काय चुकलं….

हे ईश्वरा, किती सुंदर निसर्ग तयार केला आहे तू हा. डोळ्यांचे पारणे फिटल्यासारखे होते याला बघून. असे वाटते कि निसर्गाची ही सुंदरता कायमस्वरूपी या चक्षुत साठवून ठेवावी. संपरतरावांच्या मनात असे विचार सुरू होते. तोच “अहो काका, काय झालं?”

कोणी तरी हाक मारली असे संपतरावांना वाटले आणि त्यांची तंद्री मोडली. ते तंद्री तून बाहेर आले तेव्हा त्यांना कळाले कि ते बागेत बसून फुलांचे रुप न्याहाळत होते.

ते भानावर येत आहेत नाहीत तोपर्यंत कानी पडले “अहो महाराज झाली की नाही आपली झोप पूर्ण?”

सौभाग्यवतींचा आवाज कानी पडल्यावर चांगल्या चांगल्यांचे भान हरपते. हे तर बिचारे संपतराव होते. ते खाडकन जागे होऊन आपल्या पलंगावर बसून विचार करत राहिले की नेमके ते कुठे आहेत. थोड्या वेळात त्यांना कळले की ते आपल्याच घरात आणि आपल्याच पलंगावर होते. आणि गाढ झोपेत ते स्वप्न पाहत होते. स्वप्नात ते एका बागेत बसून निसर्गाचा आस्वाद घेत होते. म्हणजे संपतराव स्वप्नात स्वप्न पहात होते तर.

आता ते उठले. नेहमी प्रमाणे ब्रश केला आणि किचन मध्ये जाऊन चहा चढवावा म्हणून तेथे गेले. बघतो तर काय चहा तर चढवलेला आहे. त्यांना शॉक बसला. हे असे कसे घडले. म्हणत ते सौभाग्यवती ला शोधत दुसऱ्या शयनगृहात शिरले. ती मस्त आपली पलंगावर पडून वर्तमानपत्र वाचत असेल अशी संपतरावांना कल्पना होती. पण कसच काय. तिकडे असेल तर शप्पथ ही बाई. आता पुन्हा मुख्य सभागृहात म्हणजे आपलं ते हॉल हो, तिकडे जावे लागेल म्हणून त्यांच्या चेहऱ्यावर थकवा दिसला. आल ते जवळ. संपतराव मनात म्हणाले. तेच आपल म्हातारपण.

ते थोडा विसावा घेऊन हॉलकडे गेले. सौभाग्यवती मस्त सोफ्यावर ठाण मांडून वर्तमानपत्र वाचत बसल्या होत्या.

“आज कुठून सूर्य उगवला बर!” असे उदगार काढत संपतराव खिडकी तून डोकावून उगिचच वर आकाशाकडे बघायला लागले.

“इतके नाटकं करायची काही एक गरज नाही बर. आज जरा लवकर उठले म्हणून…..”

“तस नाही ग. मी आपल नेहमी प्रमाणे चहा चढवायला गेलो असता आधीच चढवलेला दिसला. त्याबद्दल…….”

“अहो तो जळून गेला असेल…” असे म्हणतच ती धावत किचनमध्ये गेली.

“मी आपल अग हळू. जळली तर जळू दे.” म्हणत राहिलो.

“अहो. चहा जळून खाक झाला.” रडवेल्या तोंडाने ती म्हटली.

संपतराव संतापले. “अशी कशी जळाली. तुझे अजिबात लक्ष नसते कामात. कधीतरी चहा करायला घेतला आणि तो ही जाळून टाकला. ….”

“अहो, पुरे आता. किती राग करणार. होते कधी कधी चूक माणसाकडून.”

“काय? चूक दुरूस्त करा आधी. माणसाकडून नव्हे बाईकडून. माझं कधीच चुकत नाही.”

“वा वा. काल भाजी आणायला गेलात आणि काय भाजी आणली. हा हा हा$$$$$”

“आम्ही प्रथमच भाजी आणायला गेलो होतो म्हणून.”

“हो का!”

असं सुरू रहायला हव होत असे वाचकाला वाटतं न. पण सौभाग्यवती ला ते नको होत. म्हणून ती म्हणाली,”अहो हे बघा मोबाईल. आमच्या ग्रुपवर छान संदेश आला आहे.” असे म्हणत तीने माझ्या समोर तीचा मोबाईल धरला. मी वाचायला सुरू केले. “अहो धरा तुम्ही.” चिडली बिच्चारी.

“काय चुकलं” हे शोधायला हवं,

पण आपण मात्र “कुणाचं चुकलं” हेच शोधत राहतो ; आणि आयुष्यभर भांडत राहतो.

त्यापेक्षा क्षमा करायला शिकले तर आयुष्य सुखात जाईल.

🌹🌹🍁शुभ सकाळ🍁 🌹🌹

खूप छान संदेश आहे. आपण एक दुसऱ्याच्या चुका शोधण्यातच आयुष्य घालवतो. कोण चुकलं त्याला बोल बोल बोलायचं. पण का चुकलं? काय चुकलं? यावर विचार करून चुकलेल्याला क्षमा करावे. पुन्हा चुका होणार नाहीत यासाठी प्रयत्न करावे. हे आपण कधीच करत नाही. खर म्हणजे यात आपण आयुष्य जगायच विसरून जातो. आयुष्याचा खरा आनंद घेऊ शकत नाही.

