आंबा….

फळांचा राजा आंबा. त्याला चाखल्यावरच कळत फळांचा राजा का म्हणतात ते. तो सर्व फळांचा राजा असला तरी त्याच्यात वेगवेगळ्या जाती आहेत.

गरिबात गरिब आंबा म्हणजे तो अगदी लहान असतो. रस जवळजवळ नसतोच. पण गोड. गरिबाला परवडणारा. आणि श्रीमंतांना परवडणारा म्हणजे देवगड हापूस. सर्वात महागडा. हा आंब्याचा राजा.

हापूस मधे ही रत्नागिरी, कर्नाटकी हापूस असे काही प्रकार असतात.

पण आपल्याला त्याचे काय आंबा गोड आणि स्वादिष्ट लागला म्हणजे झालं.

माझा हे शीत पेय आंब्याच्या रसापासून तयार केलेले. प्रवासात सोबत घेतले की काही खायची गरज वाटत नाही.

मस्त

Advertisements

विकतचे दुखणे……

माणसाला वातावरणातील बदलाणे किंवा आणखी काही कारणाने आजारपण येतच असते. पण कधी कधी बाहेरचे काही खाल्ल्याने आजार येतो. असा अनुभव मी उपभोगत आहे.

झाले असे कि काल कन्येची सेट ची परीक्षा होती. तिला सेंटरवर सोडून घरी आलो. परीक्षा दिवसभर होती.  मधला लंच टाईम २ तासाचा होता. तिची जेवणाची व्यवस्था काय? म्हणून आम्ही दोघे हि सेंटरवर गेलो. आणि म्हटले कधी मुलगी आणि सौ. ह्या हॉटेलात जेवणाला येत नाहीत मग आता तशी वेळ आली आहे तर घेऊन जाऊ यांना जेवणाला. शोधून शोधून थकलो. जवळ पास कोठेच चांगले होटेल सापडले नाही.

खूप शोधल्यावर एक डायनिंग हॉल सापडला. खूप छान होता. दर सुध्दा खूप जास्त होते. म्हटलं येथील जेवण खुपच चांगले असेल. आपल्याकडील मानवाची हि समाज झाली आहे कि जी वस्तू महाग असते ती चांगली असते. महागडा डॉ. चांगला इलाज करतो. महागड्या हॉटेलचे जेवण अतिशय चांगले असते. त्यामुळे मी तेथे जेवण करण्यासाठी यांना घेऊन गेलो.

अनलिमिटेड जेवणं होत. पण आपल जेवण काय तर दोन पोळ्या थोडी भाजी बस. सोबत स्वीट म्हणून जिलेबी होती. त्यतील दोन पीस खाल्ले. आणि रबडी हि होती. ती आवडली म्हणून २-३ वाट्या खाल्ल्या. आणि पोट भरलं? अहो भरलं नाही जास्त झाल.

घरी येईस्तोवर हात पाय गळून गेल्यासारखे झाले. अस्वस्थता वाढली. आणि सायंकाळी ७ च्या दरम्यान वांती होऊन सर्व बाहेर पडल. तेव्हा थोडं बर वाटायला लागलं. रात्री जेवण केल नाही. रात्री सौ. म्हणाल्या कि ती रबडी सीताफळाची होती. अग, बाई तेव्हा काय झाले होते सांगायला. मी उत्तरलो.

अहो त्या रबडी मुलेच तुम्हाला त्रास होत आहे.

बरोबर आहे ग बाई तुझ.

आणि रात्री काय तर जुलाब सुरु झाले. रात्र भर हैराण झालो. कमजोरी एव्हडी वाढली आहे कि चालणे कठीण वाटत आहे. ऑफिस जाणे आवश्यक आहे. पण सुटी घेता येत नाही. सुट्या शिल्लक आहेत. पण नाही घेता येत. त्या आता वाया जातील.

शेवटी हे विकतचे दुखणे घेऊन आल्या सारखे झाले आहे बघा.

आता कान पकडले. बाहेरचे जेवण करायचे नाही.

तसे मला सुरुवाती पासूनच बाहेरचे जेवण अगर काहीही आवडत नाही.

तोंडाला पट्टी

“अरे मित्रा तू हे खाऊ नकोस तुला डॉक्टरने हे खाण्यास मनाई केली आहे ना.” मी त्याला थोड रागावूनच बोललो.
“अरे काही नाही रे. त्या डॉक्टरला काय काम असते. आला रुग्ण कि त्यला परत पाठविता येत नाही. म्हणून त्याला काही तरी सांगायचं, औषध द्यायची आणि हाकलून लावायचं.” मित्राचे बोल.
“अरे वेडा आहेस का तू? ५ वर्षापूर्वी तुझ एन्जिओप्लास्तीच ऑपरेशन झालेलं आहे तरी हि तू गंभीरतेने घेत नाही हा विषय? मला तुझं आश्चर्य वाटत बाबा. असो शेवटी तुझी मर्जी.”  शेवटी मी त्याच्या पुढे हात जोडले व तेथून निघून गेलो.
हे संवाद साधारण दोन महिन्यापुर्वीचे आहेत. झाल अस कि आम्ही दोघ हि आपापल्या घरी एकटेच होतो. म्हणून मी त्याला बोलावून घेतले होते. आल्याआल्या त्याने जंगी परतीचा मनोदय व्यक्त केला होता. मी त्याचा तो मनोदय काही पूर्ण केला नाही. साध आणि सोप जेवण स्वतः च्या हाताने तयार केल होत. फरसाणवाल्या कडून शेव आणले व त्याची छान पैकी भाजी केली. त्याला हे माहितच नव्हत. तो तर टी. व्ही. वरील आवडत्या सीरिअल मध्ये पूर्ण गुंतून गेला होता.
स्वयंपाक तयार झाला हे त्याला मी सांगितले समोर ताट ठेवूनच. भाजी बघून तो प्रथम नाराज झाला पण मित्राने स्वतः च्या हाताने बनविली आहे म्हणून नाईलाजास्तव त्याला ताटावर बसव लागल. ( सांगणार कोणाला?) आणि आम्ही जेवण सुरु केल. माझ त्याच्या कडे लक्ष होत व त्याच मात्र त्या सीरिअल कडे लक्ष होत. जास्त न बोलता मी जेवण केल.
त्यानंतर आमची भेट झाली नाही. दोघीही आपापल्या कामात गुंतून पडलो.
कालच मला वहिनींचा फोन आला. त्या थोड्या चिंतेत होत्या. “अहो वाहिनी काय झाल.” मी त्यांना थेट प्रश्न केला.
“अहो भाऊजी, आमच्या ह्यांना दवाखान्यात भारती कराव लागला आहे हो.”
मी एकदम ओरडलोच.”काय झाल वाहिनी त्याला.”
“भाऊजी, डॉक्टरांनी इंजीओग्रफी करायला सांगितली आहे.”
“पण अचानक कस काय?”
“आज सकाळी ते एका मित्राकडे गेले होते. तो मित्र ४ त्या माळ्यावर राहतो. चढता-चढता त्यांना त्रास झाला. व तेथूनच थेट दवाखान्यात न्यावे लागले. तपासल्यावर डॉक्टरांनी इंजीओग्रफी करायला सांगितली. थोड्या वेळाने रिपोर्ट येणार आहेत.”
“मी आलोच वाहिनी तिकडे.” मी लगेच हिला सोबत घेतलं आणि दवाखान्यात पोहोचलो. डॉक्टरांना भेटलो.ते माझे मित्रच निघाले. त्यांना विचारला तर त्यांनी सांगितलं “अरे हे बाग रिपोर्ट तुझ्या मित्राच्या वाल्व मध्ये पुनः  कोलेस्तोराल साठले आहे. तू कसा रे मित्र त्याला समजावू शकत नाही का?”
” हो डॉक्टर मी त्याला प्रत्येकवेळी सांगतो. पण तो ऐकतो कोठे. बर आता काय करायचं?”
“मला तरी वाटच त्याच बाय-पास कराव लागेल. नव्हे तेच कारण सोयीस्कर ठरेल. तरी हि आपण आणखी एका स्पेशलिस्टच मत जाणून घेऊ.”
मी होकार दिला. व बाहेर येऊन वहिनींना धीर दिला. 
पण मी मनात विचार करायला लागलो ह्या मित्राने तोंडाला पट्टी लावली असती तर हि वेळ आली असती का?