अवकाशस्थ….

मित्रांनो, हे वैज्ञानिक अवकाशात जातात. तेथे बराच काळ राहातात. त्याकाळात ते आजारी पडत नसतील का? हा प्रश्न मला बराच सतावत होता. पण इतर विचारांमुळे डोक्यात बाजूला पडला होता. मध्यंतरी वर्तमानपत्रात एक बातमी वाचली. आणि असंख्य गोष्टी कचर्यासारख्या डांबलेल्या असलेल्या या डोक्यातून लगेच तो विषय समोर आला.

मला त्या जगत्निर्मात्याचं कौतुक वाटतं. त्याने लाखों वर्षापूर्वी विज्ञानाची मागमूसही नसतांना विज्ञानाधारित असे शरीररुपी यंत्र कसे निर्माण केले असावे? आपण आज जो संगणक निर्माण केला आहे तो त्याने लाखों वर्षापूर्वीच निर्माण केला होता.

होय मित्रांनो, आपला मेंदू म्हणजे एक संगणकच आहे. जन्मापूर्वीपासूनच त्या मेंदूत पाहिलेले, ऐकलेले, अनुभवलेले अशा सर्वांची योग्य प्रकारे साठवणूक होत असते. म्हणून तर अभिमन्यूला युद्ध कौशल्य आईच्या उदरात असतांनाच आत्मसात झाले होते.

जसे आपण CD किंवा DVD संगणकात टाकतो, आणि त्यातील काही तरी शोधतो. तेव्हा तो ड्राईव्ह फिरतो आणि नेमक काय आपणास हवं आहे ते आपल्यासमोर स्क्रीनवर आणून आपल्याला दाखवतो. हिच प्रक्रिया आपल्या डोक्यात ही नकळत होते. आपल्याला कोणी काही विचारले किंवा एखादी वस्तू समोर आली तर त्या क्षणी मेंदू क्लिक होतो आपण सर्चिंग सुरू होते. जर पाहिजे ती माहिती आपण पूर्णपणे आत्मसात करून घेतली असेल तर ती व्यवस्थित आपल्याला आठवते. पण जर वरवर बघितलं असेल किंवा वाचत असल्याचे नाटक केल असेल तर किती ही प्रयत्न केला तरी ती माहिती पूर्णपणे आपल्याला कधीच आठवत नाही.

कंप्युटर मधे सुद्धा जर माहिती व्यवस्थित ठेवली तर ठिक नाही तर मिळणे अशक्य. तसेच अधूनमधून संगणक क्लिन किंवा फॉर्मेटिंग करून घ्यावे लागते. आपल्या मेंदूला सुद्धा असे फॉर्मेटिंग करून घेणे दुरापास्त असते मित्रांनो.

असो, पण वर्तमानपत्र वाचले आणि मेंदूत डांबून असलेला विषय आज पुन्हा समोर आला. निमित्त होते एका बातमीचे. सकाळ वर्तमानपत्र वाचत असताना एक बातमी समोर आली. खालील बातमी वाचा.

अवकाशात वास्तव्यास असलेल्या मानवावर पृथ्वीवरून उपचार करून त्यांना बरे करण्यात आले. आहे न अचंबित करणारी बातमी.

हे एकविसावे शतक आहे मित्रांनो. येथे आता काही ही होऊ शकते.

(20687)

🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬

🌹“शुभ सकाळ “🌹

आपण ज्याची इच्छा करतो प्रत्येक वेळी तेच आपल्याला मिळेल असे नाही परंतु नकळत बऱ्याच वेळा
आपल्याला असं काही तरी मिळतं ज्याची कधीच अपेक्षा नसते, यालाच आपण केलेल्या चांगल्या कामाबद्धल
मिळालेले “आशिर्वाद” असे म्हणतो.
🌹🙏 सुप्रभात🙏🌹

🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬
🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬

http://www.koshtirn.wordpress.com

🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬

धुके…..

मी नाशिक मधे असताना शासकीय कामानिमित्त म्हणजे बैठकीसाठी मुंबई ला शासकीय कारने जात असायचो. काम अत्यंत जवाबदारीचे होते. आठवड्यातून एक किंवा दोन वेळा तरी मुंबईला जावे लागायचे.

हिवाळा आला म्हणजे हेच डिसेंबर जानेवारी महिना. ठंडी प्रचंड पडायची. ३-४ कधी ५ तापमान असायचे. कसारा घाटात तर जास्त ठंड वाटायचे.

या दोन महिन्यांत अक्षरशः जीव मुठीत घेऊन प्रवास करत असू. बैठक रात्री उशिरा संपायची. रात्री १२ दरम्यान घाटात गाडी असायची. अक्षरशः ढगातून गाडी चालली आहे कि काय असे वाटत असे. आपल्या गाडी समोर अगदी २-३ मीटर अंतरावरील गाडी ही दिसत नसे. सर्व गाड्या हेड लाईट चालू ठेवत पण ते ही दिसत नसत. डावी कडे १००० फुट खोली दरी आहे पण त्यावेळी डावीकडे फक्त ढग दिसत असे. तो ही एका फुटाच्या अंतरावर. थोडं जरी चुकलं वाहनचालकाचं कि हजार फुट खोल कोसळणार होतो. मी त्याला सक्त ताकीद दिली होती कि शक्य असेल तर जाऊ नसेल तर खाली म्हणजे डोंगर चढण्यापूर्वी च्या दरीत गाडीत बसून रात्र काढू. पण त्याने गाडी हाकली. धुक्यात तर अगदी १०-२० च्या गतीने गाडी चालवली. हळू गाडी चालवली न तरी भिती वाटते. मागच्या वाहनचालकाचे डोळे मोठ्ठे असले आणि त्याने जास्त गतीने गाडी आणली तर!! एकूण म्हणजे गाडी जोरात, हळू किंवा थांबली तरी भिती होती. एकाने मागे एकाने डावीकडे व वाहनचालकाने समोर लक्ष ठेवायचे ठरवून हळूहळू गाडी वरपर्यंत आणली. व जीवात जीव आला.

हे सर्व आठवण्याचे कारण असे कि काल कोणत्या तरी सोशल मीडिया वर एक व्हिडिओ पहायला मिळाला. दिल्लीत राष्ट्रीय महामार्गावर धुक्यामुळे किती गाड्यांचा अपघात झाला ह्याचा तो व्हिडीओ. एका पाठोपाठ एक गाडी आदळत होती. किती तरी गाड्यांचा अपघात झाला होता व होत होता. आधीच्या गाड्यांमधून बाहेर आलेली लोकं बाजूला उभे राहून जी गाडी येऊन उभ्या असलेल्या व अपघात झालेल्या गाडीवर येऊन आदळत होती त्यातील लोकांना लवकर बाहेर निघून बाजूला होण्याच्या सूचना करत होते.

हिवाळ्यातच धुके का पडते बर. कारण कि दिवसभर सूर्याच्या उष्मेने जमीनीवरील पाण्याची वाष्प तयार होत असते. ती वाष्प हवेत मिसळते पण वजन असल्याने जमिनी जवळच राहते जास्त वर जात नाही. रात्री प्रचंड गारठ्याने ती वाष्प गोठते. त्याने ढग म्हणजे धुकं तयार होतं. ते जमीनीलगत राहत कारण आर्द्रतेचे वजनाने.

(20677)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.ravindra1659.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

✍✍✍
माणसाकडे कपडे स्वच्छ असो वा नसो पण मन मात्र स्वच्छ असलं पाहिजे.
कारण स्वच्छ कपडयाचीं स्तुति
लोक करतात आणी स्वच्छ
मनाची स्तुति परमेश्वर क़रतो

🙏शुभ प्रभात🙏
💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

एक संपलेले नाट्यपर्व

बावनकशी अभिनयाचे प्रेक्षकांवर अधिराज्य गाजवणारे व त्याच बरोबर बुद्धीप्रामाण्यवादाची कास धरून समाजजागृती करणारे “नटसम्राट” डॉ. श्रीराम लागू यांनी त्यांच्या ९२ व्या वर्षी जगाचा व रंगभूमी चा अखेरचा निरोप घेतला.

अशा ह्या अभिनय सम्राटाला भावपूर्ण श्रद्धांजली. ईश्वर त्यांच्या आत्म्याला चिरशांती देवो💐💐

(19655B)

शायरी…

शेर ओ शायरी. म्हणजे शेरोशायरी.

मिर्झा गालिब महान शायर. पण ह्या शायरांनी तेव्हा कल्पना ही केली नसेल कि २१व्या शतकात राजकारणात त्यांच्या शायरीचा सुद्धा वापर होईल. मिर्झा गालिब हे मशहुर शायर इंग्रजांच्या काळातील. त्यांनी त्याकाळी केलेली शायरी आताच्या घडीला कशी काय लागू पडते ? पण पाडली जाते. आणि ती बरोबर चपखलपणे लागू ही पडते या काळातील घटनांसाठी.