आयुष्याच्या चौथ्या प्रहरी म्हणजे म्हातारपणी हो; जेव्हा आपल्या कडे वेळच वेळ असतो, आपल्याला सर्व हवेहवेसे वाटतात पण सर्वांना आपण नकोनकोसे वाटतो तेव्हा आयुष्य एका चलचित्रपटासारखं हळूहळू डोळ्यासमोर येतं आणि जातं. मग आपल्याला आपल्या चुका लक्षात येतात. आपल्याला वाटतं हे यापेक्षा अस केल असत तर आजच चित्र वेगळच राहील असत. पण तेव्हा काहीच करता येत नाही. फक्त पश्चाताप आणि पश्चाताप. बस्स.

(03221848)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

“आपण जगासाठी

एक व्यक्ती आहात,

परंतू कुटुंबासाठी आपण

संपूर्ण जग आहात”

म्हणून स्वतःची काळजी घ्या

!! घरी राहा – आनंदीत राहा !!

!!…शुभ प्रभात…!!

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.manacheslok.blogspot.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

नारळ आणि माणूस

संपतराव आपल्या सौभाग्यवतींसह आपल्या घरी निवांत बसले होते. दोन्ही आपापल्या हातातील स्मॉर्ट फोन शी चाळे करत गप्पा मारत होते.

आजच्या गप्पा दर्शन शास्रावर रंगल्या होत्या. जीवन कसे असते. माणसं कशी असतात. नातेवाईक कसे असतात. अशा विविध विषयांवर गप्पा रंगल्या होत्या. कमी बोलणारे संपतराव ही आज सौ.ना गप्पांत रंगलेले बघून खूप खुलले होते. त्यांना खुललेले बघून सौभाग्यवती आणखी जास्त खुलल्या होत्या.

अचानक सौ. म्हणाल्या, “अहो, नारळ आणि माणूस दोन्ही दर्शनी छान दिसतात नाही का?”

“हो न. ”

मी आश्चर्यचकित होऊन नाईलाजाने होकार दिला. मित्रांनो, माझ्या मते माणूस दोन वेळा असा नाईलाजाने होकार देत असतो.

एक:- जेव्हा प्रश्न विचारला गेल्यावर काही सूचत नाही तेव्हा.

दुसरा:- जेव्हा बायको समोर होकार दिल्याशिवाय गत्यंतर नसते तेव्हा.

अर्थात असे माझे दर्शनशास्र सांगते. जीवनात प्रत्येक माणसाचे आयुष्याचे अनुभव कटु अगर चांगले, आणि वेगवेगळे असतात.

“पण, नारळ जोडल्याशिवाय आणि माणूस फोडल्याशिवाय कळत नाही. बरोबर आहे कि नाही.” सौ. पुन्हा उदगारल्या.

बाप रे. अक्षरशः कोणीतरी चाबुकाने माझे अंग अंग फोडून काढत असल्याचा मला भासच काय विश्वास वाटायला लागला. अंग दुखायला लागले हो माझे. मी अंग चोरायला लागलो तशी बायको म्हणते, “अहो काय झाले तुम्हाला?”

माझी काहीच प्रतिक्रिया दिसून न आल्याने तिने खांदे धरून अर्थात माझेच 😊 गदागदा हलवून ओरडून पुन्हा तोच प्रश्न केला तेव्हा कुठे मी भानावर आलो.

“अग तू काय बोलली ते लक्षात आले का तुझ्या?” संपतरावांनी सौंना विचारले. (जसे लिहिता लिहिता भान हरपून संपतराव ऐवजी मी असे मी लिहितो तसे कथा वाचता वाचता भान हरपून संपतराव ऐवजी ही माझीच कथा मी लिहित आहे असे तुम्हाला मनोमनी वाटू नये म्हणून अधूनमधून संपतराव असे लिहावे असे मला वाटले म्हणून मी लिहिले.) असो.

“अहो, मी काय बोलणार. एका ग्रुप वर एक संदेश आला होता. आता ते समोर नारळ दिसले. आणि संदेश आठवला म्हणून तुम्हाला सांगितला.”

“बघू बरं काय संदेश आहे तो!”

तीने मोबाईल माझ्या हातात दिला. पण मला उघडता येईना.

तिने परत मोबाईल हिसकावून घेतला आणि अगंठा लावला आणि मोबाईल सुरू. अग, अंगठा लावायची काय गरज आहे. ओपनच ठेवायचे की.

“आणि तुम्ही आमच्या महिला मंडळाचे सगळे संदेश वाचत बसायला मोकळे.”

“अरे बापरे. अग मी हात सुद्धा लावणार नाही. बर ते जाऊ दे. तो संदेश वाचू दे मला.”

आणि मी बघितलं संदेश खालील प्रमाणे होता.

💕नारळ आणि माणूस
दर्शनी कितीही चांगले
असले तरीही….
नारळ फोडल्याशिवाय
आणि
माणूस जोडल्याशिवाय
कळत नाही…!!!!💕
💞शुभ सकाळ💞
🍃💐🌸💐🌸

संदेश वाचून मी डोक्याला हात लावला. अग किती छान संदेश आहे हा. आणि तू त्याची किती वाताहत केली. ”

“काय केलं बर मी. !!!!!!?????????” सौंनी पुन्हा मोबाईल घेतला आणि संदेश वाचायला लागल्या. म्हणतात न आपल्या चुका माणसाला दिसतील तो माणूस कसला!

