कोण म्हणतं….

“बाबा, झोपा तुम्ही मी तुमचे पाय दाबून देतो.” संदीपरावांचे चिरंजीव संकेत हे त्यांना म्हणाले.

“नको रे बाळा. जाऊन झोप तू. आमच हे म्हातारपण आहे. त्रास होणारच. तू काळजी करू नको.”

“बाबा. सर्व झोपले आहेत.”

संकेत बाबांचे पाय बराच वेळ दाबत राहिला.

संकेत म्हणाला,”बाबा, आता थोडा वेळ मी आईचे पाय चेपतो. तिला ही आराम मिळेल जरा.”

“हो, ती दिवसभर आरामच करते. तिचे पाय बरे कशाला दुखतील.” संदीपराव मिस्किलपणे म्हणाले.

“सूनबाई मला काहीच करू देत नाही. यात माझा काय बर दोष!” पंकजाताई म्हणाल्या.

“अग आई. ते गंमतीने म्हणाले.” मुलगा.

एका छोट्या शहरातील एक सुखवस्तू कुटुंब. मुलगा चाळीशीतील. वडील सत्तरीच्या जवळचे. आणि आई वडीलांपेक्षा सुमारे दहा वर्ष लहान. घरात प्रेमळ अशा सूनबाई सुनिधी. एक नातू व लहान नात. एक लहानस सुखवस्तू कुटुंब.

लोकं म्हणतात संदीपरावांनी खूप पुण्य कर्म केले असतील. पण त्यांचा मित्र, महेंद्र याला अपवाद. महेंद्रराव व संदीपराव हे एकाच गावात एकाच वाड्यात जन्मलेले बालपणीचे मित्र. महेंद्र ने पाहिले आहे संदीपरावांनी आपल्या आईवडिलांना किती छळले आहे ते. त्यामानाने पंकजाताई खूप चांगल्या होत्या. सासू सासर्यांचा खूप आदर करत होत्या. पण संदीपरावांना हे आवडत नसे. ते आईवडील यांना सांभाळायला कधीच तयार नसत. त्यामुळे त्यांचे आईवडील नेहमी त्यांच्या लहान भावाकडे रहात असत.

तरीही त्यांना इतके चांगले मुलगा व सून कसे लाभले? इतकी काळजी घेतात कि आईवडील कधी दुखी दिसतच नाहीत. एक आदर्श कुटुंब आहे हे. महेंद्र राव विचार करत होते. आपण लहाणपणापासून ऐकत आलोय कि पुण्य केलं तरच चांगले मुलं व सून लाभते. म्हातारपणी चांगला सांभाळ करतात. पण महेंद्ररावांना येथे तसे काही ही दिसले नाही. त्यांचा या म्हणीवरून विश्वास उडत चालला होता.

कारण ही तसेच होते. त्यांनी त्यांच्या आईवडिलांना किती जपले होते. बायकोचा रोश ओढवून घेत होते. तिला हे कधीच आवडले नाही. इतके करून ही त्यांना म्हातारपणी किती त्रास सहन करावा लागत आहे. मुलगा सांभाळायला तयार नाही. वेगळे घर घेतले. तेही याच शहरात पण लांब. आणि तेही या वयात. दोघे म्हातारा म्हातारी या घरात भूताटकी सारखे राहतात. कधी काय होईल याची सतत भिती.

यावरून महेंद्ररावांनी निष्कर्ष काढला कि पुण्य केले तरच पुण्य मिळते असे काहीही नाही. कदाचित तुमचे विचार सकारात्मक असले तरी तसे होऊ शकते. त्यांच्या लक्षात आले संदीपराव नेहमी सकारात्मक असायचे. बिनधास्त. काय होईल ते होईल.

हो, त्यांच्या पत्नी मात्र सासू सासर्यांचे करायला कचरत नसत. याचाही परिणाम कदाचित संदीपरावांच्या या सुखी जीवनात दडला असावा. काही का असेना. आपण मनाने आनंदी रहावे व इतरांना आनंदी असू द्यावे. असे माझे वैयक्तिक मत आहे.

