तंत्रस्पर्श

मित्रांनो, या लॉकडाऊन च्या काळात तंत्रज्ञानाचा पुरेपूर फायदा झाला आहे किंवा घेण्यात आला आहे असे म्हणणे जास्त रास्त होईल असे मला वाटते.

अहो, लहान मुलांच्या ऑनलाइन क्लासेस होत आहेत. मुलं मोबाईल वर अभ्यास करत आहेत. नाही तरी आताची पिढी ही अत्यधिक टेक्नोसॅव्ही झाली आहे. अहो स्री असो अगर पुरुष रात्रंदिवस मोबाईलशी खेळत असतो. गरोदर स्री सतत मोबाईल हाताळत असेल तर येणारं बाळ हे अभिमन्यू असणारच. यात कोणाचेही दुमत असूच शकत नाही. हल्ली जन्मानंतर लगेच नवजात मुल मोबाईल चे दर्शन घेते. वडील तेथे नसल्याने बाळाचे फोटो व्हाट्सएपवर नाही का पाठवले जातात. नेहमी अशा टेक्नोसॅव्ही मुलांचे व्हिडीओ व्हाट्सएपवर वायरल होत असतात. आता हा खालील व्हिडीओ बघा. किती सहजतेने हाताळत आहे हा चिमुकला तो मोबाईल. अहो आज ही माझ्या सारख्या म्हातार्यांना ( सॉरी यांना हल्ली सिनियर सिटीजन म्हणतात) स्मार्टफोन हाताळायला भिती वाटते.पण ही आताची पिढी तर अभिमन्यू आहेत. अहो, जन्म झाल्या झाल्या जरी त्यांच्या हाती मोबाईल दिला तरी ते व्यवस्थित हाताळतील अशी माझी खात्री आहे.

बघा किती सहजपणे हाताळतोय हा बाळ मोबाईलला. जणू मागच्या जन्मापासून सर्व शिकून आलेला आहे.

मी मुद्दाम हून ह्या नविन पिढीला अभिमन्यू संबोधले. कारण हल्ली प्रत्येक स्रीकडे स्वतंत्र मोबाईल हा असतोच. आणि तो सतत हाताळला जातोय. कोणी यूट्यूबवर आवडीचे व्हिडीओ बघत असते किंवा सोशल मीडियावर चेटिंग तरी सुरू असते. हल्ली काय झालं आहे कि घरात प्रत्यक्ष उपस्थित लोकांशी संवाद कमी आणि व्हर्चुअल लोकांशी संवाद जास्त होतो. किंबहुना करायला आवडतो. गरोदर स्री ही हेच करत असते. मग ते बाळ का नाही हो शिकत असणार अभिमन्यू सारखे.

असे किती तरी व्हिडीओ वायल होत असतात.

आताची पिढी तंत्र स्पर्शाने न्हावून निघाली आहे बुआ.( बुआ म्हणजे आत्या नव्हे. आमच्या सारखे म्हातारे यांना आम्ही गावंढळ पणे बुआ म्हणतो. ☺️☺️)

(10220770)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

सुखापेक्षा दुःखामध्ये असताना मिळणारे ज्ञान हे सर्वश्रेष्ठ आणि परिणामकारक असते.

🌹🌹🌹 सुप्रभात 🌹🌹🌹

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.ownpoems.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

कुशलता…

जन्म झाल्यावर आपल्याला रेंगणे, चालणे, बोलणे, इ. सर्व करण्यासाठी प्रेक्टिस म्हणजे मराठी त म्हणायचे झाले तर सराव करावा लागतो. सराव केल्याशिवाय कोणतेच काम मनुष्य असो किंवा प्राणी कोणीच करू शकत नाही. आणि सरावानेच अनुभव येतो आणि अनुभवांती मनुष्य कौशल्य प्राप्त करतो. तेव्हा त्याला कुशल किंवा पारंगत असे म्हटले जाते. आज कोरोना मुळे असंख्य कुशल कारागीर स्वगृही परतत आहेत. ते परत त्याकामावर परतणार नाही असे वाटते. पण जास्त काळ त्या कामापासून आपण वंचित राहिलो तर ते कौशल्य अंगातून निघून जाते हा निसर्गाने शरीराला दिलेली दुर्दैवी अवगुण आहे. असो, यानिमित्ताने हा एक व्हिडिओ मी येथे शेअर करत आहे. ही माऊली शिकली सवरलेली दिसत नाही. पण किती कुशलतेने गोवर्या तयार करुन शरीराच्या उंचीपेक्षा दुप्पट उंचीवर अगदी मोजमाप घेऊन गोवर्या थापल्यासारख्या थापत आहे. हाच तो सरावाने आलेला अनुभव व कौशल्य.

पूर्वी गावोगावी हे द्रुष्य दिसत असे. हल्ली तसे दुर्मिळ झाले आहे. (व्हाट्सएपच्या माध्यमातून प्राप्त व्हिडीओ)

(9920767)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

😊फुल कितीही सुंदर असू द्या
कौतुक त्याच्या सुगंधाचे होते.🌹

माणूस कितीही मोठा झाला तरी
कौतुक त्याच्या गुणांचे, विश्वासाचे होते.💐🙏😊

🌹🌹शुभ सकाळ 🌹 🌹

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.koshtiravindra.blogspot.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