संपतराव वैतागून उठले आणि बालकणीत गेले. दुपारच्या वेळी सोसायटी अगदी सुनसान असते. चिटपाखरूही बाहेर दिसत नाही. संपतराव मनातल्या मनात म्हणाले.

तोच आतून आवाज आला. ”

अहो ऐकलत का?” नाईलाजाने त्यांना आत जावे लागले. बायको चे येरे माझ्या मागल्या सुरूच होते.

“अहो, काय चुकले माझे. सांगा न मला.”

मी तिला ती काय बोलली ते पुन्हा बोलायला सांगितले. नंतर संदेश वाचून दाखविला.तरीही तिला लक्षात येईना. मग मी फोडून सांगितले.

अहो काही तरीच काय विचार करताय तुम्ही राव. फोडून म्हणजे शब्दांचा व्यवस्थित अर्थ समजावून सांगत होतो मी. भलताच अर्थ लावून भानगड लावू नका बिच्चाऱ्या संपतरावांच्या सुखी संसारात.

(01921835)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

शब्दांची निवड चुकली की वाक्य बिघडते आणि माणसाची निवड चुकली की आयुष्य बिघडते…

शुभ सकाळ🙏🙏🙏

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.manachyakavita.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

अपेक्षा आणि तडजोड..

मित्रांनो, जेव्हा पासून ही व्हाट्सएपची शाळा सुरु झाली आहे न, तेव्हा पासून आमच्या सारख्या अरसिक लोकांना डोक्याला सतत खुराक मिळत असते. रोज नवनवीन संदेश, उपदेश, बोधपर गोष्टी वाचायला आणि ऐकायला मिळत असतात. त्यातील बहुतेक छान व आत्मसात करण्याजोग्या असतात. पण काही वाचल्यावर मात्र डोके वेगळ्या दिसेला वळते. अर्थात ठिकाणावर असले तर!😊

तसे पाहिले तर आपण प्रत्येक संदेश वाचत कुठे असतो. पण नजर चुकीने वाचला तर खुराक मिळाल्यासारखे होते आणि आपल्या डोक्याला पाय फुटतात. अर्थात डोके चालायला लागते हो. असाच हा खालील संदेश वाचला आणि डोक्याला पाय फुटले.☺️

मी संपतराव. आज बायकोचा वाढदिवस होता. वेळ सकाळची स्थळ: अर्थात घरच

“अहो, आज माझा वाढदिवस आहे. मला काय देणार आहात आपण. ”

“काय? आज आणि तुमचा वाढदिवस? मला माहित कसे नाही? असो, तुम्हाला काय हवे आहे ते सांगा. नेहमी प्रमाणे घेऊन देतो कि नाही ते बघाच तुम्ही.”

सौ. काही बोलायच्या आधीच आम्ही बोललो.

“काही विशेष नाही फक्त पैठणी घेतली तरी चालेल!”

“काय?” आम्ही जागेवरून उडालोच. “अहो, इतक्या मोठ्या अपेक्षा ठेवताना समोरच्या ची क्षमता पण बघायची असते.”

“ते काही नाही. दर वर्षी तुम्ही हो हो म्हणतात आणि घेऊन देत नाहीत. आता म्हातारपणी तर हौस पूर्ण करु देत.”

“अहो, आता म्हातारपणी काय हौस करायची! ”

“????”

“मी काय म्हणतो. एक साधी हजार दिढ हजाराची साडी घेऊन दिली तर चालेल नाही का??”

सौ. काही ऐकायला तयार नाही. शेवटी मोबाईल मधील हा संदेश केला आणि हे वाचा म्हणालो.

इतरांकडून
कमीत कमी “अपेक्षा”

आणि

स्वतः कडून
जास्तीत जास्त “तडजोड”

या दोनच गोष्टी प्रत्येकाचं जीवन आनंदी आणि यशस्वी बनवू शकतात.🙏

🌹 शुभ सकाळ 🌹

संदेश वाचून झाल्यावर त्या माझ्या तोंडाकडे बघत बसल्या.

“आल न लक्षात. जीवन सुखात जगायचे असेल तर कमीत कमी अपेक्षा ठेवाव्या माणसाने. आणि हो तडजोड करायची सुद्धा तयारी ठेवायलाच हवी कि नाही”

“हो हो. आले लक्षात. ”

काय गम्मत कि सौ. हसत हसत “आले ग! ” असा आवाज देत खोलीतून लगबगीने निघून गेल्या. आणि आम्ही हा संदेश लिहिणारे कोण आहेत त्या महानुभावाला मनोमन धन्यवाद दिला.

(01021826)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐
गणाधीश जो ईश सर्वां गुणांचा।
मुळारंभ आरंभ तो निर्गुणाचा॥
नमूं शारदा मूळ चत्वार वाचा।
गमूं पंथ आनंत या राघवाचा ॥१॥

👍👍मंगल प्रभात👍👍

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.manacheslok.blogspot.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

🔸नातं म्हणजे काय ?