( 3520702)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

जगातील प्रत्येक गोष्ट सुंदर आहे…
मात्र तीची सुंदरता तुमच्या विचारांवर आणि बघण्याच्या दृष्टिकोनावर अवलंबून आहे.

💐💐शुभ सकाळ💐💐

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.manacheslok.blogspot.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

सुहास्यवदना..

हिम्मत ला किंमत असते असे नेहमी ती म्हणत असते. म्हणून आज त्याने शेवटी हिम्मत एकवटली आणि पत्नीला व्हाट्सएप द्वारे संदेश पाठवून विचारले.

“✍✍५ सेकंदाच्या छोट्याश्या
हसण्याने जर आपला

फोटोग्राफ छान येत असेल

तर जरा विचार करून पहा
नेहमी हसत राहिल्यावर
आपले आयुष्य किती सुंदर
दिसेल”

💞💞शुभ सकाळ💞💞

संदेश पाठवून तो शांत बसला. आपलं डोकं सतत मोबाईल मधे घुसवून ठेवलेले. तो ही काय करणार? तिच्या सोबत सेल्फी काढतो तेव्हा ती रागातच दिसते सेल्फित. तो खूप प्रयत्न करतो. पण तिच्यात काही केल्याबदल होत नाही. आज एका ग्रुपवर वरील शुभ संदेश प्राप्त झाला आणि त्याला ही कल्पना सूचली. आता तो तिच्या प्रतिसादाची आतुरतेने वाट पाहत होता. ती कामात असल्याने मोबाईल अजून बघितला नव्हता. ती स्वयंपाक खोलीतच होती. किती वेळा सांगितले तिला कि स्वयंपाक खोलीत मोबाईल नेत जाऊ नको. पण ऐकून न ऐकल्यासारखे करते. अहो चक्क एका कानातून ऐकते आणि दुसऱ्या कानातून काढून टाकते. ग्रुपवर आलेले व्हिडीओ सुद्धा दाखविले. पण काही फरक पडत नाही. किंवा लक्षात ठेवत नाही. किंवा लक्षात असून सुद्धा लक्षात नसल्याचा बहाना करत असावी. मला वाटते बायको आहे न ती पतीचे ऐकले तर शप्पथ आहे तिला. अर्थात असे वाटते मला म्हणून शेवटचेच कारण योग्य आहे असे वाटते.

असो. त्याने खूप वाट पाहिली. पण काहीच प्रतिसाद दिसत नसल्याने तो हैराण झाला. एव्हाना त्याला तिच्या प्रतिक्रिया येण्याची खूपच सवय जडली होती. दिवसभर एक दुसऱ्या सोबत काय बोलणार! म्हणून आपल काही तरी वेळ घालवायला निमित्त इतकच.

तो हॉलमध्ये येऊन टिव्हीवर बातम्या लावून नुसताच बसला होता. मनात विचार सुरू असतील. पण कान व नजर मात्र बायकोची आतुरतेने वाट पाहत होती.

आणि काय आश्चर्य अचानक त्या समोर अवतरल्या. ती आली आणि याने उभे राहून तिचे स्वागत केले,”अग, शंभर वर्षे आयुष्य आहे तुला.” मी स्वागतपर वाक्य उदगारले.

ती येऊन सोफ्यावर बसत असताना मी म्हटले, “अखंड सौभाग्यवती भव”

आता हे काय?

“अग, तु माझ्या पाया पडलीस असे समजून मी तुला शुभाशीर्वाद दिला इतकेच. बस.”

“हो, बस? तुम्ही मला काय वेडी समजले आहे कि काय?”

“समजायचे काय त्यात!” त्याने असे बोलताना चीभ चावली.

आणि बघता बघता पारा चढला की हो सौंचा. चेहरा लालेलाल झाला. पापड ठेवला चेहर्यावर की क्षणात भाजून निघेल. नाही नाही. क्षणात जळून जाईल.

“अग सहज गंमतीने बोललो मी.” मी सावरण्यासाठी प्रयत्न केला.

पण काही ही उपयोग झाला नाही. तिचा पारा वरच राहिला. शेवटी मी कपडे चढवले व नेहमी प्रमाणे घराबाहेर पडलो. बायकोच्या रागावर नवर्याकडील एकमेव व रामबाण उपाय म्हणतात तो हाच.(सुहास्यवदना)मी मनातल्या मनात पुटपुटलो. 🤣🤣😜😜

(820676)

👌💐👌💐👌💐👌💐👌💐👌💐👌💐👌

http://www.ravindra1659.wordpress.com

💐👌💐👌💐👌💐👌💐👌💐👌💐👌💐

विशिष्ट बातमी

💐👌💐👌💐👌💐👌💐👌💐👌💐👌💐

एकटेपण भाग-१

सेवानिवृत्त झालो कि उद्या पासून काय हा खूप मोठा प्रश्न समोर उभा ठाकलेला असतो. नौकरी करित असतांना दररोज हजारों लोकांशी संबंध असतात. बोलचाल असते. कार्यालयात सहकारी असतात. हाताखालील स्टाफ असतो. वरिष्ठ असतात. त्यामुळे दिवस कसा जातो जाणवतच नाही. म्हणून संध्याकाळी घरी यायचं पडलेलं असतं.

सेवानिवृत्त झाले कि संपूर्ण दिवस घरीच. आपल्याला वाटते चला आता पूर्ण वेळ आराम करू या. खूप झाली नौकरी, खूप झाले काम. पण घरी वेळ कसा घालवायचा हा प्रश्न पडतो. बोलायला कोणी नसते. बायकोला वेळ नसतो. अशात तुम्ही चुकुन मनातील भावना व्यक्त केल्या कि ‘आण काही मदत करु का?’ आणि तिने तुमचा शब्द पकडलाच समजायचे. ‘अरे वा वा! या या! काय काम करणार आपण?’ उपरोधक व खोचक शब्द कानी पडलेच म्हणून समजा. मग तिला कदाचित दया आल्यागत ती आवाज देते, ‘अहो जरा कांदा कापून देता का?’ झालं नको तेच काम बायकोने सांगितले. आयुष्यात कधी कांदा कापला नाही. म्हातारा तत पप करायला लागला. म्हातारी चिडली. ‘अहो, तुम्ही मदत करत होता न! काय झाले?’ ‘अग मला एक काम आठवलं आहे. मी बाहेर जाऊन येतो.’ असे म्हणून तो तिच्या उत्तराची वाट न बघताच पळत सुटतो. बायको अहो, अहो करत राहिली. आणि शेवटी हसत हसत कामाला लागली.

बाहेर आल्यावर मोठा सुस्कारा सोडत मनातल्या मनात पुटपुटतो, ‘बर झालं रे बाबा. सुटलो. नाही तर काय अवस्था झाली असती माझी.’

उगाच रस्त्यावर हिंडत फिरत असतांना शेजारचे आजोबा आवाज देतात,’अहो, लेले, असे भर दुपारी कुठे फिरताय?’

त्या आजोबांच्या आवाजाच्या दिशेने नजर वळते, तेव्हा कावरा बावरा चेहरा बघून ते दिर्घ अनुभवी आजोबा छद्मी हास्य आणून म्हणतात,’अहो, लेले, त्यात काय वाईट वाटून घ्यायचं. सेवानिवृत्त झाल्यावर सर्वांची हिच गत होते. घरातले काही काम सांगितले असेल तुम्हाला. म्हणून पळून आला आहेत न!’

बिचारा, खाली मान घालतो. म्हणजे होकार बर का! आजोबा मनात हसतात आणि असो या फिरून. म्हणतात आणि पुढे निघून जातात.

असं हे एकटेपण नकोस झालेलं. टिव्हीवर हजारो चेनल पण बघण्यासारखे एक ही नाही. बातम्या त्याच त्या. रटाळपणा वाटतो. दर दहा मिनिटात टिव्ही सुरू करतो. दोन मिनिटात पुन्हा बंद करतो.

(19638)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

आईवडीलांसाठी कोणतीही गोष्ट सोडा पण कोणत्याही गोष्टीसाठी आईवडिलांना सोडू नका.

💐💐शुभ प्रभात💐💐

http://www.ownpoems.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

क्षणिक नाती(19561)

एखाद्याचा जन्म झाल्यावर अनेक नाते जन्मतात। पण आपण आपल्या दैनंदिनी त इतके व्यस्त असतो न कि याचा विचार ही मनात येत नाही.

मुलगा जन्मला कि १)आई२)वडील ३) काका ४)काकू५) भाऊ ६)बहिण७) मामा ८)मामी ९)आजोबा १०)आजी अशी ज्ञात अज्ञात असंख्य नाती जन्म घेतात. हे अवलंबून असते त्या त्या परिस्थितीवर. म्हणजे काय तर काकाच लग्न झाले असेल तर काकू असणार. तसेच मामाच ही.

पूर्वीच्या काळी ही नाती खूप जपली जात होती. तेव्हा बहुतेक गोतावळा हा जवळपास रहात असायचा. म्हणजे हो नातेवाईक जवळपासचेच असायचे. फार पूर्वी तर चालत प्रवास करावा लागत होता. नंतर घोडा, मग घोडागाडी किंवा बैलगाडी हे साधन आलं. मग एस टी आली. त्यामुळे लग्न जवळपासचे सोयरे शोधूनच होत होती.

७० च्या दशकानंतर काळ बदलत गेला. मुलं शिकायला लागली. नंतर उद्योग धंदे व नौकर्या आल्या. त्यामुळे स्थलांतर सुरू झाले. गावाकडून शहराकडे प्रवास सुरु झाला. मग शहरांची महानगरं झाली. यामुळे नाती दुरावत गेली. सुरुवातीला प्रत्येक सण गावी साजरा करण्यासाठी जात. नंतर खंड पडायला लागला. हळूहळू कमी झालं. मग कधीतरी गावाकडे जायला लागले. यामुळे नात्यांमधील रुंदी वाढतच गेली.

अस म्हणता येईल की जसजसा विकास मोठा होत गेला नाती भकास होत गेली.

असो मुळ मुद्दा हा नाहीच.

मुळ मुद्दा आहे “क्षणभंगुर नाती“.

मित्रांनो, ही नाती जी असतात न ही क्षणभंगुर असतात. जो पर्यंत मनुष्य जीवंत असतो तोपर्यंत आई, बाबा, भाऊ, बहिण, इ.इ. ही असतात. ज्या क्षणी ह्या शरीरातून आत्मा निघाली कि शरीराशी नाते संपले म्हणून समजा. निर्जीव शरिराला बॉडी किंवा म्रुतदेह/प्रेत असेच संबोधले जाते. तेव्हा असे कोणी म्हणत नाही कि मेलेल्या बाबाला घरी आणले का? किंवा आईला स्मशानात घेऊन गेले का?

तेव्हा शरीर निर्जीव असते म्हणून त्याला बॉडी किंवा म्रुतदेह/प्रेत असेच संबोधित करतात. म्हणजे आपण जीवंत असे पर्यंतच आपल नातं जीवंत असतं.

आपखी एक एकदा आत्मा शरीरातून बाहेर पडला व अंत्यविधी होण्यापूर्वी ते शरीर पुन्हा जीवंत झाले तर ते शरीर किती ही लाडक्या जीवाचे असले तरी आपण त्याला घाबरणार, त्याला भूत म्हणूनच संबोधणार.

तात्पर्य आपले आपल्या आप्तेष्टांशी नाते किती ही घनिष्ट असले तरी ते जीवंत असे पर्यंतच घनिष्ट असतात.

देव मानुस(19545)

सांगली कोल्हापूर परिसरात पुराचे थैमान सुरू होते. सर्व दूर हाहाकार माजला होता. जणुकाही सागरच अवतरला होता अशी अवस्था झाली होती.

त्याच वेळी सोश्यल मिडिया वर काही पोस्ट वायरल झाल्या होत्या. “सर्व ठिकाणी पूराचे पाणी भरले आहे पण ३३कोटी देवांपैकी कोणीही मदतीला आले नाही” अशा आशयाची पोस्ट होती.

माझ्याकडे ही आल्या, वेगवेगळ्या ग्रुप वरून काही खाजगीवर. अशाच एका मित्राला मी प्रतिप्रश्न केला कि “पूरात अडकलेल्यांना मदतीला जे सामाजिक कार्यकर्ते, सेनेचे जवान,एन.डी.आर.एफ. चे जवान, प्रशासकीय अधिकारी धावून आले त्यांना कोण म्हणायचे.” हे जे अडीअडचणीत मदतीला धाऊन येतात हे त्या परमेश्वराचे दूतच असतात मित्रांनो. देवाने तो आहे हे सिद्ध करण्यासाठी स्वतः अवतरणे आवश्यक नसते. तो कुठे कुठे जाणार? कोणत्याही रूपात आपल्याला मदत मिळाली की झाले. देव कोणत्या न कोणत्या रूपाने मदतीला धावून येतोच.

पण तरी ही एक प्रश्न अनुत्तरित राहतोच. तो असा कि ” मग जी लोकं मरण पावली त्यांना का मदत मिळाली नाही. तेव्हा का देव धाऊन आले नाहीत?”

याबद्दल मतभिन्नता असू शकते.

पण माझ्या मते या जगात आलेल्या प्रत्येक जीवाला एकदा जावेच लागते. कोणाला आज, कोणाला उद्या किंवा कोणाला परवा. कोणीही अमरत्व घेऊन आलेले नाही.

तरी ही एक उपप्रश्न पडतोच. तो असा कि ह्यालाच का देवाने मदत देऊ केली त्याला का नाही? माझ्या मते देव सुद्धा प्राधान्यक्रम ठरवत असावेत. मग हा क्रम कशाच्या आधारावर ठरवला जात असणार? नाव, गाव, वय या गोष्टीचा काही संबंध नाही. मग राहिले एकच “काम”. म्हणजे चांगले किंवा वाईट काम. अर्थात चांगले म्हणजे पुण्ण्याचे आणि वाईट म्हणजे पापाचे. अर्थात हे माझे मत आहे. याच्यात ही दुमत असू शकते. असू शकते नाही मी म्हणतो असायलाच पाहिजे.

याला आणखी एका नजरेने पाहता येईल. ज्याची वेळ आली/ घटका भरली तो गेला.

ते काही ही असो.

पण हे मात्र नक्की कि जेव्हा जीवना- मरणाचा प्रश्न येतो तेव्हा जर कोणी मदतीला धावून आले आणि प्राण वाचविले तर तो आपल्यासाठी देव/ देवदूतच ठरतो.

असू देत. पण अनुभव आल्याशिवाय ते कळत नाही हे ही तितकेच खरे.

नाही तर ती माऊली होडीत बसल्यावर प्राण वाचविणार्या सैनिकांच्या पाया पडली तसती. हा व्हिडीओ त्याच वेळी वायरल झाला होता. नेशनल नेटवर्क वर सुद्धा दाखवला गेला होता.

गंभीर अपघातानंतर उचलून इस्पितळात घेऊन जातो तो देवदूत.

गंभीर आजारातून जे डॉक्टर प्राण वाचवतात ते देवदूत.

जटिल शस्त्रक्रिया पार पाडून प्राण वाचविणारे शल्यचिकित्सक/ सर्जन हे देवदूत.

यामुळेच तर या म्हणी प्रचलित झाल्या नाहीत न:

“देव तारी त्याला कोण मारी”

“जाको राखे साईयाँ मार सके न कोई.”

एकटेपणा(19539)

पूर्वी खेड्यात राहणाऱ्या लोकांना एकटेपणा कधी जाणवत नसायचा. लहान मोठे सर्व आपापल्या मित्रांसोबत गप्पा गोष्टी किंवा खेळा मधे रमलेली असत.

पण आता परिस्थिती बदलेली आहे. मुळात खेडी अक्षरशः ओस पडली आहेत. सर्व नौकरी धंदा मिळण्यासाठी शहराकडे धाव घेत आहेत. त्यामुळे उरलेल्यांना एकटेपणाची जाणिव होते. इकडे शहरात गर्दी खूप वाढली आहे. पण तरीही प्रत्येक जण एकटाच आहे.

इमारतींच्या जंगलात माणस आहेत पण माणूसकी नाही. कोणी कोणाशी बोलत नाही. खेळत नाही. सर्व आपल्या मोबाईल किंवा टि.व्हि. च्या विश्वात मग्न असतात. अहो, ह्या मोबाईल नावाच्या ईडियट ने व त्यातील व्हाट्सएपने स्री- पुरुष, मुल-मुली सर्व कसे वेडे झाले आहेत. घराघरात मानसं असतात पण एक दुसर्यासोबत बोलायला कोणालाही वेळ नाही. ‘डायनिंग टेबलवर जेवणासाठी बसलेले नवरा बायको भाजी वाढ म्हणून व्हाट्सएपवर मेसेज पाठवून सांगतात’ असा विनोद व्हाट्सएपवरच फिरत असतो. ही परिस्थिती आहे सध्या. घरातल्या घरात गुड मॉर्निंग गुड ईव्हनिंग हे तोंडाने न बोलता व्हाट्सएपच्या माध्यमातून होते. आहे की नाही गंमत. एकटेपणा असून नसल्यासारखा आहे हा. व्हाट्सएपचे वेगवेगळे ग्रुप तयार झालेले आहेत बघा. जसे, बालवाडीतील वर्ग मित्रांचा ग्रुप, शाळेतील मित्रांचा ग्रुप, कॉलेज मधील मित्रांचा ग्रुप, कॉलेज मधील एका बेचचा ग्रुप, एका कुटुंबातील सदस्यांचा ग्रुप, समाज बांधवांचा ग्रुप, नोकरीनिमित्त एकत्रित प्रवास करणाऱ्यांचा ग्रुप त्यात ही रिक्षाने, बसने वा रेल्वेने एकत्रित प्रवास करणारे वेगळे. इ.इ. असे ग्रुप तयार झालेले आहेत. असे ग्रुपीजम होणे म्हणजे समाजाचे विभाजन होणे आहे का? हा मोठा प्रश्न आहे. या २१ व्या शतकात मानसांनी एकत्र राहणे आवश्यक आहे कि असे वाटून घेणे योग्य आहे हा गहन चिंतनाचा विषय आहे मित्रांनो.

अहो, मुलांना खेळायला ही वेळ मिळत नाही. इतकेच काय शाळेमधे ही असे ग्रुपीजम झाले आहे. वर्ग सरांनी विद्यार्थ्यांचा तयार केलेला ग्रुप, वर्ग मित्रांचा ग्रुप, वर्ग मैत्रिणींचा ग्रुप, इ.इ.

आणि विशेष म्हणजे इतके सर्व असून ही मानूस हा एकटाच आहे. त्याला सतत एकटेपणाची जाणिव होत असते.

काय वाटते? काय कारण असेल या एकटेपणाचे??

विचार करा.

——–

——–

-.-.-.-.-.

अहो, काय झाले आहे कि आपला मेंदू छोटासा. हजारो लोकं, त्यात हजारो ग्रुप. इतक्या लोकांबद्दल विचार करणे, प्रत्येकाशी संवाद साधने कसे शक्य आहे. मग चला कमीतकमी व्हाट्सएपवरच बोलू या असे होते. त्यात ही इतका वेळ जातो कि खाजगी काम राहून जातात. म्हणून मनुष्य अबोल झाला आहे.

कांदे बटाटे

आपल लहानपन मला आठवतय राव. किती आनंदी होत. खायला व्यवस्थित नव्हत,कपडे व्यवस्थित मिळत नव्हते पण सुखी ओथंबून वाहत होतं. कोणीही हेवा करावा असच. आज सर्व काही आहे. पण जीवनातील आनंद कोणी हेरावून घेतला आहे कोणास ठाऊक? असो.

जर आईने काही समजावून सांगितले आणि लक्षात आले नाही कि आई म्हणत असे तुझ्या डोक्यात काय कांदे बटाटे भरले आहेत की काय? सांगायच तात्पर्य असा कि उपरोधिक शब्द प्रयोग म्हणून या शब्दांचा उल्लेख जीवनात केला जातो. जीवनात हे दोन्ही पदार्थ क्षुल्लक समजली जातात.

पण खरोखर अस असत का? तर उत्तर आहे “नाही ” प्रत्येक गोष्टीच जीवनात सारखच महत्त्व असत. आपण त्याला कमी जास्त लेखत असतो.

आता हेच पहा न कि रोज सकाळी उठल्यावर स्त्री प्रथम किचनमध्ये जाते व कांदा शोधते. कांदे पोहे करण्यासाठी. सकाळी नाश्ता बनविण्यापासून सुरुवात होते ते रात्री झोपेपर्यंत कांदे उपयोगात येतात. स्वयंपाक करतांना प्रत्येक भाजीत कांदा वापरतात. नाही वापरला तरी बाहेरून जेवणासोबत तोंडी लावायला तरी वापरतोच. कांद्याचे। हेच वैशिष्ट्य आहे किती ही नावडता असला तरी तो आवडतोच.

भाजीत वापर व तोंडी लावणे झाले आता प्रसिद्ध कांदेभजे कांद्यांशिवाय कसे बनतील? उन्हाळ्यातील कांद्याचा कळकळा माहित आहे का? आमच्या खांदेशातील एक प्रसिद्ध रेशिपी. आंब्याचा रस आणि तोंडी लावायला कांद्दाचा कळकळा. ही म्हणजे कांद्दाची भाजीच असते.

पावसाळ्यात गरमागरम भजी खाण्याचा आनंद काही वेगळाच असतो. बाहेर पाऊस पडतो आहे आणि समोर प्लेट मधे गरमागरम भजी ठेवलेली त्यातून एक एक गरम भजी उचलून खायचा आनंद. अचानक तोंडून शब्द बाहेर पडतात “वाह क्या बात है? ”

या कांदापुराणाच्या नादात बटाटा ज्याला नेहमीच विसरायला होते तो पुन्हा विसरलात आपण.

हा ही कांद्दाचाच भाऊ. एकदम तुच्छ असा पदार्थ. पण याच्या शिवाय आपल क्षणभर ही गाड पुढे जात नाही. स्वयंपाक घरातील प्रत्येक भाजीत याचा वापर केला जातो. याचा उपयोग केला नाही तर भाजीला चव येत नाही. लहान मुलांना खूप आवडणारा हा पदार्थ.

याशिवाय बटाट्याच्या भाजीचे पराठे तर काय सांगावे. नुसते नाव जरी काढले राव तरी तोंडाला इतके पाणी सुटते कि पराठे खाल्ल्यावरच थांबते. आणि पोट भरले तरी खायचे थांबवत नाही.

त्यानंतर बटाटा भजी. यांचे चहेते ही फार असतात. जसी कांदा भजी तशी बटाटा भजी. बटाटा वेफर्स सारखा कापून त्यापासून बेसन पीठ वापरून ही भजी बनवतात. फार स्वादिष्ट लागतात. बटाटा वेफर्स तर प्रसिद्ध आहेत. प्रत्येक ग्रुहिणी उन्हाळ्यात वेफर्स बनवून साठवून ठेवते.