आता पहा न दरवर्षी बजट सादर करतांना जे कोणी असतील ते अर्थमंत्री महोदय शायरी ने सुरुवात तरी करतात किंवा मधे एखाद्या वेळी शायरी तरी करतातच. मागे कोणीतरी “हजारों जवाबों से अच्छी है मेरी खामोशी, न जाने कितने सवालों की आबरू रखी” हा शेर म्हटला होता. आणि विशेष म्हणजे अजूनही अधूनमधून वर्तमानपत्र या विषयावर लिहित राहतात.

आता मध्यंतरी एका राजकारण्यांनी

“मेरा पानी उतरता देखकर किनारे पर घर मत बना लेना, मै समंदर हुँ लौटकर वापस आऊँगा…..” असा शेर म्हटल्याचे वर्तमान पत्रात वाचले होते.

शायरीच कशाला अहो चार शे पाचशे वर्षापूर्वीचे समर्थांचे श्लोक आजच्या परिस्थितीला लागू पडतातच की.

असे म्हणतात कि ज्ञानेश्वरी तसेच गीता हे ग्रंथ व्यवस्थापन शिकण्यासाठी उत्तम आहेत. हेच कशाला चाणक्य निती त्यानंतर शिवाजी महाराजांचा गनिमी कावा व इतर रणनीती आज ही वापरली जाते.

(19653)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

आयुष्याने शिकवलेलं एक वाक्य…
“जिंकलो तर आवरायचं आणि हरलो तर सावरायचं…”
🌼🌹 शुभ सकाळ 🌹🌼

🌼🌹🌹🌼🌼🌹🌹🌼🌼🌹🌹

http://www.manachyakavita.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

साक्षात यमराजच…

काही दिवसांपूर्वी दिल्लीत एक भयंकर अग्नीकांड घडले. आगीत जवळजवळ ४३ लोकं जळून मेली. माणसाच्या एका छोट्या चुकीचे इतक्या मोठ्या रुपात रुपांतर होणे ही एक शोकांतिका आहे.

थोड्या पैशासाठी किंवा काय झालं दुरुस्ती नाही केली तर, काही होत नाही त्याने, असे गैरसमज करुन घेऊन जीव धोक्यात घालने कितपत योग्य आहे. जस जसी इमारत जुनी होत जाते त्यातील वायरिंग ही जुनी होत जाते. मानुस जुना झाल्यावर त्याची ताकद कमी होते हे आपणा सर्वांना कळते पण वास्तू अगर वस्तू जूनी झाल्यावर तिची ताकद कमी होईल हे आपण मान्य करत नाही. आपल्याला फक्त आपण प्रिय असतो असे आपल्याला वाटते. पण आपण आपलेच वैरी ही असतो हे आपल्याला कधी समजलेच नाही. कारण हे वैर छुपे असते. जेव्हा आपण ‘काय होते त्याने’ हे वाक्य उच्चारले कि आपण आपलेच वैरी आहोत हे सिद्ध होते.

जसे जुन्या वायरिंग वर घरातील अगर कारखान्यातील लोड वाढवत गेले तर ती वायरिंग तग धरेल का? तिला तो भार सोसवेल का? याचा आपण विचारच करत नाही. आपल्याला हे कळते कि आपण आता म्हातारे झालोय वजन उचलू शकत नाही. आपल्या मुलाबाळांना कळतं कि बाबा तुमच वय झालय झालय आता तुम्ही वजन उचलून आजारपण ओढवून आम्हाला त्रास देऊ नका. तेव्हा हे का हो कळत नाही कि इमारत जूनी, त्यातील वियरिंग ही जूनी तिला वाढीव भार कसा सोसवेल? आणि काही झाले तर?!! येथे गोंधळ होतो. आणि मन म्हणते काही होत नाही थोड्याफार बदलाने.

(फोटो:गुगल)

आणि म्हणून अशा घटना घडतात व नाहक लोकांचा जीव जातो.

या दिल्लीत झालेल्या घटनेतील आणखी एक गोष्ट मनाला चटका लावून गेली. हल्ली गरीबात गरीब माणसाकडे मोबाईल हा असतोच. जी लोकं हे अग्नी तांडव सुरू होते तेव्हा त्यात अडकले होते त्यांनी आपल्या नातेवाईक किंवा मित्रांना मोबाईल वरुन संपर्क साधला. त्यांना आपण कशा परिस्थितीत अडकलो आहोत हे सांगितले. आपल्याला वाचवा किंवा या मरणयातनेतून बाहेर काढा अशी विनंती ही केली. हे त्यांचे संभाषण टीव्हीवर ऐकवले तेव्हा मन विषण्ण झाले हो. मन रडू लागले. काल एका गरीबाचं संभाषण पेपरात छापून आलं होतं. त्याने अशा वेळी म्हणजे जीवनाच्या अंतिम क्षणी आपल्या बायका पोरांना किंवा आई वडिलांना फोन न लावता मित्राला फोन लावला. त्याला हकिकत सांगितली. आणि मित्राला विनवणी केली कि “माझ्या घरच्यांकडे लक्ष दे, त्यांची काळजी घे.” किती मरणयातना होत असतील त्यावेळी माणसाला. काय म्हणत असेल त्याचा जीव. साक्षात यमराज समोर येऊन ठाकलाय. काही क्षणातच तो आपले जीवहरण करून घेऊन जाणार आहे. अशा ही क्षणी पहिल्यांदा आपल्या घरच्यांची काळजी करणे !केवढं हे प्रेम हो. पण घरचे असं प्रेम करत असतात त्याच्यावर? नाही, मुळीच नाही. जर खरच प्रेम असतं तर ती बायको सतत छळत नसली असती त्याला. असो. पण पुरुषाचे प्रेम कधीच कोणाला दिसत नाही व दिसणार ही नाही कारण ते मनापासून मनातून व मनाला भिडलेले असते.

(19650)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

👍आपल्या निःस्वार्थी कर्माने दुसऱ्यांच्या मनात घर करून जगणे हीच जीवनातील सर्वात मोठी कमाई आहे!

💐💐सुप्रभात💐💐

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.manachyakavita.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

जाते, पाटे आणि वरवंटे….

लहान असताना रोज सकाळी ३-४ वाजेला घरातील कामे सुरु होत. त्यात जात्यावर दळण दळायचं काम एक होते. हे काम दररोज नसे. पण दोन तीन दिवसातून एकदा केले जायचे. दोन शेजारणी एकत्र दळत. सोबत गाणं गायलं जात असे. कधी कधी आई एकट्याने दळत असे. पण ती पहाट आठवणीत राहून गेली. अशी सुमधुर सुश्राव्य सकाळ कधी होणे नाही. दळण असो अगर नसो. पूर्वी बायका सकाळी लवकर उठत असत. सवयच होती ती सर्वांना. पुरुष मंडळी सुद्धा सकाळी पांच वाजेला आंघोळ करून तयार असायचे. ठंडी आहे म्हणून उशिरा उठणे असे कधी झाले नाही. आम्ही लहान होतो तरीही लवकर उठून तयारी करत होतो. सकाळी पांच वाजता चिमणी घेऊन अभ्यास करायला बसत असू. घरोघरी असच असायचं. आम्ही तर शेजारच्या मित्रांसोबत अभ्यास करत होतो. असो.

पूर्वी गिरण्या नव्हत्या. घरोघरी जाते होते. दगडी जाते. दोन पाते असायची एक वरचं तर दुसरं खालचं. मधे एक दांडा असायचा. वरच्या पात्याला एक दांडा असायचा. त्याने वरचं पातं गोल फिरवल जायचं. वरच्या पात्याच्या मध्यभागी असलेल्या दांड्याच्या अवतीभवती थोडी मोकळी जागा मुद्दामहून ठेवलेली असायची.

त्यातून ज्वारीचे दाने टाकले जायचे. दोन पात्यांमधे ते येत व दळले जात. शुद्ध पिठ बाहेर पडत असे. शुद्ध आणि पौष्टिक ही. भाकरी सुद्धा स्वादिष्ट लागत असे. तेव्हा चे अन्न गुडचट लागे. पोळी असो अगर भाकरी नुसती जरी खाल्ली तरी गोड लागत असे. तोंडाला लाळ सुटून आणखी गोड होत असे. आता तर पोळी ही गोड लागत नाही आणि खातांना तोंडातून लाळ ही उत्पन्न होत नाही. जन्म झाला आहे म्हणून खायचे व जगायचे बस. अर्थात जगण्यासाठी खायचे.

पूर्वी ज्वारी ची भाकरी दररोज खात असत. तेव्हा ज्वारी चे पिक जास्त घेतले जात होते. गहू कमी खात असत. आमच्या कडे तर दिवाळी, दसरा अशा सणाला किंवा विशिष्ट पाहूणे आले तरच वरण पोळी व भाताचे जेवण होत असे. इतर वेळी फक्त भाजी भाकरी. याच्याने पोट व्यवस्थित राहत असे. तब्येत ठणठणीत राहणार. आणि घरात वरण भात म्हणजे जिन्नस व आनंदाचा दिवस मानला जात असे. अहो, शीरा पूरीचा पाहुणचार म्हणजे खुप मोठी गोष्ट. दिवाळी दसरा या सणांची आतुरतेने वाट पाहात असत सगळे. स्रिया तर एक महिना आधी पासून काय घ्यायचं, काय करायचं याचं नियोजन सुरू करत. असो, नेहमी प्रमाणे विषयांतर झालच.

पाटा आणि वरवंटा ही जोडी ही त्याकाळी अत्यंत महत्त्वाची होती.

घरोघरी असणारच. हीच श्रीमंती होती हो त्याकाळी. पाट्या वरवंट्यावरील चटणी😢 काय स्वाद असायचा राव. आता लिहित असताना ही तोंडाला पाणी सुटले. तो स्वाद आठवला राव. मिक्सर आला आणि जीवनातील रयाच गेली बघा.

आधीच रसायनांचा मारा म्हणून भाजी पाला बेस्वाद झालेले. त्यात मिक्सर, ग्राईंडर ची भर. त्यात चटणी केली सर्व स्वाद जळून जातो.

आणि हो ह्या सुख सोयी सोबत आजारपण घेऊन आल्या.

(19649A)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

लिहिल्याशिवाय
दोन शब्दातील अंतर
कळत नाही….
हाक आणि हात
दिल्याशिवाय माणसांचे
मनं जुळत नाही…
💐💐शुभ सकाळ💐💐

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.ownpoems.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

प्रदूषण एक गंभीर समस्या…..

पूर्वी जर एखाद्या कडून कोणते काम करणे शक्य नसे व हळूहळू सुरुवात होत असे तर दिल्ली अभी बहुत दूर है. असे म्हटले जात असे. उपरोधिक असा अर्थ होत असे या म्हणीचा.

ही म्हण आज ही प्रचलित आहे.

आता हिच म्हण आणखी एका वेगळ्या संदर्भाने प्रचलित होत चालली आहे. ती म्हणजे प्रदूषण.

एखाद्या शहरात प्रदूषण वाढायला लागले कि आता असे म्हटले जाते ……. शहराचे आता दिल्ली होण्यापासून कोणी रोकू शकणार नाही. किंवा …….. चे आता लवकरच दिल्ली होणार.

सद्ध्या दिल्ली शहर हे प्रदूषणाच्या चरम सीमेवर पोहोचले आहे. टिव्हीवर रोजच या विषयी बातम्या असतात. या शहराची परिस्थिती अशी आहे कि लहान मुलं सुद्धा मास्क लावल्याशिवाय बाहेर पडू शकत नाहीत. याला काय म्हणायचे. इतकी वाईट परिस्थिती का झाली या शहराची? कशामुळे झाली? याचा विचार प्रत्येक माणसाने करायला हवा. नियम किती ही केले तरी तितकासा फरक पडत नाही. शेवटी स्वयंशिस्त हा एकच पर्याय उरतो.

आजच बातमी वाचली. नियमांची कडकपणे अंमलबजावणी झाल्याने रस्त्यावरील अपघात कमी झाले, प्राणहानी कमी झाली.

पण थोडी स्वयंशिस्त लावली तरी हे शक्य होते. मी विरुद्ध दिशेने गाडी चालवणार नाही, सिग्नल तोडणार नाही हे मनाने ठरवले तर अपघात होणारच नाहीत.

तसेच प्रदूषणाचे ही आहे. बातम्यांमध्ये सांगितले जाते कि पंजाब, हरियाणा व राजस्थान येथील शेतकरी शेतातील कडबा किंवा कचरा पेटवतात म्हणून प्रदूषण होत आहे. यावर उपाय असायलाच हवा. जसे तो कचरा क्रश करून जनावरांना खाऊ घालतात, किंवा त्याला सडवून शेतात खत म्हणून वापर करायला हवा, किंवा कागद बनविण्यासाठी वापरायला हवा, इ.इ.

(19639)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

🌹🌿शुभ सकाळ🌹🌿

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.manachyakavita.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