बाप…।.

Advertisements

शनिवारवाडा

हल्ली कन्येला सुट्या आहेत. एम एस सी च्या पहिल्या वर्षाची परीक्षा संपली आहे. काय करावे म्हणून तिने लायब्रेरी  सुरु केली. पहिलं पुस्तक ऐतिहासिक. रणजित देसाईंच ‘स्वामी’.  तिला इतक आवडल की तिने  दोनच दिवसात संपवलं.

मग तिचा मोर्चा तिच्या आईकडे वळला.

“अग आई तू वाच ही कादंबरी खुपच सुंदर आहे.” असे तिने माझ्या देखतच आईला म्हटले.

मी ऐकून ही न ऐकल्यासारखे केले.

सौ. म्हणाली,” बेटा मला वेळ कोठे मिळतो वाचायला.”

पण तिला राहवले गेले नाही. तिने माझ्याकडे पाहून ( मी हेतूपुरस्कर दुसरीकडे बघत होतो),”पप्पा, तुम्ही सांगा न आईला ही कादंबरी वाचायला.”

मी सुटकेचा स्वास  टाकत सौ.ला म्हटले,” अग वाच न ती कादंबरी. तितकाच आनंद मिळेल आणि वेळ जाईल.”

तिने माझ्याकडे एक खतरनाक कटाक्ष टाकला आणि मी इकडे तिकडे पाहू लागलो.

“अहो इकडे तिकडे काय पहाताय. माझ्याकडे पहा जरा. मला वेळ तरी मिळतो  का?  हे तुमचे घर सांभाळता सांभाळता नाकी नौ येऊन जातात. मग माझे बारा का वाजवून घेऊ हे पुस्तक वाचून.”

आणि मी रंग ओळखून तेथून काढता पाय घेतला.

सायंकाळी घरी आलो. बेल वाजविली. सौ.ने दार उघडले आणि ,”या श्रीमंत.” असे उद्गार काढले. मी एकदम घायाळ. असे काय झाले आज. विचार करू लागताच मला आठवले कि बहुतेक सौ.ने प्रमोद देव साहेबांचे बझ वाचले असावे. कारण ते महिंद्र कुलकर्णींना श्रीमंत या नावाने संबोधतात. पण मी डोक्याला जास्त ताण द्यायचा नाही असा  विचार करून विषय सोडून दिला. कारण आज ऑफिसमधून यायलाच ८ वाजले होते. शरीराने थकलो होतोच डोक्यानेही  थकलो होतो.  तिने सुद्धा पुढे विषय काढला नाही.

५ मिनिटांनी मी पाहिले सौ.च्या हातात स्वामी. मग माझ्या डोक्यात प्रकाश पडला.  तेव्हा मला जाणवले की आज  घरी आल्यावर सुद्धा ‘अहो, काही तरी बोला की.’ असा लकडा का लावला नाही त्याचे कारण काय.

मोठ्या मुश्किलीने जेवण मिळाले. जेवण सुरु करण्यापूर्वी ५ मिनिट व नंतर लगेच पुस्तक तिच्या हातातच होते. टी.व्ही. सुद्धा बघितला नाही. पण जेवण सुरु करण्यापूर्वी सौ.चा मोर्चा किचनकडे वळला त्यावेळात कन्येने माझ्या कडे मोर्चा वळविला होता. ‘पप्पा तुम्ही सुद्धा वाचा ही कादंबरी.’

‘बेटा, मला वेळ कोठे असतो वाचायला?’ मी बचावाची भूमिका घेत म्हटले.

पण ती कोठे ऐकणार होती. ‘मी  आता छडी घेऊन बसते.’ असे म्हणून तिने माझ्या समोर पुस्तक ठेवले आणि मला पुस्तक वाचायला भाग पाडले. मी मधूनच एक पान उघडले. तिने परत पुस्तक घेऊन पहिल्यापासून  वाचायला लावले.

आता मी वाचला सुरुवात केली. आणि काय आश्चर्य मी वाचण्यात मग्न झालो. खरच अप्रतिम कादंबरी आहे ती.  मी ११ पाने वाचून काढली आणि सौ.ने माझ्या हातून पुस्तक हिसकाउन घेतले आणि वाचायला सुरुवात केली.

थोड्यावेळाने ती म्हणली,” अहो मला शनिवारवाडा बघायचा आहे.”

मी,”अग, अती झोकून घेऊ नको तू स्वत:ला त्या कादंबरीच्या कथानकात.”

मी कन्येकडे बघून म्हणालो,” बरोबर आहे न बेटा. आता ही स्वामी कादंबरी वाचून शनिवारवाडा पहायचा म्हणते आहे. उद्या मी हिटलर ही कादंबरी आणली व तिने ती वाचली तर म्हणेल मला ……………………”


हार्ट अटॅक टाळण्यासाठी काय करावे ?

माझ्या ब्लॉग मित्रांपैकी बरीच मंडळी ४० च्या पुढील आहेत. इश्वर करो कोणालाच  कधीच  हृदय विकार होऊ नये. पण आजार हा इश्वर सुद्धा टाळू शकत नाही. तो टाळावा लागतो. हल्ली तर २५ व्या वर्षी सुद्धा हृदय विकाराने मेला अशा बातम्या येत असता त. त्याचे कारण म्हणजे प्रत्येक बाबतीत अनियमितता. अहो आपण निसर्ग नियमच बदलून टाकलेले

कॉल सेंटर

आहेत.

हे टाळावे

कॉल सेंटर वर काम करणारे फक्त रात्रीच काम करतात. अवेळी झोपणे, अवेळी खाणे, नको ते खाणे हेच तर कारणीभूत ठरते. असो आपल्याला हे टाळता येत नाही. उदरनिर्वाहासाठी, जीवन जगण्यासाठी नौकरी तर करावीच

हे ही टाळावे

लागते.

पण दिनचर्या आपल्या हातात आहे. कोणी नाव ठेवले तरी चालेल पण आपण रोज योग्य तोच आहार करणे, थोडा का असेना नित्य व्यायाम करणे इत्यादी गोष्टींची योग्य वेळी काळजी घेतली तर आपल्याला हृदय विकार टाळता येऊ शकतो. यावर एक लेख लोकमत मध्ये वाचण्यात आला. त्याची लिंक येथे देत आहे. वाचण्यायोग्य आहे म्हणून देत आहे.

आपल्यालाच हार्ट अटॅक टाळण्यासाठी काय करावे ?