सवय……

“काय रे बाळा अरे तु सतत पुस्तकात रमलेला असतोस. तुझ्या वयाची मुल बघ कसे मोबाईल मधे नवनवीन खेळ खेळत असतात. बेटा, हा घे मोबाईल आणि डाऊनलोड करून घे छान गेम. खेळत बैस की जरा. मन रमेल त्याने.”

तो घरी आला आणि मुलाला पुस्तकात डोकं खुपसून बसलेले पाहून म्हणाला. शेजारी त्याची आई बसलेली पेपर वाचत. तिने ही मोबाईल नव्हता घेतला. त्याला आश्चर्य वाटले. हे काय मागास कुटुंब. लोकं बघतील तर काय म्हणतील. ही लोक किती जुनाट विचारांचे आहेत. पुस्तक वाचणे, बातमीपत्र वाचणे हे आता मागासपणाचे लक्षण आहेत. म्हणून त्याने मुलाला मोबाईल देऊ केला.

त्याचे मुलाला दिलेले उपदेश ऐकून ती जाम चिडली.

“अहो, तुम्ही काय बोलताय. आपल मुल चांगल वाचन करतय आणि तुम्ही त्याला मोबाईल खेळायला सांगताय.”

“अग, पण जगासोबत चालायला, धावायला हव कि नको प्रत्येकाला? अग, आपण जगासोबत चाललो नाही तर लोकं आपल्याला बुरसटलेले, मागासलेल्या विचारांचे, अनाडी अशी काय काय नावं ठेवतील.”

“ठेऊ देत लोकांना नावं. त्याने काही होत नाही. पण मुलगा अभ्यासात हुशार होईल.”

“बर बर. चुकलचं माझं. बेटा, तू अभ्यास करून खूप मोठा हो. मोबाईल काय मोठा झाल्यावर घेऊन देईल तुला.” सारवासारव करत तो म्हणाला.

हे संवाद वर्षभरापूर्वीचे आहे.

आणि मार्च २०२० मध्ये देशपातळीवर लॉकडाऊन सुरू झाले. मुलांचा अभ्यास, चाचण्या, परीक्षा सर्व घरात बसून सुरू झाले. वर्क फ्रॉम होम सारखे. आता मात्र मुलाला स्मॉर्टफोन घेऊन द्यावा लागला. पण मुलाला लवकर जमत नव्हते. वडील आईला म्हणाले, “म्हणून मी मुलाला मोबाईल वापरण्याची सवय लावायचा प्रयत्न करत होतो. पण तुम्ही अडथळा आणला.”

“अहो, मला माहिती होते का कि हा कोरोना सत्यानाश करेल. आता मोबाईल मुलं कसा अभ्यास करतील कळत नाही.”

“अग लहान मुलांची कल्पनाशक्ती अफाट असते. ते लगेच शिकून घेतात सर्व. यातून मुलांना चुकीच्या सवयी लागतात ही. पण आपला चिमण्या खूप हुशार आहे. तो कामापूर्त मोबाईल घेतो हातात.”

“हो न. खूप शालीन आहे आपला चिमण्या. मला त्याचा अभिमान वाटतो.”

“आणि माझा ग आई? मी हुशार नाही वाटते?” त्यांची कन्या लगेच रडायला लागली. ” माझे कोणीच कौतुक करत नाही.”

बाबांनी तिला जवळ घेत म्हटले,

“तू तर त्याच्या पेक्षा जास्त मार्क आणतेस. मग तू जास्त हुशार नाही का?”

आणि ती शांत झाली.

तो बायकोला म्हणाला,”अग, माणसाला काळासोबत चालावे लागते. मुलांना तर बुद्धिमत्ता खूप असते. ते लगेच शिकतात. मग त्यांचे ज्ञानवर्धन होऊ नये असे तुला वाटते का? आणि आपण आहोतच कि लक्ष ठेवायला. आमच्या काळी असे तंत्रज्ञान उपलब्ध नव्हते. साधा केल्युलेटर नव्हता. आला तेव्हा महाग असल्याने घेणे अशक्य होते. आता मुलांना मिळत आहे तर आनंद आणि शिक्षण घेऊ दे की.”

“हो हो चुकलच माझं.” ती म्हणाली आणि विषय संपला.

(6221878)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐सवय माणसाला गुलाम बनविते. पण वाचनाची सवय माणसाला ज्ञान अर्जन करून देते.

💐💐शुभ सकाळ💐💐

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

Www.koshtirn.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

गोड संवाद… ः

“अहो, माझा भाऊ आणि वहिनी येत आहेत मी खूप खुश आहे आज तुम्हाला विनंती आहे कि receive them with open arms.” ती म्हणाली. ( स्वागत करणे)

“काय? अग काय बोलत आहे. तुझे भाऊ आहेत तू बघ. I will keep him at arm’s length.” नवरोबा.

” म्हणजे काय? तुमचे नातेवाईक येतात तेव्हा I receive them with open arms.” बायको. “अग जाऊ दे न. तुझ्या नातेवाईकांचे येणे म्हणजे apple of discord( भांडणाचे कारण) होऊ नये असे मला वाटते.” नवरा लाचारीने म्हणाला. “माझा भाऊ once in a blue moon सारखा कधीतरी येतो तरीही तुला नको असतो. केव्हढा मोठा माणूस आहे तो!” बायको अभिमानाने म्हणाली. ” म्हणून you want me to be under his thumb (हाताखाली किंवा वर्चस्वाखाली असणे).” नवरा हतबल होऊन. ” कदाचित तू बरोबर बोलत आहे. I am at fault. Sorry.” बायको चुक लक्षात आल्यावर माघार घेत म्हणाली. “मला तेच समजत नव्हते कि why you are out of your mind.(वेडेपणाने वागणे).” तो तिला म्हणाला. ” माझा भाऊ म्हणजे feather in our cap (अभिमान वाटावा असा) आहे.” ती उत्तरली. “आणि तू माझ्या साठी feather in my cap आहेस.” आता तो थोडा चापलूसीच्या सूरात म्हणाला. “आणि तरीही आपण cat and dog life ( सतत भांडणे) जगत आहोत.” तिच्या ही लक्षात चुक आली म्हणून ती त्याला म्हणाली. “अग चालायचच. त्या जगण्यात मजा येत नाही. थोड तिखट मीठ असल जीवनात कि स्वादिष्ट जगणं होत नाही का!!” तो म्हणाला. “अरे हो न नुसतच जगणं म्हणजे to have no backbone (कणा नसलेले) सारख वाटतं.” ती म्हणाली. “अग मजा येते आहे न. Shall we keep the ball rolling.( चालू ठेवणे.)” त्या मजा येत असल्याने तो म्हणाला. ” “नाही आता पुरे. Afterwards you take up arms against me. ( भांडायला तयार होणे )” बायको. “काय बोलतेय!!It’s cock and bull story. (अविश्वसनीय गोष्ट.) “काय हे don’t throw cold water on me.”( नाउमेद करणे) “????” तो शांत. तिने त्याला मिठी मारत म्हटले you are rough diamond dear.( स्वभावाने फणसासारखा.) आणि अशाप्रकारे गोड संवाद संपला. मित्रांनो, इंग्रजी शाळेतून शिकलेले नवरा बायको यांचे हे काल्पनिक संवाद. कदाचित असेच दैनंदिन बोलणे होत असावे त्यांच्यात. (6021876)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐जिवनात जोडलेल्या माणसांची “शिलाई”
जर “भावनांनी” झाली असेल ,
तर तुटणे अवघड आहे आणि
जर “स्वार्थाने” झाली असेल ,
तर टिकणे अवघड आहे..
• 🌿शुभ दुपार🌿•💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐www.ownpoems.wordpress.com💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

परिक्षा…

मुल जन्माला आले आणि थोडे से बघून बघून हसायला लागले कि सर्वांचे सुरू बाळ आई कोणती? बाबा कोणते? आत्या कशी मागे राहणार? आणि सर्वात महत्त्वाचे म्हणजे आजी मागे राहणे कसे शक्य आहे. त्या छोट्या जीवाला वेड करून टाकतात विचारून विचारून. तो इतका थकतो कि पडल्या पडल्या डोळे मिटवून झोपी जातो. येथून परीक्षेला सुरुवात होते. परीक्षा फक्त शाळेत गेल्यावर होते सर्व सामान्यांचा समज असतो. पण तसे नाही. लहान बाळ मान धरायला लागले, नजर देऊन आपल्या कडे बघायला लागले कि त्याची पहिली परीक्षा सुरुवात झाली म्हणून समजावे. आपण काय समजावे. आपल्याला ते कळत नसते. तो बाळच समजून जातो कि आपल्या आयुष्याच्या परीक्षा आता सुरू झाल्या. तेव्हा तो कंटाळून नजर दुसरी कडे वळवून घेत असतो. पुढे दररोज क्षणाक्षणाला परीक्षा होत असते. बोट, डोळे, नाक, कान प्रत्येक अवयव ओळख ही परीक्षाच असते. आई, बाबा, नव्हे मम्मी- पप्पा, काका, मामा आजी आजोबा, एक न अनेक नाती असतात. सर्वांची ओळख परेड होते बाळासमोर. तो ही प्रथम ओळखायला लागतो. कालांतराने हाक मारायला सुरुवात करतो. पहिली गुरु आईच असते. पुढे अंगणवाडी, बालवाडी, प्राथमिक, माध्यमिक, उच्च माध्यमिक, मग डिग्री, ह्या शिक्षणाच्या परिक्षा उत्तीर्ण होत होत एक एक टप्पा पार करत जावे लागते. सोबतच जीवनातील परिक्षा ही द्याव्या लागत असतात. इतपर्यंत आईवडील यांच्या आशिर्वादाने व सोबतीने आणि मदतीने जीवनातील परिक्षेचे अडथळे पार करत असतो. नौकरी लागली आणि लग्न झाले कि खरे जीवन सुरू होते आणि खरी परिक्षा ही. या परिक्षेत उत्तीर्ण होणे फार कठिण असते. सर्वात कठिण असते ती बायको घेत असलेली परिक्षा. तेथे प्रश्नांना उत्तरे च नसतात. प्रश्नाला उत्तर दिले कि संपले असे कधी होत नाही. कारण प्रतिप्रश्न उपस्थित होत असतात. आणि मास्तर समाधानकारक उत्तर दिले नाही म्हणून नापास करत असतात. नवरोबा त्या परिक्षेत कधीच उत्तीर्ण होत नसतात☺️😊😢 पुढे म्हातारा झाला बाबा कि सर्वच परिक्षक होतात😊😊. मुलं, सुना, नातवंडे आणि अर्थात बायको कशी सुटणार! एकूण काय तर माणसाला आयुष्यभर परिक्षाच देत बसावं लागतं. स्रियांचं बहुधा असं नसत. त्या स्वतः सुन असे पर्यंत थोड्या प्रमाणात परिक्षा द्यावी लागते त्यांना ही. एकदा का त्यांची सासू गेली आणि ही सासू झाली कि फक्त परिक्षकच होतात बाबा त्या😊😊.असे हे पुरुषी जीवन परिक्षा आणि परिक्षकांनी परिपूर्ण. 😊😊😊 मग मला एक प्रश्न पडतो कि आपली संस्कृती पुरुषप्रधान कशी?

(5821874)💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

समजवण्यापेक्षा समजून घेण्यामध्ये
खरी परीक्षा असते,
कारण
समजवण्यासाठी अनुभवाचा कस
लागतो,
तर समजून घेण्यासाठी मनाचा
मोठेपणा लागतो
🌹🌹 आणि अशी मोठ्या मनाची माणसे माझ्यासोबत आहेत याचा मला अभिमान आहे 🌹🌹
💐💐 शुभ सकाळ 💐💐

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐www.koshtirn.wordpress.com💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

सहजच….

नुकत्याच गेलेल्या अक्षय तृतीयेला होळीला “लुसलुशीत” पुरणपोळी खाल्ल्यामुळे दररोज “ठणठणीत” तब्येत ठेवण्यासाठी सकाळी सकाळी “चमचमीत” पोहे, पण मिसळ नको फक्त पोह्यांचा “दमदमीत” नाश्ता करून “खुसखुशीत” करंजीच्या सोबत “रसरशीत” हापूस आंब्याचा रस, “कुरकुरीत” चकली आणि कांदा भजी, “टुणटुणीत” तब्येत असलेल्या “चुणचुणीत” आणि “गुटगुटीत” नातवांसोबत बसून “दणदणीत” भोजन करून संध्याकाळी “सणसणीत”अशा मोठ्या पराठ्यांसोबत किंवा “झणझणीत” पिठले व “भुसभुशीत” जमीनीत “घसघशीत” आलेल्या “ठसठशीत” वांग्याची “चमचमीत” भाजी “ढणढणीत” आवाजात लावलेल्या संगीतासह चेहऱ्यावर ” तुकतुकीत” कांती असलेल्या “बटबटीत”डिझाइन ची “झुळझुळीत” साडी नेसलेल्या “सुटसुटीत” केसांच्या “खणखणीत” आवाज असलेल्या कधीही “झिरझिरीत” साडी परिधान न करणाऱ्या, माहेरी जाऊन “खरमरीत” पत्र न लिहाणाऱ्या बायको सह “झगमगीत” दिव्यांच्या “झगझगीत” प्रकाशात बसून खाण्याचा मोह संपतरावांनी टाळला कारण म्हातारपणी असे खाणे त्यांना परवडणारे नव्हते.

वर एकूण २७ विशेषणांचा वापर करून एकच वाक्य तयार केले आहे.

(5021866)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

समाधान म्हणजे एक प्रकारचे वैभव असुन, ते अंतःकरणाची संपत्ती आहे.. ज्याला ही संपत्ती सापडते तो खरा सुखी होतो.. दुस-याचं हिसकावून खाणा-याचं पोट कधी भरत नाही, आणि वाटून खाणारा कधी, उपाशी मरत नाही…
🙏🙏 शुभ सकाळ🙏🙏

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.manachyakavita.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

रबर आणि पेंसिल….

एक गाणे सर्वांना आठवत असेल, हम बने तुम बने एक दुजे के लिए…..रबर आणि पेंसिल चे ही तसेच आहे. एक दुसऱ्या साठीच तयार झाले आहेत हे. फक्त पहले अंडा या मुर्गी ही भानगड आहे.म्हणजे रबरासाठी पेंसिल तयार केली कि पेंसिल साठी रबर हा प्रश्न आहे. म्हणजे बघा कि रबर जर आधी तयार केले असेल तर त्याचा काही तरी उपयोग व्हावा म्हणून पेंसिल तयार केली असावी. जेणेकरून पेंसिल चे लिहिलेले पुसून टाकण्यासाठी रबराचा उपयोग करता येईल😊जर पेंसिल चा शोध आधी लागला असेल तर तीने लिहिलेले पुसून टाकण्यासाठी रबराचा शोध लावला असावा.ता.क.:- आताच मी विकिपीडियावर पाहिले तर समजले कि पेंसिल चा शोध रबरापेक्षा आधी लागलेला आहे.
अर्थात पेंसिल साठी रबर तयार केले आहे तर.

पेंसिल ने लिहिलेले कोणीही पुसू शकत नसल्याने कोणी तरी असावं तिचा गर्वहरण करायला म्हणून रबराचे निर्माण केले गेले असावे.
पण ह्या रबर आणि पेंसिल चे नाते कसे नवरा बायकोच्या नात्या सारखेच आहे असे नाही का वाटत आपल्याला?
पण त्यात एक महत्त्वाचा फरक आहे बर का!!
“तो काय?” कोण बोलले बर. इकडे तिकडे पाहिले कोणीही दिसले नाही. नंतर लक्षात आले कि ‘माझ्या मना’ने प्रश्न केला होता तो.

“अरे तुला कळत कसे नाही!”  मी आंसरलो.
“!!!” माझे मन.
“अरे बाबा! हे बघ, रबर पुल्लिंगी व पेंसिल स्री लिंगी. तसे बघितले तर नवरा म्हणजे रबर व बायको म्हणजे पेंसिल. 😅 रबर पेंसिल चे लिखाण पुसू शकतो. पण नवरा …….”
“अरे ही अशक्यप्राय गोष्ट आहे.” मनाचा आवाज.

“लिखाणच काय बायकोच्या   तोंडातील शब्द सुद्धा खोडून काढायची हिंमत नाही तुझी.”
“हो, बरोबर आहे. जो खोडायची हिंमत दाखवतो त्याची अवस्था कशी होते माहीत आहे न!”
“कशी? “
“अरे काय मित्रा! इतके ही कसे रे तुला कळत नाही. ☺️”
“खोडून खोडून रबर झिजून संपत  नाही का?”☺️😊
म्हणून म्हणतो गुमान ऐकत रहावे माणसाने. उगाच तोंड उघडून येणारे शब्द रुपी बाण अडवण्याचा प्रयत्न करू नये☺️
मित्रांनो, सहज वाटले म्हणून लिहिले.
पण मला एक विचारायचे आहे.
रबर व पेंसिल ही दोन्ही इंग्रजी नावे आहेत. यांना मराठीत काय म्हणतात? कोणाला माहित असेल तर कळवावे.☺️😊

(01721833)
💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐
गेलेले दिवस परत येत नाहीत. येणारे दिवस कसे येतील हे सांगता येत नाही.
म्हणून आयुष्यातील प्रत्येक क्षण हसत आणि मनमोकळेपणाने जगा.
👍शुभ सकाळ👍
💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐
http://www.ownpoems.wordpress.com
💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

ते आठवणीतील दिवस

मित्रांनो, साधारण ५०-५५ वर्षापूर्वीचा काळ आठवा. बारकी बुरकी पोरं कधी नागडी तर कधी लंगोट वजा फडके बांधलेली अंगणात खेळताना दिसायची. कधी कोणाला याची लाज वाटत नसे. कारण घरोघरी असेच होते. ५-६ वर्षाचं पोर होईपर्यंत कपडे नसायचे नेसायला. मग मोठ्या भावाचे जूने कपडे मिळायचे घालायला. ऐपतच नसायची नवीन घेण्याची.

तेव्हा पोरांच्या छातीच्या बरगड्या दिसायच्या आणि पोट अगदी पाठीला टेकलेले दिसायचे. खायला सुद्धा मोठ्या मुश्किलने मिळत होते. आता परिस्थिती बदलली आहे. जन्म होताच मुलांना कपडे घातले जातात. वर्षाचा मुलगा सुद्धा नागडे राहायला लाजतो. एक वर्षाचा होईपर्यंत हजार रूपये खर्च होतात त्याच्या कपड्यावर.

आताची मुलं खाणे आणि बसल्या बसल्या मोबाईल खेळणे. दुसरे काम नाही. त्यामुळे चौथीपाचवीच्या पोरांची सुद्धा सुटलेली पोटे दिसतात.

पूर्वी पोरं दिवसभर खेळून खेळून रात्री बिछान्यावर पडले की गाढ झोपी जात.

त्याकाळी घरात फक्त आजी आजोबांना डोळ्याला चष्मा असायचा. आता दुसरीची मुलं नाकावरील चष्मे सावरत शाळेत बसतात. बरेच आजीआजोबा वयाची८० गाठत पण चष्मा कधी लागला नसायचा.

तेव्हा वडिलांचा फार धाक असायचा. अहो मुलं म्हातारी झाली तरी वडिलांशी बोलायची हिंमत होत नसायची. आता काळ बदलला आहे. पोरं वडिलांच्या डोक्यावर जाऊन बसतात. नाराज होऊ नयेत म्हणून त्यांचे डॅड त्यांना ते म्हणतील तेव्हा हॉटेलात नेऊन ते म्हणतील ते खाऊ घालतात. पूर्वी हॉटेल बघायला ही मिळत नसे.

तेव्हा कधीतरी सणावाराला केलेली पुरणपोळी गोड लागायची. आता मुलांना दररोज झोपेतून उठल्यावर आई मागे लागून खाऊ घालते ते अंजीर, पिस्ते, मनुका पण त्यांना चव नसते. आता दररोज गोडधोड खायला असल्याने त्याचे कौतुक किंवा आकर्षक ते काय असणार! पूर्वी कधीतरी जिन्नसी पदार्थ बघायला मिळायचे. त्यामुळे तोंडाला पाणी सुटायचे. मग खायलाही खूप मजा यायची. आता तोंडाला पाणीच सुटत नाही. त्यामुळे खाण्यातील मजा व पदार्थांची चव हा प्रकारच राहिलेला नाही.

तेव्हा वाढदिवसाला आई औक्षण करून प्रेमाने एखादा बेसनाचा लाडू हातावर ठेवायची. खूप आनंद व्हायचा. आता मुलांच्या वाढदिवसाला तोंडाला फासण्यासाठी एक आणि खाण्यासाठी एक असे दोन मोठे केक्स लागतात. पण ती मजा दिसून येत नाही.

तात्पर्य काय कि

तेव्हा फार काही मिळत नसतानाही आनंदात जगता यायचं.

आता

बरंच काही मिळत असूनही आनंदी जीवन कसे जगावे हे माहित नसते.

म्हणून यावरील सेमिनार्स’ अटेंड करावे लागतात. तरीही आनंदाची वानवाच असते.

(13920807)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

💐💐शुभ सकाळ💐💐

योग्य क्षणाची वाट बघण्यासाठी संयम असणे हिच जीवनातील अवघड परीक्षा आहे.

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.koshtirn.wordpress.com

💐💐👌💐👌💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

सुंदर जग हे…

जगात प्रत्येक गोष्ट सुंदर आहे…
मात्र ती तुमच्या विचारांवर आणि बघण्याच्या दृष्टिकोनावर
अवलंबून आहे…. शुभ सकाळ👍👍

हा संदेश व्हाट्सएपच्या माध्यमातून (नाही तरी सध्या हा एकच माध्यम आहे संदेशवहन करण्यासाठी) आला आणि मनाला जरा आधार (सध्या ह्या व्हर्च्युअल आधाराचे महत्त्व खूप वाढले आहे. माणसाला आता हा एकमेव आधार राहिला आहे) मिळाला. हा संदेश परत परत वाचून मनाला उभारी देत होतो. तितक्यात अर्धांगिनी शेजारी येऊन बसली.

“लक्ष संदेशावर होते म्हणून समजले नाही कोण आलय ते.” मी म्हणालो. (नाही तरी घरात दोघेच असल्याने येऊन येऊन कोण येणार होतं)

पण तीने संदेश वाचला होता.

ती म्हणाली, “अहो, माझं ही हेच म्हणणं आहे तुम्हाला. जग खूप सुंदर आहे. प्रत्येक गोष्ट सुंदर आहे. फक्त तुम्हाला आपला दृष्टिकोन बदलायची आवश्यकता आहे.” असे बोलत असतांना ती आपला पदर ठिक करून माझे लक्ष तिच्या कडे वेधून घेण्याचा प्रयत्न करित असल्याचे माझ्या लक्षात आले. जणू ती खूप सुंदर आहे असे सांगण्याचा प्रयत्न होता तिचा.

“हे बघा ही साडी किती सुंदर आहे न! त्यावरील ही फुलं बघा हो किती सुंदर दिसत आहेत” मी आपला हुं हुं करत होतो.

तिने पुन्हा सुरू केले “अहो मला कशी दिसतेय ही साडी?”. मी काहीच प्रतिसाद न दिल्याने तिने पुन्हा एकदा प्रयत्न करून पाहिला, “अहो, मी कशी दिसतेय या साडीत??” आता मात्र मला प्रत्युत्तर देणे भाग होते. नाही तर सांगता येत नाही काय झाले असते. “अग, खूप छान आहे ही साडी. कधी घेतली होती आपण? मला आठवत नाही म्हणून विचारले बस?”. मी सहज विचारले. “आपण? किती साड्या घेतल्या आहेत हो तुम्ही माझ्या साठी आतापर्यंत. आणि हो एखाद्या विषयाची वाट लावण्यासाठी मुळ विषयाला वेगळी वाट करून देण्यात हातखंड आहे तुमचा. याबाबतीत कोणीही तुमचा हात धरु शकणार नाही बर. प्राविण्य मिळविले आहे आपण याविषयात नाही का?” ती अक्षरशः डाफरलीच. मोठ्या तावातावाने ती बोलली. “अग, तसं नाही काही. मला खरचं आठवत नाही म्हणून म्हणालो मी! आणि ते तू काय म्हणालीस विषय…” “अहो, मी सुंदरतेचा विषय करत होते. तुम्ही साडी कधी घेतली असा विषय करून मुळ विषयाची वाट नाही का लावली.” “सॉरी सॉरी बर का. माझ्या मनात असे काही नव्हते. असो तर तू सुंदर आहेच मुळात.”

“पण तुम्हाला मी कधी सुंदर दिसलेच नाही. सर्व जग म्हणतं कि मी किती सुंदर आहे. सिनेमात जावे म्हणून. पण माझा नवरा कधीच मला सुंदर म्हणत नाही. जाऊ द्या. नाही तरी जगात कोणत्या पुरुषाला आपली पत्नी सुंदर वाटते.”

“अग, पण मी कधी म्हणालो आणि कोणाला म्हणालो कि माझी बायको कुरुप आहे. मला अभिमान आहे कि तू माझी पत्नी आहे. परवा काय झाले बघ. आपण नाही का बाजारात गेलो होतो.”

“हो हो. गेलो होतो. मग काय त्याचं??” मी,” काय झाले? काल मला कॉलेजचा एक वर्गमित्र भेटला. चहा पीत असतांना तो म्हणाला कि परवा तुझ्या बरोबर कोण बाई होती बाजारात?” “अरे तुझी वहिनी आहे ती!” मी म्हणालो. ओ तेव्हा त्याच्या चेहऱ्यावरील हावभाव पाहून मी नर्व्हस झालो. तर तो नाराजीने म्हणाला “यार जास्त विचार करू नको. होते असे प्रत्येकाला अप्सरा मिळत नसते.” मी पण “चलता है यार!” असे म्हटले. तो पुढे म्हणाला “यार तू आपल्या कॉलेज मधील हिरो होतास. सर्वात सुंदर. किती मुली तुझ्या मैत्री साठी आसुसलेल्या असायच्या.” मी म्हटले, “जाऊ दे रे. कोण म्हणतं माझी बायको सुंदर नाही.” तो, “तसे नाही रे पण …..” “गप्प बस मित्रा. मला आता हा माझ्या बायकोचा अपमान सहन होत नाही.” आणि मी त्याला हाकलून दिले. तूच सांग बर माझे काही चुकले का यात. ती लगेच खुश. “तुम्ही खर बोलत आहात न!” “अग तुझी शप्पथ.” आणि ती “मला क्षमा करणार न तुम्ही. उगीच मी तुमच्या वर शंका घेत होते. अहो पण तुमचे खरच माझ्यावर प्रेम आहे का?” मी आपलं फुगलो आणि फिल्मी स्टाईल मधे म्हणालो, “तेरे लिए तो मै आसमान से तारे भी तोडकर ला सकता हुँ.” “बर बर. ते तारे तोडायचे राहू द्या. आणि प्रेमाची परिक्षा द्या आता.” मी, “म्हणजे काय करावे आम्ही?” “महाराज आम्ही थकलो आहोत काम करून. लॉकडाऊन मुळे तुम्ही घरात बसून थकला असणार. व्यायाम पण नाही. सकाळची सैर पण सैरभैर झाली. मग थोड उभे राहा, चालत चालत किचनमध्ये जा परत या परत जा. तितकेच वाकिंग होईल. आणि नुसतेच वाकिंग करून काय होणार. दोन कप चहा केला तर थकवा निघून जाईल आमचा.” आम्ही आ वासून बघतच राहिलो महाराणींकडे. “अहो पण दोन कप चहा पिणार आपण. पित्त वाढेल आपले.” मी पण महाराजांच्या आविर्भावात उत्तरलो. “महाराज आम्ही एकटीने चहा पीणे शोभून दिसत नाही. आपण ही घ्या आमच्या सोबत चहा.” महाराणी उत्तरल्या. आता काय करणार स्वारी(अर्थात मी हो ) आपल्याच जाळ्यात अडकली होती. गुपचूप जाऊन चहा करून आणला.

(ही एक काल्पनिक कथा आहे. या लॉकडाऊन च्या काळात नवविवाहित पण साधारण दोन वर्षे लग्नाला झालेल्या व घरात कंटाळलेल्या जोडप्याची ही काल्पनिक कथा. टाईमपास कसा करावा. बस. इतकेच. )

(8520753)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

आयुष्यात चांगली माणसं नकळत मिळतात… त्यांना तोडण हा क्षणाचा खेळ असतो तीच माणस जोडणं हा मात्र आयुष्याचा मेळ असतो…! 🌹🌹🌹 सुप्रभात🌹🌹🌹. 💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐www.koshtirn.wordpress.com. 💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

हास्यारोग्य

नाही नाही, तुम्ही समजताय तसा हा काही रोग नाही. आणि मला वाटतं असा शब्द ही अस्तित्वात नाही. हा मी आताच तयार केलेला नवीन शब्द आहे. हास्य आणि आरोग्य दोघांचे मिश्रण म्हणजे संधी.

खरच हास्य हे आरोग्य ठणठणीत ठेवण्यासाठी योग्य औषध आहे. याचे डोज प्रत्येकाने दररोज दिवसभर किंवा कमीत कमी तीन वेळा तरी घ्यायला हवे. प्रमाण विचारताय राव. आता हे बघा. देवाने प्रत्येकाला दोन गाल, दोन ओंठ, दांत, वाणी, जिव्हा दिले आहेत. जितका शक्य असेल तितका त्याचा वापर करावा.

आपआपल्या ऐपतीप्रमाणे डोज घ्यावा. थोडा जास्त घेतल्याने त्रास काही होत नाही. म्हणजे विपरीत परिणाम काही होत नाही. पण अति डोज नको नाही तर वेड्यांच्या दवाखान्यात न्यावे लागते. हा हा हा.😆😆😆😆. अति तेथे माती असे आपले पूर्वज उगाच म्हणत नसत. आता आम्ही ही म्हणतो. पण एक मात्र नक्की. काही कालावधी नंतर आम्ही ही पूर्वज होणार. तेव्हा आपले वंशज ह्या म्हणी पूर्णतः विसरून गेलेले असणार आणि आपल्याला ही. कारण काळ झपाट्याने बदलत आहे. लोकं चंद्र आणि मंगळावर राहायला जायची स्वप्न बघत आहेत. अहो, चंद्रावरचे प्लॉटपर बुक झालेय म्हणतात. कुठेतरी वाचल्यासारखे वाटतेय. 😆😆😆😆.

(3920706)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

😊 😊

कोणीतरी एका विद्वान महापुरूषाला विचारले, “राग म्हणजे काय ?”
विद्वानाने हसत उत्तर दिले ,”राग म्हणजे दुसऱ्याची चुक असतांना स्वतःला त्रास करून घेणे”

💐🙏🏻शुभ सकाळ🙏🏻💐

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.koshtirn.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

संयम…..

“चूक नसताना सुध्दा
निव्वळ वाद टाळण्याकरिता
मागितलेली माफी
जीवनातील संयमाचं
एक मोठं उदाहरण ठरतं !!”

🌹शुभ सकाळ🌹

वरील “शुभ सकाळ” संदेश आज सकाळी-सकाळी मी सौभाग्यवतींना पाठविला. म्हटले तोंडाने तर रोजच बोलतो आपण आज मूकसंदेश पाठवू.🤫 एका तासानंतर अचानक घराला हादरे बसायला लागले. मला काही कळेना काय झाले ते. क्षणाचाही विलंब न करता मी सौ. ठिक आहेत न बघण्यासाठी बेडरूमकडे धावायचा प्रयत्न केला. पण हादरे इतक्या जोरात होते कि पाय स्थिर होत नव्हते. त्यामुळे मला पळता आले नाही. मी तसाच स्तब्ध उभा राहिलो. बेडरूममधून आवाज आला. सॉरी चुकलं. आवाज नव्हे डरकाळी. आणि मला घाम फुटला. एक मात्र झालं. हादरे कमी व्हायला लागले. तसं माझ्या मनात आलं होतं पण आता पक्की खात्री झाली कि हे हादरे भूकंपाचे नव्हते. हे सौभाग्यवतींच्या संतापाचे हादरे होते. माझ्या डोक्यात चक्र फिरू लागली. लक्षात आले कि तासाभरापूर्वी आपण शुभसंदेश पाठविला आहे. त्यावरून संताप झाला असावा. मग लक्षात आले कि त्या संदेशात गुढ कारण लपलेले होते. खरे ही होते ते. कारण कालच एक घटना घडली होती. माझी चूक नसताना सुध्दा
निव्वळ वाद टाळण्याकरिता मी सौ.ची माफी मागितली होती. इतक्या वेळात दुसरी डरकाळी कानी पडली आणि मी खाडकन भानावर आलो.

धावत बेडरूममध्ये शिरलो आणि रणरागिणी समोरच चवताळलेल्या सिंहिणी सारखी उभी आहे हे लक्षात येताच जागच्याजागी थबकलो. आणि “तेथेच उभे रहा.” हे शब्द विस्तवावरून भाजून हवेत उडत कानावर पडत आहेत असे वाटले.😭 शरीर घामेघाम झाले असल्याने मी हळूच खिशात हात घालून रुमाल काढला व तोंड पुसायला लागलो. पुढील आदेशाची वाट बघत. तेही खाली मान घालून. याचा मला खूप फायदा होतो. तिचा राग क्षणात ५०% उतरतो. मी सुरुवातीपासून हा कानमंत्र अंगिकारला असल्याने ती संयमाने वागते.( तुम्हाला वाटत असेल याला संयमाने वागणं म्हणतात. होय यालाच म्हणतात. एके दिवशी संयम सुटल्यावर मला काय भोगावे……. जाऊ दा न मित्रांनो उगाच सर्व उघड करायला नका न लावू.) हा कानमंत्र मला माझ्या सासूबाईंनी दिला होता. म्हणून मी त्यांना गुरूमाई म्हणतो. उरलेला राग थोडी त्यांची स्वतःची व त्यांच्या माहेरच्यांची स्तुती केल्यावर उतरतो. नाही, नेमकं हेच मला जमत नाही. आणि हिच गोष्ट तिने हेरून ठेवली आहे. म्हणून जेव्हा ती रागवली व मी माहेरच्यांची स्तूति केली कि तीची ट्युब पेटते व ती मनातल्या मनात हसते. मला हसल्याचे जाणवू न देता. हे तंत्र ह्या बायकांना कस काय जमतं काही ठाऊक नाही. पण ती मनात हसली कि मला कळते. तुम्ही म्हणत असाल! कस काय? हे गुपित आहे व ते मी कोणालाही सांगत नाही. तीन दशकं उगाच सोबत काढली का राव! माझी ट्युब पेटली कि आमच्या घरात लख्ख प्रकाश पडून घर इतकं प्रकाशित होऊन जाते कि तिला माझे व मला तिचे मन स्पष्ट दिसायला लागते. ते दोन्ही मन अतिशय पारदर्शी असतात. त्यात काही ही नसत प्रेमाशिवाय.🤔🤔😆😆

(720675)

👌💐👌💐👌💐👌💐👌💐👌💐👌💐👌

http://www.koshtirn.wordpress.com

💐👌💐👌💐👌💐👌💐👌💐👌💐👌💐

हास्य विनोद…☺

नवरा -:नविन वर्ष सुरू होणार आहे, सांग तुला काय गिफ्ट देऊ ?

बायको -:अस काही तरी द्या जे पुर्ण वर्षभर चालेल ….

नवरा -:हे घे केलेंडर. हे पूर्ण वर्षभर चालेल. इतकंच काय यातून बरच ज्ञान पण मिळेल. भरपूर वाचन होईल दररोज. एका पानावर इतक आहे कि रोज ते पान वाचायचे.

😃😜😃😜😃😃😜😃😜😃😃😜😃😜😃

हातात हात…..(सहज विनोद)

मी, काल बसल्या बसल्या मोबाईलवर व्हाट्सएपच्या पोस्ट वाचत होतो. एक पोस्ट खूप आवडली. बायकोला वाचून शेअर करावी असे मनाला जस्ट चाटून सॉरी सॉरी वाटून गेले. तिला आपल हे व्हाट्सएप बिट्सएफ अजिबात आवडत नाही. खर म्हणजे तिला स्मॉर्टफोनच आवडत नाही. पण नाईलाजाने तिला मी हातात घेतलेला फोन झेलावा लागतो. तसं मी फोन हातात घेतला कि ती चिडते, नाही तर तोंड दुसरीकडे करून घेते किंवा तिसरा पर्याय म्हणजे मोबाईल हिसकावून फेकून फोडते. नाही पण हा तिसरा पर्याय फक्त माझ्या मनात आहे बर का! अजून तरी तिने तसे केलेले नाही व करणार ही नाही याची मला हजार टक्के खात्री आहे. कारण फोन दहा हजाराचा आहे. पण हे मॉडेल बंद होऊन दोन वर्षे तरी झाली असावी. पण तिला हे माहित नाही व मी अशा गोष्टी माहिती ही करून देत नाही. उगाच अंगलट यायचे.

मी हे केस उन्हात बसून पांढरे केलेले नसल्याने व तुमचा सर्वांचा घनिष्टतम (यापेक्षा मोठा शब्द सूचत नसल्याने) मित्र असल्याने एक कानमंत्र सांगतो मित्रांनो, आपल्या कडील सामान्य ज्ञान हे योग्य ठिकाणीच वापरावे. त्यासाठी मित्र मंडळी सर्वात योग्य ठिकाण आहे घर नव्हे. असो, खूप विषयांतर झालं.

हो, ती पोस्ट तिला कशी ऐकवायची? हा विचार मी करीत होतो. मी विचार केला कि थोडं जोरात पण तोंडातल्या तोंडात बोलून वाचावे. (हसू नका बरे ) म्हणजे तिच्या कानावर जाईल. मी पुटपुटलो.

” हातात हात घेतला तर मैत्री होते..”

आणि आश्चर्य म्हणजे तिच्या कानावर माझे बोल पडले सुद्धा. इतर वेळी ती दुसर्या खोलीत असते तेव्हा मी ओरडून काही सांगितले तरी ऐकायला जात नाही तिला. काय करणार बरोबर त्याच वेळी वारे विरुद्ध दिशेने वाहतात म्हणून आवाज ऐकायला येत नाही. असे ती मला सतत ऐकवत असते.😆🤣

पण आज मी पुटपुटत असून सुद्धा काय आश्चर्य माझा आवाज पोहोचला! लगेच प्रतिक्रिया आली सुद्धा.

“काय कोणाचा हात हातात घेताय या वयात?” थोडे रागावूनच उच्चारली ती.

मी काय बोलणार.

“अग, आज नेमके वारे तुझ्या दिशेने वाहत आहेत नाही.”

“हो न, बघा. तुम्ही नुसते पुटपुटलात आणि तुमचे ते गोड स्वर माझ्या कानात येऊन अलगद पडले बघा.”

तीचे ते खोचक बोलणे मी न ऐकल्या सारखे केले व पुढे वाचन सुरू ठेवले.

“दोन्ही हात जोडले तर भक्ति होते..”

“जळलं मेलं, कधी हात जोडतात का देवासमोर? देवळात कधी जात नाही व घरात ही देवाच्या कधी पाया पडत नाहीत.”

तीव्र भावना उमटत होत्या. मला पश्चाताप होत होता. उगाच संदेश वाचायला घेतला. बर आता वाचणे बंद केले तरी चालणार नाही. पूर्ण केल्या वाचून पर्याय नाही आता.म्हणून मी माझी प्रतिक्रिया उमटवली.

“अहो, काही तरी काय बोलत आहात? गणपती मीच बसवतो न दरवर्षी?”

“वा वा वा.👏🏻👏🏻👏🏻 (तीन वेळा टाळ्या वाजल्या ? वाजल्या काय हातावर हात आपटले हो. ते ही पूर्ण जोमाने.) वर्षांतून एकवेळा.”

“आणि ते गुढी पाडव्याला…..” माझे वाक्य संपायच्या आंतच त्यांची प्रतिक्रिया उमटली.

“अरे हो मी विसरलेच.🤔🤔 गुढी उभारली म्हणजे पूजा केली??? ठिक आहे. सांगा कोणता झंडा लावू.🏳तुमच्या साठी.” उपरोधानेच बोलली ती.

मी दुर्लक्ष केलं.व पुढे पटपट वाचन सुरू ठेवलं.

“हातावर हात आपटला तर टाळी वाजते..”

“कुणाला हात दिला तर मदत होते..”

मधेच ती पुन्हा, “हे बघा, काही कुणाला मदत बिदत द्यायची नाही. माझे भाऊ येतात बिचारे त्यांना साधा चहा पाजायला सुद्धा हॉटेलमध्ये नेत नाहीत तुम्ही. एरव्ही जातात पण तो आला कि ‘घरचाच चहा पितो मी. मला बाहेरचा आवडत नाही.’ असे सांगून बोळवण करतात बिचार्याची. तो ही बिचारा ऐकून घेतो. साधाभोळा आहे तो.”

“अग, तो आला होता न तेव्हा नेमकं ते हॉटेल बंद होतं.” मी तिची नजर चुकवत बोललो. कारण मला काही केल्या खोटं बोलता येत नाही हो. खूप प्रयत्न केले पण विफल झालो. परिक्षेत नेहमी शेवटून पहिला येवून पास होत होतो. पण आयुष्याच्या परीक्षेत मी सपसेल नापास झालो.

“काही कारणं सांगू नका मला. मला सर्व माहिती आहे.” इति सौ.

मी पुन्हा वाचन सुरू केले.

“कुणाला हात दाखवला तर धमकी होते..”

“अरे हो. मला आठवले, माझा भाऊ आला होता तेव्हा तुम्ही त्याला हात दाखवला होता. मला सांगितले होते त्याने. म्हणजे तुम्ही त्याला धमकी दिली होती का? 🤛 बाप रे. लावा माझ्या भावाला फोन,📱सांगतेच मी त्याला.”

“अग, काही तरी काय बडबडत आहेस. त्याला मी भविष्य सांगण्यासाठी हात दाखवला होता.”

आता पुढे वाचावे कि नाही!हा प्रश्न मला पडला. तरी ही हाती घेतलेले काम पूर्ण करावे हे कोणीतरी सांगून गेले आहे. म्हणून मी पुढे भराभरा वाचायला सुरू केली. काही ही झालं तरी मधे थांबायचं नाही ही गांठ पक्की बांधून घेतली आणि बुलेट ट्रेनच्या गतीने वाचायला लागलो.

“हात वर केले तर असहाय्यता दिसते..”

“हाता वर हात ठेवले तर निष्क्रियता दिसते..”

“हात पुढे केले तर मदत होते..हात पसरले तर मागणी दिसते..”

“हाताचे महत्व इतक की अनेक हात पुढे आले तर अशक्य ते शक्य होते.”

वाचन झालं आणि एक मोठ्ठा सुस्कारा सोडला. पटकन उठलो आणि चप्पल घालून बाहेर पडलो. ती काय सांगते आहे हे ऐकायच्या आंत. उगाच काही तरी काम मागे लावले तर🙏🙏🙏🙏

(420672)

🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻

.🌹 शुभ सकाळ🌹

चांगला स्वभाव गणितातल्या शून्यासारखा असतो, ज्याच्या सोबत असतो त्याची किंमत नेहमीच जास्त असते.

🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻
http://www.rnk1.wordpress.com

🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