लूईस पाश्चर……

मित्रांनो, आज व्हाट्सएपच्या विद्दालयात खूप छान संदेश वाचण्यात आला. म्हणून मी तो संदेश येथे चक्क कॉपी पेस्ट करतोय.

जवळपास दोनशे वर्षांपूर्वीची गोष्ट आहे..
फ्रान्समधल्या एका गावात कुणी तरी एका नऊ वर्षाच्या मुलाची किंकाळी ऐकली..
किंचाळणाऱ्या मुलाचं नाव होतं ‘निकोल’ अन् ती ऐकणाऱ्याचं नाव होतं ‘लुईस.’

निकोलला कुत्र्यानं चावा घेतला अन् गर्दी जमा झाली..
निकोल किंचाळतांनाचा कुत्र्यासारखंच दात विचकून गुरगुरू लागला-त्याचं शरीर आकुंचन पावलं-त्याला पाण्याची भिती वाटू लागली-हळूहळू तो इतरांनाही चावण्याचा प्रयत्न करू लागला…
महिन्याभरात निकोल देवाघरी गेला आणि त्याचं किंचाळणं चाळीस वर्षे ऐकू येणारा त्याचा मित्र पुढं जाऊन जगातला एक महान शास्त्रज्ञ बनला..

पन्नास वर्षीय त्या शास्त्रज्ञाचं संपुर्ण नाव होतं ‘लुईस पाश्चर’
लुईस यांनी या काळात अनेक संशोधनं केले पण त्यांच्या कानात रोज निकोलच्या किंचाळण्याचा आवाज येत राहिला मग त्यांनी चावणाऱ्या-पिसाळलेल्या कुत्र्यांवर संशोधन सुरू केलं…

मदतनीस रक्सच्या सहाय्यानं त्यांनी अश्या काही कुत्र्यांना पकडून पिंजऱ्यात डांबलं आणि त्यांच्या तोंडाचा फेस-लाळ परीक्षानळीत जमा करत गेले..

या लाळेचं इंजेक्शन जेव्हा नाॅर्मल कुत्र्याला दिलं गेलं तेव्हा ते ही पिसाळल्यासारखं करू लागलं..
हेच इंजेक्शन सश्याला दिलं ते तर बिचारं पॅरालाईज होत काही क्षणात मरून गेलं..
यावरून एक गोष्ट मात्र लक्ष्यात आली ही ‘लाळ’ जीवघेणी आहे..

लुईसच्या या प्रयोगशाळेत दिवसरात्र भुंकणारे कुत्रे त्यांची काळजी घेणं-ते चावणार नाही याची काळजी घेणं-लाळ जमा करणं असं क्लिष्ट काम चाललं होतं..

मदतनीस रक्सनं पाश्चरना एक निरिक्षण सांगितलं ते म्हणजे ‘या लाळेचा संसर्ग थेट मेंदूवर परिणाम करतो.’
यावर प्रयोग करूयात म्हणजे लाळेचं इंजेक्शन शरीरात इतरत्र देण्यापेक्षा थेट डोक्यात देऊन बघितलं तर?
‘छे छेऽऽ’ पाश्चरनं त्याला थेट नकार दिला..
मानेल तो रक्स कसला? पाश्चर सुट्टीवर जाताच भावानं देऊन टाकलं दोन हेल्दी कुत्र्यांना हे लाळेचं इंजेक्शन
दोन आठवड्यातच हे दोन्ही कुत्रे दगावले..
रक्स थोडा हैराण झाला..आता पाश्चर रागावणार..

पाश्चर सुट्टीवरनं परतले..त्यांनी रक्सचं कांड ऐकलं
आणि त्यांनी ते ऐकून त्याला चक्क ‘शाबासकी’ दिली..
हे सिद्ध झालं होतं की लाळेतला विषाणु थेट मेंदूवर हल्ला करतो..

अश्यातच एक आधीच पिसाळेला कुत्रा त्यांच्या प्रयोगशाळेत आणला..त्याला त्यांनी ते लाळेचं इंजेक्शन दिलं आणि ‘मरण’ तर दूर हा कुत्रा चक्क हळूहळू बरा होऊ लागला..
बघता बघता त्याची सगळी लक्षणं नाहीशी झाली थेट तसंच जसं आधी सर्दी खोकला होतो-वाढतो-आपोआप कमी होतो..

याचा अर्थ शरीरात रोगप्रतिकारक शक्ती तयार होते..
आजारी कुत्र्यात पण ती तयार झाली होती..

पाश्चरनी ही संधी हेरली..या कुत्र्यात विषाणुविरुद्ध ॲंटिबाॅडी तयार झाल्या होत्या,ते बचावलं होतं आता वेळ होती ‘लस’ बनवायची..

पाश्चरनं प्रयोगशाळेतील चारपैकी दोन कुत्र्यांना लाळेचं इंजेक्शन दिलं ते वाचले इतर दोन गेले..
पाश्चरना वाटलं फ्रान्समधल्या यच्चयावत कुत्र्यांना हे इंजेक्शन द्यावं म्हणजे सगळे सुरक्षित होतील..
सल्ला महाग होता आणि श्वानप्रेमीही ‘सरसकट लस द्यावी की नको?’ या संभ्रमात होते..

विचारविमर्श झाला (फ्रान्स होतं म्हणून,आपल्याकडं एव्हाना मिडिया ‘पिसाळली’ असती) त्यातनं असं ठरलं की थेट कुत्र्यांना लस देण्याऐवजी त्यांनी ज्यांना चावा घेतला त्या माणसांना ही लस दिली तर?

हे लाॅजिकल होतं,तसंही पिसाळलेल्या कुत्र्यानं चावा घेतल्या घेतल्या लागलीच काही होत नाही विषाणू मेंदूपर्यंत जायला काही दिवस तर घेतोच..

पण इथंही एक समस्या होती आतापर्यंत असा प्रयोग माणसावर थेट कधीच झाला नव्हता,तो कसा व्हावा?
कुत्रा माणसाला चावल्यावर..
पण जाणुनबुजून कुणी कुत्र्याकडून कसं चाववून घेईल?

‘सर्किट’ नसेल तो शास्त्रज्ञ कसला..
अहो फक्त ‘पॅशन’ नाही तर एक ‘वेड’ असावं लागतं एखाद्या गोष्टीपाठी लागण्यासाठी..
पाश्चरनं पिसाळलेल्या कुत्र्याच्या जबड्यात हात घालायची तयारी केली पण तेवढ्यात शेजारच्या खेड्यातून ‘जोसेफ’ नावाच्या एका दहा वर्षीय मुलाला कुत्रा चावल्याची बातमी आली..
जोसेफची आई त्याला पाश्चरकडं घेऊन आली..
पाश्चरनं जोसेफला लस दिली..जोसेफ वाचला..तारीख होती ६ जुलै १८८५.

हळूहळू ही बातमी जगभर पसरली..जगभरातून पत्रांचा वर्षाव झाला..चर्चा झाल्या..
रशियात एके दिवशी एकोणीस शेतकऱ्यांना कोल्हा चावला..सगळे थेट पॅरीसला जाऊन धडकले..
प्रारंभी भाषेची जरा अडचण जाणवली पण ‘वेदनेची आणि सहवेदनेची’ एक वेगळी भाषा असते..
शेतकऱ्यांसाठी लसी तयार करण्यात आल्या सगळे वाचले..

त्याआधी अश्या हल्ल्यात अनेक लोकं दगावायचे..
रशियाचा राजा ‘झार’ पाश्चरवर खूष झाला त्यानं पाश्चरला थेट रत्नजडीत बक्षिस पाठवलं आणि संस्थेच्या स्थापनेसाठी पैसेही..

बालपणी शाळेत मंद-मठ्ठ म्हणून ज्याला हिणवलं गेलं त्यानं जगाची रेबिज-काॅलरा-ॲंथ्रक्स पासून सुटका करत पाश्चरायजेशनसारखी प्रक्रिया जगाला दिली..

विचार करा एकदा ‘रेबिज’ झाला की आजही औषध नाही..रेबिजनं होणारा मृत्यू हा सगळ्यात दयनीय आणि भयावह असावा..लस शोधून पाश्चरनी या जगातल्या असंख्य प्राणीमात्रांवर अनंत उपकार करून ठेवलेत..

खऱ्या अर्थानं ‘महामानव’ असलेल्या या शास्रज्ञाचा आज स्मृतीदिन..विनम्र आदरांजली💐

ता.क. हा संदेश मी जसाच्या तसा सादर केला आहे.

(13220800)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

🙏🙏 श्री स्वामी समर्थ🙏🙏
“आपण जगासाठी

एक व्यक्ती आहात,

परंतू कुटुंबासाठी आपण

संपूर्ण जग आहात”

म्हणून स्वतःची काळजी घ्या

!! घरी राहा – आनंदीत राहा !!

!!…शुभ प्रभात…!!

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.koshtirn.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

संदेशवहन

मित्रांनो, या लोकडाऊनच्या काळात सर्वांचा आवडता असा एकमेव मित्र कोणता असावा बर! तुमच्यातील दर्दी लोकांनी निश्चितच ओळखले असेल. अहो, तोच तो सतत हातात हात देणारा नव्हे सतत हातात असणारा, जागेपणी त्याच्याशिवाय अजिबात करमेनासे होते तो म्हणजे आपला आवडता मोबाईल. तोच एकमेव अत्यंत जवळचा मित्र आहे. पांच महिने झाले आपल्याला घरात कोंडून ठेवले आहे या नियतीने. सेवानिवृत्ती नंतर सकाळ संध्याकाळ थोडे फिरायला मिळत होते ते हि या कोरोनाने बंद केले आहे. त्यामुळे घरातील दारे खिडक्या भिंती हेच काय ते पाहायचे. कारण आतापर्यंत घराचे सुद्धा कंटाळले नसले तर नवलच झाले असते! परवा एका ग्रुपवर सेवानिवृत्ती या विषयाची एक पोस्ट वाचण्यात आली होती. आणि मी त्यात आपल्याला मुख्य पात्र म्हणून पाहत होतो. अगदी तसेच घडत असते हो जीवनात. घरच्यांना हि नकोसे होऊन जातो आपण. आपण हि रिकामे डोके घेऊन वागतो ते चुकीचेच नाही का? आजारपणामुळे बाहेर जाता येत नाही. कोणाला भेटता येत नाही.सतत कोरोनाची भीती वाटत असते.
म्हणून काही तरी वाचन करावे असे ठरवले. संग्रहात बरीच पुस्तके आहेत. जयंत नारळीकरांची तर खूप आहेत. इतर हि बरीच आहेत. आध्यात्मावरील बरीच पुस्तके आहेत. त्यातील एक पुस्तक निवडले “योगी कथामृत”. मराठी अनुवाद.

हे पुस्तक म्हणजे श्री श्री परमहंस योगानंद महाराज यांची आत्मकथा होय. मूळ आवृत्ती इंग्रजीत तेही अमेरिकेत प्रकाशित झाली असावी. कारण कॉपीराईट तेथील असल्याचे दिसते. असेल मला याबद्दल जास्त्त ज्ञान नाही. पण हे पुस्तक अद्भुत आहे. आपल्या पूर्वजांकडे अफाट दैवी शक्ती होती असे मला तरी वाटते. श्री श्री परमहंस योगानंद म्हणजे श्री मुकुंदलाल घोष. त्यानाच जन्म ५ जानेवारी १८९३ रोजी गोरखपूर येथे झाला होता.
पुस्तकाच्या तिसऱ्या अध्यायात स्वामी प्रणवानंद महाराज यांचा उल्लेख आहे. ते त्याकाळी रेल्वेत नौकरीला होते. पण रात्री ते ध्यान करीत असत. त्यांचेबद्दल वाचल्यावर मला आश्चर्य वाटले. त्याबद्दल मला लिहावयाचा मनाग्रह झाला आणि मी हि पोस्ट लिहायला घेतली.
एकदा बाळ मुकुंद याला काशीला फिरायला जायचे होते. त्याचे वडील रेल्वेत अधिकारी होते. म्हणून त्यांना प्रथम श्रेणीचा पास मिळत असे. त्यांनी मुलाला पास काढून दिला. त्याला जातांना त्यांच्या मित्राला भेटून चिठी द्यायला सांगितले. पण त्या मित्राचा पत्ता माहित नसल्याने प्रथम त्या दोघांचे मित्र स्वामी प्रणवानंद यांना भेटायला सांगितले. ते त्यांचा पत्ता सांगतील अश्या सूचना हि केल्या. मुकुंद तेंव्हा फक्त १२ वर्षांचा होता.
काशीमध्ये तो स्वामीजींच्या घरी गेला. त्याला आश्चर्य झाला जेव्हा त्या स्वामींनी त्याला बघता बरोबर ओळखले. आणि हो भगवतीचा मुलगा न तू? असे हि विचारले. मुकुंदाला आश्चर्य झाला. याने येण्याचे कारण अजून हि सांगितले नव्हते. पण स्वामी स्वत: बोलले केदारबाबूंचा पत्ता मी तुला देतो. मुकुंद पूण: आश्चर्यचकित झाला. यांना कसे माहित मी कोणाला भेटायला आलो आहे. हा त्याला दुसरा धक्का होता. म्हणजे स्वामींना मनातील सर्व कळत होते.
आता स्वामी अचानक काही काळासाठी समाधिस्त झाले असल्याचे त्याने पाहिले. त्यांचे शरीर अगदी निश्चेत झाले होते. परत सामान्य होतांना त्यांनी मुकुंदाला सांगितले. तुला ज्यांना भेटायला जायचे आहे ते येथेच येत आहेत. ते केदारनाथ बाबू काही वेळाने आले ही. मुकुंद खाली गेला तेव्हा त्याला एक इसम येताना दिसले. त्यांनी सुद्धा मुकुंदला सहज ओळखले. त्यांनी त्याला सांगितले कि ते गंगेवर स्नान केल्यावर त्यांची तेथे प्रणवानंदांची भेट झाली. भगवतीचा मुलगा माझ्या खोलीत तुझी वाट पाहतोय.. माझ्याबरोबर चल. मी तयार झालो. आम्ही हातात हात घालून चालू लागलो. थोड्या वेळाने काही काम आहे तू चल असे सांगून निघून गेले.
मुकुंदाला किती आश्चर्य झाला असेल. कारण तो स्वामींच्या पुढ्यातच बसलं होता. आणि ते तर जागा सोडून गेले नाहीत. त्याच्या लक्षात आले कि स्वामी जेव्हा समाधिस्त झाले होते तेव्हा ते केदारनाथ बाबूंना भेटावयास गेले होते. किंवा त्यांना बोलावयास गेले होते. असे योगी पूर्वी आपणाकडे होते.
मध्यंतरी अशीच एक गोष्ट मला समजली. माझ्या बहिणीचा मुलगा डॉक्टर आहे. त्याने मला सांगितले कि पुण्यातील डॉक्टर प. वि. वर्तक हे चक्क मंगळावर जाऊन आलेले आहेत. अर्थात योग्य साधनेने. मग मी नेटवर त्यांच्याबद्दल माहिती शोधली. तर १० ऑगस्ट १९७५ या दिवशी त्यांनी ध्यानधारणा करून मंगळ भ्रमणाचा प्रयोग केला होता. ते १५ मिनिटांसाठी प्रत्यक्ष मंगळावर जाऊन आल्याचे वाचण्यात आले.

त्यांनी बरीच पुस्तके लिहिली. आध्यात्म आणि विज्ञान यांची त्यांनी सांगत घालून बरेच पुस्तके लिहिली आहेत. महाभारत आणि रामायण या घटनांच्या प्रत्यक्ष तारखा काळ हि त्यांनी शोधून काढल्या आहेत.

