सवय……

“काय रे बाळा अरे तु सतत पुस्तकात रमलेला असतोस. तुझ्या वयाची मुल बघ कसे मोबाईल मधे नवनवीन खेळ खेळत असतात. बेटा, हा घे मोबाईल आणि डाऊनलोड करून घे छान गेम. खेळत बैस की जरा. मन रमेल त्याने.”

तो घरी आला आणि मुलाला पुस्तकात डोकं खुपसून बसलेले पाहून म्हणाला. शेजारी त्याची आई बसलेली पेपर वाचत. तिने ही मोबाईल नव्हता घेतला. त्याला आश्चर्य वाटले. हे काय मागास कुटुंब. लोकं बघतील तर काय म्हणतील. ही लोक किती जुनाट विचारांचे आहेत. पुस्तक वाचणे, बातमीपत्र वाचणे हे आता मागासपणाचे लक्षण आहेत. म्हणून त्याने मुलाला मोबाईल देऊ केला.

त्याचे मुलाला दिलेले उपदेश ऐकून ती जाम चिडली.

“अहो, तुम्ही काय बोलताय. आपल मुल चांगल वाचन करतय आणि तुम्ही त्याला मोबाईल खेळायला सांगताय.”

“अग, पण जगासोबत चालायला, धावायला हव कि नको प्रत्येकाला? अग, आपण जगासोबत चाललो नाही तर लोकं आपल्याला बुरसटलेले, मागासलेल्या विचारांचे, अनाडी अशी काय काय नावं ठेवतील.”

“ठेऊ देत लोकांना नावं. त्याने काही होत नाही. पण मुलगा अभ्यासात हुशार होईल.”

“बर बर. चुकलचं माझं. बेटा, तू अभ्यास करून खूप मोठा हो. मोबाईल काय मोठा झाल्यावर घेऊन देईल तुला.” सारवासारव करत तो म्हणाला.

हे संवाद वर्षभरापूर्वीचे आहे.

आणि मार्च २०२० मध्ये देशपातळीवर लॉकडाऊन सुरू झाले. मुलांचा अभ्यास, चाचण्या, परीक्षा सर्व घरात बसून सुरू झाले. वर्क फ्रॉम होम सारखे. आता मात्र मुलाला स्मॉर्टफोन घेऊन द्यावा लागला. पण मुलाला लवकर जमत नव्हते. वडील आईला म्हणाले, “म्हणून मी मुलाला मोबाईल वापरण्याची सवय लावायचा प्रयत्न करत होतो. पण तुम्ही अडथळा आणला.”

“अहो, मला माहिती होते का कि हा कोरोना सत्यानाश करेल. आता मोबाईल मुलं कसा अभ्यास करतील कळत नाही.”

“अग लहान मुलांची कल्पनाशक्ती अफाट असते. ते लगेच शिकून घेतात सर्व. यातून मुलांना चुकीच्या सवयी लागतात ही. पण आपला चिमण्या खूप हुशार आहे. तो कामापूर्त मोबाईल घेतो हातात.”

“हो न. खूप शालीन आहे आपला चिमण्या. मला त्याचा अभिमान वाटतो.”

“आणि माझा ग आई? मी हुशार नाही वाटते?” त्यांची कन्या लगेच रडायला लागली. ” माझे कोणीच कौतुक करत नाही.”

बाबांनी तिला जवळ घेत म्हटले,

“तू तर त्याच्या पेक्षा जास्त मार्क आणतेस. मग तू जास्त हुशार नाही का?”

आणि ती शांत झाली.

तो बायकोला म्हणाला,”अग, माणसाला काळासोबत चालावे लागते. मुलांना तर बुद्धिमत्ता खूप असते. ते लगेच शिकतात. मग त्यांचे ज्ञानवर्धन होऊ नये असे तुला वाटते का? आणि आपण आहोतच कि लक्ष ठेवायला. आमच्या काळी असे तंत्रज्ञान उपलब्ध नव्हते. साधा केल्युलेटर नव्हता. आला तेव्हा महाग असल्याने घेणे अशक्य होते. आता मुलांना मिळत आहे तर आनंद आणि शिक्षण घेऊ दे की.”

“हो हो चुकलच माझं.” ती म्हणाली आणि विषय संपला.

(6221878)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐सवय माणसाला गुलाम बनविते. पण वाचनाची सवय माणसाला ज्ञान अर्जन करून देते.

💐💐शुभ सकाळ💐💐

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

Www.koshtirn.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

गोड संवाद… ः

“अहो, माझा भाऊ आणि वहिनी येत आहेत मी खूप खुश आहे आज तुम्हाला विनंती आहे कि receive them with open arms.” ती म्हणाली. ( स्वागत करणे)

“काय? अग काय बोलत आहे. तुझे भाऊ आहेत तू बघ. I will keep him at arm’s length.” नवरोबा.

” म्हणजे काय? तुमचे नातेवाईक येतात तेव्हा I receive them with open arms.” बायको. “अग जाऊ दे न. तुझ्या नातेवाईकांचे येणे म्हणजे apple of discord( भांडणाचे कारण) होऊ नये असे मला वाटते.” नवरा लाचारीने म्हणाला. “माझा भाऊ once in a blue moon सारखा कधीतरी येतो तरीही तुला नको असतो. केव्हढा मोठा माणूस आहे तो!” बायको अभिमानाने म्हणाली. ” म्हणून you want me to be under his thumb (हाताखाली किंवा वर्चस्वाखाली असणे).” नवरा हतबल होऊन. ” कदाचित तू बरोबर बोलत आहे. I am at fault. Sorry.” बायको चुक लक्षात आल्यावर माघार घेत म्हणाली. “मला तेच समजत नव्हते कि why you are out of your mind.(वेडेपणाने वागणे).” तो तिला म्हणाला. ” माझा भाऊ म्हणजे feather in our cap (अभिमान वाटावा असा) आहे.” ती उत्तरली. “आणि तू माझ्या साठी feather in my cap आहेस.” आता तो थोडा चापलूसीच्या सूरात म्हणाला. “आणि तरीही आपण cat and dog life ( सतत भांडणे) जगत आहोत.” तिच्या ही लक्षात चुक आली म्हणून ती त्याला म्हणाली. “अग चालायचच. त्या जगण्यात मजा येत नाही. थोड तिखट मीठ असल जीवनात कि स्वादिष्ट जगणं होत नाही का!!” तो म्हणाला. “अरे हो न नुसतच जगणं म्हणजे to have no backbone (कणा नसलेले) सारख वाटतं.” ती म्हणाली. “अग मजा येते आहे न. Shall we keep the ball rolling.( चालू ठेवणे.)” त्या मजा येत असल्याने तो म्हणाला. ” “नाही आता पुरे. Afterwards you take up arms against me. ( भांडायला तयार होणे )” बायको. “काय बोलतेय!!It’s cock and bull story. (अविश्वसनीय गोष्ट.) “काय हे don’t throw cold water on me.”( नाउमेद करणे) “????” तो शांत. तिने त्याला मिठी मारत म्हटले you are rough diamond dear.( स्वभावाने फणसासारखा.) आणि अशाप्रकारे गोड संवाद संपला. मित्रांनो, इंग्रजी शाळेतून शिकलेले नवरा बायको यांचे हे काल्पनिक संवाद. कदाचित असेच दैनंदिन बोलणे होत असावे त्यांच्यात. (6021876)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐जिवनात जोडलेल्या माणसांची “शिलाई”
जर “भावनांनी” झाली असेल ,
तर तुटणे अवघड आहे आणि
जर “स्वार्थाने” झाली असेल ,
तर टिकणे अवघड आहे..
• 🌿शुभ दुपार🌿•💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐www.ownpoems.wordpress.com💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

