श्रीमंती श्रद्धेची….

व्हाट्सएपवर एका मित्राने पाठविलेला एक मनाला भुरळ घालणारा लेख. कोणी आत्मकथन केले आहे त्याचे नाव नाही…..मनापासून आवडला म्हणून शेअर करतोय…

एका वारकर्‍या ची श्रीमंती..

नोकरी निमित्त फिरतीवर असायचो. तेव्हा कंपनीच्या गाडीने महाराष्ट्राच्या आंतर भागात फिरण्याचा योग यायचा. असाच एकदा सोलापूर -जत मार्गे कोल्हापूरकडे येत होतो. आषाढी एकादशी संपून 5 -6 दिवस झालेले होते. वारकरी मंडळी आपापल्या मार्गानी घरी परतत होती. सकाळी सोलापूरहून लवकर निघालो होतो. सांगोला सोडलं होतं. भूक लागलेली होती. बरोबर दोघे assistant होते. त्यांनी सुचवलं एखाद्या ढाबा वजा टपरीवर नाष्टा-चहा चांगला मिळेल.

9.30 चा सुमार मंडळींनी गाडी एका ढाबा वजा टपरी जवळ थांबवली. उतरलो पाय मोकळे केले आणि नाष्ट्याला काय विचारपूस केली. कांदे पोहे, उसळ पाव आणि चहा काॅफी अशी ऑर्डर दिली. 20 – 25 मिनिटे लागणार होती. ऊन खात उभे होतो.

तेवढ्यात एक 60 – 65 वयाचं वारकरी जोडपं चालत चालत आमच्याच टपरी पर्यंत आलं.
अंगावरचा एकही कपडा धड नाही. बाईंच्या डोक्यावर तुळस आणि खाकेत एक बोचकं. बाबांच्या डोकीवर एक बोचकं नी खांद्यावर एक भली मोठी पिशवी. पायताणं यथा तथाच बरीच दमलेली वाटत होती. टपरीच्याच बाजूला सारं सामान उतरवून ठेवत वाईच जमिनीवरच बसले.

मी आपलं सहज कौतुकाने विचारपूस केली. मंडळी वारी वरूनच परतत होती. मी विचारलं नाष्टा करणार का? बाबांनी एकदा बाईकडे पाहिलं आणि होकारार्थी मान हलवली. मी सहज सुचवलं बाबांनो पोटभर खाऊन घ्या. मला उगीचच वाटलं चला तेव्हढच पूण्य. मी बाबांना विचारलं वाटेत चालता चालता काय करता. ते म्हणाले कधी अभंग तर कधी पाडुरंगाचं नाव घेत जातो. म्हनजे अंतर कसं पार झालं उमगत नाय. मी आपली विनंती केली की एखादा अभंग ऐकवाल का ? बाबांनी क्षणाचा विलंब न लावता अभंगाला सुरुवात केली आणि बाईंनी टाळावर साथ दिली. खरंच वेळ कसा गेला समजलंच नाही. नाष्ट्यावर ताव मारला. त्या वारकरी जोडप्याला आग्रहानी आमच्या बरोबर बसवलं. सहज चौकशी केली की अजून यांना घरी पोहचायला किती दिवस लागतील ? तर कळले की अजून 4 – 5 दिवस. निरोप घेण्याची वेळ आली. आम्ही त्यांचे आणि त्यांनी आमचे आभार मानायचे सोपस्कार पार पडल्यावर निघालो.

सहज मनात आले की यांना घरी पोचायला अजून 4 – 5 दिवस आहेत त्यांना काहीतरी मदत करूया. वारकरी बाबा आणि बाईंना थांबवलं आणि 100 रूपयांची नोट त्यांना मदत म्हणून पुढे केली. बाबांनी अदबीने मदत नाकारली. मला आश्चर्य वाटले. मला न राहवून मी विचारले का?

बाबांनी उत्तर दिलं_
वारीला निघताना घरून एक छदाम घेतला नाही. आत्ता या क्षणालाबी खिशात छदाम नाही. पूर्ण वारी तो पांडुरंगच आम्हा जिवांची काळजी घेतो की त्यापुढे दादा तुमची ही 100 रूपयांची नोट आमच्या काय हो कामाची.

मी अवाक झालो. क्षणभर काय react व्हावं मला सुधरंत नव्हतं. केवळ सुन्न. क्षणात मला माझी लायकी समजली, डोळ्यातून खळ्ळं आसू आले आणि मी त्या माउलीच्या पायावर डोकं ठेवलं.

सुमारे 30 वर्षांनंतर..आज जवळपास 30 वर्षांनी ही घटना आठवली आणिक सारा क्रम आणि संवादातील शब्द नी शब्द परत ताजे तवाने होउनी डोळ्यासमोर फिरू लागले.

त्या वारकरी बाबा आणि बाईंच वय आज माझं होतं. आज माझ्याकडे सगळं आहे. घर, गाडी, उर्वरित आयुष्य बर्‍या पैकी सुखांत पार पडेल एव्हडी व्यवस्था. तरीही मला उद्याची निश्चिंती नक्कीच नाही पण मग त्या वारकरी बाबांना अंगावर धड कपडे नाहीत, धड अंथरूण पांघरूण बरोबर नाही. वेळ पडली तरी खिशात छदाम नाही. असं असून सुद्धा एक emergency साठी म्हणून मी पुढे केलेले 100 रुपये सुद्धा हा भला माणूस अव्हेरतो आणि प्रंचंड आत्मविश्वासानी सांगतो माझ्या पुढच्या प्रत्येक क्षणाची काळजी तो पांडुरंगच करेल.

त्याला आयुष्यात कसलीही पुंजी करून ठेवावं असं नाहीं वाटलं कारणं त्याने जमवली होती पांडुरंगाच्या श्रद्धेची पुंजी होती. त्यामुळे त्याला ना उद्याची भ्रांत ना आयुष्याची चिंता.

ती त्याची श्रीमंती पाहीली आणि नजर स्वतःकडे वळली.
त्यानी शाश्वत श्रद्धेची नी भक्तीची पुंजी जमवली आणि मी अशाश्वत पुंजी जमवण्यात धन्यता मानत राहिलो

हे परमेश्वरा अजूनही वेळ गेलेली नाही. त्या वारकर्‍याची श्रद्धा आणि भक्ती मला सुद्धा जमवता यावी अशी बुद्धी मला दे, हीच कळकळीची प्रार्थना तुझ्या चरणी… 🙏सर्व वारकरी बांधवांना हार्दिक शुभेच्छा !

🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻

💐🙏💐🙏💐🙏💐🙏

💐🙏💐🙏💐🙏💐🙏
कधी एखादी अपेक्षा पूर्ण झाली नाही म्हणून दुःखी राहू नका . आपलीच अपेक्षा चुकीची होती असं समजा आणि अपेक्षा ठेवणं सोडून द्या . तुमची परिस्थिती तुम्हालाच बदलावी लागेल . मनासारखे दिवस पहाण्यासाठी मनाविरूद्ध घडणारे दिवस सोसावे लागतात .
🙏🌹शुभ सकाळ🌹🙏

मैत्री….

मैत्री ही कोणाशीही केली जाऊ शकते. लहान मुलांशी पालकत्वाचे नाते असते. मुलं मोठी झाली की त्यांच्याशी मैत्रीचे नाते अंगिकारले जाते. लग्न झाले कि बायकोशी मैत्री चे नाते सुरू होते. ☺️

शाळा, कॉलेज, ऑफिस, प्रवास, सोसायटी, वाडा, येथील मित्र मैत्रीण यांचेशी मैत्री चे नाते जुळते.

तरीही मला वाटते बालपणीच्या नात्याला तोड नाही. ते नाते आयुष्य भर टिकते. मग तुम्ही जगात कुठेही असा. कसे ही असा. आणि वय जरी शंभरीचे असले तरी ते नाते आठवणीत राहतेच. कायमचे कोरले गेलेले नाते असते ते.

त्यानंतर झालेली मैत्री क्षणिक असते असे म्हणावे लागेल.

तारुण्यातील मैत्री व पन्नाशीतली मैत्री यात बराच फरक असतो. तारुण्यातल्या मैत्रीत खूप मजा असते, आपण तारुण्यात कोणाची कदर करत नसतो कारण तेव्हां मैत्रीचा खरा अर्थच कळलेला नसतो…. मैत्री टिकली तर टिकली नाहीतर उडत गेली. कधी आपण पुढचा विचार करत नाही व पाठीमागे वळून पण पाहात नाही. आपण आपल्या विश्वात खूप रमून जातो आणि आपलं विश्व त्या बेडकाच्या डबक्यासारखे असते. डबकं सोडून कधी विशाल सागराचा विचारच केलेला नसतो पण जेव्हां पन्नाशीला पोहचतो तेव्हां कधी डबकं सोडून सागराला मिळालेलो असतो ते कळत सुध्दा नाही…

जेव्हा पन्नाशीच्या सागरात मित्र मैत्रिणी भेटतात तेव्हां सगळ्या नात्यात ते मैत्रीचे नाते इतकं आपलसं वाटत असते कि, ती मैत्री खूपखूप हवी हवीशी वाटत असते.

नात्यापेक्षा मैत्रीचा आधार खूप हवासा वाटत असतो. मैत्रीत खूप मोकळेपणा असतो, त्यात भेद अजिबात नसतो. आपली विचारांची तार जर जुळत असेल तर सर्व गोष्टी पडद्या आड न ठेवता आपण मनसोक्त गप्पा – गोष्टी करतो आणि आपलं कोणी ऐकून घेतं किंवा आपल्यासाठी वेळ काढतो, आपल्याला समजावून जो घेतो, सुखादु:खात सहभागी होतो व चुकलं तर बोलतात व माफ ही करतात असे मिळालेले मित्र म्हणजे ‘नवरत्ना’ तल्या रत्नातले कोहिनूर हिरेच म्हटंल तर वावगे ठरणार नाही.

आपण कोणाचे कोणीच नसतो पण आपलं मात्र काहीतरी ऋणानुबंध असतात म्हणूनच आपली भेट कोणत्या ना कोणत्या रुपात ही नक्कीच होते.

आत्ता आयुष्याची पन्नाशी ओलांडल्यावर पुढचे आयुष्य हे बोनस आयुष्य आहे तेव्हां या वळणावर जेवढे मित्र मैत्रिणी भेटतात त्यांना भेटूया….
कोणाला काय माहीत की आपला प्रवास हा कुठपर्यंत आहे? प्रत्येकाचे स्टेशन वेगळे आहे. ते आले की उतरावेच लागते.
म्हणून जो पर्यंत प्रवास आपला चालू आहे त्या प्रवासात सगळे मनातल्या तक्रारींना काढून टाकूया. माहीत नाही परत आपण कधी, कुठे आणि कसे भेटू ? म्हणून मैत्रिची ही साथ खूप आधाराची व समाधानाची वाटते हे मात्र नक्की!!

पण अशी मैत्री समजुन घेणारे फार कमी असतात.ज्याला खरे निस्वार्थी मित्र लाभले ते भाग्यवान…
Friends Forever…!!

( मैत्री सारख्या जगातील सर्वात सुंदर नात्याबद्दल व्हाट्सएपच्या माध्यमातून प्राप्त एक पोस्ट थोड्या बदलासह)

(01421830)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

कुणाला दु:ख देऊन मिळालेला आनंद कधीच सुख देऊ शकत नाही….
पण कुणाला आनंद मिळावा म्हणून, ‘स्वीकारलेलं दु:ख नेहमी सुख देऊन जातं…..!!
🌸🌸🙏सुप्रभात🙏🌸🌸

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.koshtirn.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

आत्मबल….

(मित्रांनो, हा संदेश व्हाट्सएपवर प्राप्त झालेला आहे. मला खूप आवडला .म्हणून मी येथे आपल्या वाचकांसाठी सादर करित आहे. थोडाफार बदल केला आहे. शिर्षक मात्र मी दिला आहे.)

कुठलाही आजार आपल्याला का होतो? कारण आहे आपण स्वतः, आपण मी आजारी आहे हे स्विकारल्यामुळे आजारी पडतो!

आता हेच बघा न! आपल्या पोटात वायु म्हणजे हवा असते. छातीत हवा असते. जसी फुग्यात असते तशी. फुगा पाण्यात बुडतो का? नाही. मग माणूस का हो बुडतो? कारण आपण घाबरतो. पाण्यात पडता बरोबर आपण इतके घाबरून जातो कि काय करावे हे त्याला सुचत नाही आणि म्हणून माणूस बुडून मरतो. तुम्ही युट्यूब वर लहान मुलांचे व्हिडीओ पहा. अहो अगदी नवजात बाळाला पाण्यात टाकून दिले तर ते पोहताना दिसते. त्याला तर कोणीही शिकवले नाही. पण एक शक्ती निसर्गाने दिलेली आहे त्याचा वापर तो करतो. प्रतिकार करण्याची शक्ती. ही नैसर्गिक देन प्रत्येक माणसाला दिलेली असते. कमी जास्त प्रमाणात तिचा वापर अनवधानाने होत असतो. आपल्याला न कळत आपण ती वापरतो.

तर ताप आल्यावर,सर्दी झाल्यावर, शिंक आल्यावर कसलाही आजार झाल्यावर थोडे थांबा.
तुमच्यातील प्रतिकारशक्तीला काम करू द्या.

आता मन आणि शरीर यांना जोडणारी काही लक्षणे बघू या.

१) एखाद्या गोष्टीची जबरदस्त भिती किंवा चिंता वाटली की घशाला कोरड पडते.

२) परीक्षेचा किंवा अजून कसला तणाव असेल तर पोटात गोळा येतो,

३) समोर एखादा अपघात किंवा दुर्घटना पाहिली की हातापायातली शक्ती गळून जाते.

४) आणि याविपरीत सतत हसतमुख असणारी व्यक्ती नेहमी क्वचितच आजारी पडते.

तर हे सिद्ध झाले आहे की, आपल्या शरीरातल्या आंतरिक क्रियांवरही अज्ञात मनाची सत्ता चालते. जसं की, समोर मातीचे कण उडाले की सेकंदाच्या दहाव्या भागात लगेच पापण्या मिटतात. अज्ञात मन शक्तीशाली आहे पण एखाद्या सेनापतीसारखं, त्याच्यावर सत्ता चालते विचारांची!

ताकतवार असला तरी तो गुलामच! दिलेला आदेश पाळणं एवढचं त्याचं काम!
आपण जे काही बोलतो तेच आपले विचार आहेत.

१) ब्लडप्रेशर आणि हृदयविकार –
समजा एखादा माणुस, नकळत, अशी वाक्ये पुन्हा पुन्हा वापरत असेल,
उदा.
– त्याला बघितलं की माझं रक्तच खवळतं!
– ह्यांच्यासाठी मी रक्ताचं पाणी केलं, आणि हे बदलले!
– माझी तळपायाची आग मस्तकाला जाते!

क्वचित अशी वाक्ये वापरली गेली, तर हरकत नाही, पण पुन्हा पुन्हा हेच बोलल्यास आणि ते सुप्त मनात गेल्यास त्याचा विपरीत परिणाम रक्ताभिसरणावर नक्कीच होतो.

डॉक्टरकडे गेल्यावर औषध-उपचाराने काही काळ बरं वाटतं, पण अज्ञात मन त्याचा पिच्छा सोडत नाही.

ही सर्व वाक्य सतत तणावात असणार्‍या व्यक्तीच्या सवयीचा भाग बनतात आणि लवकरच तिला ब्लडप्रेशर आणि मोठ्या स्वरुपाचे हृदयाचे विकार घेरण्यास सुरुवात करतात.

थोडक्यात सतत मानसिक तणाव, हताशपणा आणि निराशा अनुभव करणाऱ्या व्यक्तीला हृदयाचे विकार लवकर घेरतात.

२) आतड्यांचे विकार – जी व्यक्ती स्वतःलाच घालून पाडून बोलते, स्वतःची निंदा करते, स्वतःला दुबळा समजते, तिला छोट्या आतड्यांच्या विकारांची समस्या उदभवते.

३) अपचन – बहुसंख्य लोक ह्या आजाराने त्रस्त आहेत, खरं तर मलविसर्जन ही अतिसहज आणि नैसर्गिक क्रिया आहे, तरीही काही जणांना ‘धक्का देण्यासाठी’ कृत्रिम उपायांचां, जसं की एखादे चुर्ण किंवा एखादं औषध ह्यांचा आधार घ्यावा लागतो.

आता ह्याची बरीचशी कारणं आहेत, इथे एका उदाहरणची चर्चा करुयात.

काही वेळा ह्याचं कारण बाल्यावस्थेत दडलेलं सापडतं, कडक शिस्तीच्या नादात आई वडीलांनी मुलाला एखादी शिक्षा केलेली असते, त्याचा राग त्याच्या मनात असतो, लहान मूल आईवडीलांवर राग काढू शकत नाही, त्याला त्यांची प्रत्येक गोष्ट ऐकावीच लागते, त्यांना विरोध म्हणून ही क्रिया तो रोखून धरतो.

ह्या ठिकाणी आई वडील त्याला जबरदस्ती करु शकत नाहीत, हळुहळू तो मोठा होतो, शिस्तीचा बडगाही संपतो पण आपल्या आतड्यांवरचं नैसर्गीक नियंत्रण तो हरवून बसतो.

असं ही बघण्यात आलं की जेव्हा व्यक्ती आर्थिक संकटात सापडते, तेव्हा तिची पचनशक्ती कमजोर होते. जे लोक कंजुष वृत्तीचे असतात, त्यांच्यामध्ये मुळव्याध्याची समस्या जास्त आढळते.

४) छोट्याछोट्या गोष्टींवरही एखादी व्यक्ती वारंवार उत्तेजित होते, चिडते, अस्वस्थ होते, त्याचा परिणाम जठर आणि पित्ताशयावर पडतो.

५) डोकेदुखी –
आजकाल बहुतांश भगिनीवर्गाला झंडुबाम शिवाय झोप येत नाही. कारण काय असेल बरं?
– ह्या व्यक्तीला बघितलं की माझं डोकं दुखतं!
– त्याने माझं खुप डोकं खाल्लं!
– आमच्या ह्यांच्यासमोर कितीही डोकं फोडा, काही फायदा नाही,

निरंतर, नकळत असं बोलत राहील्याने अज्ञ मनात संदेश पोहचतो की माझ्या डोक्याला दुखायचे आहे.
आणि मायग्रेनचा त्रास चालू!

डोकेदुखीची अजुनही काही कारणे आहेत, आपल्या प्रत्येकाच्या आयुष्यात एखादी अप्रिय घटना घडलेली असतेच, पण तिला मनातल्या मनात पुन्हा पुन्हा तिला उगाळण्याचा स्वभाव असेल तर डोकेदुखी सुरु होते.

तेव्हा असे कटु अनुभव विसरुन जाणेच इष्ट!

कधी नकोसे वाटणारे काम, त्रासदायक काम अंगावर येऊन पडते, आणि डोके दुखते. जितके पोस्टपोन केले तेवढा त्रास होतो, तेव्हा अशी कामे तात्काळ निपटून काढावीत.

६) पाठदुखी वा कंम्बर दुखी –
एखादी व्यक्ती सतत जबाबदारीच्या ओझ्याने वाकून थकुन गेली असेल तेव्हा तिला पाठदुखीला वा कम्बरदुखीला सामोरं जावं लागतं. असह्य वेदना होतात, ह्यात मानेपर्यंतचे स्नायू आखडले जातात. त्यांच्यावरचा ताण जाणवतो.

चेहरा मूळ स्थानी न राहता उजवीकडे किंवा डावीकडे कलतो.

आता सर्वात महत्वाचे, ह्यावर उपाय काय आहे?

आपापले औषधौपचार चालू ठेवा, पण हे रोग शरीरातून समूळ उपटून काढायचे असतील तर स्वयंसुचन हाच ह्यावरचा एकमेव उपाय आहे.

जसं की डोकेदुखीचं उदाहरण घेऊ – तंद्रावस्थेत जाऊन आपल्या अज्ञात मनाला सुचना द्या –

आता माझं डोकं एकदम हलकं हलकं होत आहे,
आता ते अजून शिथील आणि हलकं झालं आहे,
डोके दुखण्याचे प्रमाण कमी होत आहे, माझ्या डोक्यात जमा झालेलं अतिरीक्त रक्त आता शरीराच्या इतर भागात सुरळीतपणे पसरत आहे.
माझा डोकेदुखीचा त्रास नाहीसा होत आहे, काही क्षणांमध्ये ही बैचेनी दुर होईल!

आणि डोकेदुखी गायब!
प्रत्येक रोगासाठी अशा सुचना तयार करुन त्या अज्ञ मनापर्यत पोहचवून रोगमुक्त होता येते.

सारांश काय तर मित्रांनो, भावनांची कोंडी करुन जगू नका, रोग बनून ते शरीराला पोखरतील, राग व्यक्त करा, आणि मोकळे व्हा!

इथे मला एका महापुरुषाचा दृष्टांत आठवतो, त्यांना राग आल्याक्षणी ते कागद घ्यायचे आणि सविस्तर लिहून काढायचे, मनातले संपुर्ण भाव ओतून रिते व्हायचे, ते कागद दोन चार दिवस तसेच टेबलावर ठेवायचे आणि नंतर जाळून किंवा फाडून टाकायचे.

अशा प्रकारे मनातली सारी खळबळ बाहेर काढून टाकता येते. आता क्रोधाची भावना नाहीशी होते आणि हलकं हलकं वाटतं.

तुम्हा सर्वांना, निरोगी आणि ठणठणीत आयुष्यासाठी मनःपुर्वक शुभेच्छा!

(4420711)
💐💐🙂🙂💐💐💐💐🙂🙂💐💐💐💐

प्रेम हि अशी अनुभूती आहे जी मनुष्यास कधी पराभूत होऊ देत नाही. याउलट द्वेष, घृणा माणसास कधीच जिंकू देत नाही.

🎊💫….शुभसकाळ 💫🎊…..🌹🌹

💐💐🙂🙂💐💐💐💐🙂🙂💐💐💐💐

http://www.rnk1.wordpress.com

💐💐🙂🙂💐💐💐💐🙂🙂💐💐💐💐

शनिवारवाडा

हल्ली कन्येला सुट्या आहेत. एम एस सी च्या पहिल्या वर्षाची परीक्षा संपली आहे. काय करावे म्हणून तिने लायब्रेरी  सुरु केली. पहिलं पुस्तक ऐतिहासिक. रणजित देसाईंच ‘स्वामी’.  तिला इतक आवडल की तिने  दोनच दिवसात संपवलं.

मग तिचा मोर्चा तिच्या आईकडे वळला.

“अग आई तू वाच ही कादंबरी खुपच सुंदर आहे.” असे तिने माझ्या देखतच आईला म्हटले.

मी ऐकून ही न ऐकल्यासारखे केले.

सौ. म्हणाली,” बेटा मला वेळ कोठे मिळतो वाचायला.”

पण तिला राहवले गेले नाही. तिने माझ्याकडे पाहून ( मी हेतूपुरस्कर दुसरीकडे बघत होतो),”पप्पा, तुम्ही सांगा न आईला ही कादंबरी वाचायला.”

मी सुटकेचा स्वास  टाकत सौ.ला म्हटले,” अग वाच न ती कादंबरी. तितकाच आनंद मिळेल आणि वेळ जाईल.”

तिने माझ्याकडे एक खतरनाक कटाक्ष टाकला आणि मी इकडे तिकडे पाहू लागलो.

“अहो इकडे तिकडे काय पहाताय. माझ्याकडे पहा जरा. मला वेळ तरी मिळतो  का?  हे तुमचे घर सांभाळता सांभाळता नाकी नौ येऊन जातात. मग माझे बारा का वाजवून घेऊ हे पुस्तक वाचून.”

आणि मी रंग ओळखून तेथून काढता पाय घेतला.

सायंकाळी घरी आलो. बेल वाजविली. सौ.ने दार उघडले आणि ,”या श्रीमंत.” असे उद्गार काढले. मी एकदम घायाळ. असे काय झाले आज. विचार करू लागताच मला आठवले कि बहुतेक सौ.ने प्रमोद देव साहेबांचे बझ वाचले असावे. कारण ते महिंद्र कुलकर्णींना श्रीमंत या नावाने संबोधतात. पण मी डोक्याला जास्त ताण द्यायचा नाही असा  विचार करून विषय सोडून दिला. कारण आज ऑफिसमधून यायलाच ८ वाजले होते. शरीराने थकलो होतोच डोक्यानेही  थकलो होतो.  तिने सुद्धा पुढे विषय काढला नाही.