अवघा रंग एक झाला😊…

(मित्रांनो, व्हाट्सएपच्या माध्यमातून एक अक्षरशः डोळ्यात पाणी आणणारी गोष्ट प्राप्त झाली. ती जशीच्या तशी ये सादर करित आहे. लेखक अज्ञात आहे पण तो विठ्ठल स्वरूप असावा.)अवघा रंग एक झाला😊…..सावळी आज येणार नाही आजीच्या बहिणीच्या नातीने शेजारच्या गॅलरीतून ओरडून निरोप दिला,…ते ऐकून आजी अस्वस्थ झाल्या,…पडल्या पडल्या डोळ्यातून पाणी गळायला लागलं आता आपलं नॅपकिन कोण बदलणार ..?खरंतर सावळीमुळे आपण एवढं व्यवस्थित राहू शकतो आणि सावळी येणार नाही म्हणते पण का काय झालं,..? अगतिक होऊन चिडून ओरडून आजींनी विचारलं ,..त्यावर नात म्हणाली,.. “आजी कर्फ्यु लागला आहे रस्त्याने जीवावर उदार होऊन येते ती गेल्या 15 दिवसांपासून तुम्हाला काय माहिती हो बाहेर काय वातावरण आहे ते,..” .एवढं बोलून ती नात आत निघून गेली,…आजीला जाणवायला लागलं खुपच उष्ण पाणी आपल्या गालावरून ओघळतंय आपल्याला आता खरंतर मरून जावं वाटतंय,..देवा काय खेळ लावला आहेस रे ह्या जीवाचा..? लवकर सम्पव तरी अरे आमच्या सारखी मरण मागणारी माणसं सोडून तरुण लोक घेऊन चालला न्याय कुठे तुझा,…?तेवढ्यात आजीला लॅच उघडल्याचा आवाज आला,..आजी ओरडली ,..भयभीत होऊन कारण चावी फक्त सावळीकडेच असते,..आणि आताच तर निरोप असा आजी विचार करत होती तर समोर गोड हसणारी सावळी,.. आजी म्हणाली,” काय गम्मत करतेस का ग माझी म्हातारीची??”सावळी ओढणी कमरेला बांधत म्हणाली,..गम्मत केली नाही माझ्या बापाने केला होता तो फोन कारण खरंच बाहेर वातावरण खराब झालं आहे,..बाप म्हणतो लग्न आहे तुझं,…काही झालं तुला तर,..?
ऐकून आजीला हुंदकाच फुटला आणि आजी चादरीत तोंड लपवून रडू लागली,…सावळे किती करतेस ग माझ्यासाठी,…?नक्की आज पण भांडून आली असशील घरच्या लोकांसोबत,…सावळीने लगेच आजीचा हात हातात घेतला,..आजी रडू नका तुमचे खुप उपकार आहेत माझ्यावर त्यासाठी हे करणं तर काहीच नाही,..चला उठा स्वच्छ व्हा छान सावळीच्या मदतीने आजी अगदी प्रसन्न तयार होऊन मस्त बसली ,…आपल्या काळ्याभोर विठ्ठल मुर्ती समोर,…सावळीची सगळी लगबग सुरू होती,..छोट्याश्या मूर्तीला तुळशीहार तयार होता,.. त्याच्या समोर पुसून नाजुक रांगोळी रेखाटली होती,…चांदीची निरंजन चकचकीत घासुन साजुक तुपाने गच्च भरलेली शांतपणे तेवत होती ,…आजी शांत मनाने जप करत होती,..स्वयंपाक घरातुन सावळी बाहेर आली चहा घेऊन,… आजीने चहा घेताना विषय काढलाच,..”.सावळे तू नस्तीस तर काय झालं असतं ग माझ्या म्हातारीचं,…?? नुसता पैसा असुन उपयोग नसतो बघ …आयुष्यात मायेनं जवळ घेणारं लागतंच कुणीतरी,…नुसतं रक्ताच्या नात्याचं नाही ग बाई मनाच्या नात्याचं,..हो किनी ग,…जशी मला तू,…!”
सावळी म्हणाली आजी,..”.हे सगळं तुम्ही जीव लावला म्हणून आहे,..टाळी एका हाताने वाजत नाही,…आजी मला आजही आठवतं,.. एक तर पोरगी आणि त्यात काळी म्हणून बाप चिडत होता,..मारत होता,..म्हणून आई तुमच्याकडे कामाला येताना घेऊन यायची,.. तुमच्या मनाला पाझर फुटला माझं शिक्षण केलं,…आज मी चांगल्या हॉस्पिटलमध्ये नर्स आहे ती तुमच्यामुळे आणि मग माझं शिक्षण जर तुमच्या कामाला नाही आलं तर काय उपयोग हो,…मध्ये आई गेली तेंव्हा तर खरा आधार पैशानं, मनानं तुम्ही दिला मला,…आणि त्या पैश्यापेक्षा संस्काराची शिदोरी दिलीये आजी,…तुमच्याकडे असलेले सणवार,भजन,पुजा आनंद कसा मिळवावा ते शिकवून गेले,…ते सगळं मला अनुभवू दिलंत तुम्ही,…आजोबांना जाऊन वर्ष पण झालं नाही तर तुम्ही अश्या पॅरॅलीस झाल्या,… तुम्हाला मुलबाळ नसलं तरी तुम्ही मला मुली सारखंच जपलं ना,…मग माझं कर्तव्य मी करतीये आणि करणार,…होणाऱ्या नवऱ्याला पण सांगितलं आहे मी,… सकाळचे दोन तास माझे आजीसाठी आहेत खास लग्नानंतर सुद्धा,…म्हणुन सांगते आजी तुम्ही काळजी करू नका,…मी येते बरोबर कशीही,… मला माहित आहे मी गेल्यावर तुमच्या बहिणीची नात जी वर राहते ती येते तुमच्या मदतीला,… पण तुम्हाला पण मी येऊन गेल्या शिवाय करमत नाही ना,???”…दोघी हसल्या,…
हसता हसता आजीच्या डोळ्यात पाणी आलं,…आजी म्हणाली,..”सावळे तू हि विठ्ठल मुर्ती दिली आणि तेंव्हा पासुन मला तू सतत जवळ असल्यासारखं वाटतं,… तू तशी फार हुशार मी केलेल्या सगळ्या पंढरपूर वाऱ्या तुला माहीत होत्या,… पण ह्या 3 वर्षापूर्वी गुढग्यांच्या दुखण्याने मला वारीला जाता नाही आलं म्हणून मी नाराज होते तर तू चक्क हि मूर्ती आणून ठेवली माझ्या हातात,…काळीभोर आणि शांत,…
