हातात हात…..(सहज विनोद)

मी, काल बसल्या बसल्या मोबाईलवर व्हाट्सएपच्या पोस्ट वाचत होतो. एक पोस्ट खूप आवडली. बायकोला वाचून शेअर करावी असे मनाला जस्ट चाटून सॉरी सॉरी वाटून गेले. तिला आपल हे व्हाट्सएप बिट्सएफ अजिबात आवडत नाही. खर म्हणजे तिला स्मॉर्टफोनच आवडत नाही. पण नाईलाजाने तिला मी हातात घेतलेला फोन झेलावा लागतो. तसं मी फोन हातात घेतला कि ती चिडते, नाही तर तोंड दुसरीकडे करून घेते किंवा तिसरा पर्याय म्हणजे मोबाईल हिसकावून फेकून फोडते. नाही पण हा तिसरा पर्याय फक्त माझ्या मनात आहे बर का! अजून तरी तिने तसे केलेले नाही व करणार ही नाही याची मला हजार टक्के खात्री आहे. कारण फोन दहा हजाराचा आहे. पण हे मॉडेल बंद होऊन दोन वर्षे तरी झाली असावी. पण तिला हे माहित नाही व मी अशा गोष्टी माहिती ही करून देत नाही. उगाच अंगलट यायचे.

मी हे केस उन्हात बसून पांढरे केलेले नसल्याने व तुमचा सर्वांचा घनिष्टतम (यापेक्षा मोठा शब्द सूचत नसल्याने) मित्र असल्याने एक कानमंत्र सांगतो मित्रांनो, आपल्या कडील सामान्य ज्ञान हे योग्य ठिकाणीच वापरावे. त्यासाठी मित्र मंडळी सर्वात योग्य ठिकाण आहे घर नव्हे. असो, खूप विषयांतर झालं.

हो, ती पोस्ट तिला कशी ऐकवायची? हा विचार मी करीत होतो. मी विचार केला कि थोडं जोरात पण तोंडातल्या तोंडात बोलून वाचावे. (हसू नका बरे ) म्हणजे तिच्या कानावर जाईल. मी पुटपुटलो.

” हातात हात घेतला तर मैत्री होते..”

आणि आश्चर्य म्हणजे तिच्या कानावर माझे बोल पडले सुद्धा. इतर वेळी ती दुसर्या खोलीत असते तेव्हा मी ओरडून काही सांगितले तरी ऐकायला जात नाही तिला. काय करणार बरोबर त्याच वेळी वारे विरुद्ध दिशेने वाहतात म्हणून आवाज ऐकायला येत नाही. असे ती मला सतत ऐकवत असते.😆🤣

पण आज मी पुटपुटत असून सुद्धा काय आश्चर्य माझा आवाज पोहोचला! लगेच प्रतिक्रिया आली सुद्धा.

“काय कोणाचा हात हातात घेताय या वयात?” थोडे रागावूनच उच्चारली ती.

मी काय बोलणार.

“अग, आज नेमके वारे तुझ्या दिशेने वाहत आहेत नाही.”

“हो न, बघा. तुम्ही नुसते पुटपुटलात आणि तुमचे ते गोड स्वर माझ्या कानात येऊन अलगद पडले बघा.”

तीचे ते खोचक बोलणे मी न ऐकल्या सारखे केले व पुढे वाचन सुरू ठेवले.

“दोन्ही हात जोडले तर भक्ति होते..”

“जळलं मेलं, कधी हात जोडतात का देवासमोर? देवळात कधी जात नाही व घरात ही देवाच्या कधी पाया पडत नाहीत.”

तीव्र भावना उमटत होत्या. मला पश्चाताप होत होता. उगाच संदेश वाचायला घेतला. बर आता वाचणे बंद केले तरी चालणार नाही. पूर्ण केल्या वाचून पर्याय नाही आता.म्हणून मी माझी प्रतिक्रिया उमटवली.

“अहो, काही तरी काय बोलत आहात? गणपती मीच बसवतो न दरवर्षी?”

“वा वा वा.👏🏻👏🏻👏🏻 (तीन वेळा टाळ्या वाजल्या ? वाजल्या काय हातावर हात आपटले हो. ते ही पूर्ण जोमाने.) वर्षांतून एकवेळा.”

“आणि ते गुढी पाडव्याला…..” माझे वाक्य संपायच्या आंतच त्यांची प्रतिक्रिया उमटली.

“अरे हो मी विसरलेच.🤔🤔 गुढी उभारली म्हणजे पूजा केली??? ठिक आहे. सांगा कोणता झंडा लावू.🏳तुमच्या साठी.” उपरोधानेच बोलली ती.

मी दुर्लक्ष केलं.व पुढे पटपट वाचन सुरू ठेवलं.

“हातावर हात आपटला तर टाळी वाजते..”

“कुणाला हात दिला तर मदत होते..”

मधेच ती पुन्हा, “हे बघा, काही कुणाला मदत बिदत द्यायची नाही. माझे भाऊ येतात बिचारे त्यांना साधा चहा पाजायला सुद्धा हॉटेलमध्ये नेत नाहीत तुम्ही. एरव्ही जातात पण तो आला कि ‘घरचाच चहा पितो मी. मला बाहेरचा आवडत नाही.’ असे सांगून बोळवण करतात बिचार्याची. तो ही बिचारा ऐकून घेतो. साधाभोळा आहे तो.”

“अग, तो आला होता न तेव्हा नेमकं ते हॉटेल बंद होतं.” मी तिची नजर चुकवत बोललो. कारण मला काही केल्या खोटं बोलता येत नाही हो. खूप प्रयत्न केले पण विफल झालो. परिक्षेत नेहमी शेवटून पहिला येवून पास होत होतो. पण आयुष्याच्या परीक्षेत मी सपसेल नापास झालो.

“काही कारणं सांगू नका मला. मला सर्व माहिती आहे.” इति सौ.

मी पुन्हा वाचन सुरू केले.

“कुणाला हात दाखवला तर धमकी होते..”

“अरे हो. मला आठवले, माझा भाऊ आला होता तेव्हा तुम्ही त्याला हात दाखवला होता. मला सांगितले होते त्याने. म्हणजे तुम्ही त्याला धमकी दिली होती का? 🤛 बाप रे. लावा माझ्या भावाला फोन,📱सांगतेच मी त्याला.”

“अग, काही तरी काय बडबडत आहेस. त्याला मी भविष्य सांगण्यासाठी हात दाखवला होता.”

आता पुढे वाचावे कि नाही!हा प्रश्न मला पडला. तरी ही हाती घेतलेले काम पूर्ण करावे हे कोणीतरी सांगून गेले आहे. म्हणून मी पुढे भराभरा वाचायला सुरू केली. काही ही झालं तरी मधे थांबायचं नाही ही गांठ पक्की बांधून घेतली आणि बुलेट ट्रेनच्या गतीने वाचायला लागलो.

“हात वर केले तर असहाय्यता दिसते..”

“हाता वर हात ठेवले तर निष्क्रियता दिसते..”

“हात पुढे केले तर मदत होते..हात पसरले तर मागणी दिसते..”

“हाताचे महत्व इतक की अनेक हात पुढे आले तर अशक्य ते शक्य होते.”

वाचन झालं आणि एक मोठ्ठा सुस्कारा सोडला. पटकन उठलो आणि चप्पल घालून बाहेर पडलो. ती काय सांगते आहे हे ऐकायच्या आंत. उगाच काही तरी काम मागे लावले तर🙏🙏🙏🙏

(20672)

🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻

.🌹 शुभ सकाळ🌹

चांगला स्वभाव गणितातल्या शून्यासारखा असतो, ज्याच्या सोबत असतो त्याची किंमत नेहमीच जास्त असते.

🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻
http://www.rnk1.wordpress.com

🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻

विविध भावमुद्रा…

मित्रांनो, मी रिकामटेकडा म्हणून सहज संगणकावर एम.एस. पेंट वर चित्र काढत होतो. सर्कल टूल पूर्ण भरीव घेऊन काळे डोळ्यातील बुब्बुळ काढली. त्यात नंतर पाढरी ठिपकी काढली. असे डोळे व नंतर ओंठ काढले. हेच सर्कल टूल घेऊन त्यावर चेहरा काढत असताना कल्पना सुचली. सर्कलचा आकार बदलला तर चेहरामोहरा बदलू शकतो असे वाटले. म्हणून मी प्रयोग करून पहायचा असे ठरवले. आता मी सर्कल टूल धरून आकार बदलत गेलो. त्याने आश्चर्य झाला. जस जसा सर्कल चा आकार बदलत गेला चेहर्याचे हाव भाव ही बदलत गेले. बघा खालील चित्रे.

प्रथम मी १ नं.चे चित्र काढले ज्यात फक्त डोळे आणि ओंठ दिसत आहेत. तदनंतर चित्र क्र. २,३,४……९, प्रत्येक चित्रात भाव मुद्रा वेगळ्या दिसतात. कुठे समोर चालत असून मागे वळून तिरक्या नजरेने बघणारा, तर कुठे समोर उभा असतांना तिरपा पाहणारा,कुठे डोळे वटारून पाहणारा, तर कुठे मिस्कील कटाक्ष टाकणारा अशा विविध भावमुद्रा दिसून येतील.

चित्र क्र. २ :- पुढे चालत असताना मागे वळून पाहणे

चित्र क्र. ३:- पुढे चालत जाताना मागे कटाक्षाने पाहणे

चित्र क्र. ४:-पुढे चालत असताना उभे राहून आश्चर्याने मागे वळून पाहणे

चित्र क्र. ५:- पुढे चालत असताना डावीकडे वळून पुन्हा डाव्या बाजूला कटाक्षाने पाहणे

चित्र क्र. ६:- बसलेले असताना आश्चर्याने मागे नजर टाकणे

चित्र क्र. ७:- पुढे पळत जाऊन मागचा काय करतोय मागे येत आहे का हे पाहणे

चित्र क्र. ८:- समोर चालत असताना समोरच्या वस्तू कडे पाहणे

चित्र क्र. ९:- समोरच्या माणसाकडे डोळे वटारून रागारागाने पाहणे.

मी या सर्व बदलत जाणाऱ्या हावभावांचा व्हिडीओ सुद्धा काढला आहे. बरेच प्रयत्न करूनही तो अपलोड करता आला नाही.

(19646)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

ज्या दिवशी जबाबदारीच ओझ खांघांवर येत ना त्या दिवसापासून थकायचा आणि रुसायचा अधिकार संपतो….

💐शुभ सकाळ💐

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐 http://www.manachyakavita.wordpress.com💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

एकटेपण भाग-१

सेवानिवृत्त झालो कि उद्या पासून काय हा खूप मोठा प्रश्न समोर उभा ठाकलेला असतो. नौकरी करित असतांना दररोज हजारों लोकांशी संबंध असतात. बोलचाल असते. कार्यालयात सहकारी असतात. हाताखालील स्टाफ असतो. वरिष्ठ असतात. त्यामुळे दिवस कसा जातो जाणवतच नाही. म्हणून संध्याकाळी घरी यायचं पडलेलं असतं.

सेवानिवृत्त झाले कि संपूर्ण दिवस घरीच. आपल्याला वाटते चला आता पूर्ण वेळ आराम करू या. खूप झाली नौकरी, खूप झाले काम. पण घरी वेळ कसा घालवायचा हा प्रश्न पडतो. बोलायला कोणी नसते. बायकोला वेळ नसतो. अशात तुम्ही चुकुन मनातील भावना व्यक्त केल्या कि ‘आण काही मदत करु का?’ आणि तिने तुमचा शब्द पकडलाच समजायचे. ‘अरे वा वा! या या! काय काम करणार आपण?’ उपरोधक व खोचक शब्द कानी पडलेच म्हणून समजा. मग तिला कदाचित दया आल्यागत ती आवाज देते, ‘अहो जरा कांदा कापून देता का?’ झालं नको तेच काम बायकोने सांगितले. आयुष्यात कधी कांदा कापला नाही. म्हातारा तत पप करायला लागला. म्हातारी चिडली. ‘अहो, तुम्ही मदत करत होता न! काय झाले?’ ‘अग मला एक काम आठवलं आहे. मी बाहेर जाऊन येतो.’ असे म्हणून तो तिच्या उत्तराची वाट न बघताच पळत सुटतो. बायको अहो, अहो करत राहिली. आणि शेवटी हसत हसत कामाला लागली.

बाहेर आल्यावर मोठा सुस्कारा सोडत मनातल्या मनात पुटपुटतो, ‘बर झालं रे बाबा. सुटलो. नाही तर काय अवस्था झाली असती माझी.’

उगाच रस्त्यावर हिंडत फिरत असतांना शेजारचे आजोबा आवाज देतात,’अहो, लेले, असे भर दुपारी कुठे फिरताय?’

त्या आजोबांच्या आवाजाच्या दिशेने नजर वळते, तेव्हा कावरा बावरा चेहरा बघून ते दिर्घ अनुभवी आजोबा छद्मी हास्य आणून म्हणतात,’अहो, लेले, त्यात काय वाईट वाटून घ्यायचं. सेवानिवृत्त झाल्यावर सर्वांची हिच गत होते. घरातले काही काम सांगितले असेल तुम्हाला. म्हणून पळून आला आहेत न!’

बिचारा, खाली मान घालतो. म्हणजे होकार बर का! आजोबा मनात हसतात आणि असो या फिरून. म्हणतात आणि पुढे निघून जातात.

असं हे एकटेपण नकोस झालेलं. टिव्हीवर हजारो चेनल पण बघण्यासारखे एक ही नाही. बातम्या त्याच त्या. रटाळपणा वाटतो. दर दहा मिनिटात टिव्ही सुरू करतो. दोन मिनिटात पुन्हा बंद करतो.

(19638)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

आईवडीलांसाठी कोणतीही गोष्ट सोडा पण कोणत्याही गोष्टीसाठी आईवडिलांना सोडू नका.

💐💐शुभ प्रभात💐💐

http://www.ownpoems.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

राग…(19611)

हो रागच. नाही नाही. हा तो गाण्यांचा राग नाही बर का!☺️.मानवाला किंवा कुठल्याही सजीवाला येतो तो राग. आपल्या मनासारखे झाले नाही तर आपला राग अनावर होतो. पण हा राग माणसागणिक बदलतो. काही तर अगदी साध्या गोष्टी साठीही इतके संतापतात कि त्यांना आवरणे शक्य होत नाही. जेव्हा पासून मोबाईल त्यातील केमेरा हातात आला आहे तेव्हा पासून अशाप्रकारचे काही कोठे घडले तर आजूबाजूच्या लोकांपैकी कोणीतरी मोबाईल वर व्हिडीओ काढून घेतो आणि वायरल करतो. टिव्हीवर प्रत्येक न्यूज चेनलवर वायरल व्हिडीओ साठी स्वतंत्र स्लॉट ठेवले जातात. तेव्हा अशा जगजाहीर राग व्यक्त करणार्या लोकांना जग प्रसिद्धी मिळते.

मानसाला जेव्हा राग येतो न तेव्हा कोणत्याही प्रकारे तो राग व्यक्त करणे आवश्यक असते. नाही तर शारीरिक व मानसिक त्रास होतो. राग बाहेर काढण्यासाठी हातातील वस्तू आपटणे, लांब भिरकावणे, फेकून मारणे असे उद्योग माणूस करतो. आपण वर्तमानपत्र वाचतो. काही महाभाग तर रागाच्या भरात लहान मुलांना आपटतात. त्यात बिचार्या त्या तान्हुल्या जिवाचा नाहक जीव जातो. मध्यंतरी व्हाट्सएपवर एका आईचा व्हिडीओ वायरल झाल्याचे आठवते. लहान बाळाला आपटून आपटून मारत होती. अरे काय हा राग. मला वाटते जेव्हा राग येतो न तेव्हा तो मनुष्य शुद्धी वर राहत नाही.

यावर मनन, चिंतन, दीर्घश्वसन हे उपाय आहेत.

💐💐💐💐💐

💐शुभप्रभात💐

मनुष्याजवळची नम्रता संपली की, त्याच्या जवळची माणुसकीच संपली म्हणून समजावे💐

http://www.manachyakavita.wordpress.com

अमूल्य देण(19610)

मित्रांनो, माणसाचे चारित्र्य ही अमूल्य देणं असते. ती असी एक ठेव असते जीचे मूल्य दिवसागणिक चक्रवर्ती वाढत जाते. समाजात एकदा का नाव झाले कि ते पसरत जाते. समाज आदरयुक्त नजरेने तुमच्या कडे बघतो. आणि त्याने समाजात माणसाची पत वाढत जाते. ही समाजात पत असते ती चारित्र्याचीच सावली असते.

अब्राहम लिंकन यांनी म्हटले आहे:

“Character is like a tree and reputation like it’s shadow. The shadow is what we think of it. The tree is the real thing.”

चारित्र्य जितके चांगले असेल समाजात तुमची पत तितकी जास्त असते.

पण हा समाज फार विचित्र असतो. एकदा का तुमचे काही चुकले की सर्व संपले म्हणून समजा. अगदी साधी चुक जरी झाली तरीही तुम्हाला माफी नाही. म्हणून प्रत्येक पाऊल विचार करूनच टाकावे लागते.

समाजच कशाला, हा प्रत्येक माणसाचा स्वभावधर्म आहे. अहो लांब कशाला जाता. आपल्या घरातच बघा न. तुम्ही मुलांचा रोज अभ्यास घेता. एक दिवस जास्त थकून आलात आणि कंटाळा केला कि झाले. मुलं नाराज होणार पण बायको ही टोमणे मारणार. नौकरीच्या ठिकाणी ही तसेच. तुम्ही पूर्ण इमानदारीने काम करता म्हणून तुमच्यावर काम लादले जाते. तरी तुम्ही करता. जास्त वेळ थांबून करता. पण एक दिवस तुम्हाला काही काम असेल तर तुम्हाला बॉस सोडत नाही. किंवा एखादी चुक झाली कि बॉसचे बोलणे ऐकावे लागतात. अरे पण मी हजारो काम चांगली केली त्याचे काय? असे वाक्य साहजिकच तुमच्या तोंडून निघते. तेव्हा मित्र म्हणतात आणखी दाखव इमानदारी!

💐💐💐💐💐

💐 शुभ सकाळ💐

निसर्ग, काळ व धीरोदात्तता हेच खरे राजवैद्य!

-अरिस्टॉटल

http://www.ownpoems.wordpress.com

पोस्ट कोण लिहितो राव?(19609)

आपल्याकडे मोबाईल आला तो काळ सुमारे सन २००० चा असावा. मी फार उशिरा घेतला राव. उगाच कटकट बाळगायची. घरच्यांचा वाच असतो आपल्यावर. त्यातून ही मार्ग काढलाच महाभागांनी. असतात एकीकडे आणि सांगतात भलतीचकडे. म्हणजे सिनेमाला असणार पण सांगणार मित्राकडे. किंवा पार्टीत बसले असणार पण सांगणार देऊळात हाय म्हणून.

असो पण जेव्हा पासून हा स्मॉर्टफोन आलाय व व्हाट्सएप नावाचं भूत त्यातून घरात शिरलय न , ते काही केल्या बाहेर निघायला तयार नाही. अहो, याने लोकांचे घटस्फोट होऊ लागले आहेत. ह्या स्मॉर्टफोन ने जीव घेतले जात आहेत लोकांचे. फोनवर खेळू दिले नाही म्हणून मुलाने आत्महत्या केली? ही काय गोष्ट झाली? आणि हे कारणच कसे असू शकते? अहो जीव इतका स्वस्त झालाय माणसाचा! असो.

प्रश्न असा आहे कि व्हाट्सएपवर दररोज वेगवेगळ्या पोस्ट येतात/ सुप्रभात संदेश येतात. पण हे संदेश लिहितो कोण? म्हणजे प्रथम तैयार कोण करतो. कोणीतरी तयार केल्याशिवाय फॉरवर्ड होतील का? जो कोणी असतो तो कुशाग्र बुद्धी असलेला असतो. एखादी राजकीय पोस्ट व्यंगात्मक असली तर किती विचारपूर्वक तयार केलेली असते.

एखादी घटना घडली कि त्यावर पोस्ट तयार होते व लगेच वायरल ही होते. चांगली असेल तर क्षणात लाखो लोकांपर्यंत पोहोचते. अक्षरशः ती पोस्ट संपूर्ण जग व्यापून टाकते.

आता हे टिकटॉक आल्यापासून तर खास व्हिडीओ तयार करून वायरल केले जात आहेत.

खरच प्रथम तयार करणार्यांना मनापासून दाद द्यावी लागेलच.

###############

मनात स्थान निर्माण करणं आणि मनाबाहेरही स्थान निर्माण करणे हे फक्त तुमच्या व्यवहारावर आणि वर्तणुकीवर अवलंबून असतं.

🌱शुभ पहाट🌱

http://www.rnk1.wordpress.com

आली दिवाळी..(19588)

मित्रांनो,हल्ली दिवाळी आली कधी व गेली कधी काही कळतच नाही. जाणीव होते ती फक्त लक्ष्मी पूजनाच्या दिवसी थोडे फार फटाके फुटल्याने.

एकेकाळी घरात इडली करायची म्हटलं तरी उत्सव आहे असा भास व्हायचा. आणि आता आठ दिवसांवर दिवाळी आली आहे तरी ही कोणाचीच लगबग नाही कि धावपळ नाही.

पूर्वी साधी इडली करण्यासाठी घरातील बायकांची किती धावपळ असायची! आणि घरातील लहान मुलांची तर विचारूच नका. फक्त घरात इडली बनवणार आहेत हे कानावर जरी पडले तरी ही बातमी बाहेर वार्यासारखी पसरायची. रविवार येण्याची सर्व आतुरतेने वाट बघायचे. आणि घरातील बायकांची लगबग तर बघुच नका. आदल्या दिवशी तांदूळ-डाळ धुवून,भिजत घालून वाटायची, पीठ आंबवण्यासाठी ठेवून द्यायचं. मग सांबार आणि चटणीसाठी तयारी करायची. रविवारी घरातील सर्व पहिल्यांदा लहान मग मोठी व शेवटी बायका एकत्र खाणार. त्या दिवशी तेच जेवण असायचे. तरी ही कंटाळा येत नसायचा. कारण एकच महिन्यात एकदाच इडली व्हायची.

आता हे सगळं अाठवणींपुरतं शिल्लक राहिले आहे. आता तर इडलीचे तयार पीठ आणि तयार चटणीही गल्लोगल्ली विकत मिळते. नुसत्या इडल्या केल्या की काम झालं. तेवढे कष्ट नको असतील तर हाॅटेल्स आहेतच. आणि हो, तेवढेही कष्ट नको असतील तर स्विगी, झोमॅटो, उबर वगैरे ऑनलाइनवालेआहेतच सेवेला…!😊 पण आजही. जी जून्या पिढीला घरचेच आवडते.

असो, तर आपला विषय दिवाळी फराळाचा होता. पूर्वी दिवाळी जवळ आली की घरात फराळाच्या पदार्थांची तयारी सुरू व्हायची. काय व्याप असायचा तो..! पण घरातल्या बायकांना खूप आनंद वाटायचा. एक दुसर्याच्या मदतीला जाणे, फराळ करणे. कसे घरगुती संबंध असायचे. आता ते संपल्यात जमा आहे. आॅर्डर देऊन पदार्थ विकत आणायचे आणि खायचे. कैरीचं पन्हंसुद्धा तयार करण्याचे कष्ट आता कुणी घेत नाहीत, त्याचाही पल्प दुकानात तयार मिळतो. साखरसुद्धा मिसळायची गरज नाही. नुसतं पाण्यात टाकून ढवळलं की झालं. ते काहीही असो. पण जेव्हा पासून हे रेडिमेड पदार्थ मिळायला लागले न तेव्हा पासून सणांची मजाच नाहीशी झाली. शेजार्यापाजार्याशी जवळीक राहिली नाही. नातेवाईकांशी जवळीक नाही. पैसा फेको और…..असो.

बायकांनी पूर्वी ढोकळा, अळूवड्या, कोथिंबीर वड्या करायच्या म्हणजे पुष्कळ घाट असायचा. आता हे घरी करण्याचे पदार्थ राहिलेले नाहीत. अहो, भेळेसाठी लागणारी चिंच-गुळाची चटणीसुद्धा तयार मिळते, पाणीपुरीचं पाणी सुद्धा तयार मिळतं.

मुगाची खिचडी सुद्धा तयार मिळते. आपण फक्त त्यात मापानं पाणी घालून कुकर लावायचा की झालं.

पूर्वी चिवडा, चकली, करंज्या, शंकरपाळ्या, अनारसे, इ.पदार्थ दिवाळीतच खायला मिळायचे. आणि त्यामुळे खाण्यात मजा यायची. आता तर ती वर्षभर मिळतात. आंब्याचा रस वर्षभर मिळतो, आंबापोळी-फणसपोळी वर्षभर मिळते, गव्हाचा चिकसुद्धा वर्षभर मिळतो. पूर्वी केवळ दिवाळीतच हौसेनं होणारी कपड्यांची खरेदी आता वर्षभरात कधीही होते किंवा वर्षभर सुरूच असते. एकूण काय तर, कोणत्याही गोष्टीसाठी आता वाट पहावी लागत नाही. येथेच तर गोम आहे. सर्वी मजाच गेली राव. इंतजार में जो मजा होता है वोही खत्म हो गया.

सगळं झटपट आणि तयार मिळतं, कधीही-केव्हाही-कुठंही…! यामुळे झालं काय कि आयुष्यातलं अप्रूप पार संपूनच गेलं.. त्या अप्रूपातला आनंद आणि अनामिक हुरहूरही आटून गेली. आठवणींची धरणं ही अप्रूपाच्या दुष्काळामुळं कोरडी पडलीत न राव.

आता तर आयुष्यातलं अप्रूप संपवून टाकण्याची इतकी घाई झाली आहे लोकांना की काही सांगायलाच नको. अहो लग्नाआधीच प्री-वेडींग शूट केल जातय. आयुष्याच्या होणार्या जोडीदाराबरोबर तो/ती कसा असेल/ कशी असेल ही उत्कंठा असायची, आयुष्यातील ती पहिली जवळीक व त्या बद्दलची आतुरता आता राहिली नसल्याने आनंद संपला आहे. या गोष्टी मुळे आयुष्य कृत्रिम, बेचव, नीरस, कंटाळवाणं वाटायला लागल आहे. आणि लवकरच बोअर व्हायला लागतं ते ह्याच गोष्टींमुळे. पुढे जाऊन हे तर मानसिक अस्वस्थतेचं मूळ कारण ठरते.

पूर्वी घराघरात निरांजनाच्या फुलवाती बनवल्या जात होत्या. आता तर त्या नुसत्या मिळत नाहीत तर थेट तुपात भिजवलेल्याच मिळतात. दसरा, दिवाळीची फुलांची तोरणं आता तयारच मिळतात. संक्रांतीचे हलव्याचे दागिने तयारच मिळतात.

लग्नातलं रूखवत सुद्धा तयारच मिळतं. आता तर ते भाड्यानंसुद्धा मिळतं. नऊवारी साडी किंवा सोवळं शिवून तयारच मिळतं. साड्या नेसवणारी व तयारी करणारी माणसंसुद्धा मिळतात आणि ती बक्कळ पैसे ही घेतात.

इतकच काय सत्यनारायण पूजेचं किंवा गणपतीच्या पूजेचं साहित्य रेडीमेड खोक्यात मिळतं.

“भूक लागली भूक लागली म्हणून कावकाव करू नकोस. दहा मिनिटं बस एका जागी. थालिपीठं लावतेय..” असं आता कोणती आई म्हणते? हे तर आयांनी सोडूनच दिल आहे. कारण काय? तर “वेळच नसतो..”नौकरी करणाऱ्या आयांच ठिक आहे. पण घरी असणार्या आयाही विसरल्या.
आठ-आठ दिवस एखाद्या गोष्टीची तयारी करणं, त्यासाठी आवर्जून वेळ देणं, ती गोष्ट पूर्ण होईपर्यंत वाट पाहणं ही जगण्याची पद्धतच आता अडगळीत गेली आहे.

जीवनात आता राम राहिला नाही. क्रेझच राहिले नाही काही. अहो क्षणात सर्व उपलब्ध होते आता. मग त्यासाठी कष्ट कोण करणार! आणि जेव्हा कष्ट केले जात नाही तेव्हा त्यात जी मजा येते ती कशी येणार.

ता.क. ः-राग आणि वादळ, दोन्ही सारखेच शांत झाल्यावरच समजते,
किती नुकसान झाले ते! 🌹