यांनी चावणाऱ्या-पिसाळलेल्या कुत्र्यांवर संशोधन सुरू केलं…

मदतनीस रक्सच्या सहाय्यानं त्यांनी अश्या काही कुत्र्यांना पकडून पिंजऱ्यात डांबलं आणि त्यांच्या तोंडाचा फेस-लाळ परीक्षानळीत जमा करत गेले..

या लाळेचं इंजेक्शन जेव्हा नाॅर्मल कुत्र्याला दिलं गेलं तेव्हा ते ही पिसाळल्यासारखं करू लागलं..
हेच इंजेक्शन सश्याला दिलं ते तर बिचारं पॅरालाईज होत काही क्षणात मरून गेलं..
यावरून एक गोष्ट मात्र लक्ष्यात आली ही ‘लाळ’ जीवघेणी आहे..

लुईसच्या या प्रयोगशाळेत दिवसरात्र भुंकणारे कुत्रे त्यांची काळजी घेणं-ते चावणार नाही याची काळजी घेणं-लाळ जमा करणं असं क्लिष्ट काम चाललं होतं..

मदतनीस रक्सनं पाश्चरना एक निरिक्षण सांगितलं ते म्हणजे ‘या लाळेचा संसर्ग थेट मेंदूवर परिणाम करतो.’
यावर प्रयोग करूयात म्हणजे लाळेचं इंजेक्शन शरीरात इतरत्र देण्यापेक्षा थेट डोक्यात देऊन बघितलं तर?
‘छे छेऽऽ’ पाश्चरनं त्याला थेट नकार दिला..
मानेल तो रक्स कसला? पाश्चर सुट्टीवर जाताच भावानं देऊन टाकलं दोन हेल्दी कुत्र्यांना हे लाळेचं इंजेक्शन
दोन आठवड्यातच हे दोन्ही कुत्रे दगावले..
रक्स थोडा हैराण झाला..आता पाश्चर रागावणार..

पाश्चर सुट्टीवरनं परतले..त्यांनी रक्सचं कांड ऐकलं
आणि त्यांनी ते ऐकून त्याला चक्क ‘शाबासकी’ दिली..
हे सिद्ध झालं होतं की लाळेतला विषाणु थेट मेंदूवर हल्ला करतो..

अश्यातच एक आधीच पिसाळेला कुत्रा त्यांच्या प्रयोगशाळेत आणला..त्याला त्यांनी ते लाळेचं इंजेक्शन दिलं आणि ‘मरण’ तर दूर हा कुत्रा चक्क हळूहळू बरा होऊ लागला..
बघता बघता त्याची सगळी लक्षणं नाहीशी झाली थेट तसंच जसं आधी सर्दी खोकला होतो-वाढतो-आपोआप कमी होतो..

याचा अर्थ शरीरात रोगप्रतिकारक शक्ती तयार होते..
आजारी कुत्र्यात पण ती तयार झाली होती..

पाश्चरनी ही संधी हेरली..या कुत्र्यात विषाणुविरुद्ध ॲंटिबाॅडी तयार झाल्या होत्या,ते बचावलं होतं आता वेळ होती ‘लस’ बनवायची..

पाश्चरनं प्रयोगशाळेतील चारपैकी दोन कुत्र्यांना लाळेचं इंजेक्शन दिलं ते वाचले इतर दोन गेले..
पाश्चरना वाटलं फ्रान्समधल्या यच्चयावत कुत्र्यांना हे इंजेक्शन द्यावं म्हणजे सगळे सुरक्षित होतील..
सल्ला महाग होता आणि श्वानप्रेमीही ‘सरसकट लस द्यावी की नको?’ या संभ्रमात होते..

विचारविमर्श झाला (फ्रान्स होतं म्हणून,आपल्याकडं एव्हाना मिडिया ‘पिसाळली’ असती) त्यातनं असं ठरलं की थेट कुत्र्यांना लस देण्याऐवजी त्यांनी ज्यांना चावा घेतला त्या माणसांना ही लस दिली तर?

हे लाॅजिकल होतं,तसंही पिसाळलेल्या कुत्र्यानं चावा घेतल्या घेतल्या लागलीच काही होत नाही विषाणू मेंदूपर्यंत जायला काही दिवस तर घेतोच..

पण इथंही एक समस्या होती आतापर्यंत असा प्रयोग माणसावर थेट कधीच झाला नव्हता,तो कसा व्हावा?
कुत्रा माणसाला चावल्यावर..
पण जाणुनबुजून कुणी कुत्र्याकडून कसं चाववून घेईल?

‘सर्किट’ नसेल तो शास्त्रज्ञ कसला..
अहो फक्त ‘पॅशन’ नाही तर एक ‘वेड’ असावं लागतं एखाद्या गोष्टीपाठी लागण्यासाठी..
पाश्चरनं पिसाळलेल्या कुत्र्याच्या जबड्यात हात घालायची तयारी केली पण तेवढ्यात शेजारच्या खेड्यातून ‘जोसेफ’ नावाच्या एका दहा वर्षीय मुलाला कुत्रा चावल्याची बातमी आली..
जोसेफची आई त्याला पाश्चरकडं घेऊन आली..
पाश्चरनं जोसेफला लस दिली..जोसेफ वाचला..तारीख होती ६ जुलै १८८५.

हळूहळू ही बातमी जगभर पसरली..जगभरातून पत्रांचा वर्षाव झाला..चर्चा झाल्या..
रशियात एके दिवशी एकोणीस शेतकऱ्यांना कोल्हा चावला..सगळे थेट पॅरीसला जाऊन धडकले..
प्रारंभी भाषेची जरा अडचण जाणवली पण ‘वेदनेची आणि सहवेदनेची’ एक वेगळी भाषा असते..
शेतकऱ्यांसाठी लसी तयार करण्यात आल्या सगळे वाचले..

त्याआधी अश्या हल्ल्यात अनेक लोकं दगावायचे..
रशियाचा राजा ‘झार’ पाश्चरवर खूष झाला त्यानं पाश्चरला थेट रत्नजडीत बक्षिस पाठवलं आणि संस्थेच्या स्थापनेसाठी पैसेही..

बालपणी शाळेत मंद-मठ्ठ म्हणून ज्याला हिणवलं गेलं त्यानं जगाची रेबिज-काॅलरा-ॲंथ्रक्स पासून सुटका करत पाश्चरायजेशनसारखी प्रक्रिया जगाला दिली..

विचार करा एकदा ‘रेबिज’ झाला की आजही औषध नाही..रेबिजनं होणारा मृत्यू हा सगळ्यात दयनीय आणि भयावह असावा..लस शोधून पाश्चरनी या जगातल्या असंख्य प्राणीमात्रांवर अनंत उपकार करून ठेवलेत..

खऱ्या अर्थानं ‘महामानव’ असलेल्या या शास्रज्ञाचा आज स्मृतीदिन..विनम्र आदरांजली💐

ता.क. हा संदेश मी जसाच्या तसा सादर केला आहे.

(13220800)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

🙏🙏 श्री स्वामी समर्थ🙏🙏
“आपण जगासाठी

एक व्यक्ती आहात,

परंतू कुटुंबासाठी आपण

संपूर्ण जग आहात”

म्हणून स्वतःची काळजी घ्या

!! घरी राहा – आनंदीत राहा !!

!!…शुभ प्रभात…!!

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.koshtirn.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

बालपण….

“ह्या जगात प्रत्येक गोष्ट सुंदर आहे पण ती तुमच्या विचारांवर आणि बघण्याच्या दृष्टिकोनावर अवलंबुन आहे.

जशी सकाळची शाळा भरतांना घंटेचा आवाज कर्कश वाटतो पण त्याच घंटेचा आवाज शाळा सुटतांना कानाला मंजुळ वाटतो.

💐शुभ सकाळ💐

सकाळी सकाळी व्हाट्सएप उघडले आणि वरील संदेश वाचला. मन बालपणीच्या सुंदर लालायित करणार् या आठवणीत रमले. खूप लहान असताना शाळेची घंटा टनटनटन… वाजायची तेव्हा बालमन त्या आवाजाकडे आकर्षित व्हायचे. मुलांना पांढरे शर्ट आणि खाकी चड्डी हो चड्डीच आता हा शब्द गावंढळ आणि वल्गर वाटतो. कोणीच वापरत नाही. पँट हाच शब्द सर्व वापरतात. हायफाय वाटतो तो. आता कसं हायफाय राहायची सवय झाली आहे सर्वांना. असो, शाळेत जात नव्हतो तोपर्यंत त्या घंटेचा तो आवाज कानाला सुमधुर आणि आकर्षक वाटायचा.

खेडेगावात लवकर शाळेत घातले जात नसायचे. जन्म कधी झाला याची नोंद ठेवली जात नसायची. खूप वर्षे झाली कि मुल शाळेत जायचा आग्रह करायचे. किंवा गुरुजी घरोघरी फिरून शाळेत नाव घालण्यासाठी आग्रह करायचे. पूर्वी प्रत्येकात आपूलकी असायची. गुरुजी म्हणजे गावातील उच्चभ्रू व उच्च शिक्षित मानले जात असत. त्याकाळी माझ्या माहिती प्रमाणे सातवी झाल्यावर प्राथमिक शिक्षक म्हणून नौकरी लागत असे.

असो, पण आईने व मी आग्रह धरला म्हणून शाळेकडची वाट आम्हाला दाखवली गेली. वडील बहुतेक खर्च वाढेल म्हणून टाळाटाळ करत असावे. तेव्हा ना नौकरी ना धंदा. दोन वेळ जेवायचे वांधे असायचे राव. घरोघरी हीच परिस्थिती.

मला वाटते मी आठ वर्षांचा असेल तेव्हा शाळेत नाव घातले गेले. कारण जेव्हा समजायला लागले सातवी आठवीत गेल्यावर तेव्हा आपण इतरांपेक्षा मोठे दिसतो हे कळायला लागले. पण काय करणार.

दुसरी पर्यंत खेड्यात होतो. पण कामाच्या शोधात मोठे बंधू इतरत्र गेल्याने आमचेही स्थलांतर झाले. ते शहरवजा गाव होते. बहुतेक मडळी सुशिक्षित होती. हे गाव म्हणजे शहर किंवा दोघी ही म्हणजे मध्यप्रदेशातील नेपानगर. पेपरमील असलेले. आणि त्यामुळेच नेपानगर असे नाव ठेवलेले.
असो. पण वरील संदेशात लिहिल्याप्रमाणे सकाळची शाळा भरतांनाचा घंटा कर्कश कधी वाटला. उलटपक्षी रोज शाळा भरायची वाटच पाहायला आवडायचे. शाळेत जायचा कधी कंटाळा आला नाही. किंवा आई पोट दुखते अशी नाटकं ही केल्याचे आठवत नाही. शाळेत जात नाही म्हणून कधी मार ही खाल्ला नाही. त्याचे कारण कदाचित मला मिळत गेलेले शिक्षक ही असावे. पहिली दुसरी गावात होतो. तेव्हा एक मैडम शिकवायच्या. खूप छान शिकवत असत. नाव आठवत नाही. हेडमास्तर मला वाटते फावडे सर होते. तिसरी पासून नेपानगर ची मराठी प्राथमिक शाळा होती. तिसरी, चौथी आणि पाचवी. एकच सर होते. महाजन सर. पायजमा कुर्ता आणि डोक्यावर टोपी घालत. खूप प्रेमाने आणि सुंदर शिकवत असत. पुढे मात्र हिंदी त शिक्षण झाले. तेथे सहावी ते अकरावी. सर्व शिक्षक छान शिकवायचे. जीव लावून शिकवणार. शिक्षणात आनंद यायचा. सहावीत मला वाटते गुहा सर वर्गशिक्षक होते. सातवीत दुबे सर. आठवीत कोणते सर होते आठवत नाही. नववीपासून कला, वाणिज्य किंवा विज्ञान यापैकी एक मार्ग निवडायचा. तेव्हा मला विज्ञान शाखेत जायला सांगितले होते सरांनी. पण मी परिस्थिती नुरुप वाणिज्य शाखेत जाणे पसंत केले आणि न सांगता जाऊन बसलो दळवी सरांच्या वर्गात. दोन तीन दिवस हौस भागवून घेतली. कारण मला बोलावणे आले आणि विज्ञान शाखेत जाऊन बसावे लागले. गणिताचे कुल्हाडा सर, जोशी सर; भौतिकशास्त्र शर्मा सर,रसायन चे परांजपे सर, जीवशास्त्र श्रीवास्तव सर हिंदी चे शुक्ला सर, इंग्रजी चे मिश्रा सर. पण बहुतेक वेळा प्राचार्य श्री पाठक सरच शिकवायचे. अगदी जीव ओतून शिकवायचे सर्व सर. त्यांच्या आशिर्वादाने, चांगल्या शिकवणूकीने आज आहोत. त्यांचे उपकार कधीच विसरू शकत नाही.

आनंद या गोष्टीचा आहे कि यापैकी बहुतेक सर सोशल मिडिया वर आपल्या संपर्कात आहेत. आज ही त्यांचे आशिर्वाद दररोज मिळत आहेत. ते असेच सदैव मिळत राहोत हिच ईश्वराच्या चरणी अपेक्षा.

(12820796)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

आयुष्याने शिकवलेलं एक वाक्य…
“जिंकलो तर आवरायचं आणि हरलो तर सावरायचं…”
🌼🌹 शुभ सकाळ🌹🌼

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.ownpoems.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

संदेशवहन

मित्रांनो, या लोकडाऊनच्या काळात सर्वांचा आवडता असा एकमेव मित्र कोणता असावा बर! तुमच्यातील दर्दी लोकांनी निश्चितच ओळखले असेल. अहो, तोच तो सतत हातात हात देणारा नव्हे सतत हातात असणारा, जागेपणी त्याच्याशिवाय अजिबात करमेनासे होते तो म्हणजे आपला आवडता मोबाईल. तोच एकमेव अत्यंत जवळचा मित्र आहे. पांच महिने झाले आपल्याला घरात कोंडून ठेवले आहे या नियतीने. सेवानिवृत्ती नंतर सकाळ संध्याकाळ थोडे फिरायला मिळत होते ते हि या कोरोनाने बंद केले आहे. त्यामुळे घरातील दारे खिडक्या भिंती हेच काय ते पाहायचे. कारण आतापर्यंत घराचे सुद्धा कंटाळले नसले तर नवलच झाले असते! परवा एका ग्रुपवर सेवानिवृत्ती या विषयाची एक पोस्ट वाचण्यात आली होती. आणि मी त्यात आपल्याला मुख्य पात्र म्हणून पाहत होतो. अगदी तसेच घडत असते हो जीवनात. घरच्यांना हि नकोसे होऊन जातो आपण. आपण हि रिकामे डोके घेऊन वागतो ते चुकीचेच नाही का? आजारपणामुळे बाहेर जाता येत नाही. कोणाला भेटता येत नाही.सतत कोरोनाची भीती वाटत असते.
म्हणून काही तरी वाचन करावे असे ठरवले. संग्रहात बरीच पुस्तके आहेत. जयंत नारळीकरांची तर खूप आहेत. इतर हि बरीच आहेत. आध्यात्मावरील बरीच पुस्तके आहेत. त्यातील एक पुस्तक निवडले “योगी कथामृत”. मराठी अनुवाद.

हे पुस्तक म्हणजे श्री श्री परमहंस योगानंद महाराज यांची आत्मकथा होय. मूळ आवृत्ती इंग्रजीत तेही अमेरिकेत प्रकाशित झाली असावी. कारण कॉपीराईट तेथील असल्याचे दिसते. असेल मला याबद्दल जास्त्त ज्ञान नाही. पण हे पुस्तक अद्भुत आहे. आपल्या पूर्वजांकडे अफाट दैवी शक्ती होती असे मला तरी वाटते. श्री श्री परमहंस योगानंद म्हणजे श्री मुकुंदलाल घोष. त्यानाच जन्म ५ जानेवारी १८९३ रोजी गोरखपूर येथे झाला होता.
पुस्तकाच्या तिसऱ्या अध्यायात स्वामी प्रणवानंद महाराज यांचा उल्लेख आहे. ते त्याकाळी रेल्वेत नौकरीला होते. पण रात्री ते ध्यान करीत असत. त्यांचेबद्दल वाचल्यावर मला आश्चर्य वाटले. त्याबद्दल मला लिहावयाचा मनाग्रह झाला आणि मी हि पोस्ट लिहायला घेतली.
एकदा बाळ मुकुंद याला काशीला फिरायला जायचे होते. त्याचे वडील रेल्वेत अधिकारी होते. म्हणून त्यांना प्रथम श्रेणीचा पास मिळत असे. त्यांनी मुलाला पास काढून दिला. त्याला जातांना त्यांच्या मित्राला भेटून चिठी द्यायला सांगितले. पण त्या मित्राचा पत्ता माहित नसल्याने प्रथम त्या दोघांचे मित्र स्वामी प्रणवानंद यांना भेटायला सांगितले. ते त्यांचा पत्ता सांगतील अश्या सूचना हि केल्या. मुकुंद तेंव्हा फक्त १२ वर्षांचा होता.
काशीमध्ये तो स्वामीजींच्या घरी गेला. त्याला आश्चर्य झाला जेव्हा त्या स्वामींनी त्याला बघता बरोबर ओळखले. आणि हो भगवतीचा मुलगा न तू? असे हि विचारले. मुकुंदाला आश्चर्य झाला. याने येण्याचे कारण अजून हि सांगितले नव्हते. पण स्वामी स्वत: बोलले केदारबाबूंचा पत्ता मी तुला देतो. मुकुंद पूण: आश्चर्यचकित झाला. यांना कसे माहित मी कोणाला भेटायला आलो आहे. हा त्याला दुसरा धक्का होता. म्हणजे स्वामींना मनातील सर्व कळत होते.
आता स्वामी अचानक काही काळासाठी समाधिस्त झाले असल्याचे त्याने पाहिले. त्यांचे शरीर अगदी निश्चेत झाले होते. परत सामान्य होतांना त्यांनी मुकुंदाला सांगितले. तुला ज्यांना भेटायला जायचे आहे ते येथेच येत आहेत. ते केदारनाथ बाबू काही वेळाने आले ही. मुकुंद खाली गेला तेव्हा त्याला एक इसम येताना दिसले. त्यांनी सुद्धा मुकुंदला सहज ओळखले. त्यांनी त्याला सांगितले कि ते गंगेवर स्नान केल्यावर त्यांची तेथे प्रणवानंदांची भेट झाली. भगवतीचा मुलगा माझ्या खोलीत तुझी वाट पाहतोय.. माझ्याबरोबर चल. मी तयार झालो. आम्ही हातात हात घालून चालू लागलो. थोड्या वेळाने काही काम आहे तू चल असे सांगून निघून गेले.
मुकुंदाला किती आश्चर्य झाला असेल. कारण तो स्वामींच्या पुढ्यातच बसलं होता. आणि ते तर जागा सोडून गेले नाहीत. त्याच्या लक्षात आले कि स्वामी जेव्हा समाधिस्त झाले होते तेव्हा ते केदारनाथ बाबूंना भेटावयास गेले होते. किंवा त्यांना बोलावयास गेले होते. असे योगी पूर्वी आपणाकडे होते.
मध्यंतरी अशीच एक गोष्ट मला समजली. माझ्या बहिणीचा मुलगा डॉक्टर आहे. त्याने मला सांगितले कि पुण्यातील डॉक्टर प. वि. वर्तक हे चक्क मंगळावर जाऊन आलेले आहेत. अर्थात योग्य साधनेने. मग मी नेटवर त्यांच्याबद्दल माहिती शोधली. तर १० ऑगस्ट १९७५ या दिवशी त्यांनी ध्यानधारणा करून मंगळ भ्रमणाचा प्रयोग केला होता. ते १५ मिनिटांसाठी प्रत्यक्ष मंगळावर जाऊन आल्याचे वाचण्यात आले.

त्यांनी बरीच पुस्तके लिहिली. आध्यात्म आणि विज्ञान यांची त्यांनी सांगत घालून बरेच पुस्तके लिहिली आहेत. महाभारत आणि रामायण या घटनांच्या प्रत्यक्ष तारखा काळ हि त्यांनी शोधून काढल्या आहेत.

त्यांची विकिपीडिया लिंक येथे दिली आहे. त्यावर क्लिक केल्यावर त्यांची संपूर्ण माहिती मिळेल. त्यांची पुस्तक तर अमेझॉन वर सुद्धा विक्रीला आहेत. पुण्यातील अक्षरधारा, बुकगंगा यांनी तर ऑनलाईन विक्रीला पण ठेवली आहेत

सांगायचा तात्पर्य म्हणजे आपण लहानपणापासून वाचत आलो आहे कि आपले पूर्वज योगी लोक योगाद्वारे काहीही सध्या करू शकत होते. ते बरोबर आहे. योगामध्ये ती शक्ती आहे.
तसेच आपण दिल से जर कोणाची आठवण काढली कि ती व्यक्ती कोणत्या न कोणत्या प्रकारे तुमच्याशी संपर्क साधतेच. हा अनुभव तर मी खूप आधीपासून घेत आहे. अगदी लहानपणापासून म्हटले तरी चालेल. तुम्ही पण तसा अनुभव घेऊ शकता. फक्त अट एकच अगदी मनापासून त्या व्यक्तीची आठवण काढावी.

(12020788)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

आपण जगासाठी एक व्यक्ती आहात, परंतू कुटुंबासाठी आपण संपूर्ण जग आहात” म्हणून स्वतःची काळजी घ्या* !! घरी राहा – आनंदीत राहा !!

!!…शुभ प्रभात…!!

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.ownpoems.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

सुपरसोनिक विमान

मित्रांनो, मी पहिला विमान प्रवास केला होता तो आंतरराष्ट्रीय होता. पहिल्यांदाच विमानात बसणार होतो. प्रचंड भिती वाटत होती. मला आठवते कि मुंबई येथून सिंगापूर येथे गेलो होतो. तसे विमान सिडनीला जाणारे होते. आणि आम्हाला जापानला जायचे होते. सिंगापूर हून जापान एअरलाईंन्सचे बोईंग पकडले. शब्दशः जाऊ नका हो. पकडले म्हणजे धावती लोकल पकडतो तसे धावते विमान पकडले नाही मी. तसे आपल्या भारतीय लोकांना मुख्यतः मुंबईकरांना याची सवय झालेली असल्याने ते ही शक्य होऊ शकते. तशी परवानगी नसते न पण.😊

असो. मला आठवते तेव्हा विमान १८००० फुटांवर जाऊन स्थिरावले होते. म्हणजे ती उंची गाठली कि त्याच उंचीवर ते उडत राहिले. आणि गती सुध्दा १५००० फुट प्रति तास अशीच काहीतरी होती.

पण आताच मी एक बातमी वाचली कि आता प्रवासी विमान सुपरसोनिक गतीने भरारी घेणार आहे. मी येथे ती बातमीच शेअर केली आहे. तुम्ही ही वाचा. आश्चर्य जनक किंतु सत्य असेच म्हणावे लागेल.

बर हे विमान किती उंचीवर उडेल असे वाटते. तर ती उंची असेल ६०००० फुट म्हणजे १८.२८८ किमी. एव्हढ्या उंचीवरून विमान उडणे भयावह असेल. बातमीत लिहिले आहे कि हा प्रवास अंतरिक्षातून असेल आणि प्रवाशांना वजन विरहित वाटेल.

बर विमानाची गती किती असेल. तर ती ३७०० किमी/तास म्हणजे किती हो. तर ते होते १,२१,३९,१०० फुट. अबब. १ कोटी २१लक्ष फुट एका तासाला? कल्पनाच करवत नाही. बातमी तरी तसच सांगत आहे. हे लिहिता लिहिताच मला धडकी भरली आहे मित्रांनो. हे विमान कमीत कमी ९ व जास्तीत जास्त १९ प्रवाश्यांना घेऊन जाणार बस.

आता तुम्ही च वाचा ती बातमी. मला जाम भिती वाटायला लागली आहे.

https://news.sky.com/story/virgin-galactic-working-on-2-300mph-supersonic-jet-that-could-reach-sydney-in-five-hours-12042007

तर मित्रांनो, ही रोमांचक बातमी अवश्य वाचा.

(11820786)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

“चूक नसताना सुध्दा
निव्वळ वाद टाळण्याकरिता
मागितलेली माफी
जीवनातील संयमाचं
एक मोठं उदाहरण ठरतं !!”

🌹शुभ सकाळ🌹

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://koshtirn.wordpress.com/

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

पाठीला डोळे

मित्रांनो, देवाने आपल्याला डोळे दिले आहेत समोरच बघायला. पण काही लोक असतात ज्यांची सहावी इंद्रिय म्हणजे सिक्स्थ सेंस जबरदस्त एक्टिव असते. इतकी कि ते समोर बघत असतात पण त्यांना पाठीमागे काय चालले आहे हे ही बघता येते.

अर्थात हे काही आपल्या साठी नवीन नाही. कारण आपण सिनेमा मध्ये हिरो गुंडांना मारत असतो तेव्हा त्याला पाठीमागे कोण आहे हे कळते. व तो मागच्या गुंडाला पाठीमागे न बघता बरोबर मारतो. हे झाले सिनेमाचे जे काल्पनिक असते. पण प्रत्यक्षात असे होऊ शकते ही कल्पना केली आहे का आपण? नसेलही कदाचित. चला तर मग खालील व्हिडिओ पहा. अर्थात हा ही व्हाट्सएपच्या माध्यमातून प्राप्त झाला आहे. खूप जूना आहे. संग्रहात होता. अचानक सापडला. यावरून ही पोस्ट लिहिण्याची कल्पना सूचली.

बघितलं का? किती प्राविण्य मिळवलेले आहे ह्या कारागिराने. बघा तो मागचा विटा फेकणारा वेगवेगळ्या एंगल ने विटा फेकतो आहे. तरीही हा मागे वळून न पाहता अचूकपणे विट झेलत आहे. पाठीला डोळे असल्यासारखे. हे ते डोळ्यावर पट्टी बांधून सायकल/मोटार/मोटार सायकल चालवण्या सारखे आहे. मन लावून सराव केला तर हे होते असे मला वाटते. यात जादू नाही बर का!

सराव केला तर अशक्य ही शक्य होऊ शकते! हेच यावरून सिद्ध नाही का होत?

(11320781)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

इच्छेतून हक्कात आणि
हक्कातून शब्दात जी उमटते
ती खात्री…
स्मृतीतून कृतीत आणि
कृतीतून समाधानात जी दिसते
ती जाणीव…
मनातून ओठावर आणि
ओठावरून पुन्हा मनात जाते
ती आठवण…

🌹शुभ सकाळ🌹

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.manachyakavita.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

तंत्रस्पर्श

मित्रांनो, या लॉकडाऊन च्या काळात तंत्रज्ञानाचा पुरेपूर फायदा झाला आहे किंवा घेण्यात आला आहे असे म्हणणे जास्त रास्त होईल असे मला वाटते.

अहो, लहान मुलांच्या ऑनलाइन क्लासेस होत आहेत. मुलं मोबाईल वर अभ्यास करत आहेत. नाही तरी आताची पिढी ही अत्यधिक टेक्नोसॅव्ही झाली आहे. अहो स्री असो अगर पुरुष रात्रंदिवस मोबाईलशी खेळत असतो. गरोदर स्री सतत मोबाईल हाताळत असेल तर येणारं बाळ हे अभिमन्यू असणारच. यात कोणाचेही दुमत असूच शकत नाही. हल्ली जन्मानंतर लगेच नवजात मुल मोबाईल चे दर्शन घेते. वडील तेथे नसल्याने बाळाचे फोटो व्हाट्सएपवर नाही का पाठवले जातात. नेहमी अशा टेक्नोसॅव्ही मुलांचे व्हिडीओ व्हाट्सएपवर वायरल होत असतात. आता हा खालील व्हिडीओ बघा. किती सहजतेने हाताळत आहे हा चिमुकला तो मोबाईल. अहो आज ही माझ्या सारख्या म्हातार्यांना ( सॉरी यांना हल्ली सिनियर सिटीजन म्हणतात) स्मार्टफोन हाताळायला भिती वाटते.पण ही आताची पिढी तर अभिमन्यू आहेत. अहो, जन्म झाल्या झाल्या जरी त्यांच्या हाती मोबाईल दिला तरी ते व्यवस्थित हाताळतील अशी माझी खात्री आहे.

बघा किती सहजपणे हाताळतोय हा बाळ मोबाईलला. जणू मागच्या जन्मापासून सर्व शिकून आलेला आहे.

मी मुद्दाम हून ह्या नविन पिढीला अभिमन्यू संबोधले. कारण हल्ली प्रत्येक स्रीकडे स्वतंत्र मोबाईल हा असतोच. आणि तो सतत हाताळला जातोय. कोणी यूट्यूबवर आवडीचे व्हिडीओ बघत असते किंवा सोशल मीडियावर चेटिंग तरी सुरू असते. हल्ली काय झालं आहे कि घरात प्रत्यक्ष उपस्थित लोकांशी संवाद कमी आणि व्हर्चुअल लोकांशी संवाद जास्त होतो. किंबहुना करायला आवडतो. गरोदर स्री ही हेच करत असते. मग ते बाळ का नाही हो शिकत असणार अभिमन्यू सारखे.

असे किती तरी व्हिडीओ वायल होत असतात.

आताची पिढी तंत्र स्पर्शाने न्हावून निघाली आहे बुआ.( बुआ म्हणजे आत्या नव्हे. आमच्या सारखे म्हातारे यांना आम्ही गावंढळ पणे बुआ म्हणतो. ☺️☺️)

(10220770)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

सुखापेक्षा दुःखामध्ये असताना मिळणारे ज्ञान हे सर्वश्रेष्ठ आणि परिणामकारक असते.

🌹🌹🌹 सुप्रभात 🌹🌹🌹

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.ownpoems.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

कुशलता…

जन्म झाल्यावर आपल्याला रेंगणे, चालणे, बोलणे, इ. सर्व करण्यासाठी प्रेक्टिस म्हणजे मराठी त म्हणायचे झाले तर सराव करावा लागतो. सराव केल्याशिवाय कोणतेच काम मनुष्य असो किंवा प्राणी कोणीच करू शकत नाही. आणि सरावानेच अनुभव येतो आणि अनुभवांती मनुष्य कौशल्य प्राप्त करतो. तेव्हा त्याला कुशल किंवा पारंगत असे म्हटले जाते. आज कोरोना मुळे असंख्य कुशल कारागीर स्वगृही परतत आहेत. ते परत त्याकामावर परतणार नाही असे वाटते. पण जास्त काळ त्या कामापासून आपण वंचित राहिलो तर ते कौशल्य अंगातून निघून जाते हा निसर्गाने शरीराला दिलेली दुर्दैवी अवगुण आहे. असो, यानिमित्ताने हा एक व्हिडिओ मी येथे शेअर करत आहे. ही माऊली शिकली सवरलेली दिसत नाही. पण किती कुशलतेने गोवर्या तयार करुन शरीराच्या उंचीपेक्षा दुप्पट उंचीवर अगदी मोजमाप घेऊन गोवर्या थापल्यासारख्या थापत आहे. हाच तो सरावाने आलेला अनुभव व कौशल्य.

पूर्वी गावोगावी हे द्रुष्य दिसत असे. हल्ली तसे दुर्मिळ झाले आहे. (व्हाट्सएपच्या माध्यमातून प्राप्त व्हिडीओ)

(9920767)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

😊फुल कितीही सुंदर असू द्या
कौतुक त्याच्या सुगंधाचे होते.🌹

माणूस कितीही मोठा झाला तरी
कौतुक त्याच्या गुणांचे, विश्वासाचे होते.💐🙏😊

🌹🌹शुभ सकाळ 🌹 🌹

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.koshtiravindra.blogspot.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

स्वरचयिता…

विश्वकर्मा, विश्व रचयिता तो. त्याने फक्त सजिवांना जन्मच नाही दिला तर हे संपूर्ण ब्रम्हांड अविरत अजरामर सुरू राहो यासाठी सर्व व्यवस्था करून स्वयंपूर्ण केले. मानव, पशूपक्षी यांना वैचारिक शक्ती ही प्रदान केली. मानव जसा आसरा शोधून त्यात आयुष्यभर राहतो. तसे पशू पक्षी ही आसरा शोधतात. काही निसर्ग निर्मित आसर्यात राहतात. तर……..यापुढील वाचण्यासाठी खालील लिंक वर क्लिक करावे:-

https://koshtirn.wordpress.com/2020/04/20/%e0%a4%b

(8320751)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

जगातील प्रत्येक गोष्ट सुंदर आहे…
मात्र तीची सुंदरता तुमच्या विचारांवर आणि बघण्याच्या दृष्टिकोनावर अवलंबून आहे.

💐💐शुभ सकाळ💐💐

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.manacheslok.blogspot.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

भारतीय रेल्वे

भारतीय रेल्वेने भारतात प्रथम प्रवासी वाहतूक मुंबई ते ठाणे दरम्यान ३४किलोमीटर चा प्रवास करून केली होती. तो दिवस होता १६ एप्रिल १८५३.

साभार: गुगल

तेव्हा खाजगी रेल्वे असणारी ह्या रेल्वेचे नंतर १९५१ मध्ये राष्ट्रीयीकरण करण्यात येऊन ती सरकारी मालकीची झाली.🚂

साभार: गुगल

आज दररोज १ कोटी ६० लाख प्रवासी व१४ लाख टन मालाची ६३,१४० किलोमीटर लांबी असलेल्या रेल्वे रूळावरून १६७ वर्षांपासून सुमारे २५ लक्ष कर्मचार्यांच्या सहाय्याने वाहतूक करून न थांबता अविरत सेवा देणार्या या रेल्वेचा आज वाढदिवस.🚆 पण एका अतिसूक्ष्म विषाणू ने या महाकाय रेल्वेला ब्रेक लावून सध्या थांबविले आहे. अधिक माहिती खालील लिंकवर वाचावी.🚆 https://mr.wikipedia.org/wiki/%E0%A4%AD%E0%A4%BE%E0%A4%B0%E0%A4%A4%E0%A5%80%E0%A4%AF_%E0%A4%B0%E0%A5%87%E0%A4%B2%E0%A5%8D%E0%A4%B5%E0%A5%87

अशी ही भारतीय रेल्वे अशीच चिरतरुण राहून अखंड व अविरत सेवा देत राहो हिच ईश्वर चरणी प्रार्थना.

(8020748)

🚂🚆🚇🚂🚆🚇🚂🚆🚇🚂🚆

🚇🚂🚆🚊🚇

एक क्षण हसवून जाईल
तर दुसरा क्षण रडवून जाईल…
या जीवनरुपी प्रवासात,
येणारा प्रत्येक क्षण
जीवन जगण्याची कला शिकवून जाईल..

घरी रहा ! सुखी रहा

😊 !…शुभ सकाळ…! 😊

🚂🚆🚊🚇🚂🚆🚊🚇🚂🚆🚊

🚇🚆🚊🚇🚂

http://www.ravindra1659.wordpress.com

🚆🚊🚇🚂🚆🚊🚇🚂🚆🚊🚇

🚂🚆🚊🚇🚂🚆