बरं आजी आता जाऊ का मी,…”आहो माझी आजीसासू सिरीयस आहे म्हणून लग्न उद्याच करायचं ठरलंय,… हे लॉकडाऊन काही उघडत नाही म्हणून घरातच करणार आहे ,…उद्या फक्त धकवून घ्या,…परवा येतेच मी आशीर्वाद द्या मला,…आजीला गहिवरून आलं,..सगळ्यांनी काळी म्हणून हिणवलेलं लेकरू,…कष्टाळू आणि प्रामाणिक होतं,… उद्या तिच्या नव्या आयुष्याला सुरुवात होणार होती,…तिला जवळ घेत आजी म्हणाली काय देऊ ग तुला,…?तशी सावळी म्हणाली,..”.आनंदी रहाण्याचा आशीर्वाद बस बाकी काही नको,…”
आजीला तेवढ्यात काहीतरी आठवलं,…आजी म्हणाली,”सावळे तू खरेदी केली कि नाही तुला माझ्या त्या पैठणी लुगड्यासारखं लुगडं घालायचं होतं ना ,…आणि त्यावर मोत्याची नथ,…”
सावळी हसली आणि म्हणाली,”आजी हे लॉकडाऊन इतकं झटपट झालं ,…खरंतर आईने पैसे साठवून ठेवले होते मला तस पैठणी लुगडं घ्यायला पण आता राहिलं,… जाऊ द्या,… नंतर घेऊ चला येऊ मी,..?”
आजी म्हणाली,” थांब ते कपाट उघड,…ती खालच्या कप्प्यात सुती कापडाची घडी आण इकडे,…”
सावळीने पटकन ती घडी ठेवली हातात,…आजींन त्यातुन लालचुटुक पैठणी काढली,…आणि सावळीला म्हणाली,” घाल लग्नात,… आणि परवा मला आणुन दाखव कशी दिसली ते,…”
तशी सावळी म्हणाली,” आजी,… अहो मी तुमच्यासारखी पैठणी घेणार होते पण रंग हा नाही अहो माझ्या सारख्या काळीला चांगली तरी दिसेल का,..?”
आजी म्हणाली सावळे,…”अग माणसाचा कातडीचा रंग गौण असतो ग,…त्याच मन ज्या रंगाचं असतं ना,..त्यावर त्याच सौन्दर्य असतं,…. म्हणजे,…. कपटी,धूर्त,प्रेमळ,निरागस असे वेगवेगळे रंग असतात त्यावर विचार करायचा,…आणि आता मला सांग ह्या विठ्ठलाचं वस्त्र कोणत्या रंगाच आहे ग,…?”
सावळी हसुन म्हणाली ,”अगदी असंच लाल,…”
आजी लगेच म्हणाली,…मग त्याला ते वाईट दिसतंय का,???
सावळी म्हणाली,” आजी तो देव आहे,…त्याला चांगलंच दिसणार,…”
आजी हसली म्हणाली,…”सावळे देवत्व मूर्तीत नसतं असं नाही पण मूर्तीशिवाय जेंव्हा ते बघायच असतं ना तर ते,…माणसाच्या कृतीत,कष्टात,स्वभावात बघायच असतं,… आता ह्या महामारीच्या काळातच तर तू म्हंटली ना,…हे शेतकरी, पोलीस,नर्स,डॉकटर,सफाई कामगार अगदी देव बनुन पृथ्वीवर वावरत आहेत म्हणून,…”
सावळीने दोन्ही हात कोपऱ्यापासून जोडले आणि आजीला म्हणाली,”बोलण्यात मी तुम्हाला काही हरवू शकणार नाही,…द्या ते लुगडं मी परवा नेसुन आणि नवऱ्याला घेऊन येईल आशीर्वाद घ्यायला आणि सेवेला पण येईन,…जाऊ का आता,…??आजीने नथीची डबी पण ठेवली हातात,..तशी ती घाबरत म्हणाली,सोन्याची आहे आजी हि नथ मला नको,…आजी म्हणाली “घालुन परत आणुन दे मग तर झालं,…अग पैठणीवर शोभुन दिसेल,…”
सावळीचे डोळे पाणावले,…ती पटकन आजीच्या गळ्यात पडली,…आणि चटकन निरोप घेऊन निघाली,..
आजी हताशपणे पडून राहिली,…विठ्ठलाकडे पहात,…
तिसऱ्या दिवशी लालचुटूक पैठणी घालुन नवऱ्यासोबत ती आजीच्या अपार्टमेंटच्या गेटमधून आत शिरली तसं आजीच्या नातीने तिला वर ये म्हणून हाक मारली,…सावळीला खरंतर आधीआजीला भेटायचं होत पण आधी तिच्याकडे जावं लागलं,…
नातीने दरवाज्यातच तिला थांबवलं,…तोंडाला मास्क बांधूनच ती बोलत होती,..तिने सावळीला आजीच्या फ्लॅटची चावी मागितली आणि म्हणाली सावळे”,… अग परवा तू गेल्यावर काही तासात आजी गेली अग,…तू केलेलं जेवण द्यायला मी फ्लॅटमध्ये गेले तर आजी रडत होती,…मला म्हणाली,…” माझ्या सावळीच लग्न आहे,…तिला दिलेली पैठणी आणि नथ तिला माझी आठवण म्हणून सांग ,…मी जवळ बसले तर मला म्हणाली,ती विठ्ठल मूर्ती दे माझ्या जवळ,…त्या मूर्तीला कवटाळून म्हणत होती खरं सांग तूच सावळी बनून येत होतास ना,…आणि प्राण सोडले ग तिने,…
सावळी सुन्न होऊन गेली,…नवऱ्याने तिला सावरलं,…ती निघाली आणि निघताना म्हणाली त्या नातीला मला ती विठ्ठल मूर्ती देता का???नातीने लगेच फ्लॅटचे कुलूप उघडून ती मूर्ती तिच्या हातात दिली,…सावळी विठ्ठल घेऊन चालू लागली,…पण सावळीच्या मनातला प्रश्न विठ्ठल ऐकत होता,…
सावळी मनात म्हणत होती,..”आजी तुझी सेवा केली म्हणून मी तुझा विठ्ठल कि तू मला चांगलं जगणं दिलंस म्हणून तू माझा विठ्ठल,..??”माणुसकीचा हा अवघा रंग एक झालेला पाहून विठ्ठलमूर्ती हसुन म्हणत होती,… अवघा रंग एक झाला😊

(9320761)💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐www.rnk1.wordpress.com💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

कल्पक जाहिराती

आज ५०-६०च्या घरात वयोमान असणाऱ्या मित्रांना आपले लहानपण म्हणजे बालपण आठवत असेल. त्याकाळी घरात टिव्ही नव्हता. इलेक्ट्रॉनिक उपकरण नव्हतेच. इलेक्ट्रॉनिक इंजिनिअरिंग ही शाखा ही नव्हती व इलेक्ट्रॉनिक ही संकल्पना ही अस्तित्वात नव्हती. होते व्हाल्व चे रेडिओ. ते ही लायसेन्स वर. दरवर्षी पोस्टात कर भरावा लागत असे. एक पासबुक असायचे. १९७१-२ मध्ये दिल्लीत टिव्ही आला होता. असो. हा मोठा काळ ह्या पिढी ने पाहिला आहे ज्यात प्रचंड मोठ्या प्रमाणात तांत्रिक घडामोडी घडल्या आहेत. शून्यातून विश्व निर्माण झाल्या सारखे वाटते. मागच्या २० वर्षात जन्मलेल्या पिढीने पूर्णतः परिवर्तित काळ पाहिला आहे. व त्यात सातत्याने परिवर्तन होताना ही ते पाहत आहेत.

त्याकाळी जाहिराती म्हणजे हाताने रंगवलेली पोस्टर्स. ती चौकात लावली जायची. नंतर हळूहळू तंत्रज्ञान बदलत गेले तसे या क्षेत्रात ही बदल होत गेला. आता जाहिराती फार वेगळ्या असतात. जाहिरातींच्या बाबतीत अमूल ने सातत्य ठेवले आहे. दैनंदिन घडामोडींच्या आधारावर जाहिराती तयार होतात त्यांच्या. जसे खालील जाहिरात बघा.

तसेच पिडिलाईट या फेविकॉल

बनविणार्या कंपनीच्या जाहिराती ही विशिष्ट आणि आकर्षक असतात. खालील जाहिरात बघा. खूप आकर्षक आहे. परत परत बघायला आवडते.

आपल्या त्या पारले जी बिस्कीट हो त्याची खालील जाहिरात तर खूप आकर्षक आहे.

डोमिनोज कंपनी ची ही जाहिरात बघा. मदर्स डे वर तयार केली आहे. अक्षरशः डोळे पाणावतात. मुलगा सुन आईला म्हातारपणी वृद्धाश्रमात ठेवतात. तरीही आईच ती मुलाला पिझ्झा आवडतो म्हणून ती ऑनलाईन ऑर्डर करते. पिझ्झा मुलाच्या घरी पोहोचतो. मग त्यांना लाज वाटते व सर्व वृद्धाश्रमात येतात.

कौतुक तर कल्पनाकाराचे करावयास हवे. अशा खूप जाहिराती आहेत. त्याबद्दल पुन्हा कधीतरी लिहिणार.

(7620744)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

लहानपासुनच सवय आहे
जे आवडेल ते जपुन ठेवायचं”..
👉🏻”मग ती वस्तु असो वा”….
“तुमच्यासारखी गोडं माणसं”…👬👫

💐💐”शुभ सकाळ”…🤝🏻💐💐

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.manacheslok.blogspot.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

अहंकार ……

जगामध्ये जेवढी गर्दी वाढत आहे, तेवढेच लोक एकटे पडत चालले आहेत. कोणीही कोणाच्या जवळ नाही हीच मोठी समस्या आहे. म्हणून जगण्यात पौर्णिमा कमी आणि अमावस्या जास्त आहे.
मी मोठा आणि तू छोटा बस, हा एकच विचार माणसाला माणूस बनवून देत नसतो. माणसं जोडण्यासाठी धनाची नाही तर चांगल्या मनाची गरज असते. परंतु जेथे अहंकार आहे, तेथे प्रेमही नाही आणि ज्ञानही नाही.
रोज कितीही चांगले शब्द वाचा परंतु जोपर्यंत तुम्ही ते आचरणात आणणार नाही, तोपर्यंत काहीही फायदा नाही. ज्ञानाला अर्थ कृतीमुळे प्राप्त होतो. कृती नाही तर ज्ञानाला अर्थ नाही.

(7020738)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

💥💥शुभ सकाळ💥💥

😊👏
ठेचण्यासारखी सर्वात चांगली कोणती गोष्ट असेल तर ती म्हणजे आपला अहंकार…🙏🌹🌹🌹🌹🙏

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.manachyakavita.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

कौतुकास्पद……

माझा बालपणी चा एक जिवलग मित्र. नाव विजयकुमार शाह. आम्ही शाळेपासून सोबत शिकत होतो. दोन्ही एकाच तुकडीत होतो. एकत्र अकरावी झालो. इंजिनिअरिंग सुद्धा एकाच कॉलेज मधून केले. नौकरी मात्र वेगळी झाली.

त्या मित्राच्या मुलाचे कौतुक करावे तितके कमीच पडेल. त्याचे नाव अपेक्षित शाह अमेरिकेत शिक्षण पूर्ण केले. नौकरी ही तिकडेच करत आहे, अमेरिकन कंपनी “एप्पल मधे. या वयात चार पेटेंट आपल्या नावावर करून ठेवले आहेत भाऊने.

नुकतेच त्या मुलाचे लग्न झाले. मी तब्येतीमुळे जाऊ शकलो नाही याचे फारच वाईट वाटतेय. पण हे लग्न अगदी अनोखेच झाले.

त्यांच्या समाजातील ३०० वर्षे जूनी एक परंपरा त्यांनी पूनर्जिवित केली. ती अशी कि नवरी मुलगी नवरदेवाला वरातीसाठी लागणारी घोडी स्वतः त्या घोडीवर बसून वाजतगाजत वरात काढून मुलाला लग्नासाठी तुम्ही माझ्या कडे वरात घेऊन या असे निमंत्रण देते. तदनंतर नवरदेव वरात घेऊन नवरीच्या घरी जातो.

याशिवाय पर्यावरण वाचवण्यासाठी मित्राने निमंत्रण पत्रिका हात रुमालावर छापली. कव्हर सुद्धा कापडी पिशवीच्या स्वरूपात होते. निमंत्रण पत्रिकेत एक स्लोगन छापले होते, “प्लास्टिक आणि कागदाचा वापर कमीतकमी करा आणि अधिकाधिक वृक्षारोपण करा.

इतकेच नव्हे तर मुलीच्या लग्नाच्या वेळी सुद्धा मित्राने कापडी पिशव्यांचा उपयोग केला होता.

आहे न कमाल. असे मित्र मिळण्यासाठी सुद्धा भाग्य लागते. तसे पाहिले तर लग्न सराय असेल तर जिकडेतिकडे वराती व लग्नाचे मांडव दिसतात. म्हणून ती काही बातमी होत नाही.

पण हे लग्न परिसरातील प्रत्येक वर्तमानपत्रात बातमीच्या रुपात झळकले. इतकेच नव्हे तर स्थानिक टिव्हीवर सुद्धा बातम्या झळकत राहिल्या.

असो. नव वरवधूंना अनेक आशिर्वाद.

( विशेष टिपः मी ही पोस्ट तयार करून त्या मित्राला पाठविली होती. कारण एखाद्या ची वैयक्तिक माहिती विनापरवाना लिहिण योग्य नाही. मित्राने त्यात नावे घालून दुरुस्त करून परत पाठविले. पत्रिकांचे फोटो ही पाठवले. पण मला ते योग्य न वाटल्याने मी पुन्हा त्याला विचारले. त्याने पुन्हा परवानगी दिल्यानंतर मी ही पोस्ट टाकली.)

(6920737)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

💥💥शुभ सकाळ💥💥

” स्पष्ट ” बोला पण असे बोला कि समोरच्याला ” कष्ट ” होणार नाही
अन् त्याचे आणि तुमचे नाते “नष्ट ” होणार नाही..”
प्रयत्न करा की कोणी आपल्यावर रुसु नये जिवलगाची सोबत कधी सुटु नये.
नाते मैत्रीचे असो की प्रेमाचे असे निभवा की त्याचे बंध आयुष्यभर तुटु नये.

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.manachyakavita.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

तीन वाटसरू

तीन वाटसरू एका धर्मशाळेत रात्रीसाठी एकत्र आलेले असतात. तिथे स्वयंपाकासाठी एकच चूल आणि एकच भांडं असतं…

तिघांनाही भूक लागलेली असते, मग ते एकत्र स्वयंपाक करायचा असं ठरवतात. चुलीवर भांडं ठेवून त्यात पाणी उकळायला ठेवतात आणि त्यात प्रत्येकानं आपापल्या जवळच्या तांदुळाची एक एक मूठ टाकायची असं त्यांचं ठरतं…

पाण्याला उकळी फुटल्यावर त्यात तांदूळ टाकायची वेळ येते. पहिला वाटसरू विचार करतो तसंही बाकीचे दोघं एक एक मूठ तांदूळ टाकतीलच, तेवढा भात तिघांना पुरेल. मी कशाला माझे तांदूळ वाया घालवू…?? म्हणून तो स्वतःच्या पिशवीत हात घालून रिकामीच मूठ घेऊन येतो आणि पातेल्यावरचं झाकण बाजूला सारून तांदूळ आत टाकल्याचं नाटक करतो…

गंमत म्हणजे exactly असाच विचार बाकीचे दोघंही करतात आणि पातेल्यात तांदूळ टाकल्याचा नुसता अभिनयच करतात…

थोड्या वेळानं ते झाकण दूर करून बघतात तेंव्हा अर्थातच पातेल्यात फक्त गरम पाणी असतं, भाताचा पत्ताच नसतो…!!

तिघेही चडफडत आणि एकमेकांना शिव्या देत उपाशीच झोपतात….!!!!!

सध्या समाज असाच झालाय. मी का? तो करेल की.

आता परवाच एक व्यक्ती भेटली. आयकरावर विषय निघाला. “अरे, शक्य तितकी बचत करावी.”

“अरे पण कोणीच आयकर भरला नाही तर कसे चालेल?”मी म्हणालो.

“अरे कशाला रे. ज्याला वाटेल तो भरेल. मी कशाला?”

मला आश्चर्य वाटलं. असे जर प्रत्येक जण म्हणाला तर देश चालेल कसा?

प्रत्येक बाबतीत लोकं असेच म्हणत असतात. नियम मी का पाळायचे. हे मी का करायचे. तो करेल, तो नियम पाळेल.

जर रस्त्यावर उलट्या दिशेने वाहन चालवत गेलो तर काय होईल. अपघात. कोणाचा. नियम न पाळणार्याचा.

जिऊ दे. मला काय त्याचं.

(6720735)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

लिहिल्याशिवाय
दोन शब्दातील अंतर

कळत नाही….
हाक आणि हात
दिल्याशिवाय माणसांचे
मनं जुळत नाही…
💐💐शुभ सकाळ💐💐

😆😆😆😆😆😆😆😆😆😆😆😆😆😆😆

http://www.ravindra1659.wordpress.com

😆😆😆😆😆😆😆😆😆😆😆😆😆😆😆😆

समजगैरसमज…..

एक अतिसंवेदनशील व काळाविपरित अशी पोस्ट व्हाट्सएपच्या माध्यमातून बर्याच वेळा वाचायला मिळाली. ती म्हणजे गुजरात मधे एका लहान भावाने मोठ्या भावाविरुध्द न्यायालयात एक आगळावेगळा खटला दाखल केला. मोठा भाऊ मला आईवडीलांचा सांभाळ करू देत नाही. त्यांना कायम तोच सांभाळतो. माझ्या वाट्याला आईवडीलांना येऊच देत नाही. म्हणून हा खटला दाखल केला होता. आहे कि नाही हा विशिष्ट खटला. या कलियुगात अशी आईवडीलांचा सांभाळ न करण्यासाठी नव्हे तर सांभाळ करण्यासाठी भांडणारी भावंडे या कलीयुगात आगळीवेगळीच आहेत नाही का!!

मा. न्यायाधीश महोदयांना सुद्धा धक्का बसला. शेवटी निकाल लहान भावाच्या बाजूने लागला.

पण यानिमित्ताने काही मुद्दे मनात डोकावून जातात. आईवडील यांचा म्हातारपणी सांभाळ करणे किंवा न करणे याला जवाबदार कोण असते? मुलगा, सून, आई, वडील कि आणखी कोणी.

परिस्थिती कशी असते ते पहाः-

१) आई वडीलांना मुलांमध्ये लुडबुड नको म्हणून वेगळे रहावयाचे असते. तेव्हा ते त्यांच्या स्वतः च्या घरात राहतात व मुलाला स्वतंत्र राहावयास सांगतात.

२) आईवडीलांना स्वतः एकांत किंवा स्वच्छंदी जीवन जगायची इच्छा असते. कोणाचा जांच नको कि भिती नको. पेंशन मिळते. स्वतः चे घर असते. मस्त खायच आणि मौज करायची.

३) काही वेळेला आईवडीलांना सांभाळण्यासाठी सूना तयार नसतात. त्यामुळे मुलांना नाईलाजाने त्यांना वृद्धाश्रमात ठेवणे भाग पडते.

४) काही वेळा मुलगा आईवडील यांचा सांभाळ करण्यासाठी तयार नसतो.

५) घर छोटे असते. मोठे घर घेण्याची ऐपत नसते. मग मुलगा वेगळं भाड्याचं घर घेतो. फक्त झोपण्यासाठी ते असतं. बाकी खाण-पिणं सोबतच असतं.

६) घर छोटे असते.म्हणून मुलगा पूर्णतः वेगळा संसार थाटतो.

७) घर मोठे असते , सर्व सोईस्कर असते पण सूनेला स्वतंत्र संसार हवा असतो.

असे बरेच फेक्टर लागू पडतात. यात नेमके कोणाला जवाबदार धरावे. प्रत्येक परिस्थितीत वेगवेगळी व्यक्ती जवाबदार असते. जवाबदार धरण्याचा प्रश्न ही कधी उदभवेल? जेव्हा आईवडील हतबल आहेत. काम करु शकत नाहीत. पैसे ही नाही. उपाशी रहावं लागतय. तरच जवाबदार कोण हा विचार येतो. नाही का मित्रांनो. आईवडील स्वेच्छेने एकटे रहाणे पसंत करत असतील तर मुलं जवाबदार कसे? मुलं स्वेच्छेने वेगळे रहायचे म्हणत असतील तर आईवडील जवाबदार कसे?

(5320720)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

वेळेसोबत चालणे आवश्यक असतेच असे नाही. पण सत्यासोबत चालल्यावर वेळ एक दिवस स्वतः आपल्यासोबत चालायला लागते.