मित्रांनो, व्हाट्सएपच्या माध्यमातून एक मनाला भावलेली छोटीशी पण भारावून टाकणारी कथा मी आपल्या साठी घेऊन आलो आहे.

“एका गावात एक पोस्टमन पत्रवाटप करायचा. एके दिवशी एका घरासमोर उभा राहून त्याने आवाज दिला, “पोस्टमन ssssss”
आतून एका मुलीचा आवाज आला, “जरा थांबा, मी येतेय”
दोन मिनिटे झाली, पाच मिनिटे झाली. दार काही उघडेना. शेवटी पोस्टमन वैतागला. आणि जोरात म्हणाला, “कुणी आहे का घरात ? पत्र द्यायचे आहे”
आतून मुलीचा आवाज आला, “काका, दाराच्या खालच्या फटीतून पत्र सरकवा. मी नंतर घेते”
पोस्टमन…. “तसे चालणार नाही, रजिस्टर पत्र आहे. सही लागेल” पाच मिनिटे पुन्हा शांतता.
आता पोस्टमन रागावून पुन्हा आवाज देणार इतक्यात दार उघडले. दारातली मुलगी पाहून पोस्टमन शॉक्ड !! दोन्ही पायाने अपंग असलेली एक तरुण मुलगी दारात उभी होती. काठीच्या आधाराने चालत यायचे असल्याने तिला वेळ लागला होता. हे सगळे पाहून तो पोस्टमन वरमला. पत्र देऊन, सही घेऊन तो निघून गेला.
असेच अधून मधून तिची पत्र यायची, आता मात्र पोस्टमन न चिडता तिची वाट पाहत दारासमोर उभा राहत असे.
असेच दिवस जात होते. दिवाळी जवळ आलेली तेव्हा एकदा मुलीने पाहिले की आज पोस्टमन अनवाणी पायानेच आलाय. ती काही बोलली नाही. मात्र पोस्टमन गेल्यावर दाराजवळच्या मातीत पोस्टमनच्या पावलाचे ठसे उमटले होते, त्यावर कागद ठेवून तिने ते माप घेतले. नंतर काठी टेकत टेकत तिने गावातील चांभाराकडे तो कागद देऊन एक सुंदर चप्पल जोड खरेदी केली.
रिवाजाप्रमाणे पोस्टमनने गावात इतरांकडे “दिवाळी पोस्त” (म्हणजे बक्षिशी) मागण्याची सुरुवात केली. अनेकांनी त्याला बक्षिशी दिली. असे करता करता तो त्या मुलीच्या घराजवळ आला. हिच्याकडे काय बक्षिशी मागणार ? बिचारीवर आधीच अपंगत्वाचे दुःख आहे. पण आलोच आहोत तर सहज भेटून जाऊ, असा विचार करून त्याने तिला आवाज दिला.
मुलीने दार उघडले. तिच्या हातात सुंदर पॅकिंगचा बॉक्स होता. तो तिने त्याला दिला आणि सांगितले, ही माझ्याकडून बक्षिशी आहे. पण घरी जाऊन बॉक्स उघडा”
घरी येऊन त्याने बॉक्स उघडला. त्यात सुंदर चप्पला, त्याही त्याच्या मापाच्या पाहून त्याचे डोळ्यातून पाणी वाहू लागले.
दुसऱ्या दिवशी पोस्टमन नवीन चप्पल घालून त्याच्या ऑफिसात साहेबांकडे गेला. आणि म्हणाला, ” मला फंडातून कर्ज हवे आहे.”
साहेब म्हणाला,” अरे आधीच तुझ्यावर कर्ज आहे. पुन्हा आता कशाला ?
पोस्टमन म्हणाला, “मला जयपूर फूट (लाकडी पाय) घ्यायचे आहेत. त्यासाठी हवे आहेत.”
साहेब : “पण तुझा मुलगा तर धडधाकट आहे. जयपूर फूट कुणासाठी?
पोस्टमन : “साहेब, जे माझ्या धडधाकट मुलाला उमजले नाही, ते एका परक्या अपंग मुलीला उमजले आहे. माझे “अनवाणी” दुःख तिने कमी केले आहे. तिच्यासाठी मी किमान कर्जाने ना का होईना पण पाय घेऊन देऊ शकतो. म्हणून कर्ज हवे आहे.
साहेबासह सर्व स्टाफ निशब्द !! सारेच गहिवरलेले!!
नाती ही केवळ रक्ताची असून भागत नाही ! तर नात्याची भावना रक्तात असावी लागते. ती ज्याच्या अंगी, (मग भले ही तो कुटुंबातला नसला तरी) तो आपला नातेवाईक मानायला हरकत नाही !!

(00921825)

🌀🌀🌀🌀🌀🌀🌀🌀🌀🌀

🌀🌀🌀🌀🌀

आयुष्यात जेव्हा वादळ येतं तेव्हा मातीत पाय घट्ट रुतून उभं रहायचं….
प्रश्न वादळाचा नसतो….
ते जेवढ्या वेगानं येतं….
तेवढ्याच वेगानं निघून जातं….
आपण किती सावरलो आहे….
हे महत्त्वाच असतं.

