विजयादशमी..2020

सस्नेह नमस्कार,

🌹🌹 सुप्रभात🌹🌹
🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻
आज विजयादशमी.

आपट्याची पाने, झेंडुची फुले,
घेऊन आली अश्विनातली विजयादशमी, दसऱ्याच्या आज शुभ दिनी, सुख-समृद्धी नांदो आपल्या जीवनी..!! 🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹
आपणांस व आपल्या सर्व कुटुंबीयांस, आप्तेष्टांस, इतर सर्व परिवारांस विजया दशमीच्या मनपूर्वक खूप खूप हार्दिक शुभेच्छा..!!🌳🍀☘️🌿🍃🌳
💐💐💐💐🌺🌺🌺🌺🌺🌷🌷🌷🌷
श्री परमेश्वर आपणा सर्वांना सुख, समृद्धी, भरभराटी, समाधान, ऎश्वर्य, शांती, नवचैतन्य, दिर्घायुष्य आणि उत्तम आरोग्य प्रदान करो. 🙏🙏🙏🙏🙏🙏
आपल्या सर्वांच्या मनातील सर्व मनोकामना, स्वप्ने व आशा आकांक्षा पूर्ण होवोत हिच श्री परमेश्वर चरणी प्रार्थना. 🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏

(13820806)

http://www.manachyakavita.wordpress.com

🌲🌹🌺🌷🥀🌼🌻🍀🌸💐🎄🙏🌼🌻🍀🌼🌻🍀🌼🌻🍀

नाती माणसांची…..

जन्मल्यापासून शेवटापर्यंत मनुष्य अनेक नातेवाईक, मित्रमंडळी यांचेशी संबंध जोडत जातो. आई वडील भाऊ बहिण ही नैसर्गिक नाती असतात. जन्म झाला कि आपसूकच ही नाती ही जन्माला येत असतात. जसजसे आपण मोठे होत जातो, नवनवीन माणसे भेटत जातात आणि मग गोतावळा वाढत जातो. मित्र मंडळी जमा होत जातात. हजारो लोकाशी आयुष्यात संबंध येत असतो. त्यातील काहीच लोकं आयुष्यभर लक्षात व संपर्कात राहतात.

सेवानिवृत्त झाले कि आयुष्यात निवांतपणा येतो. तेव्हा आयुष्याची एखाद्या चलचित्रासारखी उजळणी सुरू होते. मग अगदी बालपणापासून चे मित्र मंडळी आठवायला होतात. तेव्हा आपली खरी परीक्षा असते. जर पहिली दुसरीत आपल्या सोबत कोणकोण शिकत होते? हे आठवले तर आपली स्मरणशक्ती शाबूत आहे असे समजायचे😊😊.

पण ही नाती जपणे ज्याला शक्य झाले तोच खरे जीवन जगला असे समजायचे. वेगवेगळ्या प्रकारची माणसे आयुष्यात येत असतात. आवडी नावडीची असतात. हसणारी रडणारी ही असतात. सर्व प्रकारच्या माणसांशी जुळवून घेऊन आयुष्य जगणे प्रत्येकाला जमतेच असे नाही. जमले तर ठिक नाही जमले तरी ठिक.😊☺️😊☺️

याबद्दल एक छान संदेश वाचण्यात आला. म्हणून हे सूचले. संदेश खाली दिला आहे.

🙏🌺 “शुभ सकाळ”🌺🙏

“माणसे येती माणसे जाती…”
“टिकवून ठेवावी ती फक्त नाती..”
“कुणी हसवती कुणी रडवती..”
“तरी हक्काने मित्र म्हणवती…”
“प्रेम घ्यावे प्रेम द्यावे…”
“सगळ्यांनाच आपलेसे करावे…”
“लागले कधी जरी भांडावे…”
“तरी विषय प्रेमाने मांडावे…

“एकदाच जीवन हे मिळते…”
“हवे तितके मन जोडावे…”
“कधी हसावे कधी रूसावे…”
“रंग हे ही चाखून पहावे…”
“हीच तर मजा खरी नात्यांची..” “म्हणूनच नात्यांमध्ये.,”
हृदय मात्र सदा शुद्ध ठेवावे….

🌺🐬सप्रभात🐬🌺🐬

(13 120799)

🐬🌺🐬🌺🐬🌺🐬🌺🐬🌺🐬🌺🐬🌺🐬🌺🐬

नाती फुलांसारखी नाजूक असतात. त्यांना जपावे लागते.

☺️☺️हसरी सकाळ😊☺️

🌺🐬🌺🐬🌺🐬🌺🐬🌺🐬🌺🐬🌺🐬🌺🐬🌺

http://www.manacheslok.blogspot.com

🐬🌺🐬🌺🐬🌺🐬🌺🐬🌺🐬🐬🌺🐬🌺🐬🌺🐬🌺🐬🌺🐬🌺

संदेशवहन….

संदेश एकापासून दुसऱ्या कडे पाठविताना नेहमी फरक हा होतोच. म्हणजे संदेशवहनाचे कार्य हे क्लिष्ट कार्य आहे हे आपण जाणतोच. म्हणून ध चा मा करु नको रे बाबा. निरोप व्यवस्थित दे. असे वारंवार बजावून सांगितले जाते. तरीही बदल किंचित का असेना होतोच. का होतो असा बदल यामागे अनेक कारणं आहेत.

जसे

१) संदेश ऐकणारा लक्षपूर्वक संदेश ऐकत नसल्याने चुकीचे शब्द ऐकून तेच शब्द लक्षात ठेवतो.

२) संदेश ऐकणारा लक्षपूर्वक संदेश ऐकतो पण इतर गोष्टी मनात असल्याने चुकीचे ऐकून तेच शब्द लक्षात ठेवतो.

३) संदेश मोठा असेल तर लक्षात राहात नाही.

इतर ही अनेक कारणे असू शकतात.

तसेच संदेश घेऊन जाणाऱ्या च्या चेहऱ्यावरील भाव , संदेश सांगताना चेहऱ्यावर उमटणारे हावभाव या गोष्टींचा प्रभाव निश्चितच त्या संदेशावर पडत असतो.

या बाबतीत कोणीतरी एक प्रयोग केल्याचा व्हिडीओ व्हाट्सएपवर वायरल झाला होता. तो व्हि मी येथे शेअर करत आहे. आपण प्रत्यक्षच बघा कसा ध चा मा होतो ते.

१५ ते २० लोकांना ओळीत उभे केले होते. सर्वांची तोंडं एकाच बाजूला होती. प्रमुखाने शेवटच्या माणसाला कानात एक संदेश सांगितला. तो संदेश त्याने त्याच्या पुढच्याला कानात सांगायचा. त्यासाठी समोरच्याने मागे वळून मागच्याचे ऐकायचे. अगदी पहिल्या माणसाने त्याला सांगितलेला संदेश दुसऱ्या माणसाला निट सांगितला नाही. त्यात थोडा फरक होता. पुढच्या ने आणखी बदल करून त्याच्या पुढच्याला सांगितला. असे प्रत्येक मनुष्य संदेशात बदल करत गेल्याचे लक्षात आले व संदेशाचा मुळ अर्थ अक्षरशः चार पांच माणसांमधेच बदलून गेला. अहो फोनवर आपण बोलतो तो संदेश ही जसा चा तसा सांगता येत नाही. ऐकण्यात व नंतर तोंडाने पुढच्याला सांगण्यात थोडाफार बदल होतोच. हाच बदल अर्थच बदलत जातो. आणि ध चा मा होतो.

म्हणून लेखी संदेशाला खूप महत्त्व आहे.

असो.

(12920797)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

वेळेसोबत चालने आवश्यक असतेच असे नाही. पण सत्यासोबत चालल्यावर वेळ एक दिवस स्वतः आपल्यासोबत चालायला लागते.

💐💐शुभ प्रभात💐💐

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.Manachyakavita.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

बालपण….

“ह्या जगात प्रत्येक गोष्ट सुंदर आहे पण ती तुमच्या विचारांवर आणि बघण्याच्या दृष्टिकोनावर अवलंबुन आहे.

जशी सकाळची शाळा भरतांना घंटेचा आवाज कर्कश वाटतो पण त्याच घंटेचा आवाज शाळा सुटतांना कानाला मंजुळ वाटतो.

💐शुभ सकाळ💐

सकाळी सकाळी व्हाट्सएप उघडले आणि वरील संदेश वाचला. मन बालपणीच्या सुंदर लालायित करणार् या आठवणीत रमले. खूप लहान असताना शाळेची घंटा टनटनटन… वाजायची तेव्हा बालमन त्या आवाजाकडे आकर्षित व्हायचे. मुलांना पांढरे शर्ट आणि खाकी चड्डी हो चड्डीच आता हा शब्द गावंढळ आणि वल्गर वाटतो. कोणीच वापरत नाही. पँट हाच शब्द सर्व वापरतात. हायफाय वाटतो तो. आता कसं हायफाय राहायची सवय झाली आहे सर्वांना. असो, शाळेत जात नव्हतो तोपर्यंत त्या घंटेचा तो आवाज कानाला सुमधुर आणि आकर्षक वाटायचा.

खेडेगावात लवकर शाळेत घातले जात नसायचे. जन्म कधी झाला याची नोंद ठेवली जात नसायची. खूप वर्षे झाली कि मुल शाळेत जायचा आग्रह करायचे. किंवा गुरुजी घरोघरी फिरून शाळेत नाव घालण्यासाठी आग्रह करायचे. पूर्वी प्रत्येकात आपूलकी असायची. गुरुजी म्हणजे गावातील उच्चभ्रू व उच्च शिक्षित मानले जात असत. त्याकाळी माझ्या माहिती प्रमाणे सातवी झाल्यावर प्राथमिक शिक्षक म्हणून नौकरी लागत असे.

असो, पण आईने व मी आग्रह धरला म्हणून शाळेकडची वाट आम्हाला दाखवली गेली. वडील बहुतेक खर्च वाढेल म्हणून टाळाटाळ करत असावे. तेव्हा ना नौकरी ना धंदा. दोन वेळ जेवायचे वांधे असायचे राव. घरोघरी हीच परिस्थिती.

मला वाटते मी आठ वर्षांचा असेल तेव्हा शाळेत नाव घातले गेले. कारण जेव्हा समजायला लागले सातवी आठवीत गेल्यावर तेव्हा आपण इतरांपेक्षा मोठे दिसतो हे कळायला लागले. पण काय करणार.

दुसरी पर्यंत खेड्यात होतो. पण कामाच्या शोधात मोठे बंधू इतरत्र गेल्याने आमचेही स्थलांतर झाले. ते शहरवजा गाव होते. बहुतेक मडळी सुशिक्षित होती. हे गाव म्हणजे शहर किंवा दोघी ही म्हणजे मध्यप्रदेशातील नेपानगर. पेपरमील असलेले. आणि त्यामुळेच नेपानगर असे नाव ठेवलेले.
असो. पण वरील संदेशात लिहिल्याप्रमाणे सकाळची शाळा भरतांनाचा घंटा कर्कश कधी वाटला. उलटपक्षी रोज शाळा भरायची वाटच पाहायला आवडायचे. शाळेत जायचा कधी कंटाळा आला नाही. किंवा आई पोट दुखते अशी नाटकं ही केल्याचे आठवत नाही. शाळेत जात नाही म्हणून कधी मार ही खाल्ला नाही. त्याचे कारण कदाचित मला मिळत गेलेले शिक्षक ही असावे. पहिली दुसरी गावात होतो. तेव्हा एक मैडम शिकवायच्या. खूप छान शिकवत असत. नाव आठवत नाही. हेडमास्तर मला वाटते फावडे सर होते. तिसरी पासून नेपानगर ची मराठी प्राथमिक शाळा होती. तिसरी, चौथी आणि पाचवी. एकच सर होते. महाजन सर. पायजमा कुर्ता आणि डोक्यावर टोपी घालत. खूप प्रेमाने आणि सुंदर शिकवत असत. पुढे मात्र हिंदी त शिक्षण झाले. तेथे सहावी ते अकरावी. सर्व शिक्षक छान शिकवायचे. जीव लावून शिकवणार. शिक्षणात आनंद यायचा. सहावीत मला वाटते गुहा सर वर्गशिक्षक होते. सातवीत दुबे सर. आठवीत कोणते सर होते आठवत नाही. नववीपासून कला, वाणिज्य किंवा विज्ञान यापैकी एक मार्ग निवडायचा. तेव्हा मला विज्ञान शाखेत जायला सांगितले होते सरांनी. पण मी परिस्थिती नुरुप वाणिज्य शाखेत जाणे पसंत केले आणि न सांगता जाऊन बसलो दळवी सरांच्या वर्गात. दोन तीन दिवस हौस भागवून घेतली. कारण मला बोलावणे आले आणि विज्ञान शाखेत जाऊन बसावे लागले. गणिताचे कुल्हाडा सर, जोशी सर; भौतिकशास्त्र शर्मा सर,रसायन चे परांजपे सर, जीवशास्त्र श्रीवास्तव सर हिंदी चे शुक्ला सर, इंग्रजी चे मिश्रा सर. पण बहुतेक वेळा प्राचार्य श्री पाठक सरच शिकवायचे. अगदी जीव ओतून शिकवायचे सर्व सर. त्यांच्या आशिर्वादाने, चांगल्या शिकवणूकीने आज आहोत. त्यांचे उपकार कधीच विसरू शकत नाही.

आनंद या गोष्टीचा आहे कि यापैकी बहुतेक सर सोशल मिडिया वर आपल्या संपर्कात आहेत. आज ही त्यांचे आशिर्वाद दररोज मिळत आहेत. ते असेच सदैव मिळत राहोत हिच ईश्वराच्या चरणी अपेक्षा.

(12820796)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

आयुष्याने शिकवलेलं एक वाक्य…
“जिंकलो तर आवरायचं आणि हरलो तर सावरायचं…”
🌼🌹 शुभ सकाळ🌹🌼

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.ownpoems.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

एकटेपण

मित्रांनो, वर्तमानपत्रात नुकतीच एक आगळी वेगळी बातमी वाचण्यात आली. एका मुलीने आपल्या ५० वर्षीय विधवा आईचे लग्न लावून दिले. बातमी खरंच आगळीवेगळी वाटली. म्हणून मी लक्षपूर्वक व पूर्ण बातमी वाचली. तर मुलीचे वडील १०-१२ वर्षापूर्वी वारले होते. मुलीचे लग्न झाल्यावर आई घरी एकटीच राहत होती. आणि एकटेपणा माणसाला जगू देत नाही. तीहि स्त्री असेल तर एकटे राहणे अवघड असते. म्हणून त्या मुलीने आपल्या माउलीचे लग्न लावून द्यायचे ठरविले असावे. विशेष म्हणजे जावयाने सुद्धा यात सहभाग घेतला. हि घटना म्हणजे समाजात नवीन प्रथा किंवा पायंडा सुरु होत आहे असेच म्हणावे लागेल.

पण यानिमित्त नेहमीप्रमाणे माझ्या मनात बरेच प्रश्न घर करून गेले. गेले म्हणजे निघून गेले असे नव्हे. ते प्रश्न मनात येऊन पक्के घर करून राहू लागले. गमतीचा भाग वेगळा ठेऊन मूळ विषयावर परत येऊ.

त्यातील एक प्रश्न माझ्या मनात आला तो असा कि हि परिस्थिती का उदभवली. ५० वय असून एक जावई असताना लग्न करणे का आवश्यक वाटले. अर्थात त्या माउलीला नव्हे. भारतीय स्त्री या वयात लग्न करायचा विचार सुद्धा मनात आणत नाही. तर मुलगी आणि जावयाने त्या माऊलीचा एकटेपणा, सुरक्षितता या सर्वांचा विचार नक्कीच केला असणार. पूर्वीच्या काळी सुद्धा महिला कमी वयात विधवा होत असत. तेव्हा त्या माहेरी जाऊन राहत असत. मुलीचा पुनर्विवाह अजूनही समाजात तितकासा रुजलेला नाही. हा स्त्रीवर एका प्रकारे अन्यायच आहे. तेव्हा मामाच्या मुलीसोबत आत्याचा मुलगा मोठा होत असल्याने कदाचीत म्हणूनच मामाच्या मुलीशी लग्न करण्याची प्रथा जडली असावी. असो. तर त्या काळी एकेक घरात ४ ते ८ मूल मुली असत. मोठे कुटुंब असे. त्यामुळे ती विधवा माउली भावाकडे किंवा वडिलांकडे राहत असे. मुलांनाहि काही वाटत नसे. आता काळ बदललेला आहे.

एका कुटुंबात मुलगा असो व मुलगी एकच अपत्य असते. त्याचेच हे परिणाम आहेत. एकच मुलगी किंवा मुलगा असतो. मुलगी असेल तर सासरी जाते. मुलगा बहुतेक नौकरीसाठी विदेशात किंवा बाहेरगावी गेलेला असतो. किंवा सुनेला सासू आवडत नाही. अशी एक न अनेक कारणे असतात. ज्यामुळे सासूला एकटे राहावे लागते. अहो अशी अशी कुटुंब पाहायला मिळतात कि ८० वर्षाची आई वेगळी एकटी राहते व मुलगा थोड्याच अंतरावर आपल्या कुटुंबासोबत राहतो. त्या म्हातारी सोबत एक बाई असते सांभाळ करणारी. बारा तास ती सोबत राहते. रात्रीची वेगळी बाई येते सोबत म्हणून. पण त्या म्हातारीला नातवंडांचे सुद्धा सुख भोगता येत नाही. एक म्हातारी बिचारी दिवसभर एक बाई असते तिच्या सोबत. आणि रात्री. झोपेची गोळी घेऊन झोपायचे. अरे काय हे जीवन? देवा कोठे आहेस रे तू ? याचे मूळ कारण मला वाटते एक एक अपत्य असावं.

या एका अपत्यामुळे त्या अपत्याला ही तो एकटेपणा सलतो. हेवेदावे करता येत नाहीत. जीवनात जोपर्यंत प्लस मायनस म्हणजे सुख दुःख, चांगला वाईट हे सोबत अनुभवत नाही तोपर्यंत जीवनाचा आनंद उपभोगता येत नाही. फक्त सुख असेल तर त्याचे महत्त्व काय? दुःखाशिवाय त्याचे मुल्य शून्य. म्हणजे तुलना केली तरच सरसता लक्षात येते. म्हणून घरात एकटे मुल असेल तर तो कोणाशी भांडेल? बर वडील ही एकटे असल्याने काका किंवा आत्या असे कोणी नसते. म्हणजे त्यांच्या मुलात कधीतरी मिसळता येते. पण तसे ही नाही. तेव्हा पर्याय उरतो फक्त मित्रांचा. मित्र हे असतातच. पण शेवटी नातलग हे नातलगच. याने झाले काय कि काका- काकू, मामा- मामी, आत्या, चुलत भाऊ -बहिण, अशी नातीच राहिली नाहीत.

भला उसकी कमीज मेरी कमीज से सफेद कैसी? हे समोर जास्त पांढरे शर्ट असेल तर कळते. असा एकटेपणा माणसाला नंतर हिस्टेरिक करून टाकतो. चिडचिडेपणा वाढतो.

याचे रुपांतर मग कुटुंब विस्कटून टाकण्यात होते.

देव जाणे पुढे काय मांडून ठेवले आहे. १०० वर्षाने समाज कसा असेल ह्याची कल्पना केलेलीच बरी.

(12320791)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

😊फुल कितीही सुंदर असू द्या
कौतुक त्याच्या सुगंधाचे होते.

माणूस कितीही मोठा झाला तरी
कौतुक त्याच्या गुणाचे, विश्वासाचे होते.

चांगल्या हृदयाने खुप नाती बनतात. आणि चांगल्या स्वभावाने ही नाती जन्मभर टिकून राहतात.💐🙏😊

🌹शुभ सकाळ 🌹

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.koshtiravindra.blogspot.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

अभिमान…

माणसाला थोडा जरी पैका जवळ आला कि त्याचा अभिमान वाढतो. त्याला आकाश ठेंगणे वाटायला लागते. काय करू आणि काय नाही असे होऊन जाते. आपल्या जवळची सर्व माणसे त्याला तुच्छ वाटायला लागतात. हा निसर्ग नियम प्रत्येक प्राण्याला लागू पडतो बर का? माणूस असो अगर प्राणी येथून तेथून सारखेच. इतकेच कशाला वनस्पतींना सुद्धा हा नियम लागू पडतो. एरव्ही ऐटीत उभी असलेली झाडे वादळाने कशी झुकून जातात माहित आहे न. अक्षरशः आडवी होतात. तेव्हा कुठे जातो त्यांचा तो ताठरपणा, तो अभिमान!हे विचार मनात येण्याचे कारण शेवटी कोरोनाच. हा अतिसूक्ष्म निर्जीव विषाणू. कोठून आला आणि जगाला कोठे नेऊन ठेवले आहे. यापुढे कोठे नेऊन ठेवणार आहे हे कदाचित देव सुद्धा सांगू शकत नाही अशी आता माझी खात्री होत चालली आहे.जे शिखरावर होते जसे अमेरिका त्यांना लोटांगण घालायला भाग पाडले आहे त्याने. त्याच्या पुढे धनवान – गरीब, नेता- जनता, लहान-मोठा असा काहीच भेदभाव नाही. इतकेच कशाला? मोठ्या अभिमानाने शिर उंचावणारी शहरं न्युयार्क आणि मुंबई यांना सुद्धा शरमेने मान खाली घालायला भाग पाडलय त्याने. ज्या शहरात २४ तास वर्दळ असते, जे शहर कधी झोपत नाही ते शहर श्मशानासारखे सूनसान झाले आहे. हा फोटो बघा. जर तुम्ही मुंबई बघितली असेल तर आठवून बघा येथे किती गर्दी असते माणसांची. काही वर्षांपूर्वी असे वाचण्यात आले होते कि मुंबई सिएसटी स्टेशन वर एका दिवसात ५० लक्ष लोकं भेट देतात. कदाचित आकडा थोडाफार कमी जास्त असेल. पण मुद्दा तो नाही. इतक्या गजबजलेल्या शहराची काय अवस्था केली आहे. ती ही एका विषाणू ने. (मित्रांनो, आता लॉकडाऊन शिथिल केले असल्याने काही प्रमाणात वर्दळ सुरू झाली आहे. तो विषय वेगळा.)

मुळ मुद्दा हा आहे कि माणसाने कुठल्याही गोष्टींचा अभिमान कधी बाळगू नये. ज्याने अभिमान बाळगला त्याला निसर्ग त्याची जागा दाखवतोच.जंगलाचा राजा सिंह किंवा वाघ किती ताकदवान आहेत. पण यूट्यूबवर किंवा जिओग्राफिक चैनलवर व्हिडीओ पाहिले असतीलच. जेव्हा जिवावर बेतते तेव्हा जंगली म्हैस सुद्धा त्याला हाकलून लावते. असो. रामराम.

(10420772)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐ह्या जगात प्रत्येक गोष्ट सुंदर आहे पण ती तुमच्या विचारांवर आणि बघण्याच्या दृष्टिकोनावर अवलंबुन आहेजशी सकाळची शाळा भरतांना घंटेचा आवाज कर्कश वाटतो पण त्याच घंटेचा आवाज शाळा सुटतांना कानाला मंजुळ वाटतो💐शुभ सकाळ💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐www.rnk1.wordpress.com💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

लवचिकता…

रबराची लवचिकता आपणा सर्वांना माहिती असेलच. माणसाने आपल्या जीवनात ही अशी च लवचिकता बाळगायला हवी म्हणतात बुआ. जो मनुष्य अंगी लवचिकता बाळगतो तो यशस्वी होतो असे माझे व्यक्तिगत मत आहे. रबराची लवचिकता काय असते. त्याला जसे वाकवले तसे ते वाकते. दाबले कि दाबते. पण सोडले कि पुन्हा पूर्व परिस्थितीत येते.

आयुष्यात क्षणोक्षणी सुख दुःख येतच असतात. सुखाचा अनुभव आनंद देणारा असतो. पण दुःख सर्वांनाच नकोसे असते. तरीही आलेले दुःख झेलावेच लागते. तुम्ही त्यातून स्वतःला वेगळे करू शकत नाही. हो पण त्या दुःखाच्या क्षणांना लवकर विसरून जाऊ शकता. यालाच मी लवचिकता म्हणतोय. यात काही चुकले का माझे?

तसेच प्रत्येक कठिण प्रसंगाला सामोरे जायला हवे व रबरासारखे लगेच त्यातून बाहेर ही पडता यायला हवे. हवे कशाला तशी सवयच करून घ्यायला हवी.

आता तुम्ही मला प्रश्न करणार किंवा हे वाचत असतांना ☺️ तुम्हाला प्रश्न पडला असणार कि ही लवचिकता किती व कशी हवी? तर त्यासाठी हा व्हाट्सएपच्या माध्यमातून वायरल होत होत माझ्या गाठीत जमा झालेला एक व्हिडीओ बघा. काय म्हणावे या माणसाला? जणू देवाने बिन हाडांचा माणूस बनवून पाठवला आहे असे वाटते.

बघितला न! इतकीच किंबहूना यापेक्षा अधिकच लवचिकता अंगी बाळगा जीवन सुकर होईल.

(10320771)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

इच्छेतून हक्कात आणि
हक्कातून शब्दात जी उमटते
ती खात्री…
स्मृतीतून कृतीत आणि
कृतीतून समाधानात जी दिसते
ती जाणीव…
मनातून ओठावर आणि
ओठावरून पुन्हा मनात जाते
ती आठवण…

🌹शुभ सकाळ🌹

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.manachyakavita.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

तंत्रस्पर्श

मित्रांनो, या लॉकडाऊन च्या काळात तंत्रज्ञानाचा पुरेपूर फायदा झाला आहे किंवा घेण्यात आला आहे असे म्हणणे जास्त रास्त होईल असे मला वाटते.

अहो, लहान मुलांच्या ऑनलाइन क्लासेस होत आहेत. मुलं मोबाईल वर अभ्यास करत आहेत. नाही तरी आताची पिढी ही अत्यधिक टेक्नोसॅव्ही झाली आहे. अहो स्री असो अगर पुरुष रात्रंदिवस मोबाईलशी खेळत असतो. गरोदर स्री सतत मोबाईल हाताळत असेल तर येणारं बाळ हे अभिमन्यू असणारच. यात कोणाचेही दुमत असूच शकत नाही. हल्ली जन्मानंतर लगेच नवजात मुल मोबाईल चे दर्शन घेते. वडील तेथे नसल्याने बाळाचे फोटो व्हाट्सएपवर नाही का पाठवले जातात. नेहमी अशा टेक्नोसॅव्ही मुलांचे व्हिडीओ व्हाट्सएपवर वायरल होत असतात. आता हा खालील व्हिडीओ बघा. किती सहजतेने हाताळत आहे हा चिमुकला तो मोबाईल. अहो आज ही माझ्या सारख्या म्हातार्यांना ( सॉरी यांना हल्ली सिनियर सिटीजन म्हणतात) स्मार्टफोन हाताळायला भिती वाटते.पण ही आताची पिढी तर अभिमन्यू आहेत. अहो, जन्म झाल्या झाल्या जरी त्यांच्या हाती मोबाईल दिला तरी ते व्यवस्थित हाताळतील अशी माझी खात्री आहे.

बघा किती सहजपणे हाताळतोय हा बाळ मोबाईलला. जणू मागच्या जन्मापासून सर्व शिकून आलेला आहे.

मी मुद्दाम हून ह्या नविन पिढीला अभिमन्यू संबोधले. कारण हल्ली प्रत्येक स्रीकडे स्वतंत्र मोबाईल हा असतोच. आणि तो सतत हाताळला जातोय. कोणी यूट्यूबवर आवडीचे व्हिडीओ बघत असते किंवा सोशल मीडियावर चेटिंग तरी सुरू असते. हल्ली काय झालं आहे कि घरात प्रत्यक्ष उपस्थित लोकांशी संवाद कमी आणि व्हर्चुअल लोकांशी संवाद जास्त होतो. किंबहुना करायला आवडतो. गरोदर स्री ही हेच करत असते. मग ते बाळ का नाही हो शिकत असणार अभिमन्यू सारखे.

असे किती तरी व्हिडीओ वायल होत असतात.

आताची पिढी तंत्र स्पर्शाने न्हावून निघाली आहे बुआ.( बुआ म्हणजे आत्या नव्हे. आमच्या सारखे म्हातारे यांना आम्ही गावंढळ पणे बुआ म्हणतो. ☺️☺️)

(10220770)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

सुखापेक्षा दुःखामध्ये असताना मिळणारे ज्ञान हे सर्वश्रेष्ठ आणि परिणामकारक असते.

🌹🌹🌹 सुप्रभात 🌹🌹🌹

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.ownpoems.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

प्रहरी स्वप्न

मित्रांनो, मागच्या काही काळापासून मन असे खिन्न होऊन गेले आहे. सकाळ झाल्यापासून चूकून झोप लागलीच तर तोपर्यंत कानावर, डोळ्यावर सॉरी डोळ्यासमोर, टिव्हीवर एक सारख्या त्याच त्या नकारात्मक बातम्या ऐकू येत आहेत. आणि जे काही थोडा वेळ लागलेल्या झोपेत सुद्धा तेच तेच नकारात्मक स्वप्न दिसत आहेत. मला एक कळत नाही, एरव्ही टिव्हीवर बर्याच सकारात्मक बातम्या येत असायच्या. इतर आजारांसारख्या त्याही अचानक कोठे गायब झाल्या असाव्या बर!!

दोन तीन दिवसांपासून बातम्या बघायची वेळ ठरवून दिली. अर्थात स्वतः साठी. सकाळी एकदा पाच मिनिटे व संध्याकाळी पाच मिनिटे. जस्ट बघून सोडून देणे. तुम्हाला काय सांगू मित्रांनो अक्षरशः विचार बदलले. अंगात सकारात्मक ऊर्जा एकवटल्या सारखे वाटले. नवऱ्याला कशी बायको दिवसभर म्हणते ‘तुम्हाला काही कळत नाही.’ आणि हळूहळू नवरोबाला जाणवायला लागते कि त्याला खरच काही कळेनासे झाले आहे. तस असते बघा. सतत ज्या गोष्टीचा डोक्यावर आघात होत असतो न तसेच होत राहते.

ते जाऊ दे. मी आपले एक उदाहरण दिले. पण माझ्या मनावर जो सकारात्मक परिणाम झाला. त्याने रात्री अर्थात तिसऱ्या प्रहरी म्हणजे सकाळी ३-४ दरम्यान एक अतिशय सकारात्मक स्वप्न पाहिले राव. अगदी सकाळ पर्यंत सुरू होते ते स्वप्न. आणि जेव्हा जाग आली तेव्हा ताजेतवाने वाटले. एकदम जग जिंकल्या सारखे. आणि हो असे म्हणतात कि सकाळी सकाळी पाहिलेली स्वप्नं खरी होतात. होतात नव्हे होणारच.

होय मित्रांनो, असेच स्वप्न पाहिले मी. मी पाहिले ते या संक्रमण काळातून बाहेर पडलेले, निसर्गाने वेढलेले सुंदर जग. प्रत्येक मनुष्य सुहास्य वदन घेऊन पहुडत होता. छान से गीत गुनगुनत होता. प्रत्येक जण नकारात्मकतेतून निघून बाहेर पडला होता. आता सकारात्मकतेत विचरण करित होता. एक दुसऱ्या च्या मदतीला धावून जात होता. नवीन जग निर्माण करण्यासाठी धडपडत होता. इतके दिवस वातावरणात पसरलेली नकारात्मकता नाहीसी होऊन तिची जागा सकारात्मकतेने पूर्णपणे व्यापलेली होती. लहान मुलांच्या खेळण्याचा ओरडण्याचा आवाज ऐकून मन प्रसन्न झाले होते. एका मोठ्या अंतराळानंतर ऐकायला आला होता हा सुमधुर कलरव. झाडांवर पक्षांची किलबिल ऐकून असे वाटत होते या पक्षांना बर कोणी लॉकडाऊन मध्ये धाडले असावे.

असे हे माझे सकाळच्या प्रहरी पडलेले सुंदर स्वप्न लवकरच खरे होईलच. अशी ईश्वर चरणी प्रार्थना करू या.🙏🙏🙏

(10120769)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

“शांत व प्रसन्न मन” हे शेवटचे असे हत्यार आहे की, जे जीवनातील “कोणत्याही प्रकारच्या आव्हानांना” सामोरे जाण्यास सज्ज असते.

🌺शुभ सकाळ🌺

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

http://www.koshtirn.wordpress.com

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

होमाफिस

नवीन वर्ष उजाडल्या उजाडल्या जगावर एक महाभयंकर संकट येऊन पडले. नाही नाही. ते काही महाकाय संकट नाही कि एखादी उल्का ही नाही. ते आहे एक अतिशय सूक्ष्म साध्या डोळ्यांना न दिसणारा निर्जीव असा अतिसूक्ष्म विषाणू.अशा ह्या निर्जीव अतिसूक्ष्म विषाणू ने सजीव व महाकाय अशा या पृथ्वीची दारूण अवस्था करून टाकली आहे. संपूर्ण जगातील माणसे घरात बंदिस्त होऊन बसली आहेत आणि प्राणी स्वच्छंद फिरत आहेत. असो, फिरो बिचारे.पण यामुळे जीवनशैली बदलत चालली आहे. अनेक परिवर्तनांपैकी वर्क फ्रॉम होम ही एक नवशैली अस्तित्वात येऊ पहात आहे.मी ह्या नवशैलीला शॉर्ट नाव “होमाफिस” असे दिले आहे. असे का? तर यांच्या साठी घरच ऑफिस झाले आहे. होम आणि ऑफिस यांची संधी करून होमाफिस हा शब्द योग्य वाटला.इंटरनेटवर काम करणारी जवळ जवळ सर्वच मंडळी होमाफिस चालवत आहेत. मला वाटते यापुढे बहुतेक कंपन्या याच पद्धतीने काम करणे पसंत करतील.याने कंपन्याची फार मोठी बचत संभवते. जसे, १) मोठमोठ्या इमारतीमध्ये ऑफिस सुरू करायची गरज भासणार नाही. फक्त अत्यावश्यक असेल त्याच कर्मचाऱ्यांना बैठकीसाठी बोलवावे लागेल. याने खूप मोठी बचत होईल.२) ऑफिस छोटे असेल तर फर्निचर कमी लागेल, विज कमी लागेल, पाणी कमी लागेल, इ. बराच खर्च वाचेल. याबदल्यात कर्मचाऱ्यांना घरीच एक छोटे कार्यालय सुरू करण्यासाठी आपूर्ती करता येईल.३) कर्मचाऱ्यांना कार्यालयात येण्या- जाण्यासाठी वाहन व्यवस्था करण्याची गरज नसल्याने मोठा खर्च वाचेल.४) कंपनीचा इतर ही बराच खर्च कमी होऊ शकेल.तसेच कर्मचारी सुद्धा घरीच रहात असल्याने कुटुंबासोबत जास्त वेळ घालवू शकतील. मुलाबाळांच्या संगोपनात कमतरता राहणार नाही. पति पत्नी दोन्ही नौकरी करत असल्यास त्यांना एकाच छताखाली दररोज राहाता येईल. यामुळे परस्पर जिव्हाळा वाढेल.असे खूप फायदे होतील. मला ओझरते आठवते कि मध्यंतरी वर्तमानपत्रात बातमी झळकली होती कि केंद्र सरकारचे काही कर्मचारी घरून काम करणार आहेत. हे खरे असले तर हा केव्हढा मोठा बदल म्हणावा लागेल.यापुढील आपले आयुष्य व येणारे जग हे वेगळेच असणार आहे हे नक्की.

(9620764)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

आपण जगासाठी
एक व्यक्ती आहात,
परंतू कुटुंबासाठी आपण
संपूर्ण जग आहात”
म्हणून स्वतःची काळजी घ्या
!! घरी राहा – आनंदीत राहा !!
!!…शुभ प्रभात…!!

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐www.ravindra1659.wordpress.com💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