💐💐शुभ प्रभात💐💐

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.ownpoems.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

शतपावली…

“शतपावली” या शब्दातच स्पष्ट अर्थ दडलेला आहे हे सर्वज्ञात आहे. शत म्हणजे शंभर आणि पावली म्हणजे पाऊल. लहानपणापासून हा शब्द कानी पडत आहे. जेवणानंतर किंवा आधी शतपावली करावी असे म्हणतात.🚶🏼‍♂️🚶🏽‍♀️पण सहसा रात्रीच्या जेवणानंतर साठीच शतपावली शब्द वापरला जातो असे माझे मत आहे. का कुणास ठाऊक पण शतपावली म्हटलं कि डोळ्यासमोर रात्र येते. तेही जेवणानंतर. जेवणाआधी शतपावली शक्य तो कोणी करत नसावे. केले तरी त्याला शतपावली असे संबोधन करत नाही. ते वाकिंग होते.🏃🏻‍♂️🏃🏽‍♀️

असो पण जेवणानंतर थोडे चालले तर बरे असते असे म्हणतात. एक मात्र आहे कि शतपावली हळूहळू करायची असते.🚶🏼‍♂️🚶🏽‍♀️ आणि चालण्याचा व्यायाम म्हणजे वाकिंग हे जवळजवळ धावतच करायचे असते.🏃🏻‍♂️🏃🏽‍♀️

जेवणानंतर जोरात चालणे हे अशक्य आहे आणि आरोग्यास अहितकारक ही. जेवण झाल्यावर तुम्ही चार पाऊलं जोरात चालला तरी पोटात दुखू लागते. इतके कि चालणे अशक्य होते. (प्रयोग करून पहा एकदा.) म्हणून मला वाटते आपल्या पूर्वजांनी असे म्हटले आहे की जेवणानंतर जास्तीत जास्त शंभर पाऊलं चालावी.

याबद्दल मी लोकसत्ता मधील लेख वाचला. त्यात म्हटले आहे :- जेवणानंतरचे चालणे अर्थात शतपावली हा घाम गाळून करण्याचा व्यायाम नव्हे, पण तो पचनासाठी चांगला असे सांगितले जाते. शतपावली दोन्ही जेवणांनंतर केली तरी चालते. पण रात्रीच्या जेवणानंतर केलेले अधिक चांगले.

शतपावलीचे काही फायदे
* जेवणानंतर व्यायाम केला की शरीरात ‘एंडॉर्फिन’ नामक द्रव्यांचे स्रवण होते. या स्रवणामुळे समाधानाची भावना निर्माण होते.
* चालायला सुरुवात केली की भरलेले पोट थोडे हलके वाटू लागते. याला ‘गॅस्ट्रिक एम्प्टिंग’ असे म्हणतात. यात खाल्लेले अन्न आतडय़ांमध्ये जाण्यास चालना मिळते आणि पचनक्रिया लवकर होते.
* शतपावलीमुळे ढेकर येणे, गॅसेस होणे आणि अ‍ॅसिडिटीचा त्रास कमी होण्यास मदत होते.
* वजन कमी करण्यामध्येही शतपावलीची मदत होते, कारण अन्न शरीरात शोषले जात असतानाच एकीकडे हलका व्यायाम होत असतो. हे चालणे हलके असावे हे पुन्हा लक्षात घ्या. आधी सांगितल्याप्रमाणे शतपावली घाम गाळून करण्यासाठी नव्हे.
* रक्तदाब नियंत्रणात राहण्यास मदत होते.
*मधुमेही व्यक्तींची ‘पोस्ट प्रँडल शुगर’ म्हणजे जेवणानंतर मोजली जाणारी साखर शतपावलीमुळे चांगल्या प्रकारे नियंत्रणात राहू शकते. त्यामुळे मधुमेह्य़ांनी आपल्या डॉक्टरांशी बोलून शतपावलीचा साधा हलका व्यायाम सुरू करता येईल. पण इन्शुलिन नेहमीप्रमाणे घेतले असेल व कमी खाल्ले असेल तर मात्र एकदम शतपावली करताना चक्कर येण्याची शक्यता असते. त्यामुळे आपल्या प्रकृतीला काय झेपते याचा विचार करणे गरजेचे.
डॉ. अभिजीत जोशी – dr.abhijit@gmail.com

तर मग सुरू करू या का शतपावली आजपासून!!!

(5220719)

🏃🏻‍♂️🏃🏽‍♀️🚶🏼‍♂️🚶🏽‍♀️🏃🏻‍♂️🏃🏽‍♀️🚶🏼‍♂️🚶🏽‍♀️ 🏃🏻‍♂️🏃🏽‍♀️🚶🏼‍♂️🚶🏽‍♀️🏃🏻‍♂️🏃🏽‍♀️🚶🏼‍♂️🚶🏽‍♀️

आयुष्याने शिकवलेलं एक वाक्य…
“जिंकलो तर आवरायचं आणि हरलो तर सावरायचं…”

🌼🌼🌼🌼 सुप्रभात🌼🌼🌼🌼

🏃🏻‍♂️🏃🏽‍♀️🚶🏼‍♂️🚶🏽‍♀️🏃🏻‍♂️🏃🏽‍♀️ 🚶🏼‍♂️🚶🏽‍♀️ 🏃🏻‍♂️🏃🏽‍♀️🚶🏼‍♂️🚶🏽‍♀️🏃🏻‍♂️🏃🏽‍♀️🏃🏻‍♂️🚶🏼‍♂️🚶🏽‍♀️

http://www.koshtiravindra.blogspot.com

🏃🏽‍♀️🏃🏻‍♂️🏃🏽‍♀️🏃🏻‍♂️🏃🏻‍♂️🏃🏽‍♀️🚶🏼‍♂️🚶🏽‍♀️🏃🏻‍♂️🏃🏽‍♀️🚶🏼‍♂️🚶🏽‍♀️ 🏃🏻‍♂️🏃🏽‍♀️🚶🏼‍♂️🚶🏽‍♀️