शुभ सकाळ. 🚩🙏🏼🚩

🌀🌀🌀🌀🌀🌀🌀🌀🌀🌀🌀🌀🌀🌀🌀

http://www.manachyakavita.wordpress.com

🌀🌀🌀🌀🌀🌀🌀🌀🌀🌀
🌀🌀🌀🌀🌀

अनुभव….

अवेळी आलेल्या अवकाळी पावसाने ओलाचिंब झालेलो असताना एकेठिकाणी आसरा घेण्यासाठी पाण्याबरोबर वाहून आलेला चिखल तुडवत मी आंत शिरलो.

आणि काय योगायोग बघा…

समोरच एक सुभाषित भिंतीवर टांगलेले दिसले. त्यावर लिहिलेले होते, “आयुष्यात किती पावसाळे पाहिले हे महत्त्वाचे नाही तर त्या पावसाळ्यात तुम्ही किती चिखल तुडवला व त्यातून कसा मार्ग काढला हे महत्वाचे असते.

काय योगायोग बघा. मी पावसात भिजलेलो, चिखल तुडवत आंत आलेलो आणि समोर तेच सुभाषिताच्या रुपात वाचायला मिळालं.

वाचून गम्मत वाटली. हे सुभाषित ज्यांनी कोणी लिहिले आहे ते अतिशय उत्तम लिहिले आहे. पण जेव्हा हे लिहिले असेल तेव्हा सर्वदूर चिखल असायचा. प्रगती झाली नव्हती. पण आता शहरच काय गावांमध्ये ही चिखल सापडत नाही. त्यामुळे आताच्या पिढीला या सुभाषिताचा अर्थ काय कळणार!

(00721823)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

🌹“उंची किती ही गांठली तरी पाय जमिनीवर राहिलेलाच खरा यशस्वी”🌹

🌷शुभ प्रभात 🌷🙏🏻🙏🏻

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.manachyakavita.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

आयुष्य..

रांगोळी ही पुसली जाणार आहे हे माहीत असून देखील
आपण ती अतिशय सुबक आणि रेखीव व सुंदर काढण्याचा प्रयत्न करतो,
तसच आपलं आयुष्य हे
कधीतरी संपणार आहे
ते अधिक सुंदर आणि
सुंदर जगण्याचा प्रयत्न करा!

💐💐 *शुभ सकाळ* 💐💐

(व्हाट्सएपच्या शाळेतील सुप्रभात संदेश)

किती छान संदेश लिहिला आहे लिहिणार्याने. पण मला वैयक्तिक रित्या एक गोष्ट यातील खटकली. कोणती ती? तर ती आहे रांगोळी आणि आयुष्य यांची तुलना कशी काय होऊ शकते? मुळात रांगोळी काढली जाते दुसऱ्याला सुंदर दिसावी म्हणून. डोळ्याचे पारणे फिटावे म्हणून.

(00621822)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

🌹✍️माणूस इतर गोष्टीत कितीही कच्चा असला तरी चालेल, पण तो माणुसकी मध्ये पक्का असला पाहिजे…!!

🌷शुभ प्रभात 🌷🙏🏻🙏🏻

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.ownpoems.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

जीवन प्रवास…

व्हाट्सएपच्या माध्यमातून प्राप्त संदेश…..

सवयी नुसार एखाद्याचा अंदाज घेणे चुकीचे आहे.

चरित्र हे चमत्कारिक गुंतागुंतीचे असते.

त्यामुळेच प्रत्येक व्यक्ती आपल्या जीवनात महत्वाची आहे,त्यास समजुन घ्या व स्विकारा.

उकळतं पाणी अंड्याला टणक बनवतं आणि तेच उकळतं पाणी बटाट्याला मऊ करतं.
तनावपुर्ण वातावरणात आपण कसा प्रतिकार करतो हा प्रत्येकाच्या वैयक्तिक स्वभावावर अवलंबुन आहे.

जीवनाचा प्रवास आनंदानेच करावा.
जीवन विचित्र आहे…‌

प्रवासाचा आनंद लुटावा…🤝🏻

(00521821)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

🌹“वेळ , मित्र आणि नाती ह्या तीन अशा गोष्टी आहेत की,त्यांना किंमतीचे लेबल नसते, पण ह्या हरवल्या की त्यांच्या किंमतीचा अंदाज येतो !! 🌹

🌷शुभ प्रभात 🌷🙏🏻🙏🏻

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.manachyakavita.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

डोळे आणि मास्क

🌺 चेहऱ्यावरचं तेज हे तुमच्या अंतःकरणातल्या विचारावर अवलंबून असतं,

मनात आत्मविश्वास असला कि चेहरा तेजस्वी दिसतो,

मनात इतरांविषयी प्रेम असलं कि चेहरा सात्विक दिसतो,

मनात इतरांविषयी आदर असला कि चेहरा नम्र दिसतो,

मनातले हे भावच तर

माणसाला सुंदर बनवत असतात…!!

🙏🏻 शुभ सकाळ🙏🏻

आज खूप दिवसांनी हा वरचा खूपच छान असा सुप्रभात संदेश प्राप्त झाला आणि यावर काहीतरी लिहावे असे सहज मनाला वाटून गेले. म्हणून हा लेख प्रपंच. असो.

चेहऱ्यावरच तेज हे मनातल्या विचारांवर अवलंबून असतं हे खर आहे. जसे विचार मनात सुरू असतात तसेच भाव चेहऱ्यावर उमटत असतात. एखाद्या मित्राला बघून अत्यानंद होतो. तेव्हा चेहरा कसा खूलतो. एखादा मित्र आवडत नाही. तरी भेटला तर खोटा आनंद दाखवावा लागतो. तो खोटेपणा लगेच चेहरा सांगून टाकतो. तुम्ही चेहऱ्यावरचं काही ही लपवू शकत नाही. चेहरा म्हणजे डोळे त्यात आलेच. तसेच चेहऱ्यावरील भुवया, गाल, ओंठ हे सुद्धा बोलतात.

पण सन २०२० मधील मार्च महिना उजाडला आणि या एका अद्रुष्य आगंतुकाने संपूर्ण जगाला उजाड करून टाकले. आता तर माणसाची चेहरेपट्टीच या चेहरापट्टीने (मास्क)( तसे मास्कला मुखवटा म्हणतात पण आपण फक्त पट्टी लावतो मुखवटा लावत नाही म्हणून मी चेहरापट्टी असे संबोधले आहे.) झाकून टाकली आहे. त्यामुळे चेहऱ्यावरील दिसायचा प्रश्न च नाही. पण तरी ही डोळे बोलतात हे आता मास्क मुळे सिद्ध झालय. तुमच्या चेहऱ्यावरील हावभाव मनातील विचार हे आता डोळ्यात दिसू लागले आहेत. जो पूर्वी डोळे वाचू शकत नव्हता तो आता डोळे अगदी गहराईत जाऊन वाचू लागलाय.

जेव्हा मास्क लावायला सुरुवात झाली तेव्हा वाटायचे बर झालं नको ती माणसं समोर आली कि आपल्याला ओळखणार नाहीत. म्हणजे इकडे तिकडे बघायची गरज भासणार नाही. पण हे उशिरालक्षात आले कि आपण त्या माणसांना ओळखले म्हणजे त्याने सुद्धा आपल्याला ओळखले असेलच.

आता या मास्कने डोळ्यांचे काम वाढवून ठेवले आहे. मास्क नव्हते तेव्हा मनातील आत्मविश्वास, इतरांबद्दलचे प्रेम आणि आदर हा अनुक्रमे चेहऱ्यावरील तेजस्विता, सात्विकता आणि नम्रता यांचे द्वारे दिसत होता. आता त्यांच काम फक्त डोळ्यांना करावे लागणार आहे.

म्हणजे डोळ्यांचे महत्त्व वाढले आहे. आणि डोळे माणसाची सुंदरता आणखी वाढवणार आहेत.

(13020798)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

सुखापेक्षा दुःखामध्ये असताना मिळणारे ज्ञान हे सर्वश्रेष्ठ आणि परिणामकारक असते

🌹🌹🌹 सुप्रभात 🌹🌹🌹

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.ravindra1659.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

माघार कोणी घ्यावी?

नेहमीप्रमाणे व घरोघरी नवरा बायको ची जशी भांडणं होतात तशीच अगदी तशीच आमच्या घरी ही होतच असतात. आम्ही काही मंगळावरून आलेलो नाही मित्रांनो. दिवसातून दोन तीनदा, नाही नाही दररोज, नाही हो दोन तीन दिवसातून छे. असा काही नियम नाही या भांडणांचा. कधीही, कोठेही, केव्हाही भांड्याला भांड न कळत आदळत असते. असेच वाद होतात, वाढतात आणि शेवटी मिटतात ही. मिटल्यावर एक दुसऱ्याला विचारतो आपला वाद कशावरून सुरू झाला होता बर? दोघांना ही माहिती नसते मुळ कारण काय होते ते. मग एक दुसऱ्याकडे बोट दाखवून तुझ्या मुळे झाला होता वाद असे पुन्हा सुरू होते. पूर्वी हे जीवनाचे अभिन्न अंग होते. आणि हळूहळू अंगवळणी पडत असे. हल्ली कसल अंग आणि अंगवळणी. असे वाद व्हायला लागल्याचे लक्षात आले कि आयुष्यात वादळ येते आणि दोघांच्या आयुष्याची शोकांतिका होते. जाऊ देत. आपल्या मुळ विषयाकडे वळू या परत.

दोघांमध्ये भांडण झाले तर माघार घ्यायची कुणी? हा फार गहन प्रश्न आहे.

काय आश्चर्य बघा राव. नेमकी याच विषयावरील एक पोस्ट मोबाईल मध्ये एका ग्रुपवर आली होती. आणि ती योग्य वेळी माझ्या समोर होती.

दोघांमध्ये भांडण झाले तर माघार घ्यायची कुणी? ज्याचे विचार बरोबर असतात त्याने माघार घ्यावी की ज्याचे विचार चुकीचे आहेत त्याने माघार घ्यावी? स्वामी विवेकानंदाना असा प्रश्न विचारण्यात आला. स्वामी विवेकानंद म्हणाले “चूक कोण,बरोबर कोण याला अजीबात महत्व नाही.ज्याला सुखी रहायचे आहे, त्याने या भांडणातून माघार घ्यावी.
स्वार्थ आणि मोठेपणा सोडला की,आनंद घेता येतो आणि देताही येतो. अपेक्षा, गैरसमज अहंकार, तुलना यामुळे आपली नाती बिघडू शकतात. असे होऊ नये म्हणून, विसरा अन् माफ करा हे तत्त्व केव्हाही चांगल.”

किती छान पोस्ट होती ती. लहानशी पण अर्थपूर्ण. माघार कोणी घ्यावी? अर्थात ज्याला सुखी राहायचे आहे त्याने माघार घ्यावी. किती छान संदेश आहे हा. पण याचे जास्त विश्लेषण केले तर असे लक्षात येईल कि घरोघरी भांडण झाल्यावर माघार नवर्याने का घ्यावी ? त्याला एकट्याला सुखी राहायचे असते का?

पत्नीला सुखी राहायचे नसते का? जर असते तर मग ती असा विचार करून माघार का बर घेत नाही? पुरुष बिचारा मनात म्हणतो, मी माघार घेतली नाही तर उद्या बायको मला घरात घेणार नाही. किंवा दार उघडणार नाही. म्हणून विसरा आणि माफ करा हे तत्व तो अवलंबितो.

कदाचित पत्नी ही असाच विचार करत असावी. ती ही म्हणत असेल मनात कि मी माघार का घ्यावी. ती माघार घेण्यास तयार होत असेल ही आणि नेमके त्याच क्षणी त्याच्या तोंडून शब्द बाहेर पडत असतील कि “बर माझेच चुकले!” आणि विषय संपला असे त्याला वाटते.

आणि नेमके उलटे होते. त्याला काही कळायच्या आणि बाईसाहेब, “तुम्ही माझेच चुकले असे का म्हणालात? तुम्हाला काय म्हणायचे आहे मी चुकले पण क्षमा तुम्ही मागताय.”

तीचा सुर पाहून तो दचकला आणि म्हणाला, “हे बघ प्रिये, वर स्वामीजी काय म्हणत आहेत चूक कोण,बरोबर कोण याला अजीबात महत्व नाही.ज्याला सुखी रहायचे आहे, त्याने या भांडणातून माघार घ्यावी. बरोबर आहे कि नाही.

बरोबर आहे.

मग उगाच एक दुसऱ्या च्या चुका काढण्यापेक्षा मला एक मार्ग सूचत आहे. आपण त्याप्रमाणे करू या. चालेल?”

“बर ठिक आहे.”

“आपण अस करू, दोघे ही एकत्र म्हणू माझेच चुकले.”

स्वारी जाम खुश. “हो हो. चालेल.”

आम्ही ही जाम खुश झालो.

(8820756)
💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

माणसाचे अनुभव आणि कर्म हे दोन गुरू आहेत
कर्म लढायला शिकवतात तर अनुभव जिंकायला शिकवतात

🌷🙏शुभ सकाळ🙏🌷

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.manachyakavita.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

सुंदर जग हे…

जगात प्रत्येक गोष्ट सुंदर आहे…
मात्र ती तुमच्या विचारांवर आणि बघण्याच्या दृष्टिकोनावर
अवलंबून आहे…. शुभ सकाळ👍👍

हा संदेश व्हाट्सएपच्या माध्यमातून (नाही तरी सध्या हा एकच माध्यम आहे संदेशवहन करण्यासाठी) आला आणि मनाला जरा आधार (सध्या ह्या व्हर्च्युअल आधाराचे महत्त्व खूप वाढले आहे. माणसाला आता हा एकमेव आधार राहिला आहे) मिळाला. हा संदेश परत परत वाचून मनाला उभारी देत होतो. तितक्यात अर्धांगिनी शेजारी येऊन बसली.

“लक्ष संदेशावर होते म्हणून समजले नाही कोण आलय ते.” मी म्हणालो. (नाही तरी घरात दोघेच असल्याने येऊन येऊन कोण येणार होतं)

पण तीने संदेश वाचला होता.

ती म्हणाली, “अहो, माझं ही हेच म्हणणं आहे तुम्हाला. जग खूप सुंदर आहे. प्रत्येक गोष्ट सुंदर आहे. फक्त तुम्हाला आपला दृष्टिकोन बदलायची आवश्यकता आहे.” असे बोलत असतांना ती आपला पदर ठिक करून माझे लक्ष तिच्या कडे वेधून घेण्याचा प्रयत्न करित असल्याचे माझ्या लक्षात आले. जणू ती खूप सुंदर आहे असे सांगण्याचा प्रयत्न होता तिचा.

“हे बघा ही साडी किती सुंदर आहे न! त्यावरील ही फुलं बघा हो किती सुंदर दिसत आहेत” मी आपला हुं हुं करत होतो.

तिने पुन्हा सुरू केले “अहो मला कशी दिसतेय ही साडी?”. मी काहीच प्रतिसाद न दिल्याने तिने पुन्हा एकदा प्रयत्न करून पाहिला, “अहो, मी कशी दिसतेय या साडीत??” आता मात्र मला प्रत्युत्तर देणे भाग होते. नाही तर सांगता येत नाही काय झाले असते. “अग, खूप छान आहे ही साडी. कधी घेतली होती आपण? मला आठवत नाही म्हणून विचारले बस?”. मी सहज विचारले. “आपण? किती साड्या घेतल्या आहेत हो तुम्ही माझ्या साठी आतापर्यंत. आणि हो एखाद्या विषयाची वाट लावण्यासाठी मुळ विषयाला वेगळी वाट करून देण्यात हातखंड आहे तुमचा. याबाबतीत कोणीही तुमचा हात धरु शकणार नाही बर. प्राविण्य मिळविले आहे आपण याविषयात नाही का?” ती अक्षरशः डाफरलीच. मोठ्या तावातावाने ती बोलली. “अग, तसं नाही काही. मला खरचं आठवत नाही म्हणून म्हणालो मी! आणि ते तू काय म्हणालीस विषय…” “अहो, मी सुंदरतेचा विषय करत होते. तुम्ही साडी कधी घेतली असा विषय करून मुळ विषयाची वाट नाही का लावली.” “सॉरी सॉरी बर का. माझ्या मनात असे काही नव्हते. असो तर तू सुंदर आहेच मुळात.”

“पण तुम्हाला मी कधी सुंदर दिसलेच नाही. सर्व जग म्हणतं कि मी किती सुंदर आहे. सिनेमात जावे म्हणून. पण माझा नवरा कधीच मला सुंदर म्हणत नाही. जाऊ द्या. नाही तरी जगात कोणत्या पुरुषाला आपली पत्नी सुंदर वाटते.”

“अग, पण मी कधी म्हणालो आणि कोणाला म्हणालो कि माझी बायको कुरुप आहे. मला अभिमान आहे कि तू माझी पत्नी आहे. परवा काय झाले बघ. आपण नाही का बाजारात गेलो होतो.”

“हो हो. गेलो होतो. मग काय त्याचं??” मी,” काय झाले? काल मला कॉलेजचा एक वर्गमित्र भेटला. चहा पीत असतांना तो म्हणाला कि परवा तुझ्या बरोबर कोण बाई होती बाजारात?” “अरे तुझी वहिनी आहे ती!” मी म्हणालो. ओ तेव्हा त्याच्या चेहऱ्यावरील हावभाव पाहून मी नर्व्हस झालो. तर तो नाराजीने म्हणाला “यार जास्त विचार करू नको. होते असे प्रत्येकाला अप्सरा मिळत नसते.” मी पण “चलता है यार!” असे म्हटले. तो पुढे म्हणाला “यार तू आपल्या कॉलेज मधील हिरो होतास. सर्वात सुंदर. किती मुली तुझ्या मैत्री साठी आसुसलेल्या असायच्या.” मी म्हटले, “जाऊ दे रे. कोण म्हणतं माझी बायको सुंदर नाही.” तो, “तसे नाही रे पण …..” “गप्प बस मित्रा. मला आता हा माझ्या बायकोचा अपमान सहन होत नाही.” आणि मी त्याला हाकलून दिले. तूच सांग बर माझे काही चुकले का यात. ती लगेच खुश. “तुम्ही खर बोलत आहात न!” “अग तुझी शप्पथ.” आणि ती “मला क्षमा करणार न तुम्ही. उगीच मी तुमच्या वर शंका घेत होते. अहो पण तुमचे खरच माझ्यावर प्रेम आहे का?” मी आपलं फुगलो आणि फिल्मी स्टाईल मधे म्हणालो, “तेरे लिए तो मै आसमान से तारे भी तोडकर ला सकता हुँ.” “बर बर. ते तारे तोडायचे राहू द्या. आणि प्रेमाची परिक्षा द्या आता.” मी, “म्हणजे काय करावे आम्ही?” “महाराज आम्ही थकलो आहोत काम करून. लॉकडाऊन मुळे तुम्ही घरात बसून थकला असणार. व्यायाम पण नाही. सकाळची सैर पण सैरभैर झाली. मग थोड उभे राहा, चालत चालत किचनमध्ये जा परत या परत जा. तितकेच वाकिंग होईल. आणि नुसतेच वाकिंग करून काय होणार. दोन कप चहा केला तर थकवा निघून जाईल आमचा.” आम्ही आ वासून बघतच राहिलो महाराणींकडे. “अहो पण दोन कप चहा पिणार आपण. पित्त वाढेल आपले.” मी पण महाराजांच्या आविर्भावात उत्तरलो. “महाराज आम्ही एकटीने चहा पीणे शोभून दिसत नाही. आपण ही घ्या आमच्या सोबत चहा.” महाराणी उत्तरल्या. आता काय करणार स्वारी(अर्थात मी हो ) आपल्याच जाळ्यात अडकली होती. गुपचूप जाऊन चहा करून आणला.

(ही एक काल्पनिक कथा आहे. या लॉकडाऊन च्या काळात नवविवाहित पण साधारण दोन वर्षे लग्नाला झालेल्या व घरात कंटाळलेल्या जोडप्याची ही काल्पनिक कथा. टाईमपास कसा करावा. बस. इतकेच. )

(8520753)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

आयुष्यात चांगली माणसं नकळत मिळतात… त्यांना तोडण हा क्षणाचा खेळ असतो तीच माणस जोडणं हा मात्र आयुष्याचा मेळ असतो…! 🌹🌹🌹 सुप्रभात🌹🌹🌹. 💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐www.koshtirn.wordpress.com. 💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