श्रद्धा

मला वाटते श्रद्धा ही कोणाची कोणावरही असु शकते. कोणाची देवावर, तर कोणाची गुरूवर, तर कोणाची आई-वडिलांवर इ.इ.

श्रद्धा ही जीवापाड केली जाते. त्यात कोणतेही प्रलोभन नसते. ज्याच्यावर श्रद्धा आहे त्याला ही कसला मोह नसतो किंवा ज्याची श्रद्धा आहे त्याला ही आपल्या श्रद्धेय कडून काही अपेक्षा नसते.

वारकरी हा असाच श्रद्धाळू. विठ्ठलावर निस्सीम प्रेम करणारा, सैकडों किलोमीटर चा प्रवास पायी करणारा. असा हा वारकरी. त्याचे देवाकडे काही ही मागणे नसते किंबहुना तो तशी अपेक्षा ही व्यक्त करित नाही. फक्त आपल्या विठ्ठलाच्या भक्तीत मग्न होऊन चालणे बस इतकेच.

बर असे ही नाही कि जितके वारकरी असतात ते धनाढ्य असतात. सर्व बिचारे सर्वसामान्य गरीब घरातील असतात. तरी ही ते देवाला काही मागत नाही किंवा देव ही त्यांना काही देत नाही. पण असे म्हणता येणार नाही कारण जो देवाची भक्ती करतो तो मनाने सुखी असतो.

आपल्याला देवळातून एखादा बाहेर पडताना दिसला की आपण लगेच विचारतो काय मागितले देवाकडे?

पण असे असते का? तर उत्तर आहे नाही. आपली ती समजूत असते कि देवाची पूजा करणारा नेहमी पूजा करतांना देवाला काही तरी मागतोच. काही नाही तर देवा मला सुखी ठेव हे तरी तो मागतोच. पण वारकरी तसी कसलीही अपेक्षा उराशी बाळगून नसतो.

उत्तर भारतात प्रसिद्ध “कावडिया” हा ही असाच एक संप्रदाय. महादेवावर निस्सीम प्रेम करणारा भक्त. देवाकडून कोणतीही अपेक्षा न ठेवता शैकडो किलोमीटर पायी चालत असलेला हा महादेवाचा भक्त. परवा टि.व्हि.वर पाहिले एक भक्त लोटांगण घालत जात होता. त्याला पत्रकाराने प्रश्न विचारला तु काय मागण्या साठी एव्हढा खडतर प्रवास करतोय. तर त्याने उत्तर दिले “काही नाही. बस देवावर श्रद्धा आहे.”

पत्रकाराने त्याला विचारले “एवढा मोठा. प्रवास तु असे लोटांगण घालत करू शकशील का?”

“देवावर श्रद्धा आहे. निश्चितच करणार.”

असे हे देवाचे भक्त. कोणालाही देवाकडून कसलीही अपेक्षा नाही. “ठेवीले अनंते तैसेचि रहावे मनी असु द्यावे समाधान”

Advertisements

स्थलांतर……

पुर्वी बहुतेक भारतीय लोकं खेडेगावातच रहात असत. आवागमनाची साधने ही कमीच होती. एस.टी. सुध्दा कमीच होत्या. त्यामुळे एका गावातून दुसर्या गावात जाण्यासाठी पायी किंवा बैलगाडी ने प्रवास केला जात होता. हे माझ्या लहानपणी.

वडिलांच्या लहानपणी तर म्हणे पायी किंवा घोड्यावर बसून प्रवास होत असे.

लग्न सुद्धा जवळपास असलेल्या खेड्यात च होत असत.

तेव्हा शहरं नव्हतीच मुळी.

काळ बदलत गेला. शहरं वाढली. उद्योग आले. लोकांचे स्थलांतर गावांकडून शहरांकडे सुरु झाले. आणि शहरं नगरात रूपांतरित होत गेली.

मग नगरांची महानगरं झाली. गावातील मंडळी नगरात व नगरातील महानगरात स्थलांतरित होत गेली.

पुढे आणखी काळ बदलला. शिक्षण वाढलं. आता जगाची दारं उघडली गेली आणि मुलं विदेशात शिक्षण घेऊ लागली. मग काय? एकदा मुलगा विदेशात गेला कि परत येणार नाही हा विचार मनात ठेऊनच पालक मुलांना शिकायला पाठवू लागले. झालं स्थलांतरित होण्यासाठी आणखी एक जागा मिळाली. ती म्हणजे “विदेश”.

आणि आता तर जग परग्रहावर विस्थापित होऊ पाहातयं. म्हणजे कदाचित याच किंवा पुढील दशकात मानव चंद्रावर राहायला सुरुवात करेल. बातम्या ही वाचायला मिळतात कि चंद्रावर प्लॉट पडलेत. काही लोकांनी तर विकत ही घेतले. असो.

स्थलांतरित होण्यासाठी गाव ते नगर, नगर ते महानगर, तदनंतर विदेश व पुढे परग्रह अशी स्थानं आहेत असे दिसून येते.

लोच्या झाला रे….

मित्रांनो, ईश्वराने आपल्याला जे नश्वर शरीर दिलेले आहे ते नश्वर म्हणजे नाशवंत असल्याने क्षणोक्षणी त्यात केमिकल लोचा होत असतो. जुन्या कोशिका मरतात आणि नवीन तयार होतात. याशिवाय काही आजार उदभवतात व औषधोपचार केल्याने निघून पण जातात.

एकूण सांगायचा तात्पर्य असा कि क्षणोक्षणी शरीरात लहान मोठा केमिकल लोच्या होत असतोच.

लहान असेल आपण दुर्लक्ष करतो. आपण दुर्लक्ष केले तरी शरीर दुर्लक्ष करत नाही. ते स्वतः प्रतिकार शक्ती तयार करून घेते व त्या आजारापासून शरीराला मुक्त करते.

पण काही दुर्धर आजार असतात जे इतके निर्लज्ज असतात कि शरीर त्यांच्या पुढे थकते व शरीराची प्रतिकार शक्ती तयार करण्याची ताकद संपते. अशा वेळी नाईलाजाने आपल्याला डॉक्टर साहेबांना भेटून पुढील वाटचाल करावीच लागते.

तुम्ही म्हणणार पुढील वाटचाल म्हणजे काय हो??😊

म्हणजे नेमका काय इलाज करावा, कुठे करावा, शस्त्रक्रिया करावी का?? ई.ई.

म्हणजे जेव्हा ईलाज करू शकत नाही तेव्हा बाहेरील ईलाज करावा लागतोच.

पण हा मोठा केमिकल लोचा नाकीनऊ आणतो. काही वेळा तो इतका भयावह असतो की आपल्याला उद्याची ही शाश्वती नसते. हा केमिकल “लोचा” आपल्याला “आता चालो नी बाबा” असे म्हणायला आला आहे की काय अशी धास्ती मनात वाटत असते.

आणि तो विशिष्ट काळ काळच असतो. त्यातून मार्गक्रमण करत असताना प्रचंड वेदना सहन कराव्या लागतात.

आणि अशा प्रसंगातून प्रवास केल्यास प्रचंड प्रमाणात प्रतिकार शक्ती प्राप्त होते व आपण प्रत्येक कठीण प्रसंगाला तोंड देत जीवनात सुसह्य मार्गक्रमण करतो.

आंबा….

फळांचा राजा आंबा. त्याला चाखल्यावरच कळत फळांचा राजा का म्हणतात ते. तो सर्व फळांचा राजा असला तरी त्याच्यात वेगवेगळ्या जाती आहेत.

गरिबात गरिब आंबा म्हणजे तो अगदी लहान असतो. रस जवळजवळ नसतोच. पण गोड. गरिबाला परवडणारा. आणि श्रीमंतांना परवडणारा म्हणजे देवगड हापूस. सर्वात महागडा. हा आंब्याचा राजा.

हापूस मधे ही रत्नागिरी, कर्नाटकी हापूस असे काही प्रकार असतात.

पण आपल्याला त्याचे काय आंबा गोड आणि स्वादिष्ट लागला म्हणजे झालं.

माझा हे शीत पेय आंब्याच्या रसापासून तयार केलेले. प्रवासात सोबत घेतले की काही खायची गरज वाटत नाही.

मस्त

प्रवास चित्रण

यां रविवारी मी नाशिकला गेलो होतो. अर्थात ‘ओफिसिअली ऑन टूर’. बसचा सुखद प्रवास…….. सोबत सेमसंग वाय गेलेक्सी होताच. माग काय. संपूर्ण प्रवासात खिडकीतून फोटोग्राफी करत गेलो. एकटाच होतो. थोडा वेळ लोकसत्ता आणि म टा वाचून काढला आणि बातम्या एन्जोय केल्या. माग मोबाईल काढला आणि क्लिक व क्लिक करत गेलो. निसर्ग आणि झाडं झुडप डोंगर यांचे चित्रण केले. आपणासोबत शेअर कराव म्हणून येथे एल्बम टाकत आहे.

This slideshow requires JavaScript.

कौतुक

मित्रांनो, प्रत्येक पालकाला आपल्या मुलाने काही मनाचा तुरा मिळविला कि अत्यानंद होतो.पालकांचे मन अभिमानाने भरून जाते. विशेष करून आपल्या समोर जर आपल्या  पाल्ल्याला शाळा – कॉलेजात आपल्या व इतर पालकांसमोर बक्षीस मिळाले तर अत्यानंद होतो.

असेच काही माझ्यासोबत झाले. माझी कन्या पुण्यातील ज्या कॉलेजात शिकते तेथे आंतरराष्ट्रीय रसायन वर्षानिमित्त कार्यक्रम होता. विविध प्रकारच्या स्पर्धा घेण्यात आल्या. आम्हाला समजले म्हणजे कन्येने सांगितले तेव्हा आम्ही तिला भाग घ्यायला प्रोत्साहित केले. तिने मैत्रिणीबरोबर पोस्टर स्पर्धा स्केचिंग स्पर्धा इ. मध्ये भाग घेतला. स्वतः वालनटीअर् म्हणून काम पाहिले.

परवा पालक सभा असल्याने मी कॉलेज मध्ये गेलो.  मी पोहोचण्यापूर्वीच कार्यक्रम सुरु झाला होता. पोस्टर स्पर्धेचे परीक्षक तेथे हजार होतेच. नुकतेच त्यांनी परीक्षण करून निकाल आयोजकांना दिला होता. अचानक  निकाल  सांगण्यात आला. तिसरा, दुसरा आणि शेवटी पहिला. पहिला क्रमांक कन्येच्या पोस्टरला मिळाला. माझे मन  आनंदाने ओसंडून वाहू लागले.

आपण तिला ओळखतात हे मला माहित आहेच. नसल्यास सांगतो ‘जीवनिका’ माझी कन्या. हे तिचे जन्म नाव आहे. तिला आपली ओळख पटवायची नाही म्हणून तिने आपल्या ब्लॉगवर हे नाव टाकले आहे. तिचा ब्लॉग म्हणजे ‘थोडेसे मनातले’.

आमची ती एकमेव पाल्य. पण लाडकी कन्या. गुणी हुशार सर्व कामात तरबेज. ती सहा महिन्यापूर्वी पुण्यात आली आणि पुण्याशी एकजीव झाली. तिला पुण्याचे कल्चर अतिशय आवडले आहे. आता कोणत्याही परिस्थितीत पुण्यातून जायचे नाही असेच म्हणत असते. मला पश्चाताप होतोय तिला काही वर्षांपूर्वी पुण्याला शिक्षणासाठी पाठविले असते किंवा मी बदली करून घेतली असती तर चित्र काही तरी औरच असते. तिने जास्त चांगली प्रगती केली असती. आता तिचे ध्येय चांगल्या फार्मा कंपनीत प्रथम काम करायचे आणि प्रेक्टीकल अनुभव घ्यायचा असा आहे. मग पुढे रिसर्च करायचे. माझी इच्छा आहे तिने रिसर्च करावे. खूप नाव कमवावे. बघू काय होते ते.

 

माझे ब्लॉगिंग

मित्रांनो आज मला खूप आनंद होतोय.

कारण काय ते नाही विचारणार?

बर विचारा!

अहो आज मी सहज  ईंडीब्लॉगर (indiblogger) वर गेलो आणि आपल्या ब्लॉग्स ची सद्यःस्थिती काय आहे हे तपासले तर मला आश्चर्य झाले. कारण माज्या प्रत्येक ब्लॉग ची स्थिती अतिशय उत्तम आहे.

माझ्या मना या माझ्या अतिशय आवडत्या ब्लॉग ची ईंडी रेन्किंग आहे ८१, गुगल पेज रेन्किंग आहे ४. Alexa रेन्किंग आहे ४.०२ . येथे आणखी एक महत्वाचे सांगायचे आहे कि माझ्या मनाची गुगल रेन्किंग नोवेंबर २००९  पासून आता पर्यंत ३ ते ५ च्या दरम्यानच आहे.  येथे बघा.

माझा हिंदी ब्लॉग आहे ‘ कुछ पल’ त्याचे स्टेटस

माझा इंग्रजी ब्लॉग आहे  My Blog. ह्या ब्लॉग वर मी फारच कमी लिहितो.  जवळ जवळ एक महिन्यापासून मी त्यावर काहीच लिहिले नाही. तरी हि त्याची पेज रेंक जानेवारी मध्ये वाढून ३ झाली आहे.  एकूण विजीटर्स आहेत ७५२७ फक्त.

माझा गणिताचा ब्लॉग मेजिक मेथ्स वर मी २७/०३/२०१० नंतर एक हि पोस्ट टाकलेली नाही तरीही त्याची गुगल पेज रेंक सतत २ च आहे.

युरेका!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!