आरोग्य….

मित्रांनो, आज २९ सेप्टेंबर. आजचा दिवस जगभरात जागतिक आरोग्य दिन म्हणून साजरा केला जातो. मागच्या दोन-तीन दशकात तंत्रज्ञानाची खूपच प्रगती झालेली आहे. विशेष करून डिजिटल क्षेत्रात तर खूपच. पण डिजिटल हे कागदावर असत. त्यासाठी मशिन ही लागतेच. मशिन असेल तरच डिजिटल चा उपयोग होतो. असे म्हणणे योग्य होईल कि मशिन चालविण्यासाठी डिजिटल चा उपयोग केला जातो. आणि मशिन अभियंता तयार करतो.

आज जागतिक आरोग्य दिनानिमित्त वर्तमान पत्रात एक लेख आला आहे. तो मी येथे शेअर केला आहे. त्यावरून मला ही पोस्ट लिहावीशी वाटली. सध्या इतकी प्रगती झाली आहे कि तुमचं ह्रदय स्मार्ट फोनशी जोडलं जात आहे. आणि स्मार्ट फोन तुमच्या डॉक्टरांशी जोडला जातो आहे. तुमच्या ह्रुदयात काही ही गडबड जाणवली कि स्मार्ट फोनवर त्याची क्षणार्धात नोंद होऊन संबंधित डॉक्टरांना संदेश पोहोचतो. आणि लागलीच तुमच्याशी डॉक्टर फोनवरून संपर्क साधतात. मार्गदर्शन करतात आणि जवळच्या डॉक्टरांशी सल्लामसलत करून योग्य उपचार देतात. म्हणजे तुम्ही जगाच्या कानाकोपऱ्यात जरी असला तरीही असहाय नसणार. लगेचच तुम्हाला आरोग्य मदत उपलब्ध होऊन तुमचे प्राण वाचू शकतात. किती ही प्रगती. मला वाटते सन २००० नंतर जग झपाट्याने बदलत गेले. अर्थात तंत्रज्ञानाच्या बाबतीत. जास्त माहिती साठी सोबतचा लेख वाचा. असो जागतिक आरोग्य दिनाच्या हार्दिक शुभेच्छा👍👍

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

🙏शुभ सकाळ🙏 अहंकाराच्या बंगल्यात कधी जायचं नाही,आणि माणूसकीच्या झोपडीत जायला कधी लाजायचं नाही.
लाख नाही कमावलेत तरी चालेल ,पण लाखमोलाची माणसं कमवा आणि आयुष्यभर टिकवा…
आयुष्य कितीही सुंदर
असले तरी आपल्या
माणसां शिवाय अपूर्ण
आहे… 💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

निसर्ग शाळा…

आम्ही लहान होतो तेव्हा आमचे सर आम्हाला जवळच असलेल्या जंगलात घेऊन जायचे. तेथे पांचवी ते अकरावी चे वर्ग भरवले जात असत. हे हिवाळ्यात केले जात असे. खूप आनंद येत असे. सहल ची सहल होत असे आणि अभ्यास ही. निसर्गाशी मैत्री ही होत होती. पण आम्हाला सर शिकवत असत.

पण निसर्गात असे ही विद्यार्थ्यी आहेत ज्यांना कोणते सर शिकवत असावेत असा आपल्याला प्रश्न पडतो? हा व्हिडीओ पहा. हा पक्षी किती सुंदर विणकाम करुन आपले घरटे तयार करत आहे. कोणी शिकवले असावे बर याला?

व्हाट्सएपच्या माध्यमातून प्राप्त

आता याच्या पेक्षा लहान हा किटक बघा. ही आहे माकडी म्हणजे कोळीष्टक. आकार किती लहान. मेंदू बर किती सा असावा यांचा! पण बुद्धिमत्ता किती तल्लख असते बघा. या व्हिडीओ मधून तुमच्या लक्षात येईलच हे.

व्हाट्सएपच्या माध्यमातून प्राप्त

ही निसर्गाची किमया आहे मित्रांनो. मेंदू मोठा असला तरच अक्कल असते असे नाही. हे यावरून सिद्ध होत नाही का?💐💐💐💐💐💐💐💐💐7021886💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

कधी कुणाच्या शोधात नका निघू कारण… लोक हरवत नाही, बदलून जातात.!!..ज्यांच्या डोळ्यात लहान लहान गोष्टी वरून हि पाणी येत ती लोक कमजोर नाही तर सच्च्या मनाची असतात!!चुका स्विकारण्याची तयारी ठेवली की माणसं गमावण्याची वेळ येत नाही…प्रत्येकाला आनंदी ठेवणे आपल्या हातात निश्चित नाही…….पण प्रत्येकाबरोबर आनंदी रहाणे हे मात्र निश्चीतच आपल्या हातात आहे”🙏🌹 *सुप्रभात.. 🌹🙏💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐www.manachyakavita.wordpress.com💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

श्रीमंती श्रद्धेची….

व्हाट्सएपवर एका मित्राने पाठविलेला एक मनाला भुरळ घालणारा लेख. कोणी आत्मकथन केले आहे त्याचे नाव नाही…..मनापासून आवडला म्हणून शेअर करतोय…

एका वारकर्‍या ची श्रीमंती..

नोकरी निमित्त फिरतीवर असायचो. तेव्हा कंपनीच्या गाडीने महाराष्ट्राच्या आंतर भागात फिरण्याचा योग यायचा. असाच एकदा सोलापूर -जत मार्गे कोल्हापूरकडे येत होतो. आषाढी एकादशी संपून 5 -6 दिवस झालेले होते. वारकरी मंडळी आपापल्या मार्गानी घरी परतत होती. सकाळी सोलापूरहून लवकर निघालो होतो. सांगोला सोडलं होतं. भूक लागलेली होती. बरोबर दोघे assistant होते. त्यांनी सुचवलं एखाद्या ढाबा वजा टपरीवर नाष्टा-चहा चांगला मिळेल.

9.30 चा सुमार मंडळींनी गाडी एका ढाबा वजा टपरी जवळ थांबवली. उतरलो पाय मोकळे केले आणि नाष्ट्याला काय विचारपूस केली. कांदे पोहे, उसळ पाव आणि चहा काॅफी अशी ऑर्डर दिली. 20 – 25 मिनिटे लागणार होती. ऊन खात उभे होतो.

तेवढ्यात एक 60 – 65 वयाचं वारकरी जोडपं चालत चालत आमच्याच टपरी पर्यंत आलं.
अंगावरचा एकही कपडा धड नाही. बाईंच्या डोक्यावर तुळस आणि खाकेत एक बोचकं. बाबांच्या डोकीवर एक बोचकं नी खांद्यावर एक भली मोठी पिशवी. पायताणं यथा तथाच बरीच दमलेली वाटत होती. टपरीच्याच बाजूला सारं सामान उतरवून ठेवत वाईच जमिनीवरच बसले.

मी आपलं सहज कौतुकाने विचारपूस केली. मंडळी वारी वरूनच परतत होती. मी विचारलं नाष्टा करणार का? बाबांनी एकदा बाईकडे पाहिलं आणि होकारार्थी मान हलवली. मी सहज सुचवलं बाबांनो पोटभर खाऊन घ्या. मला उगीचच वाटलं चला तेव्हढच पूण्य. मी बाबांना विचारलं वाटेत चालता चालता काय करता. ते म्हणाले कधी अभंग तर कधी पाडुरंगाचं नाव घेत जातो. म्हनजे अंतर कसं पार झालं उमगत नाय. मी आपली विनंती केली की एखादा अभंग ऐकवाल का ? बाबांनी क्षणाचा विलंब न लावता अभंगाला सुरुवात केली आणि बाईंनी टाळावर साथ दिली. खरंच वेळ कसा गेला समजलंच नाही. नाष्ट्यावर ताव मारला. त्या वारकरी जोडप्याला आग्रहानी आमच्या बरोबर बसवलं. सहज चौकशी केली की अजून यांना घरी पोहचायला किती दिवस लागतील ? तर कळले की अजून 4 – 5 दिवस. निरोप घेण्याची वेळ आली. आम्ही त्यांचे आणि त्यांनी आमचे आभार मानायचे सोपस्कार पार पडल्यावर निघालो.

सहज मनात आले की यांना घरी पोचायला अजून 4 – 5 दिवस आहेत त्यांना काहीतरी मदत करूया. वारकरी बाबा आणि बाईंना थांबवलं आणि 100 रूपयांची नोट त्यांना मदत म्हणून पुढे केली. बाबांनी अदबीने मदत नाकारली. मला आश्चर्य वाटले. मला न राहवून मी विचारले का?

बाबांनी उत्तर दिलं_
वारीला निघताना घरून एक छदाम घेतला नाही. आत्ता या क्षणालाबी खिशात छदाम नाही. पूर्ण वारी तो पांडुरंगच आम्हा जिवांची काळजी घेतो की त्यापुढे दादा तुमची ही 100 रूपयांची नोट आमच्या काय हो कामाची.

मी अवाक झालो. क्षणभर काय react व्हावं मला सुधरंत नव्हतं. केवळ सुन्न. क्षणात मला माझी लायकी समजली, डोळ्यातून खळ्ळं आसू आले आणि मी त्या माउलीच्या पायावर डोकं ठेवलं.

सुमारे 30 वर्षांनंतर..आज जवळपास 30 वर्षांनी ही घटना आठवली आणिक सारा क्रम आणि संवादातील शब्द नी शब्द परत ताजे तवाने होउनी डोळ्यासमोर फिरू लागले.

त्या वारकरी बाबा आणि बाईंच वय आज माझं होतं. आज माझ्याकडे सगळं आहे. घर, गाडी, उर्वरित आयुष्य बर्‍या पैकी सुखांत पार पडेल एव्हडी व्यवस्था. तरीही मला उद्याची निश्चिंती नक्कीच नाही पण मग त्या वारकरी बाबांना अंगावर धड कपडे नाहीत, धड अंथरूण पांघरूण बरोबर नाही. वेळ पडली तरी खिशात छदाम नाही. असं असून सुद्धा एक emergency साठी म्हणून मी पुढे केलेले 100 रुपये सुद्धा हा भला माणूस अव्हेरतो आणि प्रंचंड आत्मविश्वासानी सांगतो माझ्या पुढच्या प्रत्येक क्षणाची काळजी तो पांडुरंगच करेल.

त्याला आयुष्यात कसलीही पुंजी करून ठेवावं असं नाहीं वाटलं कारणं त्याने जमवली होती पांडुरंगाच्या श्रद्धेची पुंजी होती. त्यामुळे त्याला ना उद्याची भ्रांत ना आयुष्याची चिंता.