जनरेशन गेप…

आम्ही १९६० च्या जवळपास जन्मलेली बालके. त्यावेळी कधी जनरेशन गेप हा शब्द कानी पडल्याचे आठवत नाही. प्रश्न च नाही कारण छोट्या गावात रहात होतो. मोठ्या भावंडांचे ही शिक्षण नव्हते त्यामुळे आईवडीलांबद्दल बोलायचा तर प्रश्नच नाही. असो.

तर आपली पिढी मोठी होत गेली आणि शिक्षण तस तस वाढत गेलं. अस का म्हणतोय मी. त्याचं कारण ही तसच आहे. आता हेच बघा न. तेव्हा इंजिनिअरिंग चे मोजून चार पांच शाखा होत्या. मूळ शाखा म्हणजे सिव्हिल, मेकेनिकल आणि ईलेक्ट्रिकल. आणखी एक शाखा नुकतीच सुरू झाली होती ती म्हणजे ईलेक्ट्रॉनिक्स. बस. आता तर २०-२५ शाखा असाव्यात. बीएससी, बीकॉम, बीए, ह्या सुद्धा तीनच होत्या. आता तर मोजतच रहा. मूळ शाखांच्या उपशाखा खूप पसरल्या.

ह्या मुळे मुलं त्या त्या विषयात पारंगत होत गेली. ज्ञान चिक्कार प्रमाणात वाढलं. बर तेव्हा फक्त वर्तमानपत्र होती. त्यात कॉलेजच्या जाहिराती बघायच्या. वर्तमानपत्र घरी येण्याचा प्रश्नच नाही. शाळेच्या ग्रंथालयात बघायचा. त्यामुळे सामान्य ज्ञान त्रोटक असायचं.

आता परिस्थिती वेगळी आहे. मागच्या २५-३० वर्षांत झपाट्याने जग बदलत गेले आहे. कल्पना ही करवत नाही. विषेशतः मोबाईल चे विश्व इतका झपाट्याने विस्तारेल अशी कल्पना ही केली नव्हती.

एक मात्र नक्की. जेव्हा मुंबई मधे इंटरनेट आलं होतं. तेव्हा माझ्या सारख्या नौकरदारांना बँकिंग अवघड जात होते. अर्थात नौकरी व घर मुंबई सारख्या ठिकाणी खूप लांब असते. त्यामुळे बँकेत जाणे शक्य होत नव्हते. कारण सहसा बँक घराजवळची असायची. सुटी काढून बँकेत जावे लागत होते. ही गोष्ट १९९७-९८ ची असेल. तेव्हा मुंबईत फोर्ट मधे एक इंटरनेट केफे सुरु झाले होते. दर होता रुपये १००/- एका तासाला. तेव्हा मला कल्पना सुचली होती कि आता इंटरनेट चा वापर करून बँका जोडल्या तर कोणत्याही शाखेत जाऊन पैसे काढणे सुरू केले तर किती बरे होईल! आणि अहो आश्चर्य कालांतराने तसे झाले. आता दोन वर्षांपूर्वी एक कल्पना आली होती मनात कि टेलिफोन बिल, वीज बिल, मोबाईल बिल, असे अनेक व्यवहार एकाच साईटवर उपलब्ध करून दिले तर वेगवेगळ्या साईटवर जाऊन बिल भरण्याची गरज भासणार नाही. आता तशी साईट कोणीतरी सुरू केली आहे. असो. खूप विषयांतर झाले राव.

तर आपला मूळ मुद्दा होता जनरेशन गेपचा.

तेव्हा आणि आताच्या पिढीची तुलना केली तर प्रचंड मोठी दरी दिसून येते. कुठे आताची मुलं आणि कुठे त्याकाळचे आपण. शाळेत जायला जन्मानंतर ७-८ वर्ष लागायची. आता तर म्हणे जन्मापूर्वीच शाळेत एडमिशन होते. अजून बोलता येत नाही तोपर्यंत सिटिंग क्लास का काय म्हणता ते सुरू केले जाते. मग कच्ची बालवाडी, मोठी बालवाडी, मग शाळा. साढेपांच सहा वर्षाचे होतात तेव्हा अभ्यासाचा डोंगर डोक्यावर घेऊन फिरतात बिच्चारे. नाही केले तर जगाच्या रेसमध्ये मागे राहून जातात.

ते काही ही असले तरी मुलं मात्र फार हुशार आहेत हल्लीची. व्हाट्सएपच्या माध्यमातून लहान बालकांची अनेक व्हिडीओज वायरल होत असतात. टिव्हीवर सुद्धा लहान मुलांच्या प्रतियोगिता पहायला मिळतात. किती छान गातात ती मुलं. जन्मतःच त्यांना कला शिकवलेली असते कि काय असे वाटते. ईश्वरीय देणगीच असावी ती.

(4820715)
👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍

खूप छोटीशी पण खरी गोष्ट आहे. तुमचा स्वभावच तुमच भविष्य आहे.

💐💐शुभ सकाळ💐💐

👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍

http://www.ownpoems.wordpress.com

👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍👍