तीन वाटसरू

तीन वाटसरू एका धर्मशाळेत रात्रीसाठी एकत्र आलेले असतात. तिथे स्वयंपाकासाठी एकच चूल आणि एकच भांडं असतं…

तिघांनाही भूक लागलेली असते, मग ते एकत्र स्वयंपाक करायचा असं ठरवतात. चुलीवर भांडं ठेवून त्यात पाणी उकळायला ठेवतात आणि त्यात प्रत्येकानं आपापल्या जवळच्या तांदुळाची एक एक मूठ टाकायची असं त्यांचं ठरतं…

पाण्याला उकळी फुटल्यावर त्यात तांदूळ टाकायची वेळ येते. पहिला वाटसरू विचार करतो तसंही बाकीचे दोघं एक एक मूठ तांदूळ टाकतीलच, तेवढा भात तिघांना पुरेल. मी कशाला माझे तांदूळ वाया घालवू…?? म्हणून तो स्वतःच्या पिशवीत हात घालून रिकामीच मूठ घेऊन येतो आणि पातेल्यावरचं झाकण बाजूला सारून तांदूळ आत टाकल्याचं नाटक करतो…

गंमत म्हणजे exactly असाच विचार बाकीचे दोघंही करतात आणि पातेल्यात तांदूळ टाकल्याचा नुसता अभिनयच करतात…

थोड्या वेळानं ते झाकण दूर करून बघतात तेंव्हा अर्थातच पातेल्यात फक्त गरम पाणी असतं, भाताचा पत्ताच नसतो…!!

तिघेही चडफडत आणि एकमेकांना शिव्या देत उपाशीच झोपतात….!!!!!

सध्या समाज असाच झालाय. मी का? तो करेल की.

आता परवाच एक व्यक्ती भेटली. आयकरावर विषय निघाला. “अरे, शक्य तितकी बचत करावी.”

“अरे पण कोणीच आयकर भरला नाही तर कसे चालेल?”मी म्हणालो.

“अरे कशाला रे. ज्याला वाटेल तो भरेल. मी कशाला?”

मला आश्चर्य वाटलं. असे जर प्रत्येक जण म्हणाला तर देश चालेल कसा?

प्रत्येक बाबतीत लोकं असेच म्हणत असतात. नियम मी का पाळायचे. हे मी का करायचे. तो करेल, तो नियम पाळेल.

जर रस्त्यावर उलट्या दिशेने वाहन चालवत गेलो तर काय होईल. अपघात. कोणाचा. नियम न पाळणार्याचा.

जिऊ दे. मला काय त्याचं.

(6720735)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

लिहिल्याशिवाय
दोन शब्दातील अंतर

कळत नाही….
हाक आणि हात
दिल्याशिवाय माणसांचे
मनं जुळत नाही…
💐💐शुभ सकाळ💐💐

😆😆😆😆😆😆😆😆😆😆😆😆😆😆😆

http://www.ravindra1659.wordpress.com

😆😆😆😆😆😆😆😆😆😆😆😆😆😆😆😆

हरवलेल्या माणसा…..

मित्रांनो,

मी टु व्हिलर खरेदी केल्यापासून चार पाच वेळा तरी गाडीवरून पडून माझा अपघात झाला आहे.

गाडी घेतली आणि दोन- तीन महिन्यातच पहिला अपघात झाला. कामावरून येताना उशीर झाला होता. पुलाचे काम सुरू होते म्हणून रस्त्यावर रेती पसरली होती. आणि लाईट बंद होती. त्यामुळे समजलं नाही. गाडी गतीने असल्याने रेतीवरुन घसरली. गाडी बरोबर मी ही घसरत थोडे अंतर गेलो. पण क्षणात सावध झाल्याने मी पाठीवर पडलो होतो. पडता क्षणी मी दोन्ही खांदे उचकावले. त्यामुळे खांदे वाचले. पण डोके एका दगडावर आपटले. मागून भरधाव वाहनं येत होती. पण मी बाजूला घसरत गेल्याने त्रास झाला नाही. लगेच लोकं मदतीला आली. मला एका रिक्षात बसवलं. जवळ खाजगी दवाखाना होता. त्यात सोडलं. लोकांनी ऐनवेळी मदत केली. त्यांचे मनापासून आभार.