ती त्याची श्रीमंती पाहीली आणि नजर स्वतःकडे वळली.
त्यानी शाश्वत श्रद्धेची नी भक्तीची पुंजी जमवली आणि मी अशाश्वत पुंजी जमवण्यात धन्यता मानत राहिलो

हे परमेश्वरा अजूनही वेळ गेलेली नाही. त्या वारकर्‍याची श्रद्धा आणि भक्ती मला सुद्धा जमवता यावी अशी बुद्धी मला दे, हीच कळकळीची प्रार्थना तुझ्या चरणी… 🙏सर्व वारकरी बांधवांना हार्दिक शुभेच्छा !💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐( 6521881 ) 💐💐💐💐💐💐💐💐

🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻💐🙏💐🙏💐🙏

💐🙏💐🙏💐🙏💐🙏
कधी एखादी अपेक्षा पूर्ण झाली नाही म्हणून दुःखी राहू नका . आपलीच अपेक्षा चुकीची होती असं समजा आणि अपेक्षा ठेवणं सोडून द्या . तुमची परिस्थिती तुम्हालाच बदलावी लागेल . मनासारखे दिवस पहाण्यासाठी मनाविरूद्ध घडणारे दिवस सोसावे लागतात .
🙏🌹शुभ सकाळ🌹🙏

http://www.ownpoems.wordpress.com

पैसा झाला मोठा…..

माझ्या लहानपणी मी असे ऐकले होते कि पूर्वी पैसाच अस्तित्वात नव्हता. तेव्हा लोकं शेतात जे पिकायचे ते अदली बदली करून जीवन यापन करित असत. नंतर मला कवळी पैसा म्हणून वापरली जाऊ लागली. हळूहळू बदल होत गेला. धेला, आणा, चार आणे आठाणा,रुपये असा काहीसा प्रवास सुरू झाला. नंतर जसजसा काळ लोटत गेला जूनी नाणी बंद होत गेली. मेट्रिक पध्दत सुरू झाली आणि सर्वच बदललं. काही वर्षांपूर्वी पर्यंत चार आणे व आठ आणे सुरू होते. पण नंतर ती बंद झाली. अजूनही काही लोकांकडे ती नाणी असावित. पूर्वी लाखभरामध्ये मिळणारी घरं आता पन्नास लाखाच्या घरात पोहोचली आहेत. माझ्या जेव्हा पासून आयटी क्षेत्र उदयास आले आहे पैसा खूप मोठा झाला आहे. त्या आधी एम बी ए हे मेनैजमेंट चा अभ्यासक्रम आला पगार भरमसाठ वाढले. सर्व तिकडे वळले. मग आले आयटी आणि मग काय सांगता. अगदी लोकं नुकतेच पास आऊट मुलं सुद्धा कोटी मधे पगार घेऊ लागले. सुमारे वीस वर्षापूर्वी मी मित्रांना म्हणायचो, आज तुम्ही खिशात पैसे घेऊन जातात आणि पिशवी भाजीपाला आणता. नंतर अशी वेळ येईल की पिशवीत पैसे घेऊन जाणार आणि हातात भाजीपाला आणणार. आज तिच परिस्थिती आली आहे मित्रांनो. असो. निसर्ग चक्र हे सुरू राहणारच आहे. ते थांबणार नाही. पण आज अशी परिस्थिती आहे की पैसा काही ही करु शकत आहे. मानव अंतरिक्ष भ्रमणाच्या उंबरठ्यावर येऊन धडकला आहे. बस फक्त पैसा हवा. नुकतेच एका धनाढ्य माणसाने स्वतः अंतरिक्ष भ्रमण केले. स्वतः ची तशी कंपनी आहे त्याची. त्याचे नाव आहे रिचर्ड ब्रैडसन आणि कंपनी चे नाव आहे स्पेस गेलेक्टिक. त्याने 2004 मध्ये घोषणा केली होती की तो लवकरच लोकांना अंतरिक्ष भ्रमण करण्यासाठी सुरूवात करणार. 17 वर्षांनी त्याचे स्वप्न पूर्ण झाले. सत्तरीत तो स्वतः अंतरिक्ष फिरून आला. आता लवकरच सामान्य माणसाला अर्थात फक्त पैसेवाल्यांना अंतरिक्ष भ्रमण करणे सहज शक्य होणार. (आणि त्यातून भरमसाठ पैसे कमवणार.) काही कालावधी लोटला कि त्यात ही होड लागणार. कारण जगात बोटावर मोजता येतील इतक्या लोकांकडे जगाची अर्धी संपत्ती एकवटली आहे. मला तर वाटते पन्नास शंभर वर्षांनी जसे पूर्वी राजे महाराजे होते तसे धनाढ्य लोकं जगावर राज्य करतील. मग पुन्हा हुकुमशाही जन्माला येऊ नये म्हणजे मिळवली. शेवटी हे ही निसर्गचक्रच आहे. गोल फिरुन पुन्हा पुन्हा त्याच ठिकाणी आणून सोडते. एकमात्र नक्की कि भविष्यात या लोकांची मोठमोठी महालं या अंतरिक्षात म्हणजे ग्रहांवर असतील. आणि हजार वर्षांनी त्या ग्रहावरील लोक आपल्या कडे अंतरिक्ष मानव म्हणून भ्रमणाला येतील. 💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐( 6421880 ) 💐💐💐💐💐💐💐💐💐

स्वप्ने डोळ्यांत साठवुन ठेवु नयेत,
कदाचित ती अश्रूंबरोबर वाहून जातील….. …
ती ह्रुदयात जपून ठेवलीत तर
ह्रुदयाचा प्रत्येक ठोका,
ही स्वप्ने पुर्ण करण्याची
प्रेरणा देईल….!
🌹शुभ दिवस🌹

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐www.ownpoems.wordpress.com💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

कर नाही त्याला…

कर नाही त्याला डर कशाला?? जर काही केलेच नाही तर घाबरायचे कशाला? अशा अर्थाची ही म्हण. येथे कर म्हणजे कर्म.
तेथे कर माझे जुळती, दिव्यत्वाची जेथ प्रचीती ॥ ध्रु ॥ येथे कर म्हणजे हात असा होतो.

आणि

संपत्ती कर, आयकर, विक्री कर, असे हे सरकारी कर.

खरच भाषा ही संवाद साधण्याचे साधन असले तरी तेथे एकाच शब्दाचे अनेक अर्थ असतात किंवा एकच शब्द अनेक ठिकाणी वेगवेगळ्या अर्थाने वापरला जातो, तेव्हा तिची गहनता आणि महानता ही कळते. भाषा ही विलक्षण असते.

पण मित्रांनो, बारकाईने विचार केला तर लक्षात येईल की वरील जो कर शब्द आहे त्याचा योग्य अर्थ हात असाच आहे.

अधिक स्पष्ट सांगायचे झाले तर पहिला कर म्हणजे कर्म. येथे जैसे जाचे कर्म तैसे फल देई भगवान. वरची पायरी चढणे अगर उतरणे यासाठी हाताची गरज भासतेच. म्हणजे कर्म हे जीवनातील पुढील वाटचालीसाठीचे एक साधन आहे.

दुसरे कर म्हणजे सरळ सरळ हातच. येथे आपण हात जोडतो. म्हणजे प्रार्थना करतो. ती ही भविष्यात चांगले जगता यावे यासाठी. अर्थात हे ही एक साधनच आहे.

आणि तिसरे कर म्हणजे संपत्ती कर, आयकर, विक्री कर हे सुद्धा हातच आहेत सरकार चे. यांच्या शिवाय सरकार पुढील वाटचाल करूच शकत नाही. आपल्या साठी ही हे हाताचेच काम करतात. आपण कर देतो म्हणून शहराची, देशाची प्रगती होते. पर्यायाने आपली ही प्रगती होते.

तसा आपला मुळ विषय संपला आहे. पण चालता चालता आणखी एक कर असतात ते ही सांगावे म्हणतो. ते म्हणजे शहराच्या नावापुढे जोडलेला ‘कर’. म्हणजे लक्षात आलं असणारच. आडनावे. गावाच्या किंवा आपण राहतो त्या ठिकाणाच्या नावावरून आडनाव ठेवणे. हे जे असतात न ते ही शहरासाठी त्याचे हातच असतात. त्यांच्या मुळेच तर ते शहर नावारूपाला येत असते.

( 04021856)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

स्वप्नांकडे बघून जगायला शिका. तीच तुम्हाला जगाण्याची हजारों कारणं देतील.

💐💐शुभ सकाळ💐💐

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.manacheslok.blogspot.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

ऋणानुबंध….

असे आपण नेहमी ऐकत असतो कि नवरा बायको ची जोडी वरूनच तयार करून तो म्हणजे देव पाठवतो. अर्थात असे ही म्हणता येईल कि पूर्व जन्माचे ऋणानुबंध असल्याशिवाय ते दोघे एकत्र येत नाहीत. अर्थात हे माणण्यावर आहे. जेव्हा नवरा बायको यांचे खूप चांगले संबंध असतात तेव्हाच असे म्हटले जाते. जर संबंध खराब असले तर दोष संबंध जोडणाराला किंवा आईवडिलांना दोष दिला जातो.

असेही म्हणतात कि ऋणानुबंध असल्याशिवाय दोन माणसे कधीच एकत्र येत नाही. मग ते कोणीही असो. मित्र असोत, नातेवाईक असोत, शाळेतील मित्रमैत्रिणी असोत किंवा कार्यालयातील सहकारी असोत, किंवा इतर अनेक जण असोत जे आपल्या संपर्कात येत असतात.

सोशल मीडिया आल्यापासून असे असंख्य लोकं आहेत ज्यांना कधीच पाहिले किंवा भेटले नाही. जगातील कानाकोपऱ्यात राहणारे काहीही संबंध नसतांना संपर्कात येत असतात.

अर्थात चांगले संबंध. हे त्या व्यक्ति विशेष वर अवलंबून असते.

याशिवाय ही काही असतात ज्यांच्याशी ऋणानुबंध असतात. ते असतात प्राणी, पक्षी, झाडेझुडपे, इ. एकदा का त्यांचेशी संबंध जुडला कि तो आयुष्यभर राहतो.

असाच एक प्राणी आमच्या घरी पंधरा दिवस राहून गेला. एक मांजरीचे पिल्लू. नाव होते टिटू. मुलीची खूप दिवसांपासून इच्छा होती. ती पूर्ण झाली. ज्यांच्या कडून ती आली होती ते सदग्रुहस्थ खरोखर प्राणीमित्र. त्यांची दिनचर्या डॉग फिडिंग ने सुरू होते.

खरे म्हणजे तिला कायम सांभाळण्यासाठी आणले होते. पण बायकोचे आजारपण आणि आता माझे आजारपण याशिवाय वाढते वय अर्थात म्हातारपण यामुळे पंधरा दिवसांत लक्षात आले कि आपले घर या सतकर्मासाठी योग्य नाही.

त्यांना विनंती केली. आणि मुली ने नेटवर कोणाला किटन पाहिजे का अशी विचारणा केली. काही लोकांनी प्रतिसाद दिला. त्यातील एका व्यक्ती शी मी बोललो. ते लगेच तयार झाले. मग ज्यांचेकडून आमच्या कडे आली होती, त्यांना सांगितले ते ही त्यांचेशी बोलले. शेवटी रविवारी आम्ही तिला त्यांचेकडे सोडून आलो. ते हि लगेच तिला पुढील घरी घेऊन गेले.

तेव्हा ते सदग्रुहस्थ म्हणाले ती भाग्यवान आहे. तिला चांगले घर मिळाले आणि आता ही चांगले च घर मिळत आहे.

या टिटू मुळे माझ्या शब्दकोशात नवीन शब्दांची भर पडली. मांजरीच्या पिल्लाला किटन म्हणतात हे मी प्रथमच ऐकले.

तीला घरात शी व सु करण्यासाठी केट लिटर लागते. ते आम्ही अमेझॉन वरून मागविले. हेही नवीन होते.

मांजर हा प्राणी एक कोपरा निवडला कि त्याच कोपऱ्यात शी व सु करते. घरभर घाण करत नाही. हा अत्यंत स्वच्छ राहणारा प्राणी आहे. तसेच शिस्त प्रिय ही आहे.

आमच्या कडील किटन खूप हुशार होती. तिला सर्व कळायचे. दिवसभर मांडीवर बसायला आवडायचे. बसू दिले नाही तर नाराजी दर्शविण्यासाठी कोपऱ्यात गुपचूप बसून राहायची.

तिला सोबत खेळायला खूप आवडायचे. लपाछपी व बॉल खेळणे हा तिचा आवडता खेळ.

वरील व्हिडीओ बघा. किती मस्ती करत असेल ती हे यावरून लक्षात येईल.

तीची खूप आठवण येते. आज आम्ही घरात सर्व शांत आहोत. केवळ तिच्या मुळेच.

एक मात्र चांगले व समाधानी वाटले कि ती एका चांगल्या घरात गेली आहे. तिला तेथे खूप प्रेम मिळेल.

(01521831)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

🌹🌹❣️शुभ प्रभात ❣️🌹🌹
आपल्या आयुष्यातील चांगल्या माणसांचं महत्त्व आणि स्थान, हृदयातील ठोक्यांसारखं असतं. जे कधीही दिसत नाहीत; पण त्यांची स्पंदनं, त्यांचं अस्तित्व, आपणास सदैव जाणवतं.

☘️शुभ सकाळ☘️

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.koshtirn.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

मैत्री….

मैत्री ही कोणाशीही केली जाऊ शकते. लहान मुलांशी पालकत्वाचे नाते असते. मुलं मोठी झाली की त्यांच्याशी मैत्रीचे नाते अंगिकारले जाते. लग्न झाले कि बायकोशी मैत्री चे नाते सुरू होते. ☺️

शाळा, कॉलेज, ऑफिस, प्रवास, सोसायटी, वाडा, येथील मित्र मैत्रीण यांचेशी मैत्री चे नाते जुळते.

तरीही मला वाटते बालपणीच्या नात्याला तोड नाही. ते नाते आयुष्य भर टिकते. मग तुम्ही जगात कुठेही असा. कसे ही असा. आणि वय जरी शंभरीचे असले तरी ते नाते आठवणीत राहतेच. कायमचे कोरले गेलेले नाते असते ते.

त्यानंतर झालेली मैत्री क्षणिक असते असे म्हणावे लागेल.

तारुण्यातील मैत्री व पन्नाशीतली मैत्री यात बराच फरक असतो. तारुण्यातल्या मैत्रीत खूप मजा असते, आपण तारुण्यात कोणाची कदर करत नसतो कारण तेव्हां मैत्रीचा खरा अर्थच कळलेला नसतो…. मैत्री टिकली तर टिकली नाहीतर उडत गेली. कधी आपण पुढचा विचार करत नाही व पाठीमागे वळून पण पाहात नाही. आपण आपल्या विश्वात खूप रमून जातो आणि आपलं विश्व त्या बेडकाच्या डबक्यासारखे असते. डबकं सोडून कधी विशाल सागराचा विचारच केलेला नसतो पण जेव्हां पन्नाशीला पोहचतो तेव्हां कधी डबकं सोडून सागराला मिळालेलो असतो ते कळत सुध्दा नाही…

जेव्हा पन्नाशीच्या सागरात मित्र मैत्रिणी भेटतात तेव्हां सगळ्या नात्यात ते मैत्रीचे नाते इतकं आपलसं वाटत असते कि, ती मैत्री खूपखूप हवी हवीशी वाटत असते.

नात्यापेक्षा मैत्रीचा आधार खूप हवासा वाटत असतो. मैत्रीत खूप मोकळेपणा असतो, त्यात भेद अजिबात नसतो. आपली विचारांची तार जर जुळत असेल तर सर्व गोष्टी पडद्या आड न ठेवता आपण मनसोक्त गप्पा – गोष्टी करतो आणि आपलं कोणी ऐकून घेतं किंवा आपल्यासाठी वेळ काढतो, आपल्याला समजावून जो घेतो, सुखादु:खात सहभागी होतो व चुकलं तर बोलतात व माफ ही करतात असे मिळालेले मित्र म्हणजे ‘नवरत्ना’ तल्या रत्नातले कोहिनूर हिरेच म्हटंल तर वावगे ठरणार नाही.

आपण कोणाचे कोणीच नसतो पण आपलं मात्र काहीतरी ऋणानुबंध असतात म्हणूनच आपली भेट कोणत्या ना कोणत्या रुपात ही नक्कीच होते.

आत्ता आयुष्याची पन्नाशी ओलांडल्यावर पुढचे आयुष्य हे बोनस आयुष्य आहे तेव्हां या वळणावर जेवढे मित्र मैत्रिणी भेटतात त्यांना भेटूया….
कोणाला काय माहीत की आपला प्रवास हा कुठपर्यंत आहे? प्रत्येकाचे स्टेशन वेगळे आहे. ते आले की उतरावेच लागते.
म्हणून जो पर्यंत प्रवास आपला चालू आहे त्या प्रवासात सगळे मनातल्या तक्रारींना काढून टाकूया. माहीत नाही परत आपण कधी, कुठे आणि कसे भेटू ? म्हणून मैत्रिची ही साथ खूप आधाराची व समाधानाची वाटते हे मात्र नक्की!!

पण अशी मैत्री समजुन घेणारे फार कमी असतात.ज्याला खरे निस्वार्थी मित्र लाभले ते भाग्यवान…
Friends Forever…!!

( मैत्री सारख्या जगातील सर्वात सुंदर नात्याबद्दल व्हाट्सएपच्या माध्यमातून प्राप्त एक पोस्ट थोड्या बदलासह)

(01421830)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

कुणाला दु:ख देऊन मिळालेला आनंद कधीच सुख देऊ शकत नाही….
पण कुणाला आनंद मिळावा म्हणून, ‘स्वीकारलेलं दु:ख नेहमी सुख देऊन जातं…..!!
🌸🌸🙏सुप्रभात🙏🌸🌸

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.koshtirn.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

भक्ष्य आणि भक्षक

व्हाट्सएपच्या शाळेत अनेक गोष्टी शिकायला मिळतात. एक व्हिडीओ मध्यंतरी प्राप्त झाला होता. त्याला शब्दबद्ध करणे मला उचित होणार नाही. माझ्या मते बुद्धी आणि चातुर्य याच्या साठी शब्द नाहीतच मुळी. खालील व्हिडीओ मध्ये भक्षक कोण आणि भक्ष्य कोण हे तुम्हिच ठरवा.

जो कोणी हा व्हिडीओ शुट केला आहे त्याला साष्टांग दंडवत. त्याने हा क्षण कसा मिळवला असेल?

असो. चला तर मग निसर्गाच्या सान्निध्यात….

(00321819)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

🙏 सुप्रभात🙏

“पाण्याचा एक थेंब चिखलात पडला तर तो संपतो,”
“हातावर पडला तर तो चमकतो,”
“शिंपल्यात पडला तर तो मोती होतो, “
“थेंब तोच असतो पण फरक फक्त सोबतीचा असतो..!”✍✍✍

🙏🌹 शुभं भवतू🌹🙏

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.rnk1.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

लूईस पाश्चर……

मित्रांनो, आज व्हाट्सएपच्या विद्दालयात खूप छान संदेश वाचण्यात आला. म्हणून मी तो संदेश येथे चक्क कॉपी पेस्ट करतोय.

जवळपास दोनशे वर्षांपूर्वीची गोष्ट आहे..
फ्रान्समधल्या एका गावात कुणी तरी एका नऊ वर्षाच्या मुलाची किंकाळी ऐकली..
किंचाळणाऱ्या मुलाचं नाव होतं ‘निकोल’ अन् ती ऐकणाऱ्याचं नाव होतं ‘लुईस.’

निकोलला कुत्र्यानं चावा घेतला अन् गर्दी जमा झाली..
निकोल किंचाळतांनाचा कुत्र्यासारखंच दात विचकून गुरगुरू लागला-त्याचं शरीर आकुंचन पावलं-त्याला पाण्याची भिती वाटू लागली-हळूहळू तो इतरांनाही चावण्याचा प्रयत्न करू लागला…
महिन्याभरात निकोल देवाघरी गेला आणि त्याचं किंचाळणं चाळीस वर्षे ऐकू येणारा त्याचा मित्र पुढं जाऊन जगातला एक महान शास्त्रज्ञ बनला..

पन्नास वर्षीय त्या शास्त्रज्ञाचं संपुर्ण नाव होतं ‘लुईस पाश्चर’
लुईस यांनी या काळात अनेक संशोधनं केले पण त्यांच्या कानात रोज निकोलच्या किंचाळण्याचा आवाज येत राहिला मग त्यांनी चावणाऱ्या-पिसाळलेल्या कुत्र्यांवर संशोधन सुरू केलं…

मदतनीस रक्सच्या सहाय्यानं त्यांनी अश्या काही कुत्र्यांना पकडून पिंजऱ्यात डांबलं आणि त्यांच्या तोंडाचा फेस-लाळ परीक्षानळीत जमा करत गेले..

या लाळेचं इंजेक्शन जेव्हा नाॅर्मल कुत्र्याला दिलं गेलं तेव्हा ते ही पिसाळल्यासारखं करू लागलं..
हेच इंजेक्शन सश्याला दिलं ते तर बिचारं पॅरालाईज होत काही क्षणात मरून गेलं..
यावरून एक गोष्ट मात्र लक्ष्यात आली ही ‘लाळ’ जीवघेणी आहे..

लुईसच्या या प्रयोगशाळेत दिवसरात्र भुंकणारे कुत्रे त्यांची काळजी घेणं-ते चावणार नाही याची काळजी घेणं-लाळ जमा करणं असं क्लिष्ट काम चाललं होतं..

मदतनीस रक्सनं पाश्चरना एक निरिक्षण सांगितलं ते म्हणजे ‘या लाळेचा संसर्ग थेट मेंदूवर परिणाम करतो.’
यावर प्रयोग करूयात म्हणजे लाळेचं इंजेक्शन शरीरात इतरत्र देण्यापेक्षा थेट डोक्यात देऊन बघितलं तर?
‘छे छेऽऽ’ पाश्चरनं त्याला थेट नकार दिला..
मानेल तो रक्स कसला? पाश्चर सुट्टीवर जाताच भावानं देऊन टाकलं दोन हेल्दी कुत्र्यांना हे लाळेचं इंजेक्शन
दोन आठवड्यातच हे दोन्ही कुत्रे दगावले..
रक्स थोडा हैराण झाला..आता पाश्चर रागावणार..

पाश्चर सुट्टीवरनं परतले..त्यांनी रक्सचं कांड ऐकलं
आणि त्यांनी ते ऐकून त्याला चक्क ‘शाबासकी’ दिली..
हे सिद्ध झालं होतं की लाळेतला विषाणु थेट मेंदूवर हल्ला करतो..

अश्यातच एक आधीच पिसाळेला कुत्रा त्यांच्या प्रयोगशाळेत आणला..त्याला त्यांनी ते लाळेचं इंजेक्शन दिलं आणि ‘मरण’ तर दूर हा कुत्रा चक्क हळूहळू बरा होऊ लागला..
बघता बघता त्याची सगळी लक्षणं नाहीशी झाली थेट तसंच जसं आधी सर्दी खोकला होतो-वाढतो-आपोआप कमी होतो..

याचा अर्थ शरीरात रोगप्रतिकारक शक्ती तयार होते..
आजारी कुत्र्यात पण ती तयार झाली होती..

पाश्चरनी ही संधी हेरली..या कुत्र्यात विषाणुविरुद्ध ॲंटिबाॅडी तयार झाल्या होत्या,ते बचावलं होतं आता वेळ होती ‘लस’ बनवायची..

पाश्चरनं प्रयोगशाळेतील चारपैकी दोन कुत्र्यांना लाळेचं इंजेक्शन दिलं ते वाचले इतर दोन गेले..
पाश्चरना वाटलं फ्रान्समधल्या यच्चयावत कुत्र्यांना हे इंजेक्शन द्यावं म्हणजे सगळे सुरक्षित होतील..
सल्ला महाग होता आणि श्वानप्रेमीही ‘सरसकट लस द्यावी की नको?’ या संभ्रमात होते..

विचारविमर्श झाला (फ्रान्स होतं म्हणून,आपल्याकडं एव्हाना मिडिया ‘पिसाळली’ असती) त्यातनं असं ठरलं की थेट कुत्र्यांना लस देण्याऐवजी त्यांनी ज्यांना चावा घेतला त्या माणसांना ही लस दिली तर?

हे लाॅजिकल होतं,तसंही पिसाळलेल्या कुत्र्यानं चावा घेतल्या घेतल्या लागलीच काही होत नाही विषाणू मेंदूपर्यंत जायला काही दिवस तर घेतोच..

पण इथंही एक समस्या होती आतापर्यंत असा प्रयोग माणसावर थेट कधीच झाला नव्हता,तो कसा व्हावा?
कुत्रा माणसाला चावल्यावर..
पण जाणुनबुजून कुणी कुत्र्याकडून कसं चाववून घेईल?

‘सर्किट’ नसेल तो शास्त्रज्ञ कसला..
अहो फक्त ‘पॅशन’ नाही तर एक ‘वेड’ असावं लागतं एखाद्या गोष्टीपाठी लागण्यासाठी..
पाश्चरनं पिसाळलेल्या कुत्र्याच्या जबड्यात हात घालायची तयारी केली पण तेवढ्यात शेजारच्या खेड्यातून ‘जोसेफ’ नावाच्या एका दहा वर्षीय मुलाला कुत्रा चावल्याची बातमी आली..
जोसेफची आई त्याला पाश्चरकडं घेऊन आली..
पाश्चरनं जोसेफला लस दिली..जोसेफ वाचला..तारीख होती ६ जुलै १८८५.

हळूहळू ही बातमी जगभर पसरली..जगभरातून पत्रांचा वर्षाव झाला..चर्चा झाल्या..
रशियात एके दिवशी एकोणीस शेतकऱ्यांना कोल्हा चावला..सगळे थेट पॅरीसला जाऊन धडकले..
प्रारंभी भाषेची जरा अडचण जाणवली पण ‘वेदनेची आणि सहवेदनेची’ एक वेगळी भाषा असते..
शेतकऱ्यांसाठी लसी तयार करण्यात आल्या सगळे वाचले..

त्याआधी अश्या हल्ल्यात अनेक लोकं दगावायचे..
रशियाचा राजा ‘झार’ पाश्चरवर खूष झाला त्यानं पाश्चरला थेट रत्नजडीत बक्षिस पाठवलं आणि संस्थेच्या स्थापनेसाठी पैसेही..

बालपणी शाळेत मंद-मठ्ठ म्हणून ज्याला हिणवलं गेलं त्यानं जगाची रेबिज-काॅलरा-ॲंथ्रक्स पासून सुटका करत पाश्चरायजेशनसारखी प्रक्रिया जगाला दिली..

विचार करा एकदा ‘रेबिज’ झाला की आजही औषध नाही..रेबिजनं होणारा मृत्यू हा सगळ्यात दयनीय आणि भयावह असावा..लस शोधून पाश्चरनी या जगातल्या असंख्य प्राणीमात्रांवर अनंत उपकार करून ठेवलेत..

खऱ्या अर्थानं ‘महामानव’ असलेल्या या शास्रज्ञाचा आज स्मृतीदिन..विनम्र आदरांजली💐

ता.क. हा संदेश मी जसाच्या तसा सादर केला आहे.

(13220800)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

🙏🙏 श्री स्वामी समर्थ🙏🙏
“आपण जगासाठी

एक व्यक्ती आहात,

परंतू कुटुंबासाठी आपण

संपूर्ण जग आहात”

म्हणून स्वतःची काळजी घ्या

!! घरी राहा – आनंदीत राहा !!

!!…शुभ प्रभात…!!

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.koshtirn.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

बालपण….

“ह्या जगात प्रत्येक गोष्ट सुंदर आहे पण ती तुमच्या विचारांवर आणि बघण्याच्या दृष्टिकोनावर अवलंबुन आहे.

जशी सकाळची शाळा भरतांना घंटेचा आवाज कर्कश वाटतो पण त्याच घंटेचा आवाज शाळा सुटतांना कानाला मंजुळ वाटतो.

💐शुभ सकाळ💐

सकाळी सकाळी व्हाट्सएप उघडले आणि वरील संदेश वाचला. मन बालपणीच्या सुंदर लालायित करणार् या आठवणीत रमले. खूप लहान असताना शाळेची घंटा टनटनटन… वाजायची तेव्हा बालमन त्या आवाजाकडे आकर्षित व्हायचे. मुलांना पांढरे शर्ट आणि खाकी चड्डी हो चड्डीच आता हा शब्द गावंढळ आणि वल्गर वाटतो. कोणीच वापरत नाही. पँट हाच शब्द सर्व वापरतात. हायफाय वाटतो तो. आता कसं हायफाय राहायची सवय झाली आहे सर्वांना. असो, शाळेत जात नव्हतो तोपर्यंत त्या घंटेचा तो आवाज कानाला सुमधुर आणि आकर्षक वाटायचा.

खेडेगावात लवकर शाळेत घातले जात नसायचे. जन्म कधी झाला याची नोंद ठेवली जात नसायची. खूप वर्षे झाली कि मुल शाळेत जायचा आग्रह करायचे. किंवा गुरुजी घरोघरी फिरून शाळेत नाव घालण्यासाठी आग्रह करायचे. पूर्वी प्रत्येकात आपूलकी असायची. गुरुजी म्हणजे गावातील उच्चभ्रू व उच्च शिक्षित मानले जात असत. त्याकाळी माझ्या माहिती प्रमाणे सातवी झाल्यावर प्राथमिक शिक्षक म्हणून नौकरी लागत असे.

असो, पण आईने व मी आग्रह धरला म्हणून शाळेकडची वाट आम्हाला दाखवली गेली. वडील बहुतेक खर्च वाढेल म्हणून टाळाटाळ करत असावे. तेव्हा ना नौकरी ना धंदा. दोन वेळ जेवायचे वांधे असायचे राव. घरोघरी हीच परिस्थिती.

मला वाटते मी आठ वर्षांचा असेल तेव्हा शाळेत नाव घातले गेले. कारण जेव्हा समजायला लागले सातवी आठवीत गेल्यावर तेव्हा आपण इतरांपेक्षा मोठे दिसतो हे कळायला लागले. पण काय करणार.

दुसरी पर्यंत खेड्यात होतो. पण कामाच्या शोधात मोठे बंधू इतरत्र गेल्याने आमचेही स्थलांतर झाले. ते शहरवजा गाव होते. बहुतेक मडळी सुशिक्षित होती. हे गाव म्हणजे शहर किंवा दोघी ही म्हणजे मध्यप्रदेशातील नेपानगर. पेपरमील असलेले. आणि त्यामुळेच नेपानगर असे नाव ठेवलेले.
असो. पण वरील संदेशात लिहिल्याप्रमाणे सकाळची शाळा भरतांनाचा घंटा कर्कश कधी वाटला. उलटपक्षी रोज शाळा भरायची वाटच पाहायला आवडायचे. शाळेत जायचा कधी कंटाळा आला नाही. किंवा आई पोट दुखते अशी नाटकं ही केल्याचे आठवत नाही. शाळेत जात नाही म्हणून कधी मार ही खाल्ला नाही. त्याचे कारण कदाचित मला मिळत गेलेले शिक्षक ही असावे. पहिली दुसरी गावात होतो. तेव्हा एक मैडम शिकवायच्या. खूप छान शिकवत असत. नाव आठवत नाही. हेडमास्तर मला वाटते फावडे सर होते. तिसरी पासून नेपानगर ची मराठी प्राथमिक शाळा होती. तिसरी, चौथी आणि पाचवी. एकच सर होते. महाजन सर. पायजमा कुर्ता आणि डोक्यावर टोपी घालत. खूप प्रेमाने आणि सुंदर शिकवत असत. पुढे मात्र हिंदी त शिक्षण झाले. तेथे सहावी ते अकरावी. सर्व शिक्षक छान शिकवायचे. जीव लावून शिकवणार. शिक्षणात आनंद यायचा. सहावीत मला वाटते गुहा सर वर्गशिक्षक होते. सातवीत दुबे सर. आठवीत कोणते सर होते आठवत नाही. नववीपासून कला, वाणिज्य किंवा विज्ञान यापैकी एक मार्ग निवडायचा. तेव्हा मला विज्ञान शाखेत जायला सांगितले होते सरांनी. पण मी परिस्थिती नुरुप वाणिज्य शाखेत जाणे पसंत केले आणि न सांगता जाऊन बसलो दळवी सरांच्या वर्गात. दोन तीन दिवस हौस भागवून घेतली. कारण मला बोलावणे आले आणि विज्ञान शाखेत जाऊन बसावे लागले. गणिताचे कुल्हाडा सर, जोशी सर; भौतिकशास्त्र शर्मा सर,रसायन चे परांजपे सर, जीवशास्त्र श्रीवास्तव सर हिंदी चे शुक्ला सर, इंग्रजी चे मिश्रा सर. पण बहुतेक वेळा प्राचार्य श्री पाठक सरच शिकवायचे. अगदी जीव ओतून शिकवायचे सर्व सर. त्यांच्या आशिर्वादाने, चांगल्या शिकवणूकीने आज आहोत. त्यांचे उपकार कधीच विसरू शकत नाही.

आनंद या गोष्टीचा आहे कि यापैकी बहुतेक सर सोशल मिडिया वर आपल्या संपर्कात आहेत. आज ही त्यांचे आशिर्वाद दररोज मिळत आहेत. ते असेच सदैव मिळत राहोत हिच ईश्वराच्या चरणी अपेक्षा.

(12820796)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

आयुष्याने शिकवलेलं एक वाक्य…
“जिंकलो तर आवरायचं आणि हरलो तर सावरायचं…”
🌼🌹 शुभ सकाळ🌹🌼

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.ownpoems.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