५ मिनिटांनी मी पाहिले सौ.च्या हातात स्वामी. मग माझ्या डोक्यात प्रकाश पडला.  तेव्हा मला जाणवले की आज  घरी आल्यावर सुद्धा ‘अहो, काही तरी बोला की.’ असा लकडा का लावला नाही त्याचे कारण काय.

मोठ्या मुश्किलीने जेवण मिळाले. जेवण सुरु करण्यापूर्वी ५ मिनिट व नंतर लगेच पुस्तक तिच्या हातातच होते. टी.व्ही. सुद्धा बघितला नाही. पण जेवण सुरु करण्यापूर्वी सौ.चा मोर्चा किचनकडे वळला त्यावेळात कन्येने माझ्या कडे मोर्चा वळविला होता. ‘पप्पा तुम्ही सुद्धा वाचा ही कादंबरी.’

‘बेटा, मला वेळ कोठे असतो वाचायला?’ मी बचावाची भूमिका घेत म्हटले.

पण ती कोठे ऐकणार होती. ‘मी  आता छडी घेऊन बसते.’ असे म्हणून तिने माझ्या समोर पुस्तक ठेवले आणि मला पुस्तक वाचायला भाग पाडले. मी मधूनच एक पान उघडले. तिने परत पुस्तक घेऊन पहिल्यापासून  वाचायला लावले.

आता मी वाचला सुरुवात केली. आणि काय आश्चर्य मी वाचण्यात मग्न झालो. खरच अप्रतिम कादंबरी आहे ती.  मी ११ पाने वाचून काढली आणि सौ.ने माझ्या हातून पुस्तक हिसकाउन घेतले आणि वाचायला सुरुवात केली.

थोड्यावेळाने ती म्हणली,” अहो मला शनिवारवाडा बघायचा आहे.”

मी,”अग, अती झोकून घेऊ नको तू स्वत:ला त्या कादंबरीच्या कथानकात.”

मी कन्येकडे बघून म्हणालो,” बरोबर आहे न बेटा. आता ही स्वामी कादंबरी वाचून शनिवारवाडा पहायचा म्हणते आहे. उद्या मी हिटलर ही कादंबरी आणली व तिने ती वाचली तर म्हणेल मला ……………………”


हार्ट अटॅक टाळण्यासाठी काय करावे ?

माझ्या ब्लॉग मित्रांपैकी बरीच मंडळी ४० च्या पुढील आहेत. इश्वर करो कोणालाच  कधीच  हृदय विकार होऊ नये. पण आजार हा इश्वर सुद्धा टाळू शकत नाही. तो टाळावा लागतो. हल्ली तर २५ व्या वर्षी सुद्धा हृदय विकाराने मेला अशा बातम्या येत असता त. त्याचे कारण म्हणजे प्रत्येक बाबतीत अनियमितता. अहो आपण निसर्ग नियमच बदलून टाकलेले

कॉल सेंटर

आहेत.

हे टाळावे

कॉल सेंटर वर काम करणारे फक्त रात्रीच काम करतात. अवेळी झोपणे, अवेळी खाणे, नको ते खाणे हेच तर कारणीभूत ठरते. असो आपल्याला हे टाळता येत नाही. उदरनिर्वाहासाठी, जीवन जगण्यासाठी नौकरी तर करावीच

हे ही टाळावे

लागते.

पण दिनचर्या आपल्या हातात आहे. कोणी नाव ठेवले तरी चालेल पण आपण रोज योग्य तोच आहार करणे, थोडा का असेना नित्य व्यायाम करणे इत्यादी गोष्टींची योग्य वेळी काळजी घेतली तर आपल्याला हृदय विकार टाळता येऊ शकतो. यावर एक लेख लोकमत मध्ये वाचण्यात आला. त्याची लिंक येथे देत आहे. वाचण्यायोग्य आहे म्हणून देत आहे.

आपल्यालाच हार्ट अटॅक टाळण्यासाठी काय करावे ?