नाबाद ९७

फिल्म जगताचा एके काळचा बादशहा, अप्रतिम अभिनय क्षमता असलेला अशा एका अभिनेत्याने परवा ९७ वा वाढदिवस साजरा करून ९८ व्या वर्षांत पदार्पण केले आहे. ह्या अभिनेत्याचे नाव आहे “दिलीप कुमार”. इतके आयुष्य लाभलेला हा एकमेव अभिनेता असावा असे मला वाटते.

मधुबन मे राधिका नाची रे, कोई सागर दिल को बहलाता नही, अशा सुमधुर व सुश्राव्य गीतांची आठवण होते जेव्हा या कलाकाराची आठवण येते.

तुम जिओ हजारो साल……

(19649B)

जाते, पाटे आणि वरवंटे….

लहान असताना रोज सकाळी ३-४ वाजेला घरातील कामे सुरु होत. त्यात जात्यावर दळण दळायचं काम एक होते. हे काम दररोज नसे. पण दोन तीन दिवसातून एकदा केले जायचे. दोन शेजारणी एकत्र दळत. सोबत गाणं गायलं जात असे. कधी कधी आई एकट्याने दळत असे. पण ती पहाट आठवणीत राहून गेली. अशी सुमधुर सुश्राव्य सकाळ कधी होणे नाही. दळण असो अगर नसो. पूर्वी बायका सकाळी लवकर उठत असत. सवयच होती ती सर्वांना. पुरुष मंडळी सुद्धा सकाळी पांच वाजेला आंघोळ करून तयार असायचे. ठंडी आहे म्हणून उशिरा उठणे असे कधी झाले नाही. आम्ही लहान होतो तरीही लवकर उठून तयारी करत होतो. सकाळी पांच वाजता चिमणी घेऊन अभ्यास करायला बसत असू. घरोघरी असच असायचं. आम्ही तर शेजारच्या मित्रांसोबत अभ्यास करत होतो. असो.

पूर्वी गिरण्या नव्हत्या. घरोघरी जाते होते. दगडी जाते. दोन पाते असायची एक वरचं तर दुसरं खालचं. मधे एक दांडा असायचा. वरच्या पात्याला एक दांडा असायचा. त्याने वरचं पातं गोल फिरवल जायचं. वरच्या पात्याच्या मध्यभागी असलेल्या दांड्याच्या अवतीभवती थोडी मोकळी जागा मुद्दामहून ठेवलेली असायची.

त्यातून ज्वारीचे दाने टाकले जायचे. दोन पात्यांमधे ते येत व दळले जात. शुद्ध पिठ बाहेर पडत असे. शुद्ध आणि पौष्टिक ही. भाकरी सुद्धा स्वादिष्ट लागत असे. तेव्हा चे अन्न गुडचट लागे. पोळी असो अगर भाकरी नुसती जरी खाल्ली तरी गोड लागत असे. तोंडाला लाळ सुटून आणखी गोड होत असे. आता तर पोळी ही गोड लागत नाही आणि खातांना तोंडातून लाळ ही उत्पन्न होत नाही. जन्म झाला आहे म्हणून खायचे व जगायचे बस. अर्थात जगण्यासाठी खायचे.

पूर्वी ज्वारी ची भाकरी दररोज खात असत. तेव्हा ज्वारी चे पिक जास्त घेतले जात होते. गहू कमी खात असत. आमच्या कडे तर दिवाळी, दसरा अशा सणाला किंवा विशिष्ट पाहूणे आले तरच वरण पोळी व भाताचे जेवण होत असे. इतर वेळी फक्त भाजी भाकरी. याच्याने पोट व्यवस्थित राहत असे. तब्येत ठणठणीत राहणार. आणि घरात वरण भात म्हणजे जिन्नस व आनंदाचा दिवस मानला जात असे. अहो, शीरा पूरीचा पाहुणचार म्हणजे खुप मोठी गोष्ट. दिवाळी दसरा या सणांची आतुरतेने वाट पाहात असत सगळे. स्रिया तर एक महिना आधी पासून काय घ्यायचं, काय करायचं याचं नियोजन सुरू करत. असो, नेहमी प्रमाणे विषयांतर झालच.

पाटा आणि वरवंटा ही जोडी ही त्याकाळी अत्यंत महत्त्वाची होती.

घरोघरी असणारच. हीच श्रीमंती होती हो त्याकाळी. पाट्या वरवंट्यावरील चटणी😢 काय स्वाद असायचा राव. आता लिहित असताना ही तोंडाला पाणी सुटले. तो स्वाद आठवला राव. मिक्सर आला आणि जीवनातील रयाच गेली बघा.

आधीच रसायनांचा मारा म्हणून भाजी पाला बेस्वाद झालेले. त्यात मिक्सर, ग्राईंडर ची भर. त्यात चटणी केली सर्व स्वाद जळून जातो.

आणि हो ह्या सुख सोयी सोबत आजारपण घेऊन आल्या.

(19649A)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

लिहिल्याशिवाय
दोन शब्दातील अंतर
कळत नाही….
हाक आणि हात
दिल्याशिवाय माणसांचे
मनं जुळत नाही…
💐💐शुभ सकाळ💐💐

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.ownpoems.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

सुंदर….

सुंदर हा शब्द फार बोलका आहे बघा. हा शब्द तोंडातून उच्चारला कि झाले. प्रतिक्रिया ही उमटणारच.

मात्र हा शब्द तुम्ही कोणासाठी उच्चारला हे फार महत्त्वाचे असते. त्यावरच त्याची प्रतिक्रिया अवलंबून असते. हे मात्र नक्की आहे कि क्रियेस प्रतिक्रिया ही येणारच. अहो, वैज्ञानिक नियमच आहे तो. कोणीही बदलू शकत नाही.

आता हेच बघा न! नवरा बायको एक तासापासून भांडत होते. एक तास चाललेले भांडण शेवटी त्यानेच व तेही फक्त एका वाक्यात संपवले.

नवरा लाडाने बायकोला म्हणाला,

सुंदर” आहे म्हणून काहीही बोलशिल का ?
बिचारी ती, काय करणार बस या वाक्याने इतकी घायाळ झाली कि लाजून आत गेली छान मसालेदार चहा आणला त्याच्या साठी. पण यांच्या लग्नाला जेमतेम तीन वर्षे झाली होती.

हाच प्रसंग एका वेगळ्या कुटुंबात कसा असेल ते पाहू!

त्यांच्या लग्नाला दहा वर्षे झालीत. मुलं शाळेत गेली होती. ते दोघे घरीच होती. त्याने सुटी घेतली होती.

काही तरी निमित्ताने बाचाबाची झाली दोघांमधे. भांडण वाढत गेले. ती रागावून रूसून बसली. थोड्या वेळाने तो गेला व म्हणाला, “सुंदर आहेस म्हणून काही ही बोलशील का?”😜😂

आता त्याला तिच्या कडून काय अपेक्षा असणार? ती सुंदर म्हटले म्हणून खुश होणार, असे त्याला वाटले पण ती तर आणखी भडकली. “काही ही बरडू नका. तुम्हाला काय वाटलं. मी खुश होणार? लोणी लावू नका तुम्ही. मला सर्व कळतय तुमचं. इतकी वर्षे झाली कधी इतकं प्रेम ऊतू गेलं नाही. आजच काय झालं.” बिचारा बोलून चुक केल्यागत झाले म्हणून घराबाहेर पडला.

सांगायचा तात्पर्य असा कि कोणता शब्द कोठे व कधी वापरावा हे जर तुम्हाला कळालं तर तुम्ही आयुष्याचं गणित १००% काय २००% सोडवले म्हणून समजा. अहो, बायको नावाचं रसायन कळणं इतकं सोप नाही. देव सुद्धा जेथे थकले तेथे आपण किस खेत की मुली आहोत!!

म्हणून म्हणतो मित्रांनो, आजपासून कानाला खडा लावा आणि कोणता शब्द कधी आणि कसा वापरावा याचा शब्द वापरण्यापूर्वी विचार करायला सुरुवात करा.😢😊☺️☺️😊😢👍👍☺️😊

😜😂😜

(19641)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.manachyakavita.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

मात्रुदुग्ध पेढी….

मध्यंतरी वर्तमान पत्रात एक आगळी वेगळी बातमी वाचण्यात आली होती. एक अमेरिकन तरुणी पुण्यात ऑफिस कामानिमित्त दहा दिवसांसाठी आली. ती सॉफ्टवेअर इंजिनिअर होती. तिने नुकताच एका बाळाला जन्म दिला होता. म्हणजे ती तरूणी नसून एक माता आफल्या लहानग्या ताण्हुल्याला सोडून परदेशात आली होती.

ही माता किती संवेदनशील असावी याची कल्पना पुढील बातमी वरून येईल. तिने भारतात येण्यापूर्वी बाळापासून लांब गेल्यावर जो पान्हा फुटेल त्याचे काय करावे याचा आधी च विचार केला. गुगल वर सर्च करून माहिती मिळविली. पुण्यातील ससुन या सरकारी दवाखान्यात आईच्या दुधाची पेढी आहे हे तिला समजले. त्या माऊली ने ईमेलवर संपर्क केला. आधीच सर्व व्यवस्था केली मग आली. तिच्या वास्तव्यकाळात तिने सात लिटर दुध दान केले. अशा प्रकारे तिने पुण्याशी कायमचा संबंध प्रस्थापित केला.

सॉफ्टवेअर इंजिनिअर असून सुद्धा ही माता किती संवेदनशील आहे हे यावरून सिद्ध होते.

इतकेच नव्हे आईच्या दुधाची पेढी असते ही नवीन माहिती समजली.

(19624)

http://www.manachyakavita.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

💐💐💐शुभ सकाळ💐💐💐

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

मेडिकल क्षेत्र….

पूर्वी इंजिनिअरिंगच्या ४-५ शाखा होत्या. तेव्हा माझ्या कॉलेज मधे मला आठवते ईलेक्ट्रिकल, मेकेनिकल, सिव्हिल आणि ईलेक्र्टॉनिक्स ह्याच शाखा होत्या. मी एडमिशन घेतले होते १९७७ मधे. आता तर खूप वाढल्या आहेत. कित्येक शाखांचे नाव सुद्धा माहिती नाही आम्हाला.

तसेच पूर्वी डॉक्टर म्हणजे लिमिटेड क्षेत्र वाटायचं. पण हळूहळू या क्षेत्रात ही खूप बदल झाला आहे. शरीरातील प्रत्येक अवयवासाठी वेगवेगळे एक्सपर्ट दिसतात. इतकेच काय वेगवेगळ्या सेवा पुरविण्यासाठी एक्सपर्ट वेगळे असतात. नुकताच एका नातेवाईकासोबत दवाखान्यात गेलो होतो. त्यांना सांधेदुखी चा त्रास सुरू झाला आहे. सांधेदुखी चे एक्सपर्ट म्हणजे कोण याचा नेटवर शोध घेतला तर रिमेटोलॉजी (rheumatology) क्लिनिक व एक्सपर्टला rheunatologist असे संबोधतात असे आढळले. हे माझ्या साठी एकदम नवीन क्षेत्र होते. फोनवर अपॉइंटमेंट घेतली. क्लिनिक वर गेलो ही पण खात्री होत नव्हती. शेवटी विचारले कि हे सांधेदुखी चे तज्ञ आहेत न? त्यांनी हो म्हटल्यावर मनाला शांती मिळाली. नाही तर उगाच ६००/- रु। फी भरावी लागली असती. आणि ते नातेवाईक सुद्धा नाराज झाले असे.

आम्ही जेथे गेलो होतो तो मोठा दवाखाना होता. तेथे वेगवेगळे क्लिनिक होते. कधी ऐकली नव्हती त्यांची नावे. तुम्ही ही आश्चर्यचकित व्हाल. एक होते travel clinic. मला काही समजले नाही. हे काय असते. मी त्यावर विचार करायला सुरुवात केली. मला तेथे एक वॉकर घेतलेली व्यक्ती आंत जातांना दिसली. मला वाटले कदाचित ज्यांना अपघातामुळे चालायला त्रास होतो त्यांना मार्गदर्शन केले जात असावे. पण मन ऐकत नव्हते. ही सवय लहानपणापासून जडली आहे. जोपर्यंत मनाचे समाधान होत नाही तोपर्यंत पिच्छा पुरवायचा आणि माहिती गोळा करायची. शेवटी मी बाहेर बसलेल्या असिस्टंट कडे मोर्चा वळवला. त्यांना विचारले मेडम हे ट्रेव्हल क्लिनिक काय असते? त्यांनी सांगितले ज्यांना विदेशी जायचे असते त्यांचेसाठी आहे ते. बस यापुढे विचारून स्वतः चे जास्त हसे करून घ्यावे असे मला वाटले नाही व मी येऊन आपल्या जागी बसलो. मला वाटते आजारी व्यक्ती विदेशात जात असेल तर त्याला तेथे काय करावे, कोणते औषध घ्यावे, अचानक काही त्रास झाला तर नेमके काय करावे? अशा प्रकारच्या सल्ल्यासाठी हे क्लिनिक असावे.

बरोबर आहे. विदेशात ही औषधे मिळत असतीलच असे नाही. आणि जापान, रुस अशा वेगळी भाषा असलेल्या देशात गेल्यावर काय करणार? काही झाले तर तेथील डॉक्टर ला काय सांगणार? मी लगेच फ्लॅशबेक मधे गेलो. १९९८ मधे मला या समस्येला सामोरे जावे लागले होते. माझी प्रक्रुति बरी नव्हती. मला संपूर्ण अंगाला मुंग्या यायच्या. डोक्यातून पाठीमागून निघायच्या आणि खालपर्यंत जायच्या. मला खूप अस्वस्थ व्हायचे. बरेच डॉक्टर झाले. कोणालाही कळेना नेमके काय झाले आहे ते. एक दिवस मी गळ्यात टांगायची बेग घेतली. त्यात डबा पुस्तकं इ. साहित्य ठेवले. व ती माझ्या खांद्यावर लटकवली. तेव्हा मला मुंग्या कमी झाल्यासारखे वाटले. परत परत लक्ष दिले. मग हेच कारण आहे असे जाणवले. रात्री घरी गेल्यावर गळ्याला टर्किश टॉवेल गुंडाळून ताट मान करून बसलो. खूप बरे वाटले. मग सुटीच्या दिवशी होमिओपॅथी डॉक्टर कडे गेलो. ओळखीचे होते. त्यांना हे सांगितले. तेव्हा स्पांडेलायटिसचा त्रास असल्याचे त्यांनी सांगितले. त्यावर औषध दिले व काही दिवसांनी बरा झालो. जवळजवळ ५-६वर्षे मी तो त्रास सहन करत होतो. आजार बरा होत नसल्याने आत्मविश्वास कमी होत चालला होता. असो.

पुन्हा पूर्वपदावर येऊ. तर Travel clinic चा उलगडा झाला होता. नंतर शोधल्यावर infectious disease clinic, respiratory medicine, असे बरेच क्लिनिक असतात असे समजले.

आणखी एका Ergonomic clinic ची माहिती मिळाली. याचा अर्थ शोधला तर उलगडा असा झाला. Ergonomic चा अर्थ designed for efficiency and comfort in the working environment असा दिसून आला. म्हणजे तुम्ही जेथे काम करत आहात तेथील वातावरण कसे आहे. तुमची क्षमता कशी वाढवता येईल. फर्निचर कसे डिजाईन केले असावे. याचे मार्गदर्शन हे डॉक्टर देतात. कमाल आहे न!

असे असंख्य प्रकार या मेडिकल क्षेत्रात आहेत. आपल्याला माहिती नसतात. किंबहुना आपण करून घेत नाहीत. किंवा जेव्हा गरज पडेल तेव्हा बघू. ही प्रवृत्ती असते व नडते ही.

माणसाने चौफेर लक्ष ठेऊनच जगले पाहिजे. कौन जाने कब कौन बनेगा करोडपती से बुलावा आ जाये!😊😊

(19620)

http://www.koshtirn.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

🌷शुभ प्रभात🌷🕉नमः शिवाय।🕉

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

सौ.वाढदिवस…

जन्माला आल्यानंतर दरवर्षी एक दिवस प्रत्येकाच्या आयुष्यात न चुकता येतो. तो म्हणजे वाढदिवस. नावावरूनच कळते कि हा वाढ होण्याचा दिवस असतो. जन्मापासून खरोखर हा वाढदिवस असतो. कारण शारीरिक वाढ ही दररोज होतांना दिसून येते. अगदी लहान असतो तेव्हा सर्वांकडून कौतुक होत असते. ७-८ वर्षे वय झाले कि बाळ त्रास द्यायला लागते आणि मग त्याचे गाल लाल होत असतात. नाही नाही ही आताची गोष्ट नाही. आमच्या काळातील आहे. सुमारे ५० वर्षापूर्वीचा तो काळ. आता तर मुलांना रागवायचे सुद्धा नाही असे आहे. पूर्वी वडिलांसमोर उभे राहणे तर सोडा समोर येता ही येत नव्हते. मग आईचे कान कोरायचे. आई सुद्धा सहजासहजी वडीलांच्याकडे बोलू शकत नव्हती. ती वेळकाळ बघूनच विषय काढून मान्य करवून घेत असे. यात फक्त आईचाच हातखंडा असायचा. पण बर्याच वेळा वडील आईचे ही ऐकत नसायचे. अर्थात हे मुलांच्या मागणी वर अवलंबून असायचे. असे झाले तर आई मुलांना शेवटचे सांगून टाकायची कि तुझे बाबा ऐकत नाहीत.

तेव्हा मुलांची गोची व्हायची. मग ती आजीचे कान कोरायची. आजीने मनावर घेतले आणि तिच्या लेकराला समजावून सांगू शकली तर मुलांच्या प्रयत्नांना येत असे. यात फार गंमत वाटायची. मुलांना मजाही खूप यायची. आनंद ही तितकाच घ्यायचे. आता मात्र तसा मजा नाही कि गंमत ही नाही. मुलं सहज वडिलांना सागू शकतात बोलू ही शकतात. इतके च कशाला हट्ट ही धरु शकतात.असो विषयांतर खूप मोठे झाले बर का! क्षमस्व!

तर काल (९) आमच्याकडे सौंचा वाढदिवस होता, म्हणून पोस्टचा शिर्षक “सौ. वाढदिवस” असा ठेवला आहे; हे लक्षात आले असेलच.

आमच्याकडे वाढदिवस सहसा साजरा करत नाहीत. लक्षात ही राहत नाही. माझा वाढदिवस तर मला लक्षात राहत नाही. जन्मतारीख विचारली तर माहिती लक्षात असते. पण आजची तारीख काय आहे हे लक्षात ठेवत नाही. घरच्यांनी आठवण दिली तर ठिक नाही तर. हल्ली लक्षात ठेवणे आवश्यक नसते. सोशल मीडिया तुम्हाला व तुमच्या सर्व मित्रांना आठवण करून देत असते. याशिवाय तुम्ही बर्याच ग्रुपमध्ये असतात. तेथील काही मंडळी नोंद ठेवतात. ते योग्य वेळी शुभेच्छा संदेश टाकतात.

असो तर अशाप्रकारे सौंचा वाढदिवस साजरा झाला आणि आणखी एक पूर्ण वर्ष त्यांच्या आयुष्यात सम्मिलित झाले.

(19617)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

💐💐शुभ सकाळ💐💐

प्रामाणिक नाती पाण्यासारखी असतात. रंग नाही, आकार नाही, ठिकाण नाही तरी सुद्धा जीवनासाठी महत्वाची असतात.💐💐

http://www.ownpoems.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

अफाट अंतराळ…(19612)

मित्रांनो, आताच वर्तमानपत्रात बातमी वाचली कि नासाचे व्हॉएजर-२ या यानाने चार दशकानंतर अंतराळ प्रवासाचा मोठा टप्पा गाठला आहे. त्याने आपल्या अफाट अशा सौरमालेची सीमा ओलांडून वेगळ्या आंतरतारकीय( हा एक नवीन शब्द ऐकण्यात आला आहे. आंतरराष्ट्रीय तसा हा आंतरतारकीय) अवकाशात प्रवेश केला आहे.

म्हणजे आपल्या सौरमालेच्या बाहेर या यानाने पाऊल टाकले आहे. याबद्दल ची बातमी खालील लिंक वर आहे. https://www.indiatoday.in/science/story/nasa-voyager-2-become-second-spacecraft-reach-interstellar-space-1615948-2019-11-05

हे या २० ऑगस्ट १९७७ रोजी नासाने अंरराळात पाठविले होते. त्याचे मॉडेल गुगलवरून शोधून येथे सादर केले आहे.

याबद्दल ची आणखी माहिती हवी असल्यास विकिपीडियाच्या

https://en.m.wikipedia.org/wiki/Voyager_2 या लिंकवर उपलब्ध आहे.