गणित … न सुटलेले.

मित्रांनो, मुळात गणित हा विषय बहुतेकांना कठिण वाटतो. आयुष्यात इतकी गणित सामोरे येतात आणि त्यांना सोडवावी ही लागतात कि मोजता येत नाही. पुस्तकी गणितं, व्यावहारिक गणितं, मित्र मैत्रिणी सोबत संबंधांची गणितं, नातेवाईकांसोबत संबंधांची गणितं आणि सर्वात महत्त्वाचे म्हणजे सहचारिणी म्हणजे धर्मपत्नी हो, सोबत ची गणितं. सर्वात कठिण असतं ते पतिपत्नी मधील गणित. हे गणित काही केल्या सुटत नाही. कित्येक धुरंधरांनी प्रयत्न केले पण कोणीही या गणितात पास झाले असावे असे वाटत नाही. असतील ही. पण जे असतील त्यांना साष्टांग दंडवत घालून आपली पोस्ट लिहिणे सुरू ठेतो☺️

शाळेत गणितात अव्वल येणारे दिमाखात बोहल्यावर चढतात आणि तेथेच धराशायी होतात. हल्ली मोबाईल आल्यापासून नवरा नवरी चे व्हिडीओ वायरल होतात. ते बघून याचा अंदाज येतोच.

आता हा वरील फोटो बघा. यात कोण कोण आहे हे कैण सांगेल. कोणीही सहज सांगू शकत. अगदी लहान बाळ ही. यात मला चुकीचे काही म्हणायचे नाही. पण ही नैसर्गिक देणगी आहे. घरोघरी हेच असते. आईवडील भांडतात पण लगेच बोलतात ही. कारण हे निसर्गचक्र आहे. नवरा बायको एक दुसऱ्या साठी पुरक आहेत.

एक मात्र गंमत वाटते राव. दोन्ही एक दुसऱ्या शिवाय राहू शकत नाहीत आणि एक दुसऱ्या सोबत जमवून ही घेत नाहीत. नवरा म्हणतो पूर्व तर बायको पश्चिम म्हणते. चुकून ही उत्तर किंवा दक्षिण चे नाव घेत नाही. कारण या दोन्ही शेजारी आहेत न. 😊😊. शेजारधर्म नकोच असतो त्यांना फक्त आणि फक्त विरोध. स्वयंपाकाचे ही असेच असते. मोठ्या मनाने जवळ येणार आणि विचारणार, काय खायचे आहे महाराज किंवा महाशय? हे सर्व सिनिअर सिटीजन नवरा बायको आहेत बर का मित्रांनो. आताची पिढी असी महाराज आणि महाशय म्हणत नसते. आणि स्वयंपाक काय करावा हा तर विषय असतच नसावा. ऑनलाईन सर्व मिळते न राव. दोन्ही नौकरी करतात. घरी जाऊन काम कधी करणार! म्हणून ह्या ऑनलाइन च्या सुविधा आल्या आहेत. भल हो बिचाऱ्या ऑनलाइन वाल्यांचे. असो तर विषय स्वयंपाकाचा होता. प्रेमाने विचारणार. दोन तीन पर्याय समोर ठेवणार. पालक पराठे, पुरी भाजी किंवा बैगन भरता. तुम्ही बराच वेळ विचार करून एक पर्याय सांगता. पालक पराठे. तसे तीन ही पर्याय अप्रतिम पण वेळात वेळ काढून तुम्ही एक पर्याय निवडून सांगितला. आणि पुन्हा कामाला लागले. थोड्या वेळाने कानावर आवाज पडतो “चला जेवण करायला”. तुम्ही उठतात मस्त मुड तयार होतो छान पैकी पराठे खायचा. जेवणाच्या ताटावर बसता आणि समोर असते मेथीची भाजी. झाले मुड एका झटक्यात आपटला जातो. अग हे काय केले आहे. मी तर पालक पराठे सांगितले होते न. आणि मग आपला मुड बघून कारणं सुरू होतात. पालक खराब झाली होती. मेथी ची भाजी खराब होत होती. हे तर काहीच नाही. एखादा सण असतो. तेव्हा बेत तयार होतो. आपल्याला विचारले जाते. तुम्ही पुरणपोळी बनवायला सांगता. मस्त जेवण होईल असा मनोमन विचार करून आनंदी होतात. आणि जेवणाच्या ताटावर बसल्यावर समोर येते खीर. क्षणार्धात आनंद विरून जातो. आत्मक्लेष करून घ्यावा लागतो नाही का?☺️😢. शेवटी पुरुषच तो काय करणार. हात चोळत बसतो. म्हणून म्हणतोय जीवनाचे हे एकमेव गणित काही केल्या सुटत नाही. (5621872)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

✍🏻
प्रशंसा ही चेहऱ्याची नव्हे तर चरित्राची व्हायला हवी
कारण चांगला चेहरा बनवायला काहीशी मिनिट लागतात पण चांगले चरित्र बनवायला संपूर्ण आयुष्य.. 🙏 *शुभ सकाळ* 🙏

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐www.koshtirn.wordpresd.com💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

स्वार्थी जग हे…

होय मित्रांनो, जग हे खूप स्वार्थी आहे. जगातला प्रत्येक जीवंत प्राणी , जीव, जंतू, वनस्पती, झाडे, झुडपे सर्व सर्व स्वार्थाने भरलेले आहे. सुरुवात तर मी ईश्वरापासूनच करेल. मला वाटते त्याने हे जग त्याच्या स्वार्थासाठीच  निर्माण केले असावे. ईश्वराने हे जग निर्माण केले नसते तर त्याला कोणी पूजल असत? म्हणजे त्याची कोणीतरी पूजा करावी म्हणून मानव निर्मित केला असावा. मानव जगला पाहिजे म्हणून झाडे, झुडपे , वनस्पती, जीव जंतू निर्माण केले. त्यांच ही स्वतंत्र अस्तित्व नाही. ते ही एक दुसऱ्या वर अवलंबून आहेत. आहे न विचार करण्यासारखी गोष्ट. आता आपण माणसाकडे वळू या. पहिल्यांदा आईवडील म्हणजे स्री पुरुष ज्यांच्या पासून नवीन जीव निर्माण होतो. ते त्यांच्या म्हातारपणी आपला सहारा व्हावा म्हणून मुलं आसावीत. त्यासाठी लग्न करतात. आणि मुलांना जन्माला घालतात. यात त्यांचा स्वार्थ नाही का? स्पष्टपणे स्वार्थ आहे. त्याला लहानाचे मोठे करतात. नको नको ते लाड पुरवतात तेही तो नाराज होऊ नये. मोठेपणी आपल्याला त्रास देऊ नये म्हणून. जर मोठा झाल्यावर त्याने त्रास दिला तर तसे बोलून दाखवतात ही. यासाठीच का तुला लहानाचा मोठा केला? तुझे लाड पुरविले. असे उघडपणे बोलतात. यात त्यांचा स्वार्थ स्पष्टपणे दिसून येतो. नव्हे असतोच. पूर्वी वडिलांशी संवाद साधणे अशक्यप्राय होते. ते तरी काय करणार? घरोघरी इतकी मुलं असायची कि वडील कोणाकोणाला जवळ घेणार हा प्रश्न असायचा. त्यामुळे लाड नकोच. असे तेव्हाचे धोरण असावे.
असे म्हणणे उचित होईल कि  मुल स्वतःहून लहानाची मोठी व्हायची. तेव्हा ची मुल निस्वार्थ पणे काम करायची. कारण धाकच असा होता. पाय चेपून दे जरा म्हटलं तर निमूटपणे जाऊन चेपून द्यावे लागे. मला वेळ नाही, मी अभ्यास करतोय. ही कारणं चालतच नसायची. ऐकायचं म्हणजे ऐकायचच.
आता त्या लहानशा पिल्लाला जरी काम सांगितले तरी तो चॉकलेट देणार? म्हणून विचारतो. पप्पी देणार? इतपर्यंत ठिक होतं.पण चॉकलेट म्हटलं तर. लहानपणी काम करण्यासाठी चॉकलेट मागितले कि समजून जायला हवं कि हा मोठेपणी काय काय दिवे लावणार!! अहो अभ्यास करण्यासाठी मार नाही खात आता चॉकलेट खातात मुलं. आणि आई!! आईच तर विचारुच नये. मुलाने काम करण्यासाठी खाऊ मागितला कि मुलाची आई मध्ये बोलणार च. अहो एकूलत एक लेकरू आहे तुमच. एक रूपयाचं चॉकलेट तर मागतोय. पूर्वी अस नसायचं. वडील बाहेरून घरी आले आणि वडिलांनी फक्त त्याच्या कडे पाहिले तरी तो समजून जायचा आणि पळतच घरात घुसायचा. तेही समोर नव्हे. कुठे तरी कानोड्यात जाऊन लपून बसायचा. चॉकलेट तेव्हा नव्हतेच. साध्या लिमलेटच्या गोळ्या मिळायच्या. पण त्या हि मागणे अशक्यप्राय गोष्ट होती.  समजा चुकून माकून मुलाने मागितलीच तर  आईच ओरडायची आणि झाडू घेऊन खाऊ पाहिजे तुला. आई मारणार नाही पण उगारणार. तरीही मनात आईविषयी आदरयुक्त  भिती असायची.
हल्ली प्रत्येक जण आपला स्वार्थ बघतो. लहान मुल असो, आईवडील असो किंवा आणखी कोणी. काही फायदा असेल तरच काम करायच. नाही तर संबंध ठेवण्यात काही हशील नाही. असे बोलून सुद्धा दाखवणार.
हे तर माणसांचं झालं. अहो पशूपक्षी सुध्दा स्वार्थ जपतात. तुम्ही त्याला खायला दिले तरच तो तुमच्या जवळ येणार. शेपटी हलवणार किंवा पायाशी लोळन घालणार. तुम्ही एक दोन दिवस दिले आणि नंतर दुर्लक्ष केल तर त्याच वागणं बघा. तो सुद्धा तुमच्याकडे दुर्लक्ष करतो. अगदी जवळ नव्हे थोड लांब थांबणार. तुमच्या न बघता नजर ठेवणार. तुम्ही आवाज दिला तरी दुर्लक्ष करणार, न ऐकल्यासारखे करणार. दोन तीन वेळा आवाज दिल्यावर हळू तुमच्या कडे बघणार. पण भावनाशून्य नजरेने.  हा हि स्वार्थच नाही का??

आईवडील, भाऊ बहिण, मुलं, नातेवाईक, मित्र, शेजारीपाजारी,  सहकारी सर्व सर्व जगच स्वार्थी झालयं.
मित्रांनो, विषय खूप मोठा आहे. पण आता मला ही लिहायचा कंटाळा आला आहे आणि तुम्हाला ही वाचायचा कंटाळा येईल म्हणून आटोपट घेतो.
लेख आवडला का? आलडला असेल तर प्रतिक्रिया अवश्य द्या.
आणि माझ्या या स्पष्ट भावनांमुळे कोणाच्या भावना दुखावल्या असतील तर क्षमस्व.
(4821864)
💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

आकाशात जेव्हा ऊन आणि पावसाचा संघर्ष असतो, तेंव्हाच इंद्रधनुष्य तयार होते.
आयुष्य हे असेच असते. सुखदुःखाचे हेलकावे घेतच चालावे लागते.
तडजोडीमुळे नुकसान होत नाही, तर संधी मिळते, इंद्रधनुष्य फुलवण्याची..!

🌹🌷शुभ प्रभात🌷🌹

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

www. koshtirn.wordpress.com
💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

तिखटमीठ

संपतराव हात पाय धुवून स्वयंपाक खोलीत नव्हे स्वयंपाक घरात आले.खोली म्हटलं कि गावंढळपणा डोकावतो अर्थात असे त्यांची बायको सतत टोकत असते. पण मुळात गावाखेड्यात वाढलेला माणूस काही ही झाल तरी बदलू शकत नाही. असो तर ते आले बायकोने नुकतेच टेबलवर वाढून ठेवले होते. ते बसले भाजी बघून तोंडाला पाणी सुटले. पण भाजी कसली आहे याचा उलगडा ज्यांना चव घेतल्यानंतर सुद्धा होत नाही, त्यांना त्या भाजीकडे बघून कसा होणार. म्हणून ते गुपचूप खुर्चीवर बसले. ताट ओढून जवळ घेतले. पोळीचा तुकडा मोडला. भाजीच्या प्लेट मधे टाकून कुसकरून घेतला आणि पहिला घास छोटासा ताटाच्या बाजूला ठेवला. ही त्यांची लहानपणापासूनची आजीने लावून दिलेली सवय. का माहिती नाही पण त्यांना तसे केल्याशिवाय जेवण करताच येत नाही. असो. तर त्यानंतर चा घास त्यांनी स्वतःला भरवला आणि ज्या वेगाने त्यांच्या भाजीविषयी आशा पल्लवित होऊन तोंडाला पाणी सुटले होते अगदी त्याच वेगाने त्या आशा धुळीस मिळाल्या आणि तोंडचे पाणी ही पळाले. कारण होते भाजी. भाजीत तिखट नव्हतेच मुळी. आज प्रथमच संपतरावांना राग अनावर होऊन ते बायकोवर चिडून ओरडले. अग काय हे? ही काय भाजी आहे?

४० वर्षे झाली संसार करून तरीही अशी चुक! संपतराव कधी नव्हे ते आज चिडले होते. बायको तशी तापट होती. तिला त्यांच रागावण सहन झालं नाही. जितक्या जोरात संपतराव ओरडले त्यापेक्षा दुप्पट जोराने बाईसाहेब ओरडल्या. तिचं हे इतकं जोराने चिडणं आज पहिल्यांदा त्यांनी बघितलं होतं. त्यांना आश्चर्याचा धक्काच बसला. त्यांच्या लक्षात हे कधीच आले नव्हते कि क्रिकेट मधे जितक्या जोरात बॉल येतो तितक्याच वेगाने तो उंच आणि लांब जातो. हळू आलेल्या बॉलवर सिक्सर लागत. वेगात बॉल आला कि सिक्सर सहज लागतो. अगदी असच झाल आहे हे. आज प्रथमच संपतराव चिडले आणि त्यांना बायकोचे हे रुप दिसले.

ते थोडे शांत होत बायकोला म्हणाले, “भाजीत तिखट टाकलेले नाही.”

आता ती ही शांत होत म्हणाली “चुकून राहिले असेल टाकायचे.”

अहो, माझ ही वय झाले आहे आता. चाळीस वर्षे संसाराला झाली कधी झाले होते का असे?

“नाही हो कधीच नाही. पण मी ही काय करावे. रात्रंदिवस काम करणारा माणूस आयुष्य भर पायाला फिरक्या लावल्यागत धावपळ करत राहिलो. आता हे दिवसभर नुसते बसून राहणे सहन होत नाही. काही करायची ताकत नाही. नुसत हतबल होऊन बसायचे. वेड लागायची पाळी येते कधी कधी. आज तर हद्द झाली. भाजीत चक्क तिखटच नाही. मला राग अनावर होऊन मी चिडलो.”

“बरोबर आहे तुमचं. चिडचिड होणारच. माझं ही चुकलं मी इतक्या जोरात ओरडायला नको होते. मी ही काय करणार बर. काम होत नाही. कसं तरी स्वयंपाक करायचा. आणि तुम्हाला माझ्या हातचच जेवण हव असत. म्हणून झटाव लागत. माझी ही चिडचिड होते आता.”

“हो ग. हे म्हातारपण व्यतित करण खूप कठिण असतं बुआ.”

“मला ही तसच वाटतं. अहो मला वाटतं भाजी तिखट मीठ शिवाय पूर्ण होत नाही. तस आपल आयुष्य ही पूर्ण होत नाही. आपण अस केलं कि रोज काही तरी कारण काढून पाच मिनिटे भांडत जाऊ. मग दिवसभर त्या विषयावर चर्चा करू. आपला वेळ मस्त जाईल नाही का?”

हो ग. कल्पना अप्रतिम आहे. लोकं प्रेमाने आयुष्य घालविण्यासाठी प्रयत्न करतात. आपण तिखट मीठ लावून आयुष्य चविष्ट करु. मला आवडली बुआ ही कल्पना.”

“ठरल तर मग.”

“हो पण या नादात भाजीत तिखट मीठ घालायला विसरू नका.☺️☺️

आणि दोघे ही जोरजोरात हसायला लागले.

(4621862)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

माणुस मनापर्यंत पोहोचला …
तरच नातं निर्माण होतं …
नाहीतर ती फक्त ओळखच ठरते … !!

असे जगा की आपली ‘उपस्थिती’ कुणाला जाणवली नाही तरी चालेल…
पण आपल्या ‘अनुपस्थितीची’ उणीव नक्कीच जाणवली पाहिजे..!!!

🙏🏻🌹शुभ सकाळ🌹🙏🏻

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.koshtirn.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

घुसमटलेले…

एका लहानशा खेड्यात जन्मलेले संपतराव शिक्षण आटोपल्यावर शहरात आले. खेडेगावात शेतीशिवाय कामच नसल्याने त्यांना शहरात येणे भाग पडले. सरकारी नोकरी मिळाली आणि त्यांचं जीवन मान सुरू झालं. मग लग्न, मुलं आणि दर ३-४ वर्षांनी शहरात आणि कार्यालयात बदल. अहो, बदल्या. शेवटी त्यांनी इतरांप्रमाणे सेवानिवृत्तांचे शहर म्हणून पुण्यात स्थायिक व्हायचा निर्णय घेतला. तसं पुणे त्यांचे साठी नवीन नव्हते. पूर्वी येथेही बदलीवर आले होतेच ते. सेवानिवृत्ती नंतर सहकुटुंब राहायचे म्हटले कि सर्वांच्या संमतीने घर घेणे इष्ट होते. म्हणून प्रथम भाड्याने रहावे असे ठरले. त्यानुसार मध्यवर्ती ठिकाण निवडून भाड्याने फ्लॅट घेतला. सामान्य घरात तेही खेडेगावात जन्मलेला मनुष्य मोठ्या सुशिक्षित लोकांमध्ये लवकर मिसळत नाही. संपतराव तसे मोठे अधिकारी होते. पण लहानपणापासून शहराचे मनावरील दडपण काही केल्या जात नाही. काही लोकं असतात तशी पण ती विरळाच. त्यांना भिती ही नसतेच. म्हणून ते जेथे जातात तेथील माणसांना वातावरणाला लगेच आत्मसात करून मिसळून जातात. संपतराव सारखी माणसं मोठ्या शहरी लोकांशी बोलण्यापूर्वी शंभर वेळा काय बोलावे, कसे बोलावे हा विचार करतात. मग बोलायचा प्रयत्न करतात. तोपर्यंत उशीर झालेला असतो. ती व्यक्ती फार पुढे निघून गेलेली असते. शहरात लोकांना बोलायला सवड नाही हे त्यांच्या मनाला पटत नाही. शहरातील संस्कृती वेगळीच असते. जोरात हसलो तरी बायको म्हणते. हे काय. लोकं काय म्हणतील? ही कोण अनाडी लोकं आलीय शेजारी.  म्हणजे मनसोक्त हसता ही येत नाही. कोणाच्या ही घरातून हसण्याबोलण्याचा आवाज येत नाही. आला तरी क्वचितच. संपतरावांना मनसोक्त हसण्याची सवय. म्हणून येथे त्यांची घुसमट होते.टिव्ही चा आवाज हळूच ठेवा. शेजारी नावे ठेवतील. घरात उघडे पागडे बसू नका. लोकं काय म्हणतील. जेवताना किती आवाज करतात तुम्ही. लोकं काय म्हणतील.  शहर खूप सुंदर आहे. हिरवेगार आहे. जिकडे तिकडे झाडेच झाडे. सकाळी ३-४ पासून पक्ष्यांची कलरव सुरु होते. कोकीळ तर!  किती छान कोकिळ ची कुहू कुहू.  असे वाटते सर्व शांतता असावी आणि फक्त कोकिळ गात रहावी. सोबत इतर पक्षी आणि चिमण्या असतातच साथ द्यायला. पहाटेचे ३ व दुपारचे ३ वाजेला पक्ष्यांची कलरव सुरू होते. संपतरावांचा आवडता कार्यक्रम असतो हा. डोळे बंद करून कान सताड उघडे ठेऊन निवांत पणे ऐकायचे हे निसर्गाचे संगीत.  या नैसर्गिक संगीताचे रसपान झाले कि त्यांचे मन त्रुप्त होऊन जाते. मग त्यांना कशाची ही गरज वाटत नाही.
शहर इतके घुसमटलेले असते कि शेजारी कोणी गेलं तरी कळत नाही. चार पाच लोकं येतात शववाहिनी येते. संपला विषय कुणी रडत सुद्धा नाही. रडले तर गावंढळपणा दिसून येतो. अहो मनात भावना अडकून पडतात त्याचं काय? पण आपल्याला काही ही करता येत नाही. मनात ल्या मनात घुसमटत बसावे लागते. जेव्हा प्रथम शहरात प्रवेश केला होता तेव्हा तर संपतराव लहान होते. नोकरी लागली तर ऑफिसमध्ये डबा खायला सहकाऱ्यांसोबत सोबत जेवण करायला ही लाजिरवाणे वाटायचे. त्यांना आवडेल का आपण सोबत बसलेल? असा प्रश्न पडायचा. वरिष्ठ अधिकारी काय खातात याची सतत उत्सुकता असायची. एके दिवशी नेमकं साहेब जेवण करत असताना च त्यांनी बोलावलं. आता त्यांची घालमेल सुरू झाली. उत्सुकता इतक्या शिगेला पोहोचली कि त्यांना न बघता राहवल गेल नाही. तेव्हा संपतरावांनी साहेबांच्या डब्यात डोकावून पाहिले तर कोबीची भाजी होती. आता कोठे संपतरावांची उत्सुकता शमली. अरेच्या ही मोठी लोकं ही सामान्यांसारखी भाजीच खातात! तेव्हा त्यांना उलगडा झाला कि माणसाकडे किती पैसा आला, जग खरेदी करु शकेल इतका जरी पैसा जवळ असला तरी खायला त्याला पोळी भाजी सारखे अन्नपदार्थ च खावे लागतील. हिरे मोती सोन चांदी खाऊ शकत नाही कोणी. जन्माला येताना नागडाच येतो तो जरी अतिश्रीमंत घरात जन्माला आला तरीही. किंवा गरीबाच्या घरी जन्मला तरीही. अहो आयुष्यभर मरमर करू पैसा जमा करतो पण मरताना सोबत नेतो का? रिकाम्या हातीच परत जातो न!

आता अश्या स्वभावाच्या साध्याभोळ्या माणसाकडून काय अपेक्षा असणार?
असो. असे हे संपतराव!!☺️☺️
घुसमटलेले. बायको म्हणते बुरसटलेले. तिच्या मते माणसाने कालांतराने बदलले पाहिजे. जो बदलत नाही तो बुरसटलेला.
असो. आपल्याला काय त्याचं☺️
(4521861)
💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐 चांगली भूमिका,
चांगली ध्येय आणि
चांगले विचार असणारे
लोक नेहमी आठवणीत राहतात.. मनातही, शब्दातही आणि आयुष्यातही…
🙏🙏शुभ सकाळ!🙏🙏
💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐
http://www.ownpoems.wordpress.com
💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

वाद आणि संवाद

आज निवांत क्षणी मोबाईल लांब ठेऊन बायको सोबत गप्पा माराव्या म्हणून शेजारी बसलो. तर बायको म्हणते “काय झालं? मोबाईल कसा सुटला आज.”

“अग तू नेहमी एकटी असतेस. म्हणून तुझ्या सोबत गप्पा मारायला आलोय मी.” मी प्रत्त्युत्तरादाखल बोललो.

यावर बायको ताडकन बोलली.आता तिच्या चेहऱ्यावर आश्चर्याचा भाव स्पष्ट दिसत होता.”काय म्हणता!! आज सूर्य नारायण पश्चिमेला उगवले वाटतं.!!”

“असेल बुआ. मला नाही माहित.” आम्ही काही न कळल्याच्या आविर्भावात.

“ते जाऊ द्या. काय काम आहे ते सांगा.” बायको लगेचच मुद्द्यावर आली.

“मला एका प्रश्नाचे उत्तर देशील का?” आम्ही सुद्धा मुद्द्यावर येवून आपली गुगली टाकली.

“बस्स एव्हढंच. विचारा की.” ती.

“मला माहित आहे तू हजर जबाबी आहेस. तरीही विचाराव म्हटलं.”

“हंहं” आखाड्यात एक पहेलवान दुसऱ्या ला जसं चेलेंज करतो त्या आविर्भावात बायको बोलली.

“वाद” आणि “संवाद” यात फरक काय..? मी प्रश्न फेकला.

मला माहिती आहे कि तिला लेक्चर द्यायला भारी आवडते. म्हणून मी जमिनीवर मांडी घालून तिच्या समोर बसलो. असा बसलो तीला हुरूप येतो आणि मग ती ताडताड बोलायला सुरुवात करते. आता ही असेच घडले. मला श्रोत्यासारखे समोर बसलेलं बघून तिने बोलायला सुरुवात केली.

“अहो, सोप्पं आहे.”

“हो हो। सांग न मग.”

” हे बघा , वादातुन भांडणे हाेतात आणि संवादातून चर्चा होते. आणि चर्चेतून बरच काही स्पष्ट हाेत जातं. बरोबर आहे न!” बायको छान मुद्द्यावर आली होती.

‘हो हो.” आम्ही होकारार्थी मान डोलावली.

“आता दुसरा मुद्दा बघा. वाद कशातून होतो. तर वाद अहंकार आणि संकुचित मनातुन हाेताे. आणि संवाद! संवाद तर सहज माेकळ्या मनातुन हाेत असतो. येथे अहंकाराचा थांगपत्ता ही नसतो. दोन्ही मनमोकळेपणाने बोलत असतात. मनाचा संकुचित पणा ही संवादात नसतो. हेही पटल असेल.?” प्रतिसाद न मिळाल्याने तिने विचारले.

“हो ग. पटल मला.” मी ही होकार दिला.

“आणखी पुढे ऐका. “वादातून” रागाची अभिव्यक्ती होते, तर
“संवादातून” तर्काची अभिव्यक्ती होते. मुळात वाद हा रागातूनच उत्पन्न होत असतो. याउलट संवादातून सहज तार्किक चर्चा होऊन समुद्र मंथनासारखे काही तरी चांगले बाहेर पडते.” बायको.

“अग काय छान प्रवचन देतेस ग तू.” मी तिला आणखी प्रोत्साहित केले.

तर ती आणखी पुढे बोलू लागली. ” वादातुन “काेण बराेबर” हे सिध्द करण्याचा प्रयत्न हाेताे आणि….”

मी मधेच थोड गंभीर बनलेलं वातावरण हलकं करण्यासाठी बोललो.

“जसे नेहमी तूच बरोबर असल्याचा प्रयत्न करत असतेस.”

“गप्प बसा हो. पुढे ऐका.” तीची चांगलीच तंद्री लागली होती. मी ही पुन्हा ऐकायला सुरुवात केली.

“संवादातून “काय बराेबर” हे सिध्द करण्याचा प्रयत्न हाेताे.” हे ही पटलं असेलच.?”

” हो अगदी. मनापासून.” आम्ही.

” अहो, वादातून नेहमी “निरर्थक” प्रश्न निर्माण होत असतात आणि
संवादातूनतुन प्रश्न “मार्गी लागत असतात.”

आणि ती माझ्या तोंडाकडे बघत राहिली.

मी ही प्रश्नार्थक नजरेने तिच्या कडे बघत राहिलो.

आणि अचानक ती म्हणाली, 🌻”आपला दिवस आनंदात जावाे. शुभ सकाळ.”

“अग, हे काय शेवटी ?’

“जिस स्कूल मे तुम पढे हो न बाबू वहाँ के हम प्रिंसिपल थे। हा हा हा.” जोरजोरात हसत बाईसाहेब म्हणाल्या.

आम्ही तिच्या कडे आ वासून बघत बसलो.

“अहो हा सकाळ संदेश. तुम्ही आज बघितला असणार. मी कालच वाचला. तोंडपाठ झाला मला.”

“का पण.”

“अहो, आपल्या घरात रोजच सुरू असते हे. म्हणून संदेश आवडला.”

“काय सुरू असते ग.”

“अहो मी करते तो संवाद.”

“हो का!!! आणि मी??”

“तो वाद.” ताडकन उत्तर तोंडावर आपटलं.

पुन्हा वाद नको म्हणून ममी गुपचूप उठलो आणि दुसऱ्या खोलीत गेलो.

(4221858)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

प्रामाणिक नाती ही पाण्यासारखी असतात, रंग नाही, आकार नाही, ठिकाण नाही तरी सुद्धा जीवनासाठी महत्त्वाची असतात.

👍शुभ सकाळ.👍

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.manachyakavita.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

सकारात्मकता….

सकारात्मकता म्हणजे पॉजिटिव्हिटी. सद्ध्याच्या कोरोना काळातील नकारात्मकतेने ओतप्रोत भरून वाहत असलेल्या जगात सर्वाधिक उच्चारला जाणारा सकारात्मक ऊर्जेने तुडुंब भरलेला असा हा शब्द.

नुसता उच्चार केल्याने किंवा वाचन केल्याने अंगात तरतरी येते असा शब्द.

आजार, हाल, उपेक्षा, रुग्ण, दवाखाने अशा नकारात्मकतेने भरलेल्या वातावरणात हा शब्द कानावर पडला कि तिनके का सहारा ठरतो.

मी एकदम तंदुरुस्त आहे. मला काय होतय. हे लोक घाबरट आहेत. म्हणून त्यांना कोरोना होतोय. असा आत्मविश्वास असलेली वयस्कर मंडळी फिरायला घराबाहेर पडतात. ही विचारांची सकारात्मकता झाली. पण एका वेळी हजारो लोकं असा विचार करतात आणि ते घराबाहेर पडतात. तेव्हा रस्त्यावर, बाजारात गर्दी उसळते. सोशल डिस्टेंसिंगचा फज्जा उडतो आणि हेच कोरोनाला हव असतं. हे सकारात्मक विचार करणारी लोकं असतात न. पण त्या बाबाला हे माहीत नसते न.

आणि येथेच घात होतो. नकळत तो हल्ला चढवतो.

कदाचित त्यांच्या सकारात्मकतेमुळे त्यांना जास्त लक्षणं दिसत नसतात. पण ते आपल्या सोबत हे वायरस घेऊन फिरतात. घरी ही घेऊन जातात. अजाणतेपणी घरची लोकं, मित्रमंडळी किंवा शेजारी पाजारी यांच्यावर ते वायरस हमला करतात.

आता हेच बघा न. कोरोना पॉजिटिव म्हणजे वाईट गोष्ट. पण पॉजिटिव थिंकिंग चांगली गोष्ट आहे. काही वेळा निगेटिव्ह चांगले असते तर काही वेळा पॉजिटिव. जसे एच आय व्हि निगेटिव्ह चांगले असते. अर्थात प्रत्येक वेळी पॉजिटिव्ह हा शब्द चांगला असतोच असे नाही.

अरे काही होत नाही. असा विचार करून रस्त्यावर विरूद्ध दिशेला चालत गेलो किंवा गाडी चालवत नेली तर किती मिटर प्रवास करु शकतो आफण. उत्तर आहे एक मिटर जर शहरी रस्ता असेल तर.

एकूण याचा निष्कर्ष काय निघतो? तर , “योग्य वेळी योग्य निर्णय घेऊन योग्य आचरण करणे योग्य असते.”😊😊

घरीच रहा सुरक्षित रहा.

झाडे लावा झाडे जगवा

(03421850)

👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍

प्रत्येक प्रयत्नात सफलता मिळेलच असे नाही. परंतु प्रत्येक सफलता ही प्रयत्न केल्याशिवाय मिळत नाही.

👍शुभ सकाळ👍

👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍

http://www.manachyakavita.wordpress.com

👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍

काय चुकलं….

हे ईश्वरा, किती सुंदर निसर्ग तयार केला आहे तू हा. डोळ्यांचे पारणे फिटल्यासारखे होते याला बघून. असे वाटते कि निसर्गाची ही सुंदरता कायमस्वरूपी या चक्षुत साठवून ठेवावी. संपरतरावांच्या मनात असे विचार सुरू होते. तोच “अहो काका, काय झालं?”

कोणी तरी हाक मारली असे संपतरावांना वाटले आणि त्यांची तंद्री मोडली. ते तंद्री तून बाहेर आले तेव्हा त्यांना कळाले कि ते बागेत बसून फुलांचे रुप न्याहाळत होते.

ते भानावर येत आहेत नाहीत तोपर्यंत कानी पडले “अहो महाराज झाली की नाही आपली झोप पूर्ण?”

सौभाग्यवतींचा आवाज कानी पडल्यावर चांगल्या चांगल्यांचे भान हरपते. हे तर बिचारे संपतराव होते. ते खाडकन जागे होऊन आपल्या पलंगावर बसून विचार करत राहिले की नेमके ते कुठे आहेत. थोड्या वेळात त्यांना कळले की ते आपल्याच घरात आणि आपल्याच पलंगावर होते. आणि गाढ झोपेत ते स्वप्न पाहत होते. स्वप्नात ते एका बागेत बसून निसर्गाचा आस्वाद घेत होते. म्हणजे संपतराव स्वप्नात स्वप्न पहात होते तर.

आता ते उठले. नेहमी प्रमाणे ब्रश केला आणि किचन मध्ये जाऊन चहा चढवावा म्हणून तेथे गेले. बघतो तर काय चहा तर चढवलेला आहे. त्यांना शॉक बसला. हे असे कसे घडले. म्हणत ते सौभाग्यवती ला शोधत दुसऱ्या शयनगृहात शिरले. ती मस्त आपली पलंगावर पडून वर्तमानपत्र वाचत असेल अशी संपतरावांना कल्पना होती. पण कसच काय. तिकडे असेल तर शप्पथ ही बाई. आता पुन्हा मुख्य सभागृहात म्हणजे आपलं ते हॉल हो, तिकडे जावे लागेल म्हणून त्यांच्या चेहऱ्यावर थकवा दिसला. आल ते जवळ. संपतराव मनात म्हणाले. तेच आपल म्हातारपण.

ते थोडा विसावा घेऊन हॉलकडे गेले. सौभाग्यवती मस्त सोफ्यावर ठाण मांडून वर्तमानपत्र वाचत बसल्या होत्या.

“आज कुठून सूर्य उगवला बर!” असे उदगार काढत संपतराव खिडकी तून डोकावून उगिचच वर आकाशाकडे बघायला लागले.

“इतके नाटकं करायची काही एक गरज नाही बर. आज जरा लवकर उठले म्हणून…..”

“तस नाही ग. मी आपल नेहमी प्रमाणे चहा चढवायला गेलो असता आधीच चढवलेला दिसला. त्याबद्दल…….”

“अहो तो जळून गेला असेल…” असे म्हणतच ती धावत किचनमध्ये गेली.

“मी आपल अग हळू. जळली तर जळू दे.” म्हणत राहिलो.

“अहो. चहा जळून खाक झाला.” रडवेल्या तोंडाने ती म्हटली.

संपतराव संतापले. “अशी कशी जळाली. तुझे अजिबात लक्ष नसते कामात. कधीतरी चहा करायला घेतला आणि तो ही जाळून टाकला. ….”

“अहो, पुरे आता. किती राग करणार. होते कधी कधी चूक माणसाकडून.”

“काय? चूक दुरूस्त करा आधी. माणसाकडून नव्हे बाईकडून. माझं कधीच चुकत नाही.”

“वा वा. काल भाजी आणायला गेलात आणि काय भाजी आणली. हा हा हा$$$$$”

“आम्ही प्रथमच भाजी आणायला गेलो होतो म्हणून.”

“हो का!”

असं सुरू रहायला हव होत असे वाचकाला वाटतं न. पण सौभाग्यवती ला ते नको होत. म्हणून ती म्हणाली,”अहो हे बघा मोबाईल. आमच्या ग्रुपवर छान संदेश आला आहे.” असे म्हणत तीने माझ्या समोर तीचा मोबाईल धरला. मी वाचायला सुरू केले. “अहो धरा तुम्ही.” चिडली बिच्चारी.

“काय चुकलं” हे शोधायला हवं,

पण आपण मात्र “कुणाचं चुकलं” हेच शोधत राहतो ; आणि आयुष्यभर भांडत राहतो.

त्यापेक्षा क्षमा करायला शिकले तर आयुष्य सुखात जाईल.

🌹🌹🍁शुभ सकाळ🍁 🌹🌹

खूप छान संदेश आहे. आपण एक दुसऱ्याच्या चुका शोधण्यातच आयुष्य घालवतो. कोण चुकलं त्याला बोल बोल बोलायचं. पण का चुकलं? काय चुकलं? यावर विचार करून चुकलेल्याला क्षमा करावे. पुन्हा चुका होणार नाहीत यासाठी प्रयत्न करावे. हे आपण कधीच करत नाही. खर म्हणजे यात आपण आयुष्य जगायच विसरून जातो. आयुष्याचा खरा आनंद घेऊ शकत नाही.

आयुष्याच्या चौथ्या प्रहरी म्हणजे म्हातारपणी हो; जेव्हा आपल्या कडे वेळच वेळ असतो, आपल्याला सर्व हवेहवेसे वाटतात पण सर्वांना आपण नकोनकोसे वाटतो तेव्हा आयुष्य एका चलचित्रपटासारखं हळूहळू डोळ्यासमोर येतं आणि जातं. मग आपल्याला आपल्या चुका लक्षात येतात. आपल्याला वाटतं हे यापेक्षा अस केल असत तर आजच चित्र वेगळच राहील असत. पण तेव्हा काहीच करता येत नाही. फक्त पश्चाताप आणि पश्चाताप. बस्स.

(03221848)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

“आपण जगासाठी

एक व्यक्ती आहात,

परंतू कुटुंबासाठी आपण

संपूर्ण जग आहात”

म्हणून स्वतःची काळजी घ्या

!! घरी राहा – आनंदीत राहा !!

!!…शुभ प्रभात…!!

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.manacheslok.blogspot.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

नारळ आणि माणूस

संपतराव आपल्या सौभाग्यवतींसह आपल्या घरी निवांत बसले होते. दोन्ही आपापल्या हातातील स्मॉर्ट फोन शी चाळे करत गप्पा मारत होते.

आजच्या गप्पा दर्शन शास्रावर रंगल्या होत्या. जीवन कसे असते. माणसं कशी असतात. नातेवाईक कसे असतात. अशा विविध विषयांवर गप्पा रंगल्या होत्या. कमी बोलणारे संपतराव ही आज सौ.ना गप्पांत रंगलेले बघून खूप खुलले होते. त्यांना खुललेले बघून सौभाग्यवती आणखी जास्त खुलल्या होत्या.

अचानक सौ. म्हणाल्या, “अहो, नारळ आणि माणूस दोन्ही दर्शनी छान दिसतात नाही का?”

“हो न. ”

मी आश्चर्यचकित होऊन नाईलाजाने होकार दिला. मित्रांनो, माझ्या मते माणूस दोन वेळा असा नाईलाजाने होकार देत असतो.

एक:- जेव्हा प्रश्न विचारला गेल्यावर काही सूचत नाही तेव्हा.

दुसरा:- जेव्हा बायको समोर होकार दिल्याशिवाय गत्यंतर नसते तेव्हा.

अर्थात असे माझे दर्शनशास्र सांगते. जीवनात प्रत्येक माणसाचे आयुष्याचे अनुभव कटु अगर चांगले, आणि वेगवेगळे असतात.

“पण, नारळ जोडल्याशिवाय आणि माणूस फोडल्याशिवाय कळत नाही. बरोबर आहे कि नाही.” सौ. पुन्हा उदगारल्या.

बाप रे. अक्षरशः कोणीतरी चाबुकाने माझे अंग अंग फोडून काढत असल्याचा मला भासच काय विश्वास वाटायला लागला. अंग दुखायला लागले हो माझे. मी अंग चोरायला लागलो तशी बायको म्हणते, “अहो काय झाले तुम्हाला?”

माझी काहीच प्रतिक्रिया दिसून न आल्याने तिने खांदे धरून अर्थात माझेच 😊 गदागदा हलवून ओरडून पुन्हा तोच प्रश्न केला तेव्हा कुठे मी भानावर आलो.

“अग तू काय बोलली ते लक्षात आले का तुझ्या?” संपतरावांनी सौंना विचारले. (जसे लिहिता लिहिता भान हरपून संपतराव ऐवजी मी असे मी लिहितो तसे कथा वाचता वाचता भान हरपून संपतराव ऐवजी ही माझीच कथा मी लिहित आहे असे तुम्हाला मनोमनी वाटू नये म्हणून अधूनमधून संपतराव असे लिहावे असे मला वाटले म्हणून मी लिहिले.) असो.

“अहो, मी काय बोलणार. एका ग्रुप वर एक संदेश आला होता. आता ते समोर नारळ दिसले. आणि संदेश आठवला म्हणून तुम्हाला सांगितला.”

“बघू बरं काय संदेश आहे तो!”

तीने मोबाईल माझ्या हातात दिला. पण मला उघडता येईना.

तिने परत मोबाईल हिसकावून घेतला आणि अगंठा लावला आणि मोबाईल सुरू. अग, अंगठा लावायची काय गरज आहे. ओपनच ठेवायचे की.

“आणि तुम्ही आमच्या महिला मंडळाचे सगळे संदेश वाचत बसायला मोकळे.”

“अरे बापरे. अग मी हात सुद्धा लावणार नाही. बर ते जाऊ दे. तो संदेश वाचू दे मला.”

आणि मी बघितलं संदेश खालील प्रमाणे होता.

💕नारळ आणि माणूस
दर्शनी कितीही चांगले
असले तरीही….
नारळ फोडल्याशिवाय
आणि
माणूस जोडल्याशिवाय
कळत नाही…!!!!💕
💞शुभ सकाळ💞
🍃💐🌸💐🌸

संदेश वाचून मी डोक्याला हात लावला. अग किती छान संदेश आहे हा. आणि तू त्याची किती वाताहत केली. ”

“काय केलं बर मी. !!!!!!?????????” सौंनी पुन्हा मोबाईल घेतला आणि संदेश वाचायला लागल्या. म्हणतात न आपल्या चुका माणसाला दिसतील तो माणूस कसला!

संपतराव वैतागून उठले आणि बालकणीत गेले. दुपारच्या वेळी सोसायटी अगदी सुनसान असते. चिटपाखरूही बाहेर दिसत नाही. संपतराव मनातल्या मनात म्हणाले.

तोच आतून आवाज आला. ”

अहो ऐकलत का?” नाईलाजाने त्यांना आत जावे लागले. बायको चे येरे माझ्या मागल्या सुरूच होते.

“अहो, काय चुकले माझे. सांगा न मला.”

मी तिला ती काय बोलली ते पुन्हा बोलायला सांगितले. नंतर संदेश वाचून दाखविला.तरीही तिला लक्षात येईना. मग मी फोडून सांगितले.

अहो काही तरीच काय विचार करताय तुम्ही राव. फोडून म्हणजे शब्दांचा व्यवस्थित अर्थ समजावून सांगत होतो मी. भलताच अर्थ लावून भानगड लावू नका बिच्चाऱ्या संपतरावांच्या सुखी संसारात.

(01921835)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

शब्दांची निवड चुकली की वाक्य बिघडते आणि माणसाची निवड चुकली की आयुष्य बिघडते…

शुभ सकाळ🙏🙏🙏

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.manachyakavita.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