त्यांची विकिपीडिया लिंक येथे दिली आहे. त्यावर क्लिक केल्यावर त्यांची संपूर्ण माहिती मिळेल. त्यांची पुस्तक तर अमेझॉन वर सुद्धा विक्रीला आहेत. पुण्यातील अक्षरधारा, बुकगंगा यांनी तर ऑनलाईन विक्रीला पण ठेवली आहेत

सांगायचा तात्पर्य म्हणजे आपण लहानपणापासून वाचत आलो आहे कि आपले पूर्वज योगी लोक योगाद्वारे काहीही सध्या करू शकत होते. ते बरोबर आहे. योगामध्ये ती शक्ती आहे.
तसेच आपण दिल से जर कोणाची आठवण काढली कि ती व्यक्ती कोणत्या न कोणत्या प्रकारे तुमच्याशी संपर्क साधतेच. हा अनुभव तर मी खूप आधीपासून घेत आहे. अगदी लहानपणापासून म्हटले तरी चालेल. तुम्ही पण तसा अनुभव घेऊ शकता. फक्त अट एकच अगदी मनापासून त्या व्यक्तीची आठवण काढावी.

(12020788)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

आपण जगासाठी एक व्यक्ती आहात, परंतू कुटुंबासाठी आपण संपूर्ण जग आहात” म्हणून स्वतःची काळजी घ्या* !! घरी राहा – आनंदीत राहा !!

!!…शुभ प्रभात…!!

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.ownpoems.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

होमाफिस

नवीन वर्ष उजाडल्या उजाडल्या जगावर एक महाभयंकर संकट येऊन पडले. नाही नाही. ते काही महाकाय संकट नाही कि एखादी उल्का ही नाही. ते आहे एक अतिशय सूक्ष्म साध्या डोळ्यांना न दिसणारा निर्जीव असा अतिसूक्ष्म विषाणू.अशा ह्या निर्जीव अतिसूक्ष्म विषाणू ने सजीव व महाकाय अशा या पृथ्वीची दारूण अवस्था करून टाकली आहे. संपूर्ण जगातील माणसे घरात बंदिस्त होऊन बसली आहेत आणि प्राणी स्वच्छंद फिरत आहेत. असो, फिरो बिचारे.पण यामुळे जीवनशैली बदलत चालली आहे. अनेक परिवर्तनांपैकी वर्क फ्रॉम होम ही एक नवशैली अस्तित्वात येऊ पहात आहे.मी ह्या नवशैलीला शॉर्ट नाव “होमाफिस” असे दिले आहे. असे का? तर यांच्या साठी घरच ऑफिस झाले आहे. होम आणि ऑफिस यांची संधी करून होमाफिस हा शब्द योग्य वाटला.इंटरनेटवर काम करणारी जवळ जवळ सर्वच मंडळी होमाफिस चालवत आहेत. मला वाटते यापुढे बहुतेक कंपन्या याच पद्धतीने काम करणे पसंत करतील.याने कंपन्याची फार मोठी बचत संभवते. जसे, १) मोठमोठ्या इमारतीमध्ये ऑफिस सुरू करायची गरज भासणार नाही. फक्त अत्यावश्यक असेल त्याच कर्मचाऱ्यांना बैठकीसाठी बोलवावे लागेल. याने खूप मोठी बचत होईल.२) ऑफिस छोटे असेल तर फर्निचर कमी लागेल, विज कमी लागेल, पाणी कमी लागेल, इ. बराच खर्च वाचेल. याबदल्यात कर्मचाऱ्यांना घरीच एक छोटे कार्यालय सुरू करण्यासाठी आपूर्ती करता येईल.३) कर्मचाऱ्यांना कार्यालयात येण्या- जाण्यासाठी वाहन व्यवस्था करण्याची गरज नसल्याने मोठा खर्च वाचेल.४) कंपनीचा इतर ही बराच खर्च कमी होऊ शकेल.तसेच कर्मचारी सुद्धा घरीच रहात असल्याने कुटुंबासोबत जास्त वेळ घालवू शकतील. मुलाबाळांच्या संगोपनात कमतरता राहणार नाही. पति पत्नी दोन्ही नौकरी करत असल्यास त्यांना एकाच छताखाली दररोज राहाता येईल. यामुळे परस्पर जिव्हाळा वाढेल.असे खूप फायदे होतील. मला ओझरते आठवते कि मध्यंतरी वर्तमानपत्रात बातमी झळकली होती कि केंद्र सरकारचे काही कर्मचारी घरून काम करणार आहेत. हे खरे असले तर हा केव्हढा मोठा बदल म्हणावा लागेल.यापुढील आपले आयुष्य व येणारे जग हे वेगळेच असणार आहे हे नक्की.

(9620764)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

आपण जगासाठी
एक व्यक्ती आहात,
परंतू कुटुंबासाठी आपण
संपूर्ण जग आहात”
म्हणून स्वतःची काळजी घ्या
!! घरी राहा – आनंदीत राहा !!
!!…शुभ प्रभात…!!

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐www.ravindra1659.wordpress.com💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

वायू गळती…

आज सकाळी सकाळी टिव्हीवर आणखी एक दुःखद बातमी बघितली. विशाखापट्टणम येथे वायुगळती झाली. काही लोकं मेली व काही अत्यवस्थ आहेत.

अशा घटना का होतात व त्या झाल्या तर काय काळजी घ्यावी. याबद्दल आपल्या कडे अज्ञान जास्त असल्याचे दिसून येते.

खरं म्हणजे वायुगळती ही कारखान्यात होते तशी रस्त्यावर वाहतूक होताना म्हणजे गैसची वाहतूक होत असताना ही होऊ शकते. म्हणून समाजातील प्रत्येक माणसाला गैस गळती झाल्यावर नेमके काय करावे याचे प्राथमिक ज्ञान असणे गरजेचे आहे. असे माझे मत आहे.

मी स्वतः अनुभवलेला एक प्रसंग सांगतो. मी कल्याण येथे राहात होतो. रात्री सुमारे ८-९ वाजता मुख्य रस्त्यावर आमच्या निवासापासून ५-७ किमी अंतरावर गैस टेंकर उलटल्यानंतर गैस गळती झाली. बातमी समजल्यावर मी दोन हात रुमाल ओले केले आणि माझ्या तोंडाला बांधला व बायकोला ही बांधायला सांगितला. बांधल्यावर घरात जमीनीवर जमीनीला चिपकून बराच वेळ झोपून राहिलो.

असे केल्याने मला वाटते तो गैस नाका तोंडात पूर्णपणे जात नसल्याने काही प्रमाणात फायदा होतो. तसेच वायु जमीनीला चिपकून रहात नसल्याने आपल्या नाका तोंडात जात नाही. माझ्या मते हा अत्यंत प्राथमिक उपचार असावा. मी तज्ञ नाही पण माझ्या सदसद्विवेकबुद्धी ने त्यावेळी मला तसे सांगितले. मला तर हा प्राथमिक उपचार योग्य वाटतो. त्याबद्दल तज्ञ अधिक चांगल्या प्रकारे सांगू शकतील.

आता विशाखापट्टणम येथे वायुगळती झाली आहे तेथील चित्रे टिव्हीवर बघितली तेव्हा रस्त्यावर पडलेल्या बाधितांशेजारी असलेल्या लोकांनी तोंडाला साधा रुमाल ही बांधलेला दिसून आला नाही.

अशा घटना घडतात तेव्हा माझ्या मते खालील उपाययोजना आवश्यक वाटतात.

कारखान्यात जशी आग विझविणारी यंत्रणा बसवलेली असते. अगदी त्याच पद्धतीने विषारी वायू्गळती झाल्यावर त्या विषारी वायूचा प्रभाव नष्ट करणारी यंत्रणा उभारली तर.

तसेच ज्या टेंकर ने वायूची वाहतूक होत आहे त्या टेंकर वर अशीच यंत्रणा बसविली तर.

अर्थात हा संशोधनाचा विषय आहे. नाही तर विषारी वायूचा प्रभाव नष्ट करण्यासाठी जी वायू वापरली जाईल त्यानेच त्रास होईल.

यावर कदाचित संशोधन झाले असेल ही. पण मला याबद्दल काहीच माहिती नाही. कारण मी यातला तज्ञ नाही व कधी वाचण्यात ही आलेले नाही.

तरीही जर अशी यंत्रणा उभारायची असेल तर आग विझविण्यासाठी जशी स्प्रिंकलर यंत्रणा असते तशी ती असावी. म्हणजे गळती झाल्यावर लगेच ती स्वतः सुरू व्हावी किंवा कोणी तरी सुरू करावी.

टेंकर वर सुद्धा अशीच स्प्रिंकलर यंत्रणा बसवावी. गैस गळती झाल्याचे कळाल्यावर वाहनचालक ताबडतोब त्याच्या समोर चे बटन दाबून स्प्रिंकलर सुरू करेल.

अर्थात ही पूर्णतः माझी कल्पना आहे. याबद्दल मला माहिती नाही.

(9020758)
💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

बुद्धिमान व्यक्ती सुख मिळवण्यासाठी नव्हे तर दुःखापासून वाचण्याचे ध्येय ठेवतात……

🌹🌹🌹 सुप्रभात🌹🌹🌹

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.manacheslok.blogspot.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

भारतीय रेल्वे

भारतीय रेल्वेने भारतात प्रथम प्रवासी वाहतूक मुंबई ते ठाणे दरम्यान ३४किलोमीटर चा प्रवास करून केली होती. तो दिवस होता १६ एप्रिल १८५३.

साभार: गुगल

तेव्हा खाजगी रेल्वे असणारी ह्या रेल्वेचे नंतर १९५१ मध्ये राष्ट्रीयीकरण करण्यात येऊन ती सरकारी मालकीची झाली.🚂

साभार: गुगल

आज दररोज १ कोटी ६० लाख प्रवासी व१४ लाख टन मालाची ६३,१४० किलोमीटर लांबी असलेल्या रेल्वे रूळावरून १६७ वर्षांपासून सुमारे २५ लक्ष कर्मचार्यांच्या सहाय्याने वाहतूक करून न थांबता अविरत सेवा देणार्या या रेल्वेचा आज वाढदिवस.🚆 पण एका अतिसूक्ष्म विषाणू ने या महाकाय रेल्वेला ब्रेक लावून सध्या थांबविले आहे. अधिक माहिती खालील लिंकवर वाचावी.🚆 https://mr.wikipedia.org/wiki/%E0%A4%AD%E0%A4%BE%E0%A4%B0%E0%A4%A4%E0%A5%80%E0%A4%AF_%E0%A4%B0%E0%A5%87%E0%A4%B2%E0%A5%8D%E0%A4%B5%E0%A5%87

अशी ही भारतीय रेल्वे अशीच चिरतरुण राहून अखंड व अविरत सेवा देत राहो हिच ईश्वर चरणी प्रार्थना.

(8020748)

🚂🚆🚇🚂🚆🚇🚂🚆🚇🚂🚆

🚇🚂🚆🚊🚇

एक क्षण हसवून जाईल
तर दुसरा क्षण रडवून जाईल…
या जीवनरुपी प्रवासात,
येणारा प्रत्येक क्षण
जीवन जगण्याची कला शिकवून जाईल..

घरी रहा ! सुखी रहा

😊 !…शुभ सकाळ…! 😊

🚂🚆🚊🚇🚂🚆🚊🚇🚂🚆🚊

🚇🚆🚊🚇🚂

http://www.ravindra1659.wordpress.com

🚆🚊🚇🚂🚆🚊🚇🚂🚆🚊🚇

🚂🚆🚊🚇🚂🚆

बंब रंगांचा

मित्रांनो, कुठे आग लागली कि ती विझविण्यासाठी फायर ब्रिगेडच्या गाड्या टनटन घंटा वाजवत येतात. लहानपणी या गाड्यांना आग विझविणारे बंब असे म्हणत. अर्थात हा निव्वळ गावंढळपणा होता.

पुढे मी इंदूरला उच्च शिक्षणासाठी गेलो. तेथे होळीच्या दुसऱ्या दिवशी म्हणजे धुलीवंदनाच्या दिवशी सामूहिक रंगाचा कार्यक्रम होतो. तेथे मी पाहिले कि एक मोठ्ठा बंब ट्रक वर ठेवलेला रंगाने भरलेला आणि आठ दहा पंप रंग उधळण्यासाठी असत. संपूर्ण शहर रंगमय झालेलं असायचं. रंगांची उधळण करत हजारोच्या संख्येने लोकं मिरवणूक काढत. जिकडे तिकडे आनंदी आनंद असायचा.

लहानपणी पाणी तापविण्यासाठी हे बंब एक यंत्र म्हणून वापरल जात असे. विशेष म्हणजे लहान मोठे असे वेगवेगळ्या आकारात ते मिळत असत. आणखी एक विशेष कि ज्यांच्या कडे हा बंब असायचा तो श्रीमंत. म्हणजे श्रीमंतीची ही एक निशाणी होती. आज ही गावाकडे गेलो तर जून्या घरांमध्ये असे बंब रोज सकाळी अंगणात दिसतात.

साभार: गुगल

एकदम साधं असं हे गावठी यंत्र होतं. त्याची अंतर्गत रचना खालील रेखाचित्रात पहा.

साभार ः गुगल

एक साधी पाण्याची टाकी आहे. मध्यभागी एक उर्ध्व नलिका असून तिला खालून आग पेटवून तापविले जाते. वरतून धूर बाहेर पडतो. तापलेल्या नळीच्या अवतीभवती असलेले पाणी तापते. हाच सिद्धांत गिजर मध्ये वापरला आहे. आपले पूर्वज होते अतिशय हुशार बुद्धिमान.

लहानपणी धुलीवंदनाच्या दिवशी गुलाल खेळत असत. हे रंग खूप उशिरा आले. तीच गुलालाची होळी चांगली होती. खेळून घरी आलो. गरम पाण्याने आंघोळ केली कि झालो स्वच्छ. हे रंग चार चार दिवस निघत नाहीत. किती ही आंघोळ करा समाधानच होत नाही.

असो. सर्वांना होळी आणि धुलीवंदनाच्या खूप खूप हार्दिक शुभेच्छा.

(6820736)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

आयुष्य जगण्याचा एक छोटासा नियम आहे…..

रोज काहितरी नविन चांगले लक्षात ठेवा… आणि रोज काहितरी जुनं वाईट विसरा..!

🌱🌟शुभ सकाळ🌟🌱

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.ownpoems.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

कट, कॉपी व पेस्ट…

कट, कॉपी व पेस्ट…हे शब्द संगणकीय भाषेत प्रचंड प्रमाणात प्रसिद्ध आहेत हे आपण सर्व सूज्ञ लोकं जाणतातच. पण या शब्दांचा जनक कोण? हे माहित आहे का?

काल परवाच्या वर्तमानपत्रात याबद्दल ची बातमी वाचण्यात आली. या शब्दांचा जनक लॉरी टेस्लर यांचे १७ फेब्रुवारी रोजी वयाच्या ७४ व्या वर्षी निधन झाल्याची ती बातमी होती.

हे तिन्ही शब्द एक दुसऱ्याला पूरक आहेत. कसे? ते पहा. नुसतेच कट केले तर चालत नाही. कट केलेले अक्षर किंवा शब्द हे कुठे तरी चिपकवणे आवश्यक असते. त्यासाठी पेस्ट करणे आवश्यक असते. म्हणजे कट व पेस्ट हे एक दुसऱ्या ला पूरक शब्द आहेत. तसेच कॉपी केलेले अक्षर किंवा शब्द कुठे तरी पेस्ट करावे लागते.

Larry Tesler

एक आणखी विशेष आहे कि एकदा कट किंवा कॉपी केलेला शब्द कायम क्लिपबोर्ड वर राहतो. ते ही पुढचा दुसरा शब्द कट किंवा कॉपी करेपर्यंतच.

पण संगणकामधील ही संकल्पना अतिशय प्रसिद्ध झाली व माणसाला वेडं करून टाकले आहे. बर्याच वेळा आपण काय पेस्ट करतोय हे ही बघत नसतो व योग्य ठिकाणी अयोग्य शब्द पेस्ट केला जातो. याने अर्थाचा अनर्थ होतो. काही वेळा गंमतीशीर वाक्य तयार होतं तर काही वेळा विकट परिस्थिती ला सामोरं जावं लागतं.

संगणकाने आपले काम जितके सोपे केले आहे तितकेच ते विकट पण झाले आहे. खर म्हणजे आपल्या मेंदूत आपण असे कोरून ठेवले आहे कि संगणक हा चूक करू शकत नाही. म्हणून पूर्णपणे त्यावर आपण विसंबून असतो.

बहुतेक मंडळी एक ड्राफ्ट तयार करून ठेवतात. परत परत टाईप करण्याची गरज पडू नये. तसेच करायचे होते तर मग पूर्वी चा टाईपरायटर काय वाईट होता? असे म्हणतात. पण त्यामध्ये दुरुस्ती करतांना शब्द न शब्द तपासून दुरुस्ती होत नसल्याने काही वेळा पूर्वीचा शब्द तसाच राहून जातो आणि गोंधळ उडतो. काही वेळा तर नाव सुद्धा पूर्वी चे राहून जाते.
असो. तर अशा ह्या संगणक युगात क्रांती घडवून आणणार्या वैज्ञानिकांस विनम्र श्रद्धांजली.

(5020717)

🖥️🖥️💻💻🖥️🖥️🖥️🖥️💻💻🖥️🖥️🖥️🖥️💻💻

कौतुक हा शब्द खूप छोटा आहे, पण ते करायला मन मात्र खूप मोठे लागते.

💐💐शुभ सकाळ💐💐

🖥️🖥️🖥️🖥️💻💻🖥️🖥️🖥️🖥️💻💻🖥️🖥️🖥️

http://www.ownpoems.wordpress.com

🖥️💻💻🖥️🖥️🖥️🖥️💻💻🖥️🖥️🖥️🖥️💻💻🖥️🖥️

अंटार्क्टिकेला ताप….

आजच्या सकाळ वर्तमानपत्रात अंटार्क्टिका तापला ही बातमी सकाळी सकाळी वाचली आणि भविष्याने भविष्यात आपल्यासाठी काय वेचून ठेवले आहे या कल्पनेने मलाही ताप चढल्याची जाणिव प्रकर्षाने जाणवली. बातमी अशी आहे की यंदा पहिल्यांदा च अंटार्क्टिकेचे तापमान २० अंशाहून अधिक नोंदले गेले आहे. घाबरू नका मी पूर्ण बातमीच येथे सादर करतो.

भविष्य फार तापलेले आहे असा संकेत असल्याचे हे द्योतक आहे.

(4620713)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

जगण्याचा आनंद हा आपल्या अवतीभवतीच असतो. फक्त त्याला शोधता आले पाहिजे.

💐💐शुभ सकाळ💐💐

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.koshtirn.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

हरवलेल्या माणसा…..

मित्रांनो,

मी टु व्हिलर खरेदी केल्यापासून चार पाच वेळा तरी गाडीवरून पडून माझा अपघात झाला आहे.

गाडी घेतली आणि दोन- तीन महिन्यातच पहिला अपघात झाला. कामावरून येताना उशीर झाला होता. पुलाचे काम सुरू होते म्हणून रस्त्यावर रेती पसरली होती. आणि लाईट बंद होती. त्यामुळे समजलं नाही. गाडी गतीने असल्याने रेतीवरुन घसरली. गाडी बरोबर मी ही घसरत थोडे अंतर गेलो. पण क्षणात सावध झाल्याने मी पाठीवर पडलो होतो. पडता क्षणी मी दोन्ही खांदे उचकावले. त्यामुळे खांदे वाचले. पण डोके एका दगडावर आपटले. मागून भरधाव वाहनं येत होती. पण मी बाजूला घसरत गेल्याने त्रास झाला नाही. लगेच लोकं मदतीला आली. मला एका रिक्षात बसवलं. जवळ खाजगी दवाखाना होता. त्यात सोडलं. लोकांनी ऐनवेळी मदत केली. त्यांचे मनापासून आभार.

दुसरा अपघात भयानक होता. भर रस्त्यावर मधोमध गाडी घसरली व मी पडलो. कशी व का हे मलाच माहित नाही. कारण मी शुद्ध हरपली म्हणून घसरलो असे मला वाटते.आज ही मला तो क्षण आठवत नाही. तेव्हा ही नशीब बलवत्तर होते म्हणून वाचलो. कारण भर वाहतूकीच्या रस्त्यात गाडी घसरली होती. तेव्हा ही लोकांनी मदत केली. एका रिक्षात बसवले मला घरी सोडले. घरच्यांनी दवाखान्यात भरती केले. मला हे सर्व लक्षात नाही. पण घरच्यांनी सांगितले कि मी रिक्षात बसून मोबाईल वरून घरच्या नंबर वर फोन केला. रिक्षाचालकाला पत्ता सांगितला. आठवडाभर मी दवाखान्यात होतो. बरीच मंडळी भेटायला आली होती. मी फोनवर पण बोलत होतो. कामाबाबत हाताखालील लोकांना सूचना ही देत होतो पण मला आजही आठवत नाही. असो. तेव्हा ही लोकांनी मदत केली नसती तर अवघड झाले असते.

ह्या घटना सन एप्रिल २००६ नंतर च्या आहेत. त्याकाळी मोबाईल तितकासा प्रसिद्ध झाला नव्हता. आणि हे स्मॉर्ट फोन तर नव्हतेच. सर्वी घाण केली आहे या स्मॉर्ट फोन ने. सर्वांचे सुख चैन हिरावून घेतले आहे.

या फोनमुळे माणसातील माणूस हरवून गेला आहे. माणूसकी नाहिशी झाली आहे.

कारण आपल्याला माहिती आहेच. अधूनमधून टिव्हीवर वायरल व्हिडीओ बघायला मिळतात. रस्त्यावर अपघात झाला आहे. जखमी मनुष्य मदत मागतो आहे. त्याच्या चारही बाजूने लोकांची गर्दी आहे. पण एक ही माणूस त्याला उचलून दवाखान्यात नेत नाही. सर्व मोबाईल मध्ये व्हिडीओ शूटिंग करत आहेत. त्याची ती मर्मभेदी व आर्त हाक कोणाच्या ही कानावर पडत नाही. कारण सर्व बहिरावलेले असतात. विशेष म्हणजे ज्याने व्हिडीओ शूट केला असतो व टिव्हीवर दाखविला जातो तोही मदत करत नाही. एका अपघातात असेच लोकं व्हिडीओ काढत होते. तो विनवणी करत होता मला मदत करा. नंतर त्या बिचार्याचे प्राण गेले.

ह्या स्मॉर्ट फोनने माणसातील माणूसपण संपवले आहे. पण काय करणार जगासोबत रहावे लागते न.

(2320690)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

प्रभाते मनी राम चिंतित जावा।

पुढे वैखरी राम आधींं वदावा॥

सदाचार हा थोर सोडूंं नये तो।
जनीं तोचि तो मानवी धन्य होतो।।
💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.ownpoems.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

अवकाशस्थ….

मित्रांनो, हे वैज्ञानिक अवकाशात जातात. तेथे बराच काळ राहातात. त्याकाळात ते आजारी पडत नसतील का? हा प्रश्न मला बराच सतावत होता. पण इतर विचारांमुळे डोक्यात बाजूला पडला होता. मध्यंतरी वर्तमानपत्रात एक बातमी वाचली. आणि असंख्य गोष्टी कचर्यासारख्या डांबलेल्या असलेल्या या डोक्यातून लगेच तो विषय समोर आला.

मला त्या जगत्निर्मात्याचं कौतुक वाटतं. त्याने लाखों वर्षापूर्वी विज्ञानाची मागमूसही नसतांना विज्ञानाधारित असे शरीररुपी यंत्र कसे निर्माण केले असावे? आपण आज जो संगणक निर्माण केला आहे तो त्याने लाखों वर्षापूर्वीच निर्माण केला होता.

होय मित्रांनो, आपला मेंदू म्हणजे एक संगणकच आहे. जन्मापूर्वीपासूनच त्या मेंदूत पाहिलेले, ऐकलेले, अनुभवलेले अशा सर्वांची योग्य प्रकारे साठवणूक होत असते. म्हणून तर अभिमन्यूला युद्ध कौशल्य आईच्या उदरात असतांनाच आत्मसात झाले होते.

जसे आपण CD किंवा DVD संगणकात टाकतो, आणि त्यातील काही तरी शोधतो. तेव्हा तो ड्राईव्ह फिरतो आणि नेमक काय आपणास हवं आहे ते आपल्यासमोर स्क्रीनवर आणून आपल्याला दाखवतो. हिच प्रक्रिया आपल्या डोक्यात ही नकळत होते. आपल्याला कोणी काही विचारले किंवा एखादी वस्तू समोर आली तर त्या क्षणी मेंदू क्लिक होतो आपण सर्चिंग सुरू होते. जर पाहिजे ती माहिती आपण पूर्णपणे आत्मसात करून घेतली असेल तर ती व्यवस्थित आपल्याला आठवते. पण जर वरवर बघितलं असेल किंवा वाचत असल्याचे नाटक केल असेल तर किती ही प्रयत्न केला तरी ती माहिती पूर्णपणे आपल्याला कधीच आठवत नाही.

कंप्युटर मधे सुद्धा जर माहिती व्यवस्थित ठेवली तर ठिक नाही तर मिळणे अशक्य. तसेच अधूनमधून संगणक क्लिन किंवा फॉर्मेटिंग करून घ्यावे लागते. आपल्या मेंदूला सुद्धा असे फॉर्मेटिंग करून घेणे दुरापास्त असते मित्रांनो.

असो, पण वर्तमानपत्र वाचले आणि मेंदूत डांबून असलेला विषय आज पुन्हा समोर आला. निमित्त होते एका बातमीचे. सकाळ वर्तमानपत्र वाचत असताना एक बातमी समोर आली. खालील बातमी वाचा.

अवकाशात वास्तव्यास असलेल्या मानवावर पृथ्वीवरून उपचार करून त्यांना बरे करण्यात आले. आहे न अचंबित करणारी बातमी.

हे एकविसावे शतक आहे मित्रांनो. येथे आता काही ही होऊ शकते.

(2020687)

🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬

🌹“शुभ सकाळ “🌹

आपण ज्याची इच्छा करतो प्रत्येक वेळी तेच आपल्याला मिळेल असे नाही परंतु नकळत बऱ्याच वेळा
आपल्याला असं काही तरी मिळतं ज्याची कधीच अपेक्षा नसते, यालाच आपण केलेल्या चांगल्या कामाबद्धल
मिळालेले “आशिर्वाद” असे म्हणतो.
🌹🙏 सुप्रभात🙏🌹

🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬
🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬

http://www.koshtirn.wordpress.com

🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬🛬