तीन वाटसरू

तीन वाटसरू एका धर्मशाळेत रात्रीसाठी एकत्र आलेले असतात. तिथे स्वयंपाकासाठी एकच चूल आणि एकच भांडं असतं…

तिघांनाही भूक लागलेली असते, मग ते एकत्र स्वयंपाक करायचा असं ठरवतात. चुलीवर भांडं ठेवून त्यात पाणी उकळायला ठेवतात आणि त्यात प्रत्येकानं आपापल्या जवळच्या तांदुळाची एक एक मूठ टाकायची असं त्यांचं ठरतं…

पाण्याला उकळी फुटल्यावर त्यात तांदूळ टाकायची वेळ येते. पहिला वाटसरू विचार करतो तसंही बाकीचे दोघं एक एक मूठ तांदूळ टाकतीलच, तेवढा भात तिघांना पुरेल. मी कशाला माझे तांदूळ वाया घालवू…?? म्हणून तो स्वतःच्या पिशवीत हात घालून रिकामीच मूठ घेऊन येतो आणि पातेल्यावरचं झाकण बाजूला सारून तांदूळ आत टाकल्याचं नाटक करतो…

गंमत म्हणजे exactly असाच विचार बाकीचे दोघंही करतात आणि पातेल्यात तांदूळ टाकल्याचा नुसता अभिनयच करतात…

थोड्या वेळानं ते झाकण दूर करून बघतात तेंव्हा अर्थातच पातेल्यात फक्त गरम पाणी असतं, भाताचा पत्ताच नसतो…!!

तिघेही चडफडत आणि एकमेकांना शिव्या देत उपाशीच झोपतात….!!!!!

सध्या समाज असाच झालाय. मी का? तो करेल की.

आता परवाच एक व्यक्ती भेटली. आयकरावर विषय निघाला. “अरे, शक्य तितकी बचत करावी.”

“अरे पण कोणीच आयकर भरला नाही तर कसे चालेल?”मी म्हणालो.

“अरे कशाला रे. ज्याला वाटेल तो भरेल. मी कशाला?”

मला आश्चर्य वाटलं. असे जर प्रत्येक जण म्हणाला तर देश चालेल कसा?

प्रत्येक बाबतीत लोकं असेच म्हणत असतात. नियम मी का पाळायचे. हे मी का करायचे. तो करेल, तो नियम पाळेल.

जर रस्त्यावर उलट्या दिशेने वाहन चालवत गेलो तर काय होईल. अपघात. कोणाचा. नियम न पाळणार्याचा.

जिऊ दे. मला काय त्याचं.

(6720735)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

लिहिल्याशिवाय
दोन शब्दातील अंतर

कळत नाही….
हाक आणि हात
दिल्याशिवाय माणसांचे
मनं जुळत नाही…
💐💐शुभ सकाळ💐💐

😆😆😆😆😆😆😆😆😆😆😆😆😆😆😆

http://www.ravindra1659.wordpress.com

😆😆😆😆😆😆😆😆😆😆😆😆😆😆😆😆

मी रिटायर्ड …

मित्रांनो,

प्रत्येक व्यक्ती जो जन्माला येतो तो म्हातारपणी रिटायर म्हणजे सेवानिवृत्त होतोच. फक्त म्हातारपणाचे वय वेगवेगळे असते. मात्र सरकारी नौकरीत असलेल्यांचे सेवानिवृत्तीचे वय ठरलेले असते. स्वेच्छानिवृत्ती हा विषय वेगळा आहे.

खाजगी नौकरीवाल्यांचे सुद्धा सेवानिवृत्तीचे वय ठरलेले असतेच. इतर क्षेत्रात जसे संगीत, गायन, कला, अभिनय, राजनीती, इ. क्षेत्रात विशिष्ट असे वय ठरलेले नसते. मनुष्य थकला व त्याला स्वतःला वाटले तेव्हा तो रिटायर होतो. मी पण रिटायर्ड व आता सिनिअर सिटिजन झालोय. आमचे सेवानिवृत्तीचे वय ५८ असून आता माझी ६१ ठी सुरू झाली आहे.😆🤣😆🤣

असेच एक व्यक्तिमत्त्व म्हणजे “अमिताभ बच्चन”

अफाट व्यक्तिमत्त्वाचा धनी असा हा मनुष्य आज सत्त्यात्तरी पार करून सुद्धा शांत बसून नाही आणि सेवानिवृत्त तर प्रश्नच उदभवत नाही. त्यांना, मला वाटते, तुम्ही सेवानिवृत्त कधी होणार असा प्रश्न कोणीही विचारायची हिम्मत करणार नाही.

मला वाटते त्यांनी मनापासून ठरवलेले आहे “मी रिटायर होणार नाही”.

आजही टिव्हीवर त्यांच्याच जाहिराती असतात.

७७ वर्षे वय असून सुद्धा तरुण वाटणारा जगातील हा एकमेव मनुष्य असावा अशी माझी आता खात्री पटत चालली आहे. आजही सहारा नाही की काठी नाही. तरूणांना लाजवेल असे एकदम ताडताड चालणे. भारदस्त आवाज. कोणालाही हेवा वाटेल असे हे व्यक्तिमत्त्व.

असो, त्यांना उद्दंड आयुष्य लाभो हिच ईश्वर चरणी मनोकामना.

(4720714)

🔔🔔🔔🔔🔔🔔🔔🔔🔔🔔🔔🔔🔔🔔🔔🔔

तन स्वस्थ तर मन स्वस्थ आणि मन स्वस्थ तर सर्व सुखी

💐💐शुभ सकाळ💐💐

🔔🔔🔔🔔🔔🔔🔔🔔🔔🔔🔔🔔🔔🔔🔔🔔🔔🔔🔔🔔

http://www.ravindra1659.wordpress.com

🔔🔔🔔🔔🔔🔔🔔🔔🔔🔔🔔🔔🔔🔔🔔🔔🔔🔔🔔

कोण म्हणतं….

“बाबा, झोपा तुम्ही मी तुमचे पाय दाबून देतो.” संदीपरावांचे चिरंजीव संकेत हे त्यांना म्हणाले.

“नको रे बाळा. जाऊन झोप तू. आमच हे म्हातारपण आहे. त्रास होणारच. तू काळजी करू नको.”

“बाबा. सर्व झोपले आहेत.”

संकेत बाबांचे पाय बराच वेळ दाबत राहिला.

संकेत म्हणाला,”बाबा, आता थोडा वेळ मी आईचे पाय चेपतो. तिला ही आराम मिळेल जरा.”

“हो, ती दिवसभर आरामच करते. तिचे पाय बरे कशाला दुखतील.” संदीपराव मिस्किलपणे म्हणाले.

“सूनबाई मला काहीच करू देत नाही. यात माझा काय बर दोष!” पंकजाताई म्हणाल्या.

“अग आई. ते गंमतीने म्हणाले.” मुलगा.

एका छोट्या शहरातील एक सुखवस्तू कुटुंब. मुलगा चाळीशीतील. वडील सत्तरीच्या जवळचे. आणि आई वडीलांपेक्षा सुमारे दहा वर्ष लहान. घरात प्रेमळ अशा सूनबाई सुनिधी. एक नातू व लहान नात. एक लहानस सुखवस्तू कुटुंब.

लोकं म्हणतात संदीपरावांनी खूप पुण्य कर्म केले असतील. पण त्यांचा मित्र, महेंद्र याला अपवाद. महेंद्रराव व संदीपराव हे एकाच गावात एकाच वाड्यात जन्मलेले बालपणीचे मित्र. महेंद्र ने पाहिले आहे संदीपरावांनी आपल्या आईवडिलांना किती छळले आहे ते. त्यामानाने पंकजाताई खूप चांगल्या होत्या. सासू सासर्यांचा खूप आदर करत होत्या. पण संदीपरावांना हे आवडत नसे. ते आईवडील यांना सांभाळायला कधीच तयार नसत. त्यामुळे त्यांचे आईवडील नेहमी त्यांच्या लहान भावाकडे रहात असत.

तरीही त्यांना इतके चांगले मुलगा व सून कसे लाभले? इतकी काळजी घेतात कि आईवडील कधी दुखी दिसतच नाहीत. एक आदर्श कुटुंब आहे हे. महेंद्र राव विचार करत होते. आपण लहाणपणापासून ऐकत आलोय कि पुण्य केलं तरच चांगले मुलं व सून लाभते. म्हातारपणी चांगला सांभाळ करतात. पण महेंद्ररावांना येथे तसे काही ही दिसले नाही. त्यांचा या म्हणीवरून विश्वास उडत चालला होता.

कारण ही तसेच होते. त्यांनी त्यांच्या आईवडिलांना किती जपले होते. बायकोचा रोश ओढवून घेत होते. तिला हे कधीच आवडले नाही. इतके करून ही त्यांना म्हातारपणी किती त्रास सहन करावा लागत आहे. मुलगा सांभाळायला तयार नाही. वेगळे घर घेतले. तेही याच शहरात पण लांब. आणि तेही या वयात. दोघे म्हातारा म्हातारी या घरात भूताटकी सारखे राहतात. कधी काय होईल याची सतत भिती.

यावरून महेंद्ररावांनी निष्कर्ष काढला कि पुण्य केले तरच पुण्य मिळते असे काहीही नाही. कदाचित तुमचे विचार सकारात्मक असले तरी तसे होऊ शकते. त्यांच्या लक्षात आले संदीपराव नेहमी सकारात्मक असायचे. बिनधास्त. काय होईल ते होईल.

हो, त्यांच्या पत्नी मात्र सासू सासर्यांचे करायला कचरत नसत. याचाही परिणाम कदाचित संदीपरावांच्या या सुखी जीवनात दडला असावा. काही का असेना. आपण मनाने आनंदी रहावे व इतरांना आनंदी असू द्यावे. असे माझे वैयक्तिक मत आहे.

( 3520702)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

जगातील प्रत्येक गोष्ट सुंदर आहे…
मात्र तीची सुंदरता तुमच्या विचारांवर आणि बघण्याच्या दृष्टिकोनावर अवलंबून आहे.

💐💐शुभ सकाळ💐💐

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.manacheslok.blogspot.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

जरा हट के….भाग २

आज ह्या विषयाचा दुसरा भाग. एक शाळेत, ते ही ८ वीत शिकणारा १३ वर्षाचा मुलगा. मुंबई मधील हा चिमुकला एका कंपनीचा मालक झालाय. त्याने ती नवीन संकल्पनेवर आधारित कंपनी स्थापली आहे. त्याचे नाव आहे तिलक मेहता.

एकदा शाळेत पोहोचल्यावर त्याच्या लक्षात आले कि तो एक पुस्तक आणायला विसरला. मुंबई सारख्या मोठ्या शहरात घरी जाऊन आणणे शक्य नाही. ह्या अडचणी वर मात करण्यासाठी त्याला एक अकल्पित कल्पना सूचली. एका शाळकरी मुलाला. तो घरी सहज म्हणून बालकनीत उभा असताना त्याला मुंबईतील डबेवाला दिसला. झाले त्याची ट्युब पेटली. त्याने त्याला आलेली अडचण इतरांना ही येत असेलच. एका दिवसात एका ठिकाणाहून दुसऱ्या ठिकाणी एखादी वस्तू पाठविण्याची सद्यस्थितीत व्यवस्था नाही. त्याने विचार केला कि हे घरोघरुन डबे जमा करतात आणि ऑफिस मधे डबे पोहोचवतात. यांच्या मार्फतच आपण कुरिअर सर्विस दिली तर. त्याच्या घरच्यांना त्याने ही कल्पना सांगितली. आणि घरच्यांनी ही त्याची ही कल्पना उचलून धरली. आज तो लहानगा एका कंपनीचा मालक आहे. शाळेत ही जातो. शाळा सुटल्यावर ऑफिस मध्ये जातो व काम करतो. करोडोची कंपनी तो हाताळत आहे.

खालील लिंकवर याबद्दल बातमी मिळेल.

https://m.jagran.com/news/national-13-year-old-tilak-mehta-set-up-in-mumbai-logistics-company-18212198.html

(1420682)

🔵🔵🔵🔵🔵🔵🔵🔵🔵🔵🔵🔵🔵🔵

✍🏻✍🏻शब्द दिल्याने “आशा”
निर्माण होतात
आणि
दिलेला शब्द
पाळल्याने “विश्वास”

🙏🏻 ।। शुभ सकाळ।।🙏🏻

🔵🔵🔵🔵🔵🔵🔵🔵🔵🔵🔵🔵🔵🔵

http://www.koshtiravindra.blogspot.com

🔵🔵🔵🔵🔵🔵🔵🔵🔵🔵🔵🔵🔵🔵

जरा हट के….भाग १

मित्रांनो, जगात काही जगा वेगळी माणसं असतात. त्यांना काही अकल्पित कल्पना सूचतात आणि कालांतराने त्या भन्नाट आयडिया डरतात ही. जग तोंडात बोटं घालतात त्यांची ती अकल्पित कल्पना व तदनंतरची प्रगती पाहून.अशीच एक भन्नाट व जगावेगळी तसेच जरा हट के कल्पना एका अठरा वर्षाच्या मुलीला सूचली.तिला समारंभात जायला कपडे सापडत नव्हते. या अडचणी तून तिला नवीन जगावेगळी कल्पना सूचली. व्यवसाय करण्याची. तो ही लोकांचे महागडे कपडे सांभाळायचा. तिने http://www.almari.co.in नावाने स्टार्ट अप सुरू केले. तिचे नाव आहे लहेर अली.

गरज ही शोधाची जननी आहे, असे म्हणतात. या गरजेतून च एका नवीन संकल्पनेचा जन्म या मुलीच्या मेंदूत झाला.

तिच्या वरील साईटवर भेट दिल्यास माहिती मिळते. कपडे ठेवायचे मासिक व वार्षिक दर ही नमूद आहेत. वेबसाईटवर दिसते कि या कंपनीच्या दोन शाखा आहेत. एक मुंबई येथे तर दुसरी दिल्लीत.याबद्दलचा एक व्हिडिओ व्हाट्सएपच्या माध्यमातून वायरल झाला होता. तो माझ्या पर्यंत आला होता. तो ही येथे सादर करित आहे.

आहे न एक आगळी वेगळी आणि नविन संकल्पना.

दुसऱ्या भागात अशीच एक आगळी वेगळी संकल्पना. उद्याच……

(1320681)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

कौशल्य आणि आत्मविश्वास हे अजिंक्य सैन्य आहे. – जो हर्बर्ट

👍👍सुप्रभात👍👍

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.manachyakavita.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

तारूण्यावस्था

मी आतापर्यंत ऐकत आलोय कि पाश्चात्य संस्कृती वेगळीच आहे. तेथे मुलं १८ वर्षाची झाली कि स्वतंत्र राहतात. आई वडीलांना विचारले जात नाही. कुटुंब संस्कृती नाही. पण व्हाट्सएपच्या माध्यमातून विदेशातील एक व्हिडीओ प्राप्त झाला. त्यावरून हे सर्व मला खोटे वाटत आहे. त्या संस्कृती ची बदनामी केल्या सारखे वाटते.

हा व्हिडीओ जरूर पहा. वयाची ९० पार करूनही तो मनुष्य तारूण्यावस्थेत असल्याचे भासत आहे.

हा व्हिडीओ विदेशातील आहे. एक कोर्ट सुरू आहे. समोर खुर्चीवर जजसाहेब बसलेले आहेत. ते वयस्कर आहेत. एक अतिशय म्हातारी व्यक्ती तेथे येते. त्यांना जज समोर खाली एका खुर्चीवर बसवले जाते. जजसाहेब त्यांना आदराने सर म्हणून संबोधतात.

त्यांच्यावर चार्ज असतो शाळेच्या झोनमध्ये गाडी जास्त गतीने हाकली.

त्यांचे वय विचारले जाते. तेव्हा ते सांगतात ९६. केंसरग्रस्त मुलाला दवाखान्यात घेऊन जात होते म्हणून गाडीला गति जास्त होती. मुलाचे वय ६३ वर्षे.

जजसाहेब त्यांचे केस डिसमिस करून टाकतात.

बघा आता.

यात नशिबवान कोण आहे बरं. तो केंसरग्रस्त मुलगा. कि ९६ वर्षाचे वडील कि जजसाहेब.

माझ्या मते मुलगा नशिबवान आहे असे म्हणता येईल. कारण त्याच्या आजारपणात त्याचे ९६ वर्षांचे वडील त्याचा सांभाळ करू शकत आहेत. ९६ व्या वर्षी मनुष्य अंथरुणावर पडून असतो. त्यालाच इतरांच्या मदतीची गरज असते. पण मुलगा नशिबवान म्हणून त्याचे वडील ९६ व्या वर्षी सुद्धा कार चालवून मुलाला दवाखान्यात घेऊन जाऊ शकतात.

पण असे ही म्हणता येईल कि मुलगा कमनशीबी आहे म्हणून त्याला या वयात आजारपण येऊन ज्या वडीलांची जर्जरावस्थेत त्याने सुश्रुषा करणे अपेक्षित होते त्यांच्या कडून त्यालाच सेवा करवून घ्यावी लागत आहे.

माझ्या मते वडील ही भाग्यवान आहेत कि या वयात ही ते तारूण्यावस्थेत असल्यासारखे आहेत नव्हे ईश्वरानेच त्यांना तसे ठेवले आहे.

पण त्यांना ही कमनशीबी म्हणता येईल कारण या वयात मुला नातवंडांकडून सेवा सुश्रुषा करून घेणे अपेक्षित असताना देवाने त्यांच्या मुलाला आजारपण दिले व त्यांना त्या मुलाचीच सुश्रुषा करण्यासाठी बाध्य व्हावे लागले.

राहिले जजसाहेब. त्यांनी त्या आरोपीचे वय, त्यांना ज्या परिस्थितीत नियम भंग करावा लागला ती परिस्थिती व त्यांच्या मुलाला त्यांची असलेली गरज या सर्व बाबींचा योग्य प्रकारे विचार करून त्यांचे केस डिसमिस केले. हे खरे नशिबवान.

(1120679)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

💥💥शुभ सकाळ💥💥

” स्पष्ट ” बोला पण असे बोला कि समोरच्याला ” कष्ट ” होणार नाही
अन् त्याचे आणि तुमचे नाते “नष्ट ” होणार नाही..”
प्रयत्न करा की कोणी आपल्यावर रुसु नये जिवलगाची सोबत कधी सुटु नये.
नाते मैत्रीचे असो की प्रेमाचे असे निभवा की त्याचे बंध आयुष्यभर तुटु नये.

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.manachyakavita.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

ह्रदयस्पर्शी….

व्हाट्सएपच्या माध्यमातून प्राप्त पोस्ट. जशी च्या तशी सादर.

एक अतिशय सुरेख वाचनात आलेली कथा :

मला संतोष पवार भेटला तेव्हा मी त्याला विचारले “आता तुझ्यासोबत हे कोण पाहुणे आहेत ?”
तो म्हणाला,” हे माझे आईवडील आहेत. ”
मला खुप आश्चर्य वाटले. मी त्याला लगेच म्हणालो,” मागच्या वेळी तर वेगळे होते. हे तर दुसरेच कोणीतरी आहेत. हे कसं काय ?”
तर तो मला म्हणाला,” आपण हाॅटेलमध्ये बसून बोलुयात. ”
आम्ही जवळच असलेल्या चहाच्या टपरीवर गेलो. तेथे बाकावर बसलो. तो मला सांगू लागला.
” माझे आई वडील लहानपणीच वारले. माझ्या काकाकाकूंनीच मला वाढवले. नोकरी लगेच मिळाली आणि छोकरीही. कारण माझे वर्गातील एका मुलीवर प्रेम होते. मला नोकरी लागताच मी माझ्या काकांना या प्रेमाबद्दल सांगितले. त्यांनी होकार तर दिलाच शिवाय ते माझ्यासोबत मागणी घालायला तिच्या घरीसुध्दा आले. लग्न नोंदणी पध्दतीने झाले आणि माझी बदली नागपूराहून थेट मुंबई ला झाली. आमच्या कंपनी ने मला रहायला विरारला बैठे घर दिले. तेथे सर्व सुखसोयी होत्या पण मी नोकरीला जाताच घरी बायको कंटाळुन जायची.
मला ती नेहमी म्हणायची “सासूसासरे असते तर बरे झाले असते. त्यांची घरात थोडी मदतही झाली असती आणि मुलांना छान संस्कार मिळाले असते.”
एकदा आम्ही बागेत सगळे फिरायला गेलो होतो. तेथे एक आजी आजोबा उदास बसलेले दिसले. मी विचारले, ” काय काका, काही त्रास होतो आहे का ? मी काही मदत करु शकतो का ?”
तर ते म्हणाले,” बाळा, आम्हा दोघांना एकटेपणा खातो आहे रे. आयुष्य गेलं स्वप्ने रंगवण्यात. आता काम होत नाही. लगेच थकवा येतो. पण काम करण्याशिवाय पर्यायही नाही. ”
मी म्हणालो,” मुले सांभाळत नाहीत ?”
त्यावर ते म्हणाले, ” मुलगा सून अमेरिकेतच असतात. ”
आणि दोघांनी त्यांची तोंडे बाजूला वळवली आणि डोळ्यांना रुमाल लावला.
मी काय समजायचे ते समजलो. आणि म्हणालो,” आमच्याकडे येता का आठ दिवस रहायला ? तेवढाच हवाबदलही होईल आणि या दोन नातवंडात वेळही जाईल. ”
तर ते म्हणाले,” बाळा तुला कशाला आमचा त्रास ? अरे नेहमी इथेच भेटु आपण सगळे रविवारचे. ”
आणि मग दर रविवारी आमची त्यांची भेट होऊ लागली.

माझ्या मनात होतं की बायकोला विचारावे की या दोघांना आपल्याच घरी ठेवुया का ? पण एकदा तीच मला म्हणाली,” काही बोलायचे होते तुमच्याशी.”
मी म्हणालो,” बोल ना काय बोलायचे आहे ते.”
तर ती म्हणाली,” रविवारी आपण बागेत त्या आजीआजोबांना भेटतो ना, त्यांना आपल्या घरीच आणुया का ? म्हणजे मला असं वाटतंय की आपल्या मुलांनाही त्यांच्या भेटीची उत्सुकता असते आणि दोघेही आपल्या मुलांबरोबर किती आनंदात असतात ना !!”
मला तिचे म्हणणे पटत होते पण कंपनीने दिलेल्या घरात यांना कसे ठेवायचे ?

आणि आम्ही दोघांनी एक निर्णय घेतला. या दोघांना दत्तक घ्यायचा. कागदोपत्री दत्तक घेतले व कंपनीला ते दत्तक पेपर्स दाखवले. कंपनी मालकाने माझा सत्कार केला आणि माझा पगार त्यांनी दिडपट केला.
आजीआजोबांना एक खोली दिली.

त्यांचे नाव श्री सुहास कळसकर व सौ सुहासिनी कळसकर अशी आहेत. त्यांचे टेलरिंगचे दुकान होते. त्यांना एक मुलगा झाल्यावर त्यांनी कुटुंबनियोजन केले व याच मुलाला खुप शिकवायचे ठरवले. मुलाला इंजिनियर केले व पुढील शिक्षणासाठी अमेरिकेत पाठवले. एमबीए करताना तेथील एका मुलीच्या प्रेमात पडला व परस्पर लग्न करुन मोकळा झाला. सूनेला एकदा दाखवायला आणलं होते. नंतर दर तीनचार महिन्यांनी पैसे पाठवायचा. नंतर नंतर सहा महिन्यांनी पैसे येऊ लागले. एकदा तो भारतात आला होता. म्हणाला तुम्ही दोघे तिकडेच रहायला चला. ही तयार नव्हती पण नंतर खुप दिवसांनी तयार झाली पण खुप उशीर झाला होता. नंतर पैसे यायचेही बंद झाले. पत्रव्यवहार केला तर कळले तो दुसरीकडे वेगळ्या शहरात राहतो. आणि त्याला फोन केला तर त्याने त्याची नोकरी गेल्याचे सांगितले. बायकोच त्याला सांभाळते. सातआठ वर्षात फक्त फोनवर बोलतो. त्याच्या मित्राने सांगितले,’त्याची नोकरी वगैरे काही गेली नव्हती उलट बढती मिळाली होती. एक बंगला व गाडी आहे.

आपलेच मुल आहे म्हणून माफ केले आणि नव्या जीवनाला सुरुवात केली.

कळसकर दांपत्याला दत्तक घेतल्यावर आम्हाला जोशी दांपत्य भेटले. त्यांची कथा वेगळीच. त्यांना मुलच नव्हते आणि ते अतिशय गोड बोलणे व संस्कारी जोडी होती. मग त्यांनाही आमच्या घरात सामील करुन घेतले. ते आनंदाने आमच्यात राहतात. ते जोशी काका म्हणजे आत्ता माझ्याबरोबर आहेत ते. त्यांना भाजी आणायची खुप आवड. जोशी काकू स्वयंपाक खुप छान करतात. चोघी मिळुन स्वयंपाक घर सांभाळतात आणि आता तर माझी मुलगीही त्यांच्या हाताखाली स्वयंपाक शिकते आहे.

मधल्या काळात आणखी एक जोडी आमच्यात आली. कांबळे काकाकाकू. त्यांचा तरुण मुलगा अपघातात ठार झाला. ते आमच्यात आले आणि त्यांनाही मी दत्तक घेतले. आता मला तीन आईवडील आहेत. कांबळे काकाकाकू नोकरी करत होते. त्यांना पेंशन आहे. त्यां दोघांनी त्यांच्याकडील पीएफचे तीस लाख आम्हाला दिले मग त्यात माझे सेव्ह केलेले टाकले. बायकोने तिचे दागिने विकून आम्ही एक मोकळी जागा घेऊन त्यावर एक बैठे मोठे घर बांधले.

बंगल्याप्रमाणे पुढे बाग केली आहे. कांबळे काका त्यात रमतात.
जोशी काका पुजेचे पाहतात व भाजीही आणून देतात.

माझा मुलगा आता काॅलेजमध्ये आहे. मुलीने फॅशन डिझाईनिंगचा कोर्स केला म्हणून तिने बुटीक टाकले त्यात कळसकर काका सुध्दा तिला मदत करतात.

तु तुझ्या फॅमिलीला घेऊन ये ना आमच्या घरी रहायला. पहा घर कसे आनंदाने भरुन वहात असते. आमच्या हातातील चहा केव्हाच संपला होता. मी चहाचे पैसे देत होतो तर चहावाल्याने घेतलेच नाहीत. म्हणाला,” साहेबांकडुन पैसे घेतले तर मला पाप लागेल .माझ्या मुलांच्या शिक्षणाचा सर्व खर्च तेच करतात. किमान फुल ना फुलाची पाकळी उपकार थोडे परतफेड तरी करु द्यात हो. ” असं म्हणताना त्याचे डोळे ओले झाले होते.

संतोष पवार शाळेत खुप अबोल असायचा. आज कळले की आईवडिलांची किंमत फक्त त्यालाच कळाली होती. म्हणूनच तर त्याने तीन आईवडील दत्तक घेतले होते. लहानपणीच्या आईवडिलांची भरपाई करत समाजालाही त्याने एक मोठी शिकवण दिली. कशाला पाहिजेत वृध्दाश्रम ? ज्यांना शक्य आहे त्यांनी एक एक आजीआजोबा दत्तक घ्यायचे आणि समाजाप्रती आपले कर्तव्य पार पाडायचे हीच तर खरी आधुनिक जगाची उभारणी झाली म्हणता येईल.

मी असा विचार करत करतच घरी आलो आणि बायकोला सगळे सांगितले. ती म्हणाली पुढच्या आठवड्यात आपण सगळेच जण जाऊयात. भरपूर गिफ्ट घेऊन जाऊ.

_ अनुज कुलकर्णी, कांदिवली

(520673)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

जीवन जगण्याची कला
त्यांनाच माहित असते
जे स्वतःसोबत दुसऱ्याच्याही
आनंदाचा विचार करतात

😘❣शुभ सकाळ❣😘

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.koshtirn.wordpress.com

👍👌👍👌👍👌👍👌👍👌👌👍👌👍👌