तितिक्षा…

असे म्हणतात कि नावात काय आहे? नाव काही ही असलं तरी काय फरक पडतो. पण असं म्हणणं मला तरी योग्य वाटत नाही.

नाव मग ते कशाचे ही असले तरी. खूप काही सांगून जाते. आता उदाहरणादाखल आपण दगड घेऊ. नुसता दगड शब्द कानावर पडला कि मनात कशा भावना तयार होतात बघा. डोळे मिटून घ्या आणि कोणाला तरी दगड म्हणायला सांगा. शब्द कानावर पडता बरोबर त्याच्यातील टणकपणाचा भास मनाला होतो. याउलट माती म्हणता बरोबर कोमलतेचा भास होतो. अग्नी ह्या शब्दातच जाळ आहे असे वाटते. हा शब्द कानी पडला कि उष्णतेची धधक जाणवायला लागते. तेच वर्षा म्हटलं तर शीतलतेचा भास होतो. एखाद्या माणसाला एका बंद अंधार कोठडीत जेथे कसलाच आवाज येणे ही शक्य नाही ठेवले . आता त्याला फोनकरून जर सांगितले की बाहेर पाऊस पडत आहे. तर न सांगता ही त्याला गार वाऱ्याची झुळूक आली असे वाटेल. आजूबाजूला गार वारे वाहत आहेत असे जाणवेल. आग लागल्याचे सांगितले तर त्याला चटका लागेल. माझ्या मते, ही किमया आपल्या मनाची असते. जे शब्द कानी पडतात, आपले मन त्याप्रमाणे त्या शब्दाला जगते.

तसेच शहर किंवा गाव यांच्यातील घरं किंवा इमारती सोसायट्या यांची नाव वाचली कि त्या गावची बरीच माहिती होऊन जाते. म्हणजे त्या गावावर कशाचा पगडा आहे. ऐतिहासिक पगडा आहे का? हे घरांच्या, रस्त्यांच्या नावावरून सहजपणे जाणवते.

हे जाऊ देत माणसांची नावंच बघा न. माझ्या वडिलांचे काळी म्हणजे सुमारे शंभर वर्षांपूर्वी नावं असायची, नामदेव, विश्वनाथ, रामदास, शंकर, लक्ष्मी, पार्वती. मुलांची अशी नाव ठेवली जात होती. त्यांच्या त्या काळी बहुतेक देवांचीच नाव ठेवली जायची. त्यानंतर चा काळ थोडा आधुनिक झाला. म्हणजे सुमारे ६०-७० वर्षापूर्वीचा काळ. हा काळ पूर्वी पेक्षा आधुनिक झाल्याचे नावातील बदलावरून सहज लक्षात येते. तेव्हा नावे ठेवली जात होती, मधुकर, सुधाकर, रमेश, सुरेश. हिच तेव्हाची आधुनिक नावं. नावांमधील बदल हा काळाचा महिमा म्हणतात न तसा आहे. जसजसा काळ बदलत गेला , शिक्षणाचा महिमा वाढला. नावांमध्ये आणखी आधुनिकीकरण होत गेले. रितेश, निमीष, बंटी, बबली, पिंकी अशी आधुनिक नाव उदयास आली. हल्ली मुलांची नाव

विशेष करून पेट नेम अशी असतात कि लक्षात ही राहात नाहीत.

थोडक्यात सांगायचे झाले तर असे म्हणता येईल कि गाव, शहर, परिसर, घर, सोसायट्या यांच्या नावावरून बराचसा अंदाज येतो. तसेच माणसांच्या नावावरून काळाचा किंवा वयाचा अंदाज येतो. म्हणजे नावात काय आहे हे म्हणणे मला तरी योग्य वाटत नाही.

(6121877)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

🌹💐✒️ कुणाला दुःख देऊन
मिळवलेला आनंद कधीच

सुख देऊ शकत नाही.
पण कुणाला आनंद मिळावा

म्हणून स्वीकारलेले दुःख नेहमी
सुख देऊन जाते… ✍🏻

🌹🌹🌹सुप्रभात… 🌹🌹🌹

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.rnk1.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

तिचे साम्राज्य…

थेंबे थेंबे तळे साचे. किती छान वाटते ऐकून. एखाद्या सुंदर कवितेची ओळ वाटते. थेंब म्हणजे एक छोटासा कण किती महत्त्व आहे त्याला. लाखों थेंब एकत्र येऊन एक भल मोठ पात्र भरतं. माणसाची तहान भागवण्यासाठी एक धरण भरून ठेवता येते. आणि हा एक कण लहान लहान किटक, मधमाशी, मुंगी यांचे पोट भरण्यासाठी पुरेसा ठरतो.
माणसाला जशी अडीअडचणीत कामी यावं म्हणून धन संपत्ती साठवण्याची सवय असते; तशी मधमाश्यांना मध साठवून ठेवायची किमया दिलेली आहे ईश्वराने.
हल्ली या कोरोना काळात लॉकडाऊन सुरू आहे आणि माणूस घरात बंद आहे. दिवसभर खाणे पिणे आणि झोपने. बस हेच काम.
मला वाटते ईश्वराने जेव्हा मधमाश्यांना जन्माला घातले असेल. तेव्हा त्या दिवसभर एका फुला वरून दुसऱ्या फुलावर मध शोषत राहिल्या असतील आणि पाचन करण्यासाठी माणसाला विनाकारण चावत असल्याचे देवाला लक्षात आले असावे. म्हणून त्यांना मध साठवून ठेवण्याची सुबुद्धी दिली असावी. यासाठी त्यांना प्रथम घरटे बांधावे लागते ज्याला आपण पोळ म्हणतो.

आमच्या घरातील पोळे

एक एक कणापासून पोळ तयार करण्यासाठी महिनों निघून जातात. नंतर त्यात मधाचा एक एक कण आणून साठवणूक करण्यासाठी महिनों निघून जातात. यातच आयुष्य संपून जाते. मग माणसाकडे लक्ष द्यायला वेळ कुठे असतो. हो त्यांना त्रास दिला तर मात्र सोडत नाहीत. झालं देवाने येथे मधमाश्यांना काम दिले. त्यातून माणसासाठी उपयोगी पडेल असे मध ही दिले.

झाले असे कि आमच्या बालकनीमधे कुंडीत आंब्याचे झाड आहे. एके दिवशी मी पाहिले कि आंब्याच्या पानावर मधमाश्यांनी पोळ तयार करायला सुरुवात केली आहे. दोन तीन लहान मधमाशा त्यावर होत्या. पण हे पोळ जर मोठे झाले तर त्रास होईल म्हणून मी ते पानच तोडून फेकून दिले. पण दुसऱ्या दिवशी बघितले तर त्यांनी मोगऱ्याच्या झाडाच्या पानावर पोळ तयार करायला सुरुवात केली होती. तेव्हा मी म्हटले कदाचित त्यांना आपल्याकडेच रहायला म्हणजे घर करून, आवडत असेल. म्हणून मी ते तोडले नाही. साधारण पंधरा दिवसांत त्या तीन मधमाश्यांनी एक पोळ केवढे बनवले आहे ते वर फोटो मध्ये दिसत आहे.

गुगल ईमेज

विकिपीडियावर मधमाशांबद्दल वाचले तर कळले कि त्यांचं मोठ्ठ साम्राज्यच असतं. त्या हजारो मधमाशा ग्रुपने राहतात व त्यांची एक राणी माशी असते. तिचं राजघराणं असते. ही मधमाशी एपिस प्रकारातील असावी. असे विकिपीडिया वर वाचून समजले. ह्या मधमाशीची वंशावळ चाळीस लाख वर्षांपासून असल्याचे सिद्ध झाले आहे असे ही समजले.

गुगल ईमेज

कामकरी मधमाश्याच पोळे बांधायचे काम करतात. ही पोळे म्हणजे राणीमाशी ने घातलेली अंडी ठेवण्यासाठीचे घर. एका घरात एकच अंड ठेवतात. अंड्यातून अळी जन्मली कि त्यांचा सांभाळ करण्याची जवाबदारी या कामकरी मधमाश्यांची असते. या तिच्या साम्राज्यात एक राणीमाशी, काही नर व उर्वरित सर्व कामकरी मधमाशा असतात.

गुगल ईमेज

या सैकडो मधमाश्यांनी मोठ्या कष्टाने उभ केलेल हे तिच साम्राज्य निष्ठुर मनुष्य एका क्षणात संपवतो. किती ही निर्दयता. असो. लिहायला खूप आहे. जास्त माहिती हवी असल्यास खालील लिंक उघडा.

https://mr.m.wikipedia.org/wiki/%E0%A4%AE%E0%A4%A7%E0%A4%AE%E0%A4%BE%E0%A4%B6%E0%A5%80

( 5221868)
💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

जीवनातील कोणत्याही दिवसाला दोष देऊ नका. कारण, उत्तम दिवस आठवणी देतात, चांगले दिवस आनंद देतात, वाईट दिवस अनुभव देतात, तर अत्यंत वाईट दिवस आपल्याला शिकवण देतात…

🌹🙏 शुभ सकाळ/शुभदिन🙏🌹

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.ownpoems.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

सहजच….

नुकत्याच गेलेल्या अक्षय तृतीयेला होळीला “लुसलुशीत” पुरणपोळी खाल्ल्यामुळे दररोज “ठणठणीत” तब्येत ठेवण्यासाठी सकाळी सकाळी “चमचमीत” पोहे, पण मिसळ नको फक्त पोह्यांचा “दमदमीत” नाश्ता करून “खुसखुशीत” करंजीच्या सोबत “रसरशीत” हापूस आंब्याचा रस, “कुरकुरीत” चकली आणि कांदा भजी, “टुणटुणीत” तब्येत असलेल्या “चुणचुणीत” आणि “गुटगुटीत” नातवांसोबत बसून “दणदणीत” भोजन करून संध्याकाळी “सणसणीत”अशा मोठ्या पराठ्यांसोबत किंवा “झणझणीत” पिठले व “भुसभुशीत” जमीनीत “घसघशीत” आलेल्या “ठसठशीत” वांग्याची “चमचमीत” भाजी “ढणढणीत” आवाजात लावलेल्या संगीतासह चेहऱ्यावर ” तुकतुकीत” कांती असलेल्या “बटबटीत”डिझाइन ची “झुळझुळीत” साडी नेसलेल्या “सुटसुटीत” केसांच्या “खणखणीत” आवाज असलेल्या कधीही “झिरझिरीत” साडी परिधान न करणाऱ्या, माहेरी जाऊन “खरमरीत” पत्र न लिहाणाऱ्या बायको सह “झगमगीत” दिव्यांच्या “झगझगीत” प्रकाशात बसून खाण्याचा मोह संपतरावांनी टाळला कारण म्हातारपणी असे खाणे त्यांना परवडणारे नव्हते.

वर एकूण २७ विशेषणांचा वापर करून एकच वाक्य तयार केले आहे.

(5021866)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

समाधान म्हणजे एक प्रकारचे वैभव असुन, ते अंतःकरणाची संपत्ती आहे.. ज्याला ही संपत्ती सापडते तो खरा सुखी होतो.. दुस-याचं हिसकावून खाणा-याचं पोट कधी भरत नाही, आणि वाटून खाणारा कधी, उपाशी मरत नाही…
🙏🙏 शुभ सकाळ🙏🙏

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.manachyakavita.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

संदेशवहन….

संदेश एकापासून दुसऱ्या कडे पाठविताना नेहमी फरक हा होतोच. म्हणजे संदेशवहनाचे कार्य हे क्लिष्ट कार्य आहे हे आपण जाणतोच. म्हणून ध चा मा करु नको रे बाबा. निरोप व्यवस्थित दे. असे वारंवार बजावून सांगितले जाते. तरीही बदल किंचित का असेना होतोच. का होतो असा बदल यामागे अनेक कारणं आहेत.

जसे

१) संदेश ऐकणारा लक्षपूर्वक संदेश ऐकत नसल्याने चुकीचे शब्द ऐकून तेच शब्द लक्षात ठेवतो.

२) संदेश ऐकणारा लक्षपूर्वक संदेश ऐकतो पण इतर गोष्टी मनात असल्याने चुकीचे ऐकून तेच शब्द लक्षात ठेवतो.

३) संदेश मोठा असेल तर लक्षात राहात नाही.

इतर ही अनेक कारणे असू शकतात.

तसेच संदेश घेऊन जाणाऱ्या च्या चेहऱ्यावरील भाव , संदेश सांगताना चेहऱ्यावर उमटणारे हावभाव या गोष्टींचा प्रभाव निश्चितच त्या संदेशावर पडत असतो.

या बाबतीत कोणीतरी एक प्रयोग केल्याचा व्हिडीओ व्हाट्सएपवर वायरल झाला होता. तो व्हि मी येथे शेअर करत आहे. आपण प्रत्यक्षच बघा कसा ध चा मा होतो ते.

१५ ते २० लोकांना ओळीत उभे केले होते. सर्वांची तोंडं एकाच बाजूला होती. प्रमुखाने शेवटच्या माणसाला कानात एक संदेश सांगितला. तो संदेश त्याने त्याच्या पुढच्याला कानात सांगायचा. त्यासाठी समोरच्याने मागे वळून मागच्याचे ऐकायचे. अगदी पहिल्या माणसाने त्याला सांगितलेला संदेश दुसऱ्या माणसाला निट सांगितला नाही. त्यात थोडा फरक होता. पुढच्या ने आणखी बदल करून त्याच्या पुढच्याला सांगितला. असे प्रत्येक मनुष्य संदेशात बदल करत गेल्याचे लक्षात आले व संदेशाचा मुळ अर्थ अक्षरशः चार पांच माणसांमधेच बदलून गेला. अहो फोनवर आपण बोलतो तो संदेश ही जसा चा तसा सांगता येत नाही. ऐकण्यात व नंतर तोंडाने पुढच्याला सांगण्यात थोडाफार बदल होतोच. हाच बदल अर्थच बदलत जातो. आणि ध चा मा होतो.

म्हणून लेखी संदेशाला खूप महत्त्व आहे.

असो.

(12920797)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

वेळेसोबत चालने आवश्यक असतेच असे नाही. पण सत्यासोबत चालल्यावर वेळ एक दिवस स्वतः आपल्यासोबत चालायला लागते.

💐💐शुभ प्रभात💐💐

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.Manachyakavita.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

लवचिकता…

रबराची लवचिकता आपणा सर्वांना माहिती असेलच. माणसाने आपल्या जीवनात ही अशी च लवचिकता बाळगायला हवी म्हणतात बुआ. जो मनुष्य अंगी लवचिकता बाळगतो तो यशस्वी होतो असे माझे व्यक्तिगत मत आहे. रबराची लवचिकता काय असते. त्याला जसे वाकवले तसे ते वाकते. दाबले कि दाबते. पण सोडले कि पुन्हा पूर्व परिस्थितीत येते.

आयुष्यात क्षणोक्षणी सुख दुःख येतच असतात. सुखाचा अनुभव आनंद देणारा असतो. पण दुःख सर्वांनाच नकोसे असते. तरीही आलेले दुःख झेलावेच लागते. तुम्ही त्यातून स्वतःला वेगळे करू शकत नाही. हो पण त्या दुःखाच्या क्षणांना लवकर विसरून जाऊ शकता. यालाच मी लवचिकता म्हणतोय. यात काही चुकले का माझे?

तसेच प्रत्येक कठिण प्रसंगाला सामोरे जायला हवे व रबरासारखे लगेच त्यातून बाहेर ही पडता यायला हवे. हवे कशाला तशी सवयच करून घ्यायला हवी.

आता तुम्ही मला प्रश्न करणार किंवा हे वाचत असतांना ☺️ तुम्हाला प्रश्न पडला असणार कि ही लवचिकता किती व कशी हवी? तर त्यासाठी हा व्हाट्सएपच्या माध्यमातून वायरल होत होत माझ्या गाठीत जमा झालेला एक व्हिडीओ बघा. काय म्हणावे या माणसाला? जणू देवाने बिन हाडांचा माणूस बनवून पाठवला आहे असे वाटते.

बघितला न! इतकीच किंबहूना यापेक्षा अधिकच लवचिकता अंगी बाळगा जीवन सुकर होईल.

(10320771)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

इच्छेतून हक्कात आणि
हक्कातून शब्दात जी उमटते
ती खात्री…
स्मृतीतून कृतीत आणि
कृतीतून समाधानात जी दिसते
ती जाणीव…
मनातून ओठावर आणि
ओठावरून पुन्हा मनात जाते
ती आठवण…

🌹शुभ सकाळ🌹

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.manachyakavita.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

जैविक घड्याळ….

घड्याळ टिकटिक करत नाही का मित्रांनो. दिवसा इतर इतके आवाज अवतीभवती असतात कि घड्याळात असलेला सेकंद काटा फिरताना दिसल्यावरच घड्याळ सुरू आहे कि बंद याची खात्री पटते.

पण जसजसी रात्र होते घड्याळाच्या काट्यांचा आवाज सुस्पष्ट ऐकायला येतो.

रात्री बारा नंतर तर घरात फक्त घड्याळाच्या सेकंद काट्याचाच आवाज घुमत असतो. सॉरी, आणखी एक आवाज सतत कानात येत असतो आणि तो म्हणजे रातकिड्यांचा. शहरातील रातकिडे म्हणजे डांस.🦟🦟 गावातील रातकिडे म्हणजे झुरळ किंवा नाकतोडे. अर्थात हे माझे मत आहे. 🦗🦗🦗🦗

मानवी शरीर पण फार विचित्र आहे बघा. जागा बदलली कि झोपच येत नाही. आणि अशा वेळी हमखास घड्याळाची टिकटिक ऐकावी लागते.

अचानक लहानपणाची एक गोष्ट आठवली बघा. पूर्वी घरी घड्याळ नसायचे. सूर्यप्रकाश म्हणजे सकाळ आणि संध्याकाळ. मी कायम रात्री अभ्यास करत होतो. अगदी बालपणापासून. लाईट सुद्धा नसायची घरात. चिमणीच्या प्रकाशात अभ्यास करावा लागत असे. माझे तर इंजिनिअरिंग सुद्धा चिमणीच्या प्रकाशात झाले. शेवटचे तीन वर्ष तर स्ट्रिट लाईटाच्या प्रकाशात. रात्री बारा ते तीन अभ्यास. तोही रस्त्यावर. मग झोप. सकाळी पुन्हा सात वाजता कॉलेज सुरू व्हायचे. सॉरी पुन्हा विषयांतर झाले.

तर लहापणाची ती गोष्ट म्हणजे जैविक घड्याळ⏰. रात्री झोपताना सकाळी किती वाजता उठायचे आहे तितक्या वेळा डोके उशीवर आपटायचे. आपटायचे म्हणजे फुटेल इतक्या जोरात नव्हे.😃😃 अगदी आपल्या डोक्याला समजेल इतक्या जोरात. जर सकाळी पांच वाजेला उठायचे असेल तर पांच वेळा आपटायचे. हमखास सकाळी पांच वाजता जाग येणारच. हा प्रयोग आज ही गरज असेल तेव्हा मी करतो. गजर लावायची गरज भासत नाही. बघा तर मग एकदा हा प्रयोग करून. आणि मला प्रतिक्रियेद्वारा अवश्य कळवा.

(5120718)

⏰⏰⏰⏰⏰⏰⏰⏰⏰⏰⏰⏰⏰⏰⏰⏰

आयुष्याने शिकवलेलं एक वाक्य…
“जिंकलो तर आवरायचं आणि हरलो तर सावरायचं…”

🌼🌹 शुभ सकाळ🌹🌼

⏰⏰⏰⏰⏰⏰⏰⏰⏰⏰⏰⏰⏰⏰⏰⏰

http://www.manachyakavita.wordpress.com

⏰⏰⏰⏰⏰⏰⏰⏰⏰⏰⏰⏰⏰⏰⏰⏰

श्रेष्ठ उपासना….

💐 “देवाचं स्मरण होण्यासाठी ज्ञान पाहिजे.”
“ज्ञान होण्यासाठी सदगुरु पाहिजे.”
“सदगुरु मिळण्यासाठी भाग्य पाहिजे.”
“भाग्य मिळण्यासाठी पुण्य पाहिजे.”
आणि पुण्य मिळण्यासाठी
सत्कर्म ही सर्वात श्रेष्ठ उपासना आहे.. 💐 शुभ सकाळ 💐

अशा शुभ संदेश नुकत्याच सेवानिवृत्त झालेल्या महेशरावांना त्यांच्या सौभाग्यवतींनी सकाळी सकाळी पाठवला.

महेशराव ही आता रिकामेच होते. उचलला मोबाईल व रिकामटेकड्या लोकांचा आवडता मित्र म्हणजे व्हाट्सएप उघडला. पहिला संदेश सौ.चाच होता. वाचला व उठले. त्या किचनमधे आहेत हे भांड्यांच्या आवाजावरून त्यांच्या लक्षात आले म्हणून ते किचनात गेले.

“सौ. पोहे करतात वाटतं.” महेशराव.

“नाही, भाजीची तयारी करतेय.” सौ.

“काय. पोह्यांची भाजी.” महेशराव.

“अहो, समोर पोहे दिसत आहे न. ही सकाळची वेळ आहे न.” सौ.

“हो.” महेशराव.

“मग सकाळी पोह्यांचं काय करतात.” सौ. प्रश्नार्थक नजरेने म्हणाल्या.

“पोहे!” महेशराव जोरात हसले.

“मग विचारत का होते.”

“काय.” महेशराव.

“हेच. पोहे करताय वाटतं.” सौ.

“बर ते जाऊ दे. आज तू खूप सुंदर संदेश पाठवला आहेस ग. श्रेष्ठ उपासना.

मग पुण्य मिळवण्यासाठी श्रेष्ठ उपासना करायला हवी की नाही.” महेशराव.

“हो. मग!” सौ. महेशरावांच्या तोंडाकडे प्रश्नार्थक नजरेने बघत राहिल्या.

“अग. मग काय? सत्कर्म करा काही तरी.”

“नेमके काय म्हणायचे आहे तुम्हाला. मला वाटलच होत. घरी बसल्यावर तुम्ही खूप त्रास देणार ते.” सौ.

“अग त्रास कसला आलाय त्यात. फक्त माझा आवडता पदार्थ…..”

“अच्छा. अस होय. मी संदेश पाठवला. ते चुकलंच माझ.”

“अग, तस नाही. असेच नवनवीन संदेश पाठवत जा दररोज.”

“म्हणजे तुम्ही त्यातून काही तरी नवीन अर्थ काढायला मोकळे. मी मात्र कधीच सेवानिवृत्त होणार नाही वाटतं.”

“अग, तस नाही काही. चल हो बाजूला. मी छान से पोहे बनवतो.”

“अहो, मी गंमत करत होते. स्री ही कधीच सेवानिवृत्त होत नसते. कारण ती सर्वांना सेवा देत असते. सासू – सासरे, दीर- जेठ, ननद, नवरा,मुलं, नातवंडे अशा अखंड गोतावळ्यात अडकलेली “ती” आयुष्यात खंड पडेपर्यंत अखंडीतपणे सेवा देण्यातच धन्यता मानत असते. तीला कसली आलीय सेवानिवृत्ती!”

महेशराव मनातल्या मनात पुटपुटले; बिचारी, नवरोबाने जराशी स्तूति केली की खुश होते.

(3720704)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

खरें शोधितां शोधितां शोधताहे।

मना बोधितां बोधितां बोधताहे।।

परी सर्वही सज्जनाचेनि योगें।

बरा निश्चयो पाविजे सानुरागे।।

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.manacheslok.blogspot.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

हातात हात…..(सहज विनोद)

मी, काल बसल्या बसल्या मोबाईलवर व्हाट्सएपच्या पोस्ट वाचत होतो. एक पोस्ट खूप आवडली. बायकोला वाचून शेअर करावी असे मनाला जस्ट चाटून सॉरी सॉरी वाटून गेले. तिला आपल हे व्हाट्सएप बिट्सएफ अजिबात आवडत नाही. खर म्हणजे तिला स्मॉर्टफोनच आवडत नाही. पण नाईलाजाने तिला मी हातात घेतलेला फोन झेलावा लागतो. तसं मी फोन हातात घेतला कि ती चिडते, नाही तर तोंड दुसरीकडे करून घेते किंवा तिसरा पर्याय म्हणजे मोबाईल हिसकावून फेकून फोडते. नाही पण हा तिसरा पर्याय फक्त माझ्या मनात आहे बर का! अजून तरी तिने तसे केलेले नाही व करणार ही नाही याची मला हजार टक्के खात्री आहे. कारण फोन दहा हजाराचा आहे. पण हे मॉडेल बंद होऊन दोन वर्षे तरी झाली असावी. पण तिला हे माहित नाही व मी अशा गोष्टी माहिती ही करून देत नाही. उगाच अंगलट यायचे.

मी हे केस उन्हात बसून पांढरे केलेले नसल्याने व तुमचा सर्वांचा घनिष्टतम (यापेक्षा मोठा शब्द सूचत नसल्याने) मित्र असल्याने एक कानमंत्र सांगतो मित्रांनो, आपल्या कडील सामान्य ज्ञान हे योग्य ठिकाणीच वापरावे. त्यासाठी मित्र मंडळी सर्वात योग्य ठिकाण आहे घर नव्हे. असो, खूप विषयांतर झालं.

हो, ती पोस्ट तिला कशी ऐकवायची? हा विचार मी करीत होतो. मी विचार केला कि थोडं जोरात पण तोंडातल्या तोंडात बोलून वाचावे. (हसू नका बरे ) म्हणजे तिच्या कानावर जाईल. मी पुटपुटलो.

” हातात हात घेतला तर मैत्री होते..”

आणि आश्चर्य म्हणजे तिच्या कानावर माझे बोल पडले सुद्धा. इतर वेळी ती दुसर्या खोलीत असते तेव्हा मी ओरडून काही सांगितले तरी ऐकायला जात नाही तिला. काय करणार बरोबर त्याच वेळी वारे विरुद्ध दिशेने वाहतात म्हणून आवाज ऐकायला येत नाही. असे ती मला सतत ऐकवत असते.😆🤣

पण आज मी पुटपुटत असून सुद्धा काय आश्चर्य माझा आवाज पोहोचला! लगेच प्रतिक्रिया आली सुद्धा.

“काय कोणाचा हात हातात घेताय या वयात?” थोडे रागावूनच उच्चारली ती.

मी काय बोलणार.

“अग, आज नेमके वारे तुझ्या दिशेने वाहत आहेत नाही.”

“हो न, बघा. तुम्ही नुसते पुटपुटलात आणि तुमचे ते गोड स्वर माझ्या कानात येऊन अलगद पडले बघा.”

तीचे ते खोचक बोलणे मी न ऐकल्या सारखे केले व पुढे वाचन सुरू ठेवले.

“दोन्ही हात जोडले तर भक्ति होते..”

“जळलं मेलं, कधी हात जोडतात का देवासमोर? देवळात कधी जात नाही व घरात ही देवाच्या कधी पाया पडत नाहीत.”

तीव्र भावना उमटत होत्या. मला पश्चाताप होत होता. उगाच संदेश वाचायला घेतला. बर आता वाचणे बंद केले तरी चालणार नाही. पूर्ण केल्या वाचून पर्याय नाही आता.म्हणून मी माझी प्रतिक्रिया उमटवली.

“अहो, काही तरी काय बोलत आहात? गणपती मीच बसवतो न दरवर्षी?”

“वा वा वा.👏🏻👏🏻👏🏻 (तीन वेळा टाळ्या वाजल्या ? वाजल्या काय हातावर हात आपटले हो. ते ही पूर्ण जोमाने.) वर्षांतून एकवेळा.”

“आणि ते गुढी पाडव्याला…..” माझे वाक्य संपायच्या आंतच त्यांची प्रतिक्रिया उमटली.

“अरे हो मी विसरलेच.🤔🤔 गुढी उभारली म्हणजे पूजा केली??? ठिक आहे. सांगा कोणता झंडा लावू.🏳तुमच्या साठी.” उपरोधानेच बोलली ती.

मी दुर्लक्ष केलं.व पुढे पटपट वाचन सुरू ठेवलं.

“हातावर हात आपटला तर टाळी वाजते..”

“कुणाला हात दिला तर मदत होते..”

मधेच ती पुन्हा, “हे बघा, काही कुणाला मदत बिदत द्यायची नाही. माझे भाऊ येतात बिचारे त्यांना साधा चहा पाजायला सुद्धा हॉटेलमध्ये नेत नाहीत तुम्ही. एरव्ही जातात पण तो आला कि ‘घरचाच चहा पितो मी. मला बाहेरचा आवडत नाही.’ असे सांगून बोळवण करतात बिचार्याची. तो ही बिचारा ऐकून घेतो. साधाभोळा आहे तो.”

“अग, तो आला होता न तेव्हा नेमकं ते हॉटेल बंद होतं.” मी तिची नजर चुकवत बोललो. कारण मला काही केल्या खोटं बोलता येत नाही हो. खूप प्रयत्न केले पण विफल झालो. परिक्षेत नेहमी शेवटून पहिला येवून पास होत होतो. पण आयुष्याच्या परीक्षेत मी सपसेल नापास झालो.

“काही कारणं सांगू नका मला. मला सर्व माहिती आहे.” इति सौ.

मी पुन्हा वाचन सुरू केले.

“कुणाला हात दाखवला तर धमकी होते..”

“अरे हो. मला आठवले, माझा भाऊ आला होता तेव्हा तुम्ही त्याला हात दाखवला होता. मला सांगितले होते त्याने. म्हणजे तुम्ही त्याला धमकी दिली होती का? 🤛 बाप रे. लावा माझ्या भावाला फोन,📱सांगतेच मी त्याला.”

“अग, काही तरी काय बडबडत आहेस. त्याला मी भविष्य सांगण्यासाठी हात दाखवला होता.”

आता पुढे वाचावे कि नाही!हा प्रश्न मला पडला. तरी ही हाती घेतलेले काम पूर्ण करावे हे कोणीतरी सांगून गेले आहे. म्हणून मी पुढे भराभरा वाचायला सुरू केली. काही ही झालं तरी मधे थांबायचं नाही ही गांठ पक्की बांधून घेतली आणि बुलेट ट्रेनच्या गतीने वाचायला लागलो.

“हात वर केले तर असहाय्यता दिसते..”

“हाता वर हात ठेवले तर निष्क्रियता दिसते..”

“हात पुढे केले तर मदत होते..हात पसरले तर मागणी दिसते..”

“हाताचे महत्व इतक की अनेक हात पुढे आले तर अशक्य ते शक्य होते.”

वाचन झालं आणि एक मोठ्ठा सुस्कारा सोडला. पटकन उठलो आणि चप्पल घालून बाहेर पडलो. ती काय सांगते आहे हे ऐकायच्या आंत. उगाच काही तरी काम मागे लावले तर🙏🙏🙏🙏

(420672)

🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻

.🌹 शुभ सकाळ🌹

चांगला स्वभाव गणितातल्या शून्यासारखा असतो, ज्याच्या सोबत असतो त्याची किंमत नेहमीच जास्त असते.

🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻
http://www.rnk1.wordpress.com

🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻

विविध भावमुद्रा…

मित्रांनो, मी रिकामटेकडा म्हणून सहज संगणकावर एम.एस. पेंट वर चित्र काढत होतो. सर्कल टूल पूर्ण भरीव घेऊन काळे डोळ्यातील बुब्बुळ काढली. त्यात नंतर पाढरी ठिपकी काढली. असे डोळे व नंतर ओंठ काढले. हेच सर्कल टूल घेऊन त्यावर चेहरा काढत असताना कल्पना सुचली. सर्कलचा आकार बदलला तर चेहरामोहरा बदलू शकतो असे वाटले. म्हणून मी प्रयोग करून पहायचा असे ठरवले. आता मी सर्कल टूल धरून आकार बदलत गेलो. त्याने आश्चर्य झाला. जस जसा सर्कल चा आकार बदलत गेला चेहर्याचे हाव भाव ही बदलत गेले. बघा खालील चित्रे.

प्रथम मी १ नं.चे चित्र काढले ज्यात फक्त डोळे आणि ओंठ दिसत आहेत. तदनंतर चित्र क्र. २,३,४……९, प्रत्येक चित्रात भाव मुद्रा वेगळ्या दिसतात. कुठे समोर चालत असून मागे वळून तिरक्या नजरेने बघणारा, तर कुठे समोर उभा असतांना तिरपा पाहणारा,कुठे डोळे वटारून पाहणारा, तर कुठे मिस्कील कटाक्ष टाकणारा अशा विविध भावमुद्रा दिसून येतील.

चित्र क्र. २ :- पुढे चालत असताना मागे वळून पाहणे

चित्र क्र. ३:- पुढे चालत जाताना मागे कटाक्षाने पाहणे

चित्र क्र. ४:-पुढे चालत असताना उभे राहून आश्चर्याने मागे वळून पाहणे

चित्र क्र. ५:- पुढे चालत असताना डावीकडे वळून पुन्हा डाव्या बाजूला कटाक्षाने पाहणे

चित्र क्र. ६:- बसलेले असताना आश्चर्याने मागे नजर टाकणे

चित्र क्र. ७:- पुढे पळत जाऊन मागचा काय करतोय मागे येत आहे का हे पाहणे

चित्र क्र. ८:- समोर चालत असताना समोरच्या वस्तू कडे पाहणे

चित्र क्र. ९:- समोरच्या माणसाकडे डोळे वटारून रागारागाने पाहणे.

मी या सर्व बदलत जाणाऱ्या हावभावांचा व्हिडीओ सुद्धा काढला आहे. बरेच प्रयत्न करूनही तो अपलोड करता आला नाही.

(19646)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

ज्या दिवशी जबाबदारीच ओझ खांघांवर येत ना त्या दिवसापासून थकायचा आणि रुसायचा अधिकार संपतो….

💐शुभ सकाळ💐

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐 http://www.manachyakavita.wordpress.com💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

एकटेपण भाग-१

सेवानिवृत्त झालो कि उद्या पासून काय हा खूप मोठा प्रश्न समोर उभा ठाकलेला असतो. नौकरी करित असतांना दररोज हजारों लोकांशी संबंध असतात. बोलचाल असते. कार्यालयात सहकारी असतात. हाताखालील स्टाफ असतो. वरिष्ठ असतात. त्यामुळे दिवस कसा जातो जाणवतच नाही. म्हणून संध्याकाळी घरी यायचं पडलेलं असतं.

सेवानिवृत्त झाले कि संपूर्ण दिवस घरीच. आपल्याला वाटते चला आता पूर्ण वेळ आराम करू या. खूप झाली नौकरी, खूप झाले काम. पण घरी वेळ कसा घालवायचा हा प्रश्न पडतो. बोलायला कोणी नसते. बायकोला वेळ नसतो. अशात तुम्ही चुकुन मनातील भावना व्यक्त केल्या कि ‘आण काही मदत करु का?’ आणि तिने तुमचा शब्द पकडलाच समजायचे. ‘अरे वा वा! या या! काय काम करणार आपण?’ उपरोधक व खोचक शब्द कानी पडलेच म्हणून समजा. मग तिला कदाचित दया आल्यागत ती आवाज देते, ‘अहो जरा कांदा कापून देता का?’ झालं नको तेच काम बायकोने सांगितले. आयुष्यात कधी कांदा कापला नाही. म्हातारा तत पप करायला लागला. म्हातारी चिडली. ‘अहो, तुम्ही मदत करत होता न! काय झाले?’ ‘अग मला एक काम आठवलं आहे. मी बाहेर जाऊन येतो.’ असे म्हणून तो तिच्या उत्तराची वाट न बघताच पळत सुटतो. बायको अहो, अहो करत राहिली. आणि शेवटी हसत हसत कामाला लागली.

बाहेर आल्यावर मोठा सुस्कारा सोडत मनातल्या मनात पुटपुटतो, ‘बर झालं रे बाबा. सुटलो. नाही तर काय अवस्था झाली असती माझी.’

उगाच रस्त्यावर हिंडत फिरत असतांना शेजारचे आजोबा आवाज देतात,’अहो, लेले, असे भर दुपारी कुठे फिरताय?’

त्या आजोबांच्या आवाजाच्या दिशेने नजर वळते, तेव्हा कावरा बावरा चेहरा बघून ते दिर्घ अनुभवी आजोबा छद्मी हास्य आणून म्हणतात,’अहो, लेले, त्यात काय वाईट वाटून घ्यायचं. सेवानिवृत्त झाल्यावर सर्वांची हिच गत होते. घरातले काही काम सांगितले असेल तुम्हाला. म्हणून पळून आला आहेत न!’

बिचारा, खाली मान घालतो. म्हणजे होकार बर का! आजोबा मनात हसतात आणि असो या फिरून. म्हणतात आणि पुढे निघून जातात.

असं हे एकटेपण नकोस झालेलं. टिव्हीवर हजारो चेनल पण बघण्यासारखे एक ही नाही. बातम्या त्याच त्या. रटाळपणा वाटतो. दर दहा मिनिटात टिव्ही सुरू करतो. दोन मिनिटात पुन्हा बंद करतो.

(19638)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

आईवडीलांसाठी कोणतीही गोष्ट सोडा पण कोणत्याही गोष्टीसाठी आईवडिलांना सोडू नका.

💐💐शुभ प्रभात💐💐

http://www.ownpoems.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