ती, ती, ती आणि मी….

मित्रांनो, अभियांत्रिकी चे दुसरे वर्ष सुरु असतांना एका मित्राचा प्रेम भंग झाला आणि तो वेड्यासारखा वागू लागला.काही काळाने त्यातून तो बाहेर पडला आणि शिक्षण सुरू ठेवले. पण त्याचा तो देवदासपणा काही केल्या जात नव्हता. मी मला वेळच कुठे होता हे प्रेम वेम चे वेड बाळगायला! सकाळी ७ वाजता स्वतः तयार केलेले पराठे चहा सोबत खाऊन जीवनाचा आनंद उपभोगुन कॉलेजला जायचे तेथून च पुढे शिकवणी ला जायचे. शिकवणी म्हणजे लहान मुलांना शिकवायला त्यांच्या घरी जायचे. संध्याकाळी घरी परत यायला ७-८ होणार. आल्यावर घरी स्वयंपाक करणे. अभ्यास मात्र रात्रीच.

अशा स्ट्रगल असलेल्या जीवनात प्रेमाचा दरवाजा असू शकतो का हो? विचार सुद्धा येत नाहीत.

अशा दुःखी माणसाला त्याने सोबत मागितल्यावर नकार देणे कसे शक्य आहे. माझे ही तसेच झाले. तो मला सोबत घेऊन गेला. कोठे बर नेले असेल त्याने? दुसरे कोठे?

तिच्या घरासमोर तिच्या दर्शनासाठी लांब बसून प्रतिक्षा करण्यासाठी. त्याला सोबत म्हणून मी बसून राहावे.

आणि बस तोच हा चुकीचा निर्णय ठरला माझ्या आयुष्यातला. तो वेळ घालविण्यासाठी सिगारेट ओढायचा. मला त्याने आग्रह केला. मी नकार देत देत थोडा वेळ घालवून नेला पण स्वतः ला थांबवू शकलो नाही. शेवटी एक दम लावून बघीतला आणि प्रचंड त्रास झाला.

मग दुसरा, तिसरा करत सुरू झाली आणि त्या अनामिकेने माझ्या सुस्थितीत सुरु असलेल्या जीवनात अनाहूतपणे प्रवेश मिळविला.

या प्रवेशाला आज जवळजवळ ४० वर्षे झालीत. तिच्या त्या अनाहूत प्रवेशाचे दुष्परिणाम आता या म्हातारपणी दिसून आले आहेत.

अस म्हणतात न कि पहिले प्रेम हे मनुष्य कधीच विसरत नाही. माझे ही तसेच झाले. सिगारेट च्या प्रेमात पडलो आणि तिचाच होऊन बसलो.

लग्न झाले आणि दुसरी “ती” आयुष्यात आली. तिने खुप प्रयत्न करून पाहिले पहिल्या तिला माझ्या आयुष्यातून घालविण्याचे. पण तिला ते शक्य झाले नाही.

जीवन असेच सुरू राहिले. पुढे आयुष्यात मुलगी (हिच ती तिसरी “ती”)आली. तेव्हा एक मात्र ठरविले. मुलगी सोबत असेल तेव्हा सिगारेट टाळावी. तसे झाले ही. मुलगी मोठी झाली. आता तिला कळायला लागले. पत्नी ने मुलीच्या मदतीने दबाव टाकायचा प्रयत्न केला सिगारेट सोडवायचा पण बिचारी ती ही थकली.

१५जून २०१९. लग्नाचा ३३वा वाढदिवस. संध्याकाळी डॉक्टरांच्या क्लिनिकमधून फोन आला. तुमचे टेस्ट रिपोर्ट आले आहेत. मी गेलो. मनात देवाचा धावा करत करत डॉ. साहेबांना भेटलो आणि ……….

आयुष्याला एक कलाटणी मिळाली. ४० वर्षांपासून करित आलेल्या एंजॉय मेंट चे हे परिणाम आहे मित्रा असे माझा मी च मला बोलून गेलो. पण बायको आणि मुलीचे काय? त्यांची यात काय चुक? त्यांनी का आपल्यामुळे हे सहन कराव?

Advertisements

बचत म्हणजेच उत्पादन

मित्रांनो, “वीजेची बचत म्हणजे वीजेचे उत्पादन” हे बोर्डाचे ब्रिदवाक्य आपण ऐकले असेलच.

वीजेसाठीच कशाला, प्रत्येक बाबीसाठी हा मंत्र लागू पडतो. जसे शरीरातील ताकद. आपण विनाकारण ताकद संपवली तर जेव्हा शरीराला खरोखर ताकदीची गरज असते तेव्हा शरीरात ताकद नसते. आणि अचानक ती उत्पन्न ही करता येत नाही. म्हणून एनर्जी ची बचत करणे म्हणजे च उत्पादन करणे असे होत नाही का??

तसेच पैसा उपलब्ध असतो तेव्हा आपण विनाकारण खर्च करतो. जेव्हा आपल्याला खरोखर त्याची गरज असते तेव्हा तो उपलब्ध नसतो. तेव्हा आपण पश्चाताप करतो कि पैसा होता तेव्हा काटकसरीने खर्च केला असता तर आता कामी आला असता.

मित्रांनो, पाण्याचे ही तसेच आहे. पावसाळ्यात जेव्हा मुबलक पाणी

उपलब्ध असते आपण बचत न करता मोठ्या प्रमाणात खर्ची घालतो. आणि उन्हाळ्यात जेव्हा खरोखर पाण्याची गरज असते आपण तेव्हा पाण्यासाठी वणवण भटकतो पण ते मिळत नाही.

म्हणून योग्य वेळी बचत करणे महत्त्वाचे असते.

भाकरी…

काय राव, हल्ली भाकरी म्हणजे स्वप्नवत वाटते. ६०-७० च्या दशकात दररोज प्रत्येक घरात भाकरच बनत असे. गहु तर गरिबांना दुर्मिळ होते. आमच्या घरी ही दर रोज ज्वारी ची भाकरच मिळे.

पोळी फक्त दिवाळी, दसरा, होळी असे मोठे सण असले तरच. किती आनंद व्हायचा जेव्हा घरात गोळी व्हायची. होळी रे होळी पुरणाची पोळी म्हणत होळी साजरी व्हायची.

आम्ही खूप आनंद लुटत असु जीवनाचा.

बर, त्याकाळी घरोघरी गुळाचा चहा असायचा. मात्र घरी जर पाहुणे आले तर गुपचूप दुकानात जाऊन साखर आणायचे जेणेकरुन पाहुण्यांना हे समजू नये की यांच्या घरी साखर सुद्धा नाही.

अर्थात आलेला पाहूणा सुद्धा श्रीमंत नसायचा. त्याच्या घरी सुद्धा साखर आणायची हीच पद्धत असायची. पण आपण श्रीमंत आहोत हे दाखविण्याचे एक साधन साखर सुद्धा होते हे आपल्या लक्षात आले असेलच.

साखरेचा चहा फक्त पाहुण्यांनाच बर का.

आम्हाला तर चुकुन ही नाही. मुलं आग्रह ही करत नसत. मुलं सुद्धा परिस्थितीची जाण ठेऊनच वागत.

या सर्वांचं कारण म्हणजे घरोघरी गरिबी होती असे आहे का? तर माझ्या मते तसे नाही. कारण गुळ जास्त प्रमाणात उत्पादित व्हायचा आणि साखर कमी. म्हणून गुळ स्वस्त होता.

तसेच भाकरीचे ही होते. ज्वारीचे उत्पादन जास्त प्रमाणात घेतले जात होते. म्हणून ज्वारी स्वस्त होती.

हळूहळू जग बदलत गेल. हे तर फक्त म्हटले जाते. खरे म्हणजे बदलत आपण जात असतो नाव मात्र जगाच घेतो. आपल्याला वाटत जग म्हणजे इतर लोकं. आपण याच जगात राहतो, याच जगाचा हिस्सा आहोत हे आपण विसरतो. बर असो. आपण आपल्या मुळ मुद्द्यावर परत येऊ.

हो तर कालांतराने गुळ आणि ज्वारी महाग झाले आणि साखर व गहु स्वस्त. गरिबांना आता साखर व गहु

खाणे परवडायला लागले.

मग काय. घरोघरी साखरेचा चहा. आपणच आपल्या घरी पाहुणे झाल्यासारखे वाटायला लागले. कालांतराने आपली मानसिकता ही बदलली व दररोज साखरेचा चहा आणि गव्हाची पोळी खाणे अंगवळणी पडले.

पण जीवनाचा तो आनंदच हिरावला गेला आहे की राव.

“जो मजा उस जीने मे था जॉनी वो अब कहाँ??”

आता साखरेचा चहा दिवसातून किती दा ही घेतला तरी कोणी रागवणार नाही. गव्हाची पोळी ही रोजच्या जेवणाचा अंग झाली आहे.

लोच्या झाला रे….

मित्रांनो, ईश्वराने आपल्याला जे नश्वर शरीर दिलेले आहे ते नश्वर म्हणजे नाशवंत असल्याने क्षणोक्षणी त्यात केमिकल लोचा होत असतो. जुन्या कोशिका मरतात आणि नवीन तयार होतात. याशिवाय काही आजार उदभवतात व औषधोपचार केल्याने निघून पण जातात.

एकूण सांगायचा तात्पर्य असा कि क्षणोक्षणी शरीरात लहान मोठा केमिकल लोच्या होत असतोच.

लहान असेल आपण दुर्लक्ष करतो. आपण दुर्लक्ष केले तरी शरीर दुर्लक्ष करत नाही. ते स्वतः प्रतिकार शक्ती तयार करून घेते व त्या आजारापासून शरीराला मुक्त करते.

पण काही दुर्धर आजार असतात जे इतके निर्लज्ज असतात कि शरीर त्यांच्या पुढे थकते व शरीराची प्रतिकार शक्ती तयार करण्याची ताकद संपते. अशा वेळी नाईलाजाने आपल्याला डॉक्टर साहेबांना भेटून पुढील वाटचाल करावीच लागते.

तुम्ही म्हणणार पुढील वाटचाल म्हणजे काय हो??😊

म्हणजे नेमका काय इलाज करावा, कुठे करावा, शस्त्रक्रिया करावी का?? ई.ई.

म्हणजे जेव्हा ईलाज करू शकत नाही तेव्हा बाहेरील ईलाज करावा लागतोच.

पण हा मोठा केमिकल लोचा नाकीनऊ आणतो. काही वेळा तो इतका भयावह असतो की आपल्याला उद्याची ही शाश्वती नसते. हा केमिकल “लोचा” आपल्याला “आता चालो नी बाबा” असे म्हणायला आला आहे की काय अशी धास्ती मनात वाटत असते.

आणि तो विशिष्ट काळ काळच असतो. त्यातून मार्गक्रमण करत असताना प्रचंड वेदना सहन कराव्या लागतात.

आणि अशा प्रसंगातून प्रवास केल्यास प्रचंड प्रमाणात प्रतिकार शक्ती प्राप्त होते व आपण प्रत्येक कठीण प्रसंगाला तोंड देत जीवनात सुसह्य मार्गक्रमण करतो.

पाण्याचे महत्त्व..

जीवनात पाण्याचे काय महत्त्व आहे हे ह्या लहानशा क्लिप वरून दिसून येईल.