दुसरा अपघात भयानक होता. भर रस्त्यावर मधोमध गाडी घसरली व मी पडलो. कशी व का हे मलाच माहित नाही. कारण मी शुद्ध हरपली म्हणून घसरलो असे मला वाटते.आज ही मला तो क्षण आठवत नाही. तेव्हा ही नशीब बलवत्तर होते म्हणून वाचलो. कारण भर वाहतूकीच्या रस्त्यात गाडी घसरली होती. तेव्हा ही लोकांनी मदत केली. एका रिक्षात बसवले मला घरी सोडले. घरच्यांनी दवाखान्यात भरती केले. मला हे सर्व लक्षात नाही. पण घरच्यांनी सांगितले कि मी रिक्षात बसून मोबाईल वरून घरच्या नंबर वर फोन केला. रिक्षाचालकाला पत्ता सांगितला. आठवडाभर मी दवाखान्यात होतो. बरीच मंडळी भेटायला आली होती. मी फोनवर पण बोलत होतो. कामाबाबत हाताखालील लोकांना सूचना ही देत होतो पण मला आजही आठवत नाही. असो. तेव्हा ही लोकांनी मदत केली नसती तर अवघड झाले असते.

ह्या घटना सन एप्रिल २००६ नंतर च्या आहेत. त्याकाळी मोबाईल तितकासा प्रसिद्ध झाला नव्हता. आणि हे स्मॉर्ट फोन तर नव्हतेच. सर्वी घाण केली आहे या स्मॉर्ट फोन ने. सर्वांचे सुख चैन हिरावून घेतले आहे.

या फोनमुळे माणसातील माणूस हरवून गेला आहे. माणूसकी नाहिशी झाली आहे.

कारण आपल्याला माहिती आहेच. अधूनमधून टिव्हीवर वायरल व्हिडीओ बघायला मिळतात. रस्त्यावर अपघात झाला आहे. जखमी मनुष्य मदत मागतो आहे. त्याच्या चारही बाजूने लोकांची गर्दी आहे. पण एक ही माणूस त्याला उचलून दवाखान्यात नेत नाही. सर्व मोबाईल मध्ये व्हिडीओ शूटिंग करत आहेत. त्याची ती मर्मभेदी व आर्त हाक कोणाच्या ही कानावर पडत नाही. कारण सर्व बहिरावलेले असतात. विशेष म्हणजे ज्याने व्हिडीओ शूट केला असतो व टिव्हीवर दाखविला जातो तोही मदत करत नाही. एका अपघातात असेच लोकं व्हिडीओ काढत होते. तो विनवणी करत होता मला मदत करा. नंतर त्या बिचार्याचे प्राण गेले.

ह्या स्मॉर्ट फोनने माणसातील माणूसपण संपवले आहे. पण काय करणार जगासोबत रहावे लागते न.

(2320690)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

प्रभाते मनी राम चिंतित जावा।

पुढे वैखरी राम आधींं वदावा॥

सदाचार हा थोर सोडूंं नये तो।
जनीं तोचि तो मानवी धन्य होतो।।
💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.ownpoems.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

मित्रच ते….(व्यंग कथा)

सुधीर आणि सौमित्र दोन अगदी जीवलग मित्र.

अधूनमधून भेटतात. पण सुधीर बाहेर गावी नौकरी साठी गेल्यानंतर त्यांची भेट क्वचितच होते. सौमित्र च्या लग्नानंतर त्यांची पहिली भेट होय. सुधीर च्या कानावर एक बातमी आली कि तो घटस्फोट घेतोय. त्याला हे न पटल्याने सुधीर गावी आला होता. सौमित्र ला सुधीर ने बोलावून घेतले गावाबाहेर नेहमी भेटतात तेथे.

सुधीर मित्राला विचारतो : कायरे मित्रा, तुझं वर्षभरापूर्वीच तर लग्न झालयं. इतक्या लवकर तुला घटस्फोट हवाय.
सौमित्र : यार, तुला काय सांगू!

सुधीर: अरे सांग की.

सौमित्र: माझी बायको माझ्या कडून लसुन सोलुन घेते,कांदे चिरून घेते आणि भांडी सुद्धा घासुन घेते.
सुधीर: मग त्यात काय? सर्वच करतात ही कामं.

सौमित्र: काय? ही काय पुरूषाची कामं आहेत व्हय!( आश्चर्याने)

सुधीर: अरे पण, ह्यात अवघड काय आहे, हे बघ मी तुला शिकवतो.

सौमित्र त्याच्या कडे टक लावून बघू लागला.

सुधीर ने सुरू ठेवले: (१) लसुण गरम करून घेतली की सोलायला सोपी जाते. मी तर मित्रा हेच करतो. एकदम सोपे जाते.
(२) कांदे चिरायच्या आधी फ्रिज मधे ठेव म्हणजे कापताना डोळ्यात जळजळ होणार नाही.

(३) भांडी घासायला घेण्यापुर्वी १० मिनिटे पाणी भरलेल्या टब मधे ठेव व नंतर भांडी घास.

(४) कपडे सर्फनी धूण्यापूर्वी साध्या पाण्यात भिजवून ठेवा म्हणजे डाग आरामात निघून जातील
सौमित्र: समजलं मित्रा. चांगलं समजलं.
सुधीर: काय समजलं

सौमित्र: तुला हे सर्व कस काय ठाऊक आहे.

सुधीर: अरे मी हे वाचलं आहे.

सुधीर बोलताना तोंड लपवत आहे, हे सौमित्र च्या लक्षात आले होते.

सौमित्र: खर सांग मित्रा. तुला माझी शप्पथ आहे.

सुधीर: काय सांगु मित्रा. घरोघरी मातीच्याच चुली आहेत.

आणि दोघे जोरजोरात हसायला लागले.

सौमित्र ने मात्र घटस्फोटाचा विचार त्यागला.

(1620683)

🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋

तुटलेली फुले, “सुगंध” देऊन जातात🌹गेलेले क्षण, “आठवण” देऊन जातात प्रत्येकांचे “अंदाज” वेग-वेगळे असतात
म्हणुन काही माणसं “क्षणंभर”, तर काही “आयुष्यभर” लक्ष्यात राहतात…!!

💐💐 शुभ सकाळ 💐💐
🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋

http://www.manachyakavita.wordpress.com
🕊🦢☀🦢🕊🌷🕊🦢☀🦢🕊🕊🦢☀🦢🕊

हातात हात…..(सहज विनोद)

मी, काल बसल्या बसल्या मोबाईलवर व्हाट्सएपच्या पोस्ट वाचत होतो. एक पोस्ट खूप आवडली. बायकोला वाचून शेअर करावी असे मनाला जस्ट चाटून सॉरी सॉरी वाटून गेले. तिला आपल हे व्हाट्सएप बिट्सएफ अजिबात आवडत नाही. खर म्हणजे तिला स्मॉर्टफोनच आवडत नाही. पण नाईलाजाने तिला मी हातात घेतलेला फोन झेलावा लागतो. तसं मी फोन हातात घेतला कि ती चिडते, नाही तर तोंड दुसरीकडे करून घेते किंवा तिसरा पर्याय म्हणजे मोबाईल हिसकावून फेकून फोडते. नाही पण हा तिसरा पर्याय फक्त माझ्या मनात आहे बर का! अजून तरी तिने तसे केलेले नाही व करणार ही नाही याची मला हजार टक्के खात्री आहे. कारण फोन दहा हजाराचा आहे. पण हे मॉडेल बंद होऊन दोन वर्षे तरी झाली असावी. पण तिला हे माहित नाही व मी अशा गोष्टी माहिती ही करून देत नाही. उगाच अंगलट यायचे.

मी हे केस उन्हात बसून पांढरे केलेले नसल्याने व तुमचा सर्वांचा घनिष्टतम (यापेक्षा मोठा शब्द सूचत नसल्याने) मित्र असल्याने एक कानमंत्र सांगतो मित्रांनो, आपल्या कडील सामान्य ज्ञान हे योग्य ठिकाणीच वापरावे. त्यासाठी मित्र मंडळी सर्वात योग्य ठिकाण आहे घर नव्हे. असो, खूप विषयांतर झालं.

हो, ती पोस्ट तिला कशी ऐकवायची? हा विचार मी करीत होतो. मी विचार केला कि थोडं जोरात पण तोंडातल्या तोंडात बोलून वाचावे. (हसू नका बरे ) म्हणजे तिच्या कानावर जाईल. मी पुटपुटलो.

” हातात हात घेतला तर मैत्री होते..”

आणि आश्चर्य म्हणजे तिच्या कानावर माझे बोल पडले सुद्धा. इतर वेळी ती दुसर्या खोलीत असते तेव्हा मी ओरडून काही सांगितले तरी ऐकायला जात नाही तिला. काय करणार बरोबर त्याच वेळी वारे विरुद्ध दिशेने वाहतात म्हणून आवाज ऐकायला येत नाही. असे ती मला सतत ऐकवत असते.😆🤣

पण आज मी पुटपुटत असून सुद्धा काय आश्चर्य माझा आवाज पोहोचला! लगेच प्रतिक्रिया आली सुद्धा.

“काय कोणाचा हात हातात घेताय या वयात?” थोडे रागावूनच उच्चारली ती.

मी काय बोलणार.

“अग, आज नेमके वारे तुझ्या दिशेने वाहत आहेत नाही.”

“हो न, बघा. तुम्ही नुसते पुटपुटलात आणि तुमचे ते गोड स्वर माझ्या कानात येऊन अलगद पडले बघा.”

तीचे ते खोचक बोलणे मी न ऐकल्या सारखे केले व पुढे वाचन सुरू ठेवले.

“दोन्ही हात जोडले तर भक्ति होते..”

“जळलं मेलं, कधी हात जोडतात का देवासमोर? देवळात कधी जात नाही व घरात ही देवाच्या कधी पाया पडत नाहीत.”

तीव्र भावना उमटत होत्या. मला पश्चाताप होत होता. उगाच संदेश वाचायला घेतला. बर आता वाचणे बंद केले तरी चालणार नाही. पूर्ण केल्या वाचून पर्याय नाही आता.म्हणून मी माझी प्रतिक्रिया उमटवली.

“अहो, काही तरी काय बोलत आहात? गणपती मीच बसवतो न दरवर्षी?”

“वा वा वा.👏🏻👏🏻👏🏻 (तीन वेळा टाळ्या वाजल्या ? वाजल्या काय हातावर हात आपटले हो. ते ही पूर्ण जोमाने.) वर्षांतून एकवेळा.”

“आणि ते गुढी पाडव्याला…..” माझे वाक्य संपायच्या आंतच त्यांची प्रतिक्रिया उमटली.

“अरे हो मी विसरलेच.🤔🤔 गुढी उभारली म्हणजे पूजा केली??? ठिक आहे. सांगा कोणता झंडा लावू.🏳तुमच्या साठी.” उपरोधानेच बोलली ती.

मी दुर्लक्ष केलं.व पुढे पटपट वाचन सुरू ठेवलं.

“हातावर हात आपटला तर टाळी वाजते..”

“कुणाला हात दिला तर मदत होते..”

मधेच ती पुन्हा, “हे बघा, काही कुणाला मदत बिदत द्यायची नाही. माझे भाऊ येतात बिचारे त्यांना साधा चहा पाजायला सुद्धा हॉटेलमध्ये नेत नाहीत तुम्ही. एरव्ही जातात पण तो आला कि ‘घरचाच चहा पितो मी. मला बाहेरचा आवडत नाही.’ असे सांगून बोळवण करतात बिचार्याची. तो ही बिचारा ऐकून घेतो. साधाभोळा आहे तो.”

“अग, तो आला होता न तेव्हा नेमकं ते हॉटेल बंद होतं.” मी तिची नजर चुकवत बोललो. कारण मला काही केल्या खोटं बोलता येत नाही हो. खूप प्रयत्न केले पण विफल झालो. परिक्षेत नेहमी शेवटून पहिला येवून पास होत होतो. पण आयुष्याच्या परीक्षेत मी सपसेल नापास झालो.

“काही कारणं सांगू नका मला. मला सर्व माहिती आहे.” इति सौ.

मी पुन्हा वाचन सुरू केले.

“कुणाला हात दाखवला तर धमकी होते..”

“अरे हो. मला आठवले, माझा भाऊ आला होता तेव्हा तुम्ही त्याला हात दाखवला होता. मला सांगितले होते त्याने. म्हणजे तुम्ही त्याला धमकी दिली होती का? 🤛 बाप रे. लावा माझ्या भावाला फोन,📱सांगतेच मी त्याला.”

“अग, काही तरी काय बडबडत आहेस. त्याला मी भविष्य सांगण्यासाठी हात दाखवला होता.”

आता पुढे वाचावे कि नाही!हा प्रश्न मला पडला. तरी ही हाती घेतलेले काम पूर्ण करावे हे कोणीतरी सांगून गेले आहे. म्हणून मी पुढे भराभरा वाचायला सुरू केली. काही ही झालं तरी मधे थांबायचं नाही ही गांठ पक्की बांधून घेतली आणि बुलेट ट्रेनच्या गतीने वाचायला लागलो.

“हात वर केले तर असहाय्यता दिसते..”

“हाता वर हात ठेवले तर निष्क्रियता दिसते..”

“हात पुढे केले तर मदत होते..हात पसरले तर मागणी दिसते..”

“हाताचे महत्व इतक की अनेक हात पुढे आले तर अशक्य ते शक्य होते.”

वाचन झालं आणि एक मोठ्ठा सुस्कारा सोडला. पटकन उठलो आणि चप्पल घालून बाहेर पडलो. ती काय सांगते आहे हे ऐकायच्या आंत. उगाच काही तरी काम मागे लावले तर🙏🙏🙏🙏

(420672)

🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻

.🌹 शुभ सकाळ🌹

चांगला स्वभाव गणितातल्या शून्यासारखा असतो, ज्याच्या सोबत असतो त्याची किंमत नेहमीच जास्त असते.

🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻
http://www.rnk1.wordpress.com

🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻

विरह वेदना…

शाळेतून कॉलेजात प्रवेश घेतला तर कसे पंख फुटल्या सारखे वाटते. आपण आकाशातील स्वच्छंदी पक्षी आहोत असा भास होतो. आणि अशा वेळी खिशात पैका असेल तर पहायलाच नको.

असे माझे काही नव्हते बर का! निर्धन परिस्थिती होती. स्वतः काम करून कमवू लागलो आणि शिक्षण घेतले व इंजिनिअर झालो.

पण एक मैत्रीण कायमची सोबतीला आली. ती म्हणजे सिगारेट. एका मित्राने नको नको म्हणत मला ओढायला लावली आणि तिने कायमची संगत धरली. त्याची घरची परिस्थिती चांगली होती. तोच खर्च करायचा. नंतर मी कंटाळून त्याची संगत सोडली. पण ह्या मैत्रिणीने कायमचे जखडून ठेवले. मग काय, मी जे कमवायचो त्यातून खर्च करायला लागलो. वाईट सवय आहे हे माहित असूनही ती सोडत नाही.

लग्न झाले व सौ.ने सिगारेट सोडण्याचा आग्रह धरला पण. नाही. ती बया ऐकायचीच नाही.

जवळजवळ ३९ वर्षे ती सोबत राहिली. २५ जून २०१९ रोजी मी ऑपरेशन साठी दवाखान्यात भरती झालो. तोपर्यंत ती सोबत होती. तेव्हा पासून मीच तीला त्यागले आहे. एव्हढा प्रदिर्घ काळ तिची सोबत राहिल्याने विरह हा होणारच.

(19621)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

आयुष्यात वाईट संगत आणि वाईट सवय ही नेहमी वाईटच करते.

💐💐शुभ सकाळ💐💐

आली दिवाळी..

मित्रांनो,हल्ली दिवाळी आली कधी व गेली कधी काही कळतच नाही. जाणीव होते ती फक्त लक्ष्मी पूजनाच्या दिवसी थोडे फार फटाके फुटल्याने.

एकेकाळी घरात इडली करायची म्हटलं तरी उत्सव आहे असा भास व्हायचा. आणि आता आठ दिवसांवर दिवाळी आली आहे तरी ही कोणाचीच लगबग नाही कि धावपळ नाही.

पूर्वी साधी इडली करण्यासाठी घरातील बायकांची किती धावपळ असायची! आणि घरातील लहान मुलांची तर विचारूच नका. फक्त घरात इडली बनवणार आहेत हे कानावर जरी पडले तरी ही बातमी बाहेर वार्यासारखी पसरायची. रविवार येण्याची सर्व आतुरतेने वाट बघायचे. आणि घरातील बायकांची लगबग तर बघुच नका. आदल्या दिवशी तांदूळ-डाळ धुवून,भिजत घालून वाटायची, पीठ आंबवण्यासाठी ठेवून द्यायचं. मग सांबार आणि चटणीसाठी तयारी करायची. रविवारी घरातील सर्व पहिल्यांदा लहान मग मोठी व शेवटी बायका एकत्र खाणार. त्या दिवशी तेच जेवण असायचे. तरी ही कंटाळा येत नसायचा. कारण एकच महिन्यात एकदाच इडली व्हायची.

आता हे सगळं अाठवणींपुरतं शिल्लक राहिले आहे. आता तर इडलीचे तयार पीठ आणि तयार चटणीही गल्लोगल्ली विकत मिळते. नुसत्या इडल्या केल्या की काम झालं. तेवढे कष्ट नको असतील तर हाॅटेल्स आहेतच. आणि हो, तेवढेही कष्ट नको असतील तर स्विगी, झोमॅटो, उबर वगैरे ऑनलाइनवालेआहेतच सेवेला…!😊 पण आजही. जी जून्या पिढीला घरचेच आवडते.

असो, तर आपला विषय दिवाळी फराळाचा होता. पूर्वी दिवाळी जवळ आली की घरात फराळाच्या पदार्थांची तयारी सुरू व्हायची. काय व्याप असायचा तो..! पण घरातल्या बायकांना खूप आनंद वाटायचा. एक दुसर्याच्या मदतीला जाणे, फराळ करणे. कसे घरगुती संबंध असायचे. आता ते संपल्यात जमा आहे. आॅर्डर देऊन पदार्थ विकत आणायचे आणि खायचे. कैरीचं पन्हंसुद्धा तयार करण्याचे कष्ट आता कुणी घेत नाहीत, त्याचाही पल्प दुकानात तयार मिळतो. साखरसुद्धा मिसळायची गरज नाही. नुसतं पाण्यात टाकून ढवळलं की झालं. ते काहीही असो. पण जेव्हा पासून हे रेडिमेड पदार्थ मिळायला लागले न तेव्हा पासून सणांची मजाच नाहीशी झाली. शेजार्यापाजार्याशी जवळीक राहिली नाही. नातेवाईकांशी जवळीक नाही. पैसा फेको और…..असो.

बायकांनी पूर्वी ढोकळा, अळूवड्या, कोथिंबीर वड्या करायच्या म्हणजे पुष्कळ घाट असायचा. आता हे घरी करण्याचे पदार्थ राहिलेले नाहीत. अहो, भेळेसाठी लागणारी चिंच-गुळाची चटणीसुद्धा तयार मिळते, पाणीपुरीचं पाणी सुद्धा तयार मिळतं.

मुगाची खिचडी सुद्धा तयार मिळते. आपण फक्त त्यात मापानं पाणी घालून कुकर लावायचा की झालं.

पूर्वी चिवडा, चकली, करंज्या, शंकरपाळ्या, अनारसे, इ.पदार्थ दिवाळीतच खायला मिळायचे. आणि त्यामुळे खाण्यात मजा यायची. आता तर ती वर्षभर मिळतात. आंब्याचा रस वर्षभर मिळतो, आंबापोळी-फणसपोळी वर्षभर मिळते, गव्हाचा चिकसुद्धा वर्षभर मिळतो. पूर्वी केवळ दिवाळीतच हौसेनं होणारी कपड्यांची खरेदी आता वर्षभरात कधीही होते किंवा वर्षभर सुरूच असते. एकूण काय तर, कोणत्याही गोष्टीसाठी आता वाट पहावी लागत नाही. येथेच तर गोम आहे. सर्वी मजाच गेली राव. इंतजार में जो मजा होता है वोही खत्म हो गया.

सगळं झटपट आणि तयार मिळतं, कधीही-केव्हाही-कुठंही…! यामुळे झालं काय कि आयुष्यातलं अप्रूप पार संपूनच गेलं.. त्या अप्रूपातला आनंद आणि अनामिक हुरहूरही आटून गेली. आठवणींची धरणं ही अप्रूपाच्या दुष्काळामुळं कोरडी पडलीत न राव.

आता तर आयुष्यातलं अप्रूप संपवून टाकण्याची इतकी घाई झाली आहे लोकांना की काही सांगायलाच नको. अहो लग्नाआधीच प्री-वेडींग शूट केल जातय. आयुष्याच्या होणार्या जोडीदाराबरोबर तो/ती कसा असेल/ कशी असेल ही उत्कंठा असायची, आयुष्यातील ती पहिली जवळीक व त्या बद्दलची आतुरता आता राहिली नसल्याने आनंद संपला आहे. या गोष्टी मुळे आयुष्य कृत्रिम, बेचव, नीरस, कंटाळवाणं वाटायला लागल आहे. आणि लवकरच बोअर व्हायला लागतं ते ह्याच गोष्टींमुळे. पुढे जाऊन हे तर मानसिक अस्वस्थतेचं मूळ कारण ठरते.

पूर्वी घराघरात निरांजनाच्या फुलवाती बनवल्या जात होत्या. आता तर त्या नुसत्या मिळत नाहीत तर थेट तुपात भिजवलेल्याच मिळतात. दसरा, दिवाळीची फुलांची तोरणं आता तयारच मिळतात. संक्रांतीचे हलव्याचे दागिने तयारच मिळतात.

लग्नातलं रूखवत सुद्धा तयारच मिळतं. आता तर ते भाड्यानंसुद्धा मिळतं. नऊवारी साडी किंवा सोवळं शिवून तयारच मिळतं. साड्या नेसवणारी व तयारी करणारी माणसंसुद्धा मिळतात आणि ती बक्कळ पैसे ही घेतात.

इतकच काय सत्यनारायण पूजेचं किंवा गणपतीच्या पूजेचं साहित्य रेडीमेड खोक्यात मिळतं.

“भूक लागली भूक लागली म्हणून कावकाव करू नकोस. दहा मिनिटं बस एका जागी. थालिपीठं लावतेय..” असं आता कोणती आई म्हणते? हे तर आयांनी सोडूनच दिल आहे. कारण काय? तर “वेळच नसतो..”नौकरी करणाऱ्या आयांच ठिक आहे. पण घरी असणार्या आयाही विसरल्या.
आठ-आठ दिवस एखाद्या गोष्टीची तयारी करणं, त्यासाठी आवर्जून वेळ देणं, ती गोष्ट पूर्ण होईपर्यंत वाट पाहणं ही जगण्याची पद्धतच आता अडगळीत गेली आहे.

जीवनात आता राम राहिला नाही. क्रेझच राहिले नाही काही. अहो क्षणात सर्व उपलब्ध होते आता. मग त्यासाठी कष्ट कोण करणार! आणि जेव्हा कष्ट केले जात नाही तेव्हा त्यात जी मजा येते ती कशी येणार.

ता.क. ः-राग आणि वादळ, दोन्ही सारखेच शांत झाल्यावरच समजते,
किती नुकसान झाले ते! 🌹

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

(171019588)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

क्षणिक नाती(19561)

एखाद्याचा जन्म झाल्यावर अनेक नाते जन्मतात। पण आपण आपल्या दैनंदिनी त इतके व्यस्त असतो न कि याचा विचार ही मनात येत नाही.

मुलगा जन्मला कि १)आई२)वडील ३) काका ४)काकू५) भाऊ ६)बहिण७) मामा ८)मामी ९)आजोबा १०)आजी अशी ज्ञात अज्ञात असंख्य नाती जन्म घेतात. हे अवलंबून असते त्या त्या परिस्थितीवर. म्हणजे काय तर काकाच लग्न झाले असेल तर काकू असणार. तसेच मामाच ही.

पूर्वीच्या काळी ही नाती खूप जपली जात होती. तेव्हा बहुतेक गोतावळा हा जवळपास रहात असायचा. म्हणजे हो नातेवाईक जवळपासचेच असायचे. फार पूर्वी तर चालत प्रवास करावा लागत होता. नंतर घोडा, मग घोडागाडी किंवा बैलगाडी हे साधन आलं. मग एस टी आली. त्यामुळे लग्न जवळपासचे सोयरे शोधूनच होत होती.

७० च्या दशकानंतर काळ बदलत गेला. मुलं शिकायला लागली. नंतर उद्योग धंदे व नौकर्या आल्या. त्यामुळे स्थलांतर सुरू झाले. गावाकडून शहराकडे प्रवास सुरु झाला. मग शहरांची महानगरं झाली. यामुळे नाती दुरावत गेली. सुरुवातीला प्रत्येक सण गावी साजरा करण्यासाठी जात. नंतर खंड पडायला लागला. हळूहळू कमी झालं. मग कधीतरी गावाकडे जायला लागले. यामुळे नात्यांमधील रुंदी वाढतच गेली.

अस म्हणता येईल की जसजसा विकास मोठा होत गेला नाती भकास होत गेली.

असो मुळ मुद्दा हा नाहीच.

मुळ मुद्दा आहे “क्षणभंगुर नाती“.

मित्रांनो, ही नाती जी असतात न ही क्षणभंगुर असतात. जो पर्यंत मनुष्य जीवंत असतो तोपर्यंत आई, बाबा, भाऊ, बहिण, इ.इ. ही असतात. ज्या क्षणी ह्या शरीरातून आत्मा निघाली कि शरीराशी नाते संपले म्हणून समजा. निर्जीव शरिराला बॉडी किंवा म्रुतदेह/प्रेत असेच संबोधले जाते. तेव्हा असे कोणी म्हणत नाही कि मेलेल्या बाबाला घरी आणले का? किंवा आईला स्मशानात घेऊन गेले का?

तेव्हा शरीर निर्जीव असते म्हणून त्याला बॉडी किंवा म्रुतदेह/प्रेत असेच संबोधित करतात. म्हणजे आपण जीवंत असे पर्यंतच आपल नातं जीवंत असतं.

आपखी एक एकदा आत्मा शरीरातून बाहेर पडला व अंत्यविधी होण्यापूर्वी ते शरीर पुन्हा जीवंत झाले तर ते शरीर किती ही लाडक्या जीवाचे असले तरी आपण त्याला घाबरणार, त्याला भूत म्हणूनच संबोधणार.

तात्पर्य आपले आपल्या आप्तेष्टांशी नाते किती ही घनिष्ट असले तरी ते जीवंत असे पर्यंतच घनिष्ट असतात.